Rodowód Jezusa Chrystusa, syna Dawida, syna Abrahama.
Abraham był ojcem Izaaka, Izaak ojcem Jakuba, Jakub ojcem Judy i jego braci,
Juda zaś był ojcem Faresa i Zary, których matką była Tamar. Fares był ojcem Hezroma, Hezrom ojcem Arama,
Aram ojcem Aminadaba, Aminadab ojcem Naassona, Naasson ojcem Salmona,
Salmon ojcem Booza, a matką była Rachab. Booz był ojcem Obeda, a matką była Rut. Obed był ojcem Jessego,
a Jesse ojcem króla Dawida. Dawid był ojcem Salomona, a matką była żona Uriasza.
Salomon był ojcem Roboama, Roboam ojcem Abiasza, Abiasz ojcem Asy,
Asa ojcem Jozafata, Jozafat ojcem Jorama, Joram ojcem Ozjasza,
Ozjasz ojcem Joatama, Joatam ojcem Achaza, Achaz ojcem Ezechiasza,
Ezechiasz ojcem Manassesa, Manasses ojcem Amosa, Amos ojcem Jozjasza,
Jozjasz ojcem Jechoniasza i jego braci w czasie uprowadzenia do niewoli babilońskiej.
Po uprowadzeniu do niewoli babilońskiej Jechoniasz był ojcem Salatiela, Salatiel ojcem Zorobabela,
Zorobabel ojcem Abiuda, Abiud ojcem Eliakima, Eliakim ojcem Azora,
Azor ojcem Sadoka, Sadok ojcem Achima, Achim ojcem Ehuda,
Ehud ojcem Eleazara, Eleazar ojcem Mattana, Mattan ojcem Jakuba,
Jakub ojcem Józefa, męża Marii, z której narodził się Jezus, nazywany Chrystusem.
Tak więc wszystkich pokoleń od Abrahama do Dawida jest czternaście, od Dawida do niewoli babilońskiej czternaście i od niewoli babilońskiej do Chrystusa czternaście.
Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak: Maria, Jego matka, była zaślubiona Józefowi. Zanim zamieszkali razem, okazało się, że z mocy Ducha Świętego ma zostać matką.
Jej mąż Józef, jako człowiek sprawiedliwy, nie chciał narazić jej na zniesławienie i zamierzał oddalić ją potajemnie.
Gdy nad tym rozmyślał, anioł Pana ukazał mu się we śnie i powiedział: Józefie, synu Dawida, nie bój się przyjąć Marii, twojej żony, bo ona za sprawą Ducha Świętego oczekuje Dziecka.
Gdy urodzi Syna, nadasz Mu imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od grzechów.
To wszystko stało się, aby spełniło się, co Pan zapowiedział przez proroka:
Oto panna pocznie i urodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy: Bóg z nami.
Kiedy Józef obudził się ze snu, uczynił tak, jak mu polecił anioł Pana i przyjął swoją żonę.
Nie żył z nią jednak, aż urodziła Syna, któremu nadał imię Jezus.
Gdy Jezus urodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, do Jerozolimy przybyli mędrcy ze Wschodu
i pytali: Gdzie jest nowo narodzony król Żydów? Zobaczyliśmy bowiem Jego gwiazdę na Wschodzie i przyszliśmy oddać Mu pokłon.
Kiedy król Herod to usłyszał, przeraził się, a z nim cała Jerozolima.
Zebrał więc wszystkich arcykapłanów i nauczycieli ludu i wypytywał ich, gdzie miał się urodzić Mesjasz.
Odpowiedzieli mu: W Betlejem w Judei, bo tak napisał prorok:
A ty, Betlejem, ziemio Judy, wcale nie jesteś najmniejsze wśród książęcych miast Judei, z ciebie bowiem będzie pochodził władca, pasterz Izraela, mojego ludu.
Wtedy Herod wezwał potajemnie mędrców i dowiadywał się dokładnie o czas pojawienia się gwiazdy.
Potem skierował ich do Betlejem i powiedział: Idźcie tam i wypytajcie starannie o Dziecko, a gdy Je znajdziecie, dajcie mi znać, abym i ja poszedł i oddał Mu pokłon.
Oni wysłuchali króla i ruszyli w drogę. Gwiazda, którą zobaczyli na Wschodzie, prowadziła ich, aż zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecko.
Na widok gwiazdy ucieszyli się ogromnie.
Weszli do domu, a gdy zobaczyli Dziecko i Jego matkę, Marię, padli na twarz, oddając Mu pokłon. Potem rozłożyli swe skarby i ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę.
Otrzymali jednak we śnie polecenie, żeby nie wracali do Heroda, dlatego inną drogą powrócili do swojego kraju.
Gdy oni odjechali, anioł Pana ukazał się we śnie Józefowi i powiedział: Wstań, weź Dziecko oraz Jego matkę i uciekaj do Egiptu. Zostań tam, dopóki nie dam ci nowego polecenia, bo Herod czyha na to Dziecko, aby Je zabić.
Wstał więc w nocy, wziął Dziecko oraz Jego matkę i udał się do Egiptu.
Pozostał tam aż do śmierci Heroda. To wszystko stało się, aby spełniły się słowa Pana wypowiedziane przez proroka: Z Egiptu wezwałem Mojego Syna.
Herod widząc, że mędrcy go zawiedli, bardzo się rozgniewał. Kazał pozabijać w Betlejem i w całej okolicy wszystkich chłopców w wieku do dwóch lat, stosownie do czasu, o którym dowiedział się od mędrców.
Spełniło się wtedy to, co zostało zapowiedziane przez proroka Jeremiasza:
Krzyk słychać w Rama, płacz i wielki jęk. Rachel opłakuje swe dzieci i nie przyjmuje pociechy, bo już ich nie ma.
Po śmierci Heroda Józefowi w Egipcie ukazał się we śnie anioł Pana
i powiedział: Wstań, weź Dziecko oraz Jego matkę i wracaj do ziemi Izraela, bo już umarli ci, którzy czyhali na życie Dziecka.
Wrócił więc Józef z Dzieckiem i Jego matką do ziemi izraelskiej.
Gdy jednak dowiedział się, że po Herodzie panuje w Judei jego syn Archelaus, bał się tam iść. Otrzymał we śnie nakaz i skierował się do Galilei.
Przybył do Nazaretu i zamieszkał w tym mieście. W ten sposób spełniły się słowa wypowiedziane przez proroków: Będą Go nazywać Nazarejczykiem.
W tym czasie pojawił się na Pustyni Judzkiej Jan Chrzciciel i wołał:
Opamiętajcie się! Królestwo Niebios jest już blisko!
To o nim prorok Izajasz powiedział: Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie przed Nim ścieżki.
Jan miał odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany wokół bioder, a jego pokarmem była szarańcza i miód leśny.
Schodzili się do niego ludzie z Jerozolimy i z całej Judei oraz z okolic nadjordańskich.
Wyznawali swoje grzechy, a on ich chrzcił w wodach Jordanu.
Gdy jednak widział, że do chrztu przychodziło także wielu faryzeuszy i saduceuszy, wołał: Plemię żmijowe, kto wam podsunął myśl, że można uciec przed nadchodzącym gniewem?
Wydajcie więc owoc godny opamiętania
i nie łudźcie się, że możecie mówić sobie: Naszym ojcem jest Abraham. Zapewniam was: Bóg może nawet z tych kamieni wzbudzić dzieci Abrahamowi.
Już siekiera jest przyłożona do korzenia drzew. Każde więc drzewo, które nie rodzi dobrego owocu, zostanie wycięte i wrzucone w ogień.
Ja was chrzczę w wodzie, abyście się opamiętali. Za mną zaś idzie mocniejszy ode mnie. Nie jestem godny podać Mu sandałów. On was będzie chrzcił Duchem Świętym i ogniem.
Ma On w ręku przetak i oczyści swoje klepisko: pszenicę zbierze do spichlerza, a plewy spali w ogniu nieugaszonym.
Wtedy Jezus przyszedł z Galilei nad Jordan do Jana, żeby Go ochrzcił.
Jan jednak nie chciał do tego dopuścić. Mówił: To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?
Ale Jezus mu odpowiedział: Ustąp teraz, bo powinniśmy wypełnić całą sprawiedliwość. Wówczas Mu ustąpił.
Gdy Jezus został ochrzczony, zaraz wyszedł z wody. A oto otworzyły się nad Nim niebiosa i zobaczył Ducha Bożego, który zstąpił jakby gołębica i spoczął na Nim.
Rozległ się też głos z nieba: Ten jest Mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie.
Potem Duch zaprowadził Jezusa na pustynię, aby został przez diabła poddany próbie.
Po czterdziestu dniach i nocach postu Jezus poczuł głód.
Wtedy zbliżył się do Niego kusiciel i powiedział: Jeśli jesteś Synem Boga, rozkaż, aby te kamienie zamieniły się w chleby.
Lecz On odparł: Jest napisane: Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Boga .
Potem diabeł zabrał Go do świętego miasta, postawił na szczycie świątyni
i powiedział: Jeśli jesteś Synem Boga, rzuć się w dół. Napisane jest bowiem: Aniołom swoim rozkaże i będą Cię nosić na rękach, abyś nie uderzył nogą o kamień0.
Jezus mu odpowiedział: Jest też napisane: Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego.
W końcu diabeł wziął Go na bardzo wysoką górę i pokazał Mu wszystkie królestwa świata oraz całą ich wspaniałość,
i oznajmił: Dam Ci to wszystko, jeśli upadniesz na twarz i złożysz mi hołd.
Na to Jezus mu odpowiedział: Odejdź szatanie! Jest bowiem napisane: Panu, Bogu twemu, będziesz oddawał hołd i Jemu samemu będziesz służył.
Wtedy diabeł odstąpił od Jezusa, aniołowie zaś zbliżyli się i Mu usługiwali.
Gdy Jezus usłyszał, że Jan został uwięziony, wrócił do Galilei.
Opuścił jednak Nazaret i zamieszkał w Kafarnaum nad jeziorem, na ziemiach Zabulona i Neftalego,
aby spełniły się słowa proroka Izajasza:
Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, wzdłuż drogi ku morzu, Zajordanie, Galilea pogan.
Lud pogrążony w ciemności ujrzał wielkie światło i mieszkańcom mrocznej krainy śmierci wzeszła światłość.
Odtąd Jezus zaczął głosić: Nawróćcie się! Królestwo Niebios jest już blisko!
Gdy Jezus przechodził nad Jeziorem Galilejskim, zobaczył dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem, i Andrzeja. Zarzucali właśnie sieć w jezioro, byli bowiem rybakami.
Powiedział do nich: Chodźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi.
Oni natychmiast porzucili sieci i poszli za Nim.
A gdy poszedł dalej, zobaczył innych dwóch braci, Jakuba i Jana, jak ze swoim ojcem Zebedeuszem naprawiali w łodzi sieci. Ich także powołał.
I oni natychmiast zostawili łódź i ojca, i poszli za Nim.
Odtąd Jezus chodził po całej Galilei, nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Dobrą Nowinę o Królestwie i uzdrawiał ludzi z wszystkich chorób i dolegliwości.
Wieść o Nim rozeszła się po całej Syrii. Przynoszono więc do Niego wszystkich chorych, których dręczyły różne bóle i cierpienia, obłąkanych, epileptyków i sparaliżowanych, a On ich uzdrawiał.
W ślad za Nim szły wielkie tłumy z Galilei, Dekapolu, Jerozolimy, Judei i Zajordania.
Jezus widząc tłumy, wszedł na górę, a gdy usiadł, Jego uczniowie podeszli do Niego.
Wtedy zaczął nauczać:
Błogosławieni ubodzy w duchu, bo do nich należy Królestwo Niebios.
Błogosławieni zasmuceni, bo oni doznają pociechy.
Błogosławieni łagodni, bo oni odziedziczą ziemię.
Błogosławieni głodni i spragnieni sprawiedliwości, bo oni zostaną nasyceni.
Błogosławieni miłosierni, bo oni doznają miłosierdzia.
Błogosławieni czystego serca, bo oni zobaczą Boga.
Błogosławieni, którzy krzewią pokój, bo oni będą nazwani synami Boga.
Błogosławieni, którzy są prześladowani za sprawiedliwe postępowanie, bo do nich należy Królestwo Niebios.
Błogosławieni jesteście, gdy z Mojego powodu będą wam ubliżać, prześladować was i mówić kłamliwie wszystko, co złe przeciwko wam.
Radujcie się i weselcie, gdyż wielka jest wasza nagroda w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków przed wami.
Wy jesteście solą ziemi. Jeżeli sól utraci swoją moc, to jak można przywrócić jej smak? Nie nadaje się już do niczego, zostanie więc wyrzucona i podeptana przez ludzi.
Wy jesteście światłością świata. Nie można ukryć miasta zbudowanego na szczycie góry.
Nikt nie zapala też lampy i nie przykrywa jej korcem, lecz stawia ją na świeczniku, by dawała światło wszystkim domownikom.
Tak niech jaśnieje wasza światłość przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i oddawali chwałę waszemu Ojcu w niebie.
Nie myślcie, że przyszedłem unieważnić Prawo lub Proroków. Nie przyszedłem unieważnić, ale dopełnić.
Zapewniam was, dopóki niebo i ziemia będą istnieć, ani jedna jota, ani jedna kreska w Prawie nie przeminie, aż wszystko się wypełni.
Kto by unieważnił jedno, choćby najmniejsze przykazanie i tak by nauczał, będzie najmniejszy w Królestwie Niebios. Kto jednak będzie posłuszny Prawu i będzie tak nauczał, zostanie nazwany wielkim w Królestwie Niebios.
Mówię wam, jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie doskonalsza niż nauczycieli Prawa i faryzeuszy, nigdy nie wejdziecie do Królestwa Niebios.
Słyszeliście, że powiedziano praojcom: Nie będziesz zabijał. Kto by zabił, zostanie osądzony.
A Ja wam mówię: Każdy, kto by się gniewał na swego brata, zostanie osądzony, a kto by obraził swego brata, mówiąc: Raka, stanie przed trybunałem, kto by natomiast powiedział do swego brata: Ty głupcze, tego czeka ogień Gehenny.
Jeśli przyniesiesz swój dar, by złożyć go na ołtarzu i przypomnisz sobie, że twój brat ma coś przeciwko tobie,
zostaw swój dar przed ołtarzem, idź i pojednaj się najpierw ze swoim bratem, a potem wróć i złóż swój dar.
Szukaj szybko zgody ze swoim przeciwnikiem, zanim przyjdziesz z nim do sądu, aby przeciwnik nie wytoczył ci sprawy i sędzia nie wydał cię strażnikowi, byś nie znalazł się w więzieniu.
Zapewniam cię, pozostaniesz tam, dopóki się nie rozliczysz co do grosza.
Wiecie, że powiedziano: Nie będziesz łamał wierności małżeńskiej.
A Ja wam mówię: Każdy, kto patrzy na kobietę i pragnie ją mieć, już w swoim sercu złamał wierność małżeńską.
Jeśli więc twoje prawe oko jest przyczyną twojego upadku, wyłup je i wyrzuć. Lepiej bowiem będzie dla ciebie, gdy stracisz jedną część ciała, niż gdybyś cały został wrzucony do Gehenny.
Jeśli twoja prawa ręka jest powodem twojego upadku, odetnij ją i wyrzuć. Lepiej bowiem będzie dla ciebie, gdy stracisz jedną część ciała, niż gdybyś miał cały zginąć w Gehennie.
Powiedziano także: Kto chce oddalić swoją żonę, niech jej wręczy list rozwodowy.
A Ja wam mówię: Każdy, kto oddala swoją żonę, poza przypadkiem nierządu, naraża ją na cudzołóstwo, a kto oddaloną poślubia, cudzołoży.
Wiecie, że powiedziano ojcom: Nie dopuścisz się krzywoprzysięstwa, a to, co ślubowałeś Panu, wypełnisz.
A Ja wam mówię: Nie składajcie żadnej przysięgi ani na niebo, bo jest tronem Boga,
ani na ziemię, bo jest Jego podnóżkiem, ani na Jerozolimę, bo jest miastem wielkiego Króla.
Ani na swoją głowę nie przysięgaj, bo nawet jednego włosa nie możesz uczynić białym lub czarnym.
Niech wasze "tak" znaczy "tak", a "nie" znaczy "nie". Co ponadto pochodzi od Złego.
Wiecie, że powiedziano: Oko za oko i ząb za ząb.
A Ja wam mówię: Nie szukajcie odwetu na tym, kto was skrzywdził. Temu, kto cię uderzy w prawy policzek, pozwól uderzyć się i w lewy.
Temu, kto chce pozwać cię do sądu, by zabrać ci koszulę, pozostaw również płaszcz.
Zmusza cię ktoś, abyś szedł z nim jedną milę, idź z nim i dwie.
Temu, kto cię o coś prosi, daj, a temu, kto chce od ciebie pożyczyć, nie odmawiaj.
Wiecie, że powiedziano: Będziesz miłował swego bliźniego, a swego wroga będziesz nienawidził.
A Ja wam mówię: Miłujcie waszych wrogów i módlcie się za tych, którzy was prześladują,
abyście byli synami waszego Ojca, który jest w niebie. On bowiem każe swemu słońcu wschodzić nad złymi i nad dobrymi i deszcz daje sprawiedliwym i niesprawiedliwym.
Jeśli kochalibyście tylko tych, którzy was kochają, jaką nagrodę mieć będziecie? Przecież celnicy czynią podobnie.
Jeśli jesteście życzliwi tylko dla swoich braci, co szczególnego czynicie? Nawet poganie tak postępują.
Bądźcie więc doskonali, jak doskonały jest wasz Ojciec w niebie.
Wystrzegajcie się pobożności na pokaz, takiej, która szuka ludzkiego uznania, bo inaczej nie otrzymacie nagrody od waszego Ojca w niebie.
Kiedy dajesz jałmużnę, nie każ trąbić przed sobą, jak to czynią obłudnicy w synagogach i na ulicach, aby zyskać poklask u ludzi. Zapewniam was, już otrzymują swoją nagrodę.
Kiedy dajesz jałmużnę, niech nie wie twoja lewa ręka, co czyni prawa,
aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu, a twój Ojciec, który widzi także to, co ukryte, wynagrodzi tobie.
Gdy się modlicie, nie naśladujcie obłudników, którzy lubią odprawiać modlitwy w synagogach i na głównych ulicach, aby pokazać się ludziom. Zapewniam was, już otrzymują swoją nagrodę.
Ale ty, gdy się modlisz, wejdź do swojego pokoju, zamknij drzwi i módl się do swego Ojca, który jest w ukryciu, a twój Ojciec, który widzi także to, co ukryte, wynagrodzi tobie.
W swoich modlitwach nie bądźcie gadatliwi jak poganie, którym wydaje się, że zostaną wysłuchani ze względu na swą wielomówność.
Nie naśladujcie ich. Ojciec wasz bowiem wie, jakie macie potrzeby, jeszcze zanim Go poprosicie. Wy zatem tak się módlcie:
Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci Twoje imię.
Niech przyjdzie Twoje Królestwo, niech się spełni Twoja wola jak w niebie, tak i na ziemi.
Naszego chleba powszedniego daj nam dzisiaj
i przebacz nam nasze winy, tak jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili,
i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego.
Jeśli przebaczycie ludziom ich przewinienia, to i wam przebaczy wasz Ojciec, który jest w niebie.
Jeśli zaś nie przebaczycie ludziom, to i wasz Ojciec nie przebaczy wam przewinień .
W czasie postu nie bądźcie posępni jak obłudnicy, którzy przybierają ponury wygląd, aby pokazać ludziom, że poszczą. Zapewniam was, już otrzymują swoją nagrodę.
Ty natomiast w czasie postu namaść głowę i umyj twarz,
aby nie ludziom pokazać, że pościsz, lecz Ojcu, który widzi to, co ukryte i wynagrodzi tobie.
Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza niszczą, a złodzieje włamują się i kradną.
Ale gromadźcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczą, a złodzieje nie mogą się włamać ani ukraść.
Gdzie bowiem jest twój skarb, tam będzie i twoje serce.
Światłem ciała jest oko. Jeśli twoje oko jest zdrowe, całe twoje ciało będzie pełne światła.
Lecz jeśli twoje oko jest chore, całe twoje ciało będzie pogrążone w ciemności. Jeśli więc światło, które jest w tobie, jest ciemnością, jakże wielka to ciemność.
Nikt nie może służyć dwom panom, bo albo jednego będzie nienawidził, a drugiego kochał, albo jednemu będzie oddany, a drugim wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i mamonie.
Dlatego mówię wam: Nie martwcie się o swoje życie, co będziecie jeść i pić, ani o swoje ciało, w co się ubierzecie. Czy życie nie znaczy więcej niż jedzenie, a ciało niż ubranie?
Popatrzcie na ptaki pod niebem, nie sieją ani nie zbierają plonów i nie gromadzą w spichlerzach, a wasz Ojciec, który jest w niebie, karmi je. Czy nie jesteście cenniejsi niż ptaki?
Kto z was martwiąc się może przedłużyć własne życie choćby o jeden dzień?
A o ubranie dlaczego się martwicie? Zwróćcie uwagę na lilie polne, jak wzrastają. Nie pracują ani nie przędą,
a mówię wam, że nawet Salomon w całej swojej chwale nie był tak ubrany, jak jedna z nich.
Jeśli więc roślinę polną, która dzisiaj jest, a jutro zostanie wrzucona do pieca, Bóg tak przyodziewa, to czy nie o wiele bardziej was, ludzi małej wiary?
Dlatego nie martwcie się, mówiąc: Co będziemy jeść? Co będziemy pić? W co mamy się ubrać?
O to wszystko zabiegają poganie. Wasz Ojciec w niebie zna bowiem wszystkie wasze potrzeby.
Szukajcie więc najpierw Królestwa Boga i Jego sprawiedliwości, a wszystko inne będzie wam dodane.
Nie martwcie się o dzień jutrzejszy, bo jutro zatroszczy się samo o siebie. Każdy dzień ma dość własnego utrapienia.
Nie sądźcie, abyście nie zostali osądzeni.
Jaki bowiem wydajecie wyrok, taki i na was wydadzą, jaką miarą mierzycie, taką i wam odmierzą.
Dlaczego widzisz źdźbło w oku swego brata, a belki we własnym nie zauważasz?
Albo jak powiesz swemu bratu: Pozwól, że wyjmę z twego oka źdźbło, skoro belka tkwi w twoim oku?
Obłudniku, najpierw wyrzuć belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz i będziesz mógł wyjąć źdźbło z oka twego brata.
Tego, co święte nie dawajcie psom, a pereł nie rzucajcie przed wieprze, aby ich nie podeptały, nie rzuciły się na was i nie rozszarpały.
Proście a otrzymacie, szukajcie a znajdziecie, pukajcie a otworzą wam.
Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje i kto szuka, znajduje, a kto puka, temu otworzą.
Czy jest wśród was człowiek, który poda swemu synowi kamień, gdy ten prosi go o chleb?
Albo węża, gdy ten prosi go o rybę?
Jeśli więc wy, choć jesteście źli, potraficie dawać dobre dary swoim dzieciom, to o ileż bardziej wasz Ojciec w niebie da, co dobre tym, którzy Go proszą.
Wszystko więc, czego pragniecie, aby wam ludzie czynili, to i wy im czyńcie. Takie bowiem jest Prawo i Prorocy.
Wchodźcie przez ciasną bramę. Szeroka jest bowiem brama i wygodna droga, która prowadzi do zguby i wielu przez nią wchodzi.
Ciasna natomiast jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia i niewielu ją znajduje.
Wystrzegajcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze, ale wewnątrz są drapieżnymi wilkami.
Poznacie ich po owocach. Czy zbierają z cierni winogrona lub z ostu figi?
Każde zdrowe drzewo rodzi dobre owoce, a chore drzewo owoce złe.
Nie może bowiem zdrowe drzewo rodzić złych owoców ani chore drzewo dobrych owoców.
Każde drzewo, które nie rodzi dobrych owoców, nadaje się tylko do wycięcia i spalenia.
Poznacie ich zatem po owocach.
Nie każdy, kto mówi do Mnie: Panie, Panie, wejdzie do Królestwa Niebios, ale ten, kto spełnia wolę Mego Ojca, który jest w niebie.
W owym dniu wielu Mi powie: Panie, Panie, czy nie prorokowaliśmy w Twoim imieniu, czy w Twoim imieniu nie wypędzaliśmy demonów i w Twoim imieniu nie dokonywaliśmy wielu cudów?
Wtedy im oświadczę: Nigdy was nie znałem, odstąpcie ode Mnie wy, którzy się dopuszczacie bezprawia.
Każdy więc, kto słucha tych Moich słów i wprowadza je w czyn, podobny jest do człowieka rozsądnego, który zbudował swój dom na skale.
Spadł deszcz, wezbrały rzeki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom, jednak się nie zawalił, ponieważ fundament miał założony na skale.
Każdy zaś, kto słucha tych Moich słów i nie wprowadza ich w czyn, podobny jest do człowieka głupiego, który zbudował swój dom na piasku.
Spadł deszcz, wezbrały rzeki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom, i zawalił się, i runął z wielkim trzaskiem.
A kiedy Jezus zakończył swoją mowę, tłumy były zdumione Jego nauką.
Nie nauczał ich bowiem jak nauczyciele Prawa, lecz jak Ten, który ma moc.
Gdy Jezus zszedł z góry, poszły za Nim wielkie tłumy.
Wówczas zbliżył się trędowaty, oddał Mu pokłon i prosił: Panie, jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić.
Jezus wyciągnął rękę, dotknął go i powiedział: Chcę, bądź oczyszczony. I natychmiast został oczyszczony z trądu.
Potem Jezus oznajmił mu: Pamiętaj, nie mów o tym nikomu, ale idź, pokaż się kapłanowi i na świadectwo, że jesteś uzdrowiony, złóż ofiarę, którą nakazał Mojżesz.
Gdy Jezus przyszedł do Kafarnaum, zwrócił się do Niego setnik z taką prośbą:
Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi.
Jezus powiedział: Przyjdę i uzdrowię go.
Lecz setnik odpowiedział: Panie, nie jestem godny, abyś wszedł pod mój dach, ale powiedz tylko słowo, a mój sługa odzyska zdrowie.
I ja bowiem, człowiek podległy władzy, mam także władzę nad żołnierzami. Do jednego mówię: Idź, a idzie; do drugiego: Chodź tu, a przychodzi; a do sługi: Zrób to, a robi.
Gdy Jezus to usłyszał, zdumiał się i powiedział do tych, którzy Mu towarzyszyli: Zapewniam was, u nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary.
Mówię wam: Wielu przyjdzie ze wschodu i z zachodu, by zasiąść do stołu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w Królestwie Niebios,
a synowie Królestwa zostaną wyrzuceni na zewnątrz, w ciemność. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Do setnika zaś Jezus powiedział: Idź, niech ci się stanie, jak uwierzyłeś. I w tej samej godzinie jego sługa odzyskał zdrowie.
Gdy Jezus wszedł do domu Piotra, zobaczył, że teściowa Piotra leży nękana gorączką.
Ujął ją więc za rękę i gorączka ją opuściła. Ona zaś wstała i usługiwała im.
Wieczorem przyprowadzono do Niego wielu owładniętych przez demony. Jezus wypędził demony słowem i uzdrowił wszystkich chorych.
W ten sposób spełniła się zapowiedź proroka Izajasza: On wziął na siebie nasze słabości i poniósł nasze choroby.
Jezus, widząc tłum wokół siebie, kazał przeprawić się na drugi brzeg.
Wtedy podszedł do Niego pewien nauczyciel Prawa i powiedział: Nauczycielu, dokąd Ty pójdziesz, ja pójdę za Tobą.
Jezus mu odpowiedział: Lisy mają nory, a ptaki gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma gdzie położyć głowy.
Inny zaś spośród uczniów odezwał się: Panie, pozwól mi najpierw odejść i pochować mojego ojca.
Lecz Jezus mu odpowiedział: Pójdź za Mną, a umarłym zostaw grzebanie ich umarłych.
Potem wsiadł do łodzi, a z Nim Jego uczniowie.
Nagle na jeziorze zerwała się tak gwałtowna burza, że fale zalewały łódź. A Jezus spał.
Wtedy zwrócili się do Niego i obudzili Go wołając: Panie, ratuj! Giniemy!
On zaś zapytał: Dlaczego się boicie, ludzie małej wiary? Następnie wstał, zgromił wichry i jezioro, i nastała głęboka cisza.
Ludzie natomiast pytali zdumieni: Kim On jest, że nawet wichry i jezioro są Mu posłuszne?
Gdy przybył na drugi brzeg do krainy Gadareńczyków, wyszli Mu naprzeciw z grobowców dwaj opętani przez demony. Byli tak bardzo niebezpieczni, że nikt nie mógł przejść tamtą drogą.
Zaczęli krzyczeć: Czego chcesz od nas, Synu Boga? Za wcześnie przyszedłeś nas dręczyć!
A w pobliżu pasła się duża trzoda świń.
Demony zatem zaczęły Go prosić: Jeśli nas wypędzasz, poślij nas w tę trzodę.
Powiedział: Idźcie! Wyszły więc i weszły w świnie. Nagle cała trzoda ruszyła do jeziora po urwistym zboczu i utonęła.
Ci natomiast, którzy pilnowali świń, uciekli do miasta, gdzie opowiedzieli o wszystkim, również o opętanych.
Wtedy całe miasto wyszło Jezusowi na spotkanie. Gdy Go zobaczyli, prosili, aby opuścił ich okolice.
Wsiadł więc do łodzi, przeprawił się na drugi brzeg i przyszedł do swojego miasta.
A oto przynieśli do Niego na noszach sparaliżowanego człowieka. Gdy Jezus zobaczył ich wiarę, powiedział do sparaliżowanego: Synu, bądź dobrej myśli. Twoje grzechy są odpuszczone.
Wówczas niektórzy nauczyciele Prawa pomyśleli sobie: To bluźnierstwo!
Ale Jezus przejrzał ich myśli i zapytał: Dlaczego dopuszczacie zło do waszych serc?
Co bowiem jest łatwiej powiedzieć: Odpuszczone są twoje grzechy, czy też: Wstań i zacznij chodzić?
Abyście jednak wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów - powiedział do sparaliżowanego: Wstań, weź swoje nosze i wracaj do domu!
A on wstał i poszedł do domu.
Na ten widok tłumy przelękły się i wielbiły Boga, który ludziom udzielił takiej władzy.
Kiedy Jezus odchodził stamtąd, zobaczył siedzącego w punkcie celnym człowieka, który miał na imię Mateusz. Powiedział do niego: Pójdź za Mną. On wstał i poszedł za Nim.
Gdy w domu Jezus zajął miejsce przy stole, wielu celników i grzeszników przyszło i usiadło z Nim i Jego uczniami.
A kiedy faryzeusze to zobaczyli, zapytali Jego uczniów: Dlaczego wasz nauczyciel jada przy jednym stole z celnikami i grzesznikami?
Gdy Jezus to usłyszał, powiedział: Zdrowi nie potrzebują lekarza, lecz ci, którzy się źle mają.
Idźcie i nauczcie się, co znaczy: Miłosierdzia chcę, a nie ofiary. Nie przyszedłem bowiem wzywać sprawiedliwych, ale grzeszników.
Wtedy podeszli do Niego uczniowie Jana i zapytali: Dlaczego my i faryzeusze zachowujemy posty, a Twoi uczniowie nie?
Jezus odpowiedział: Czy goście weselni mogą być smutni, kiedy pan młody jest z nimi? Nadejdą jednak dni, że pan młody będzie od nich zabrany i wówczas będą pościć.
Nikt nie przyszywa łaty z nowego sukna do starego ubrania. Rozrywa ona bowiem całość i rozdarcie staje się większe.
Nie wlewa się też młodego wina do starych bukłaków, bo wówczas pękają, wino wycieka, a bukłaki się niszczą. Ale młode wino wlewa się do nowych bukłaków i wtedy ani jedno, ani drugie się nie marnuje.
Gdy o tym mówił, podszedł do Niego pewien przełożony synagogi, złożył Mu pokłon i powiedział: Moja córka właśnie umarła, przyjdź jednak, połóż na nią rękę, a wróci do życia.
Wówczas Jezus wstał i razem z uczniami poszedł do niego.
Po drodze jakaś kobieta, która dwanaście lat cierpiała na krwotok, podeszła z tyłu i dotknęła skraju Jego płaszcza.
Myślała bowiem sobie: Gdybym tylko mogła dotknąć Jego płaszcza, byłabym zdrowa.
Wtedy Jezus odwrócił się i patrząc na nią powiedział: Bądź dobrej myśli, córko! Twoja wiara cię uzdrowiła. I od tej chwili kobieta była zdrowa.
Gdy Jezus przyszedł do domu przełożonego synagogi i zobaczył fletnistów oraz lamentujący tłum,
powiedział: Wyjdźcie stąd! Dziewczynka nie umarła, tylko śpi. A oni zaczęli się z Niego naśmiewać.
Kiedy jednak usunięto tłum, wszedł i ujął ją za rękę, a dziewczynka wstała.
Wieść o tym rozeszła się po całej okolicy.
Gdy Jezus odchodził stamtąd, szli za Nim dwaj niewidomi i głośno wołali: Zlituj się nad nami, Synu Dawida!
Kiedy zaś wszedł do domu, niewidomi podeszli do Niego, a On ich zapytał: Czy wierzycie, że mogę to uczynić? Odpowiedzieli: Tak, Panie.
Wtedy dotknął ich oczu i powiedział: Skoro wierzycie, to niech się tak stanie.
I zostały otworzone ich oczy, a Jezus stanowczo im przykazał: Uważajcie, niech się nikt o tym nie dowie!
Oni jednak, skoro tylko wyszli, roznieśli wieść o Nim po całej okolicy.
Zaledwie oni wyszli, przyprowadzono głuchoniemego, który był opętany przez demona.
Po wyrzuceniu demona, głuchoniemy zaczął mówić, a tłumy wołały ze zdumieniem: Jeszcze nigdy w Izraelu nie było takiego wydarzenia!
Lecz faryzeusze mówili: Wypędza demony za sprawą ich władcy.
Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski, nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Dobrą Nowinę o Królestwie, uzdrawiał wszelkie choroby i wszelkie słabości.
Kiedy patrzył na tłumy, litował się nad nimi, gdyż ludzie byli znękani i porzuceni, jak owce bez pasterza.
Wtedy powiedział do swych uczniów: Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało.
Proście więc Pana żniwa, aby wysłał robotników na swoje żniwo.
Potem Jezus wezwał do siebie dwunastu swoich uczniów i dał im moc nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i uzdrawiali z wszystkich chorób i wszelkich dolegliwości.
A oto imiona dwunastu apostołów: Najpierw Szymon, zwany Piotrem i brat jego Andrzej, dalej Jakub - syn Zebedeusza i brat jego Jan,
Filip i Bartłomiej, Tomasz i celnik Mateusz, Jakub - syn Alfeusza i Tadeusz,
Szymon Kananejczyk i Judasz Iskariota - ten, który Go zdradził.
Tych to Dwunastu wysłał Jezus i dał im następujące wskazania: Nie idźcie do pogan i omijajcie miasta samarytańskie.
Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela.
Ruszajcie w drogę i rozgłaszajcie: Blisko już jest Królestwo Niebios!
Uzdrawiajcie chorych, przywracajcie życie umarłym, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie demony. Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie.
Nie bierzcie z sobą do sakiewek żadnych pieniędzy złotych, srebrnych ani miedzianych.
Nie bierzcie w drogę torby ani dwóch koszul, ani sandałów, ani laski. Wart jest bowiem robotnik swego wyżywienia.
A gdy przyjdziecie do jakiegoś miasta albo wsi, dowiedzcie się, kto tam jest godny zaufania i u niego się zatrzymajcie, dopóki nie pójdziecie dalej.
Wchodząc, pozdrówcie domowników życzeniem pokoju.
Jeśli dom jest tego godny, niech wasz pokój spocznie na nim, a jeśli nie jest godny, niech wasz pokój powróci do was.
A jeśliby gdzieś nie chciano was przyjąć i nie dano posłuchu waszym słowom, wychodząc z takiego domu albo miasta strząśnijcie proch ze swoich nóg.
Zapewniam was, mieszkańcom Sodomy i Gomory lżej będzie w dzień sądu niż temu miastu.
Oto Ja posyłam was jak owce między wilki. Bądźcie więc czujni jak węże i łagodni jak gołębie.
Miejcie się na baczności przed ludźmi. Będą was bowiem wydawać sądom i biczować w swoich synagogach.
Nawet przed namiestników i królów będą was prowadzić z Mojego powodu, abyście mogli złożyć świadectwo wobec nich i obcych narodów.
A gdy was wydadzą, nie martwcie się, co i jak mówić. W tej samej godzinie dowiecie się, co macie powiedzieć,
bo nie wy będziecie mówili, lecz Duch waszego Ojca będzie mówił przez was.
Brat wyda brata na śmierć, a ojciec dziecko. Dzieci zwrócą się przeciwko rodzicom i spowodują ich śmierć.
Będziecie znienawidzeni przez wszystkich ze względu na Moje imię. Kto jednak wytrwa do końca, będzie ocalony.
Gdy was będą prześladować w jednym mieście, uciekajcie do drugiego. Zapewniam was, nie zdążycie obejść miast Izraela, zanim przyjdzie Syn Człowieczy.
Uczeń nie przewyższa nauczyciela ani sługa swego pana.
Wystarczy, jeśli uczeń będzie jak jego nauczyciel, a sługa jak jego pan. Jeśli pana domu nazwali Beelzebulem, to o ileż bardziej jego domowników.
Nie bójcie się ich. Nie ma bowiem nic zatajonego, co nie zostałoby ujawnione ani też nic ukrytego, co nie zostałoby poznane.
Co mówię wam w ciemności, powtarzajcie w świetle, a co słyszycie na ucho, rozgłaszajcie na dachach.
Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą. Bójcie się raczej tego, który duszę i ciało może zatracić w Gehennie.
Czy nie sprzedają dwóch wróbli za asa? A przecież wbrew woli waszego Ojca żaden z nich nie spadnie na ziemię.
U was zaś policzone są nawet wszystkie włosy na głowie.
Dlatego nie bójcie się: Jesteście cenniejsi niż wiele wróbli.
Do każdego więc, kto przyzna się do Mnie przed ludźmi, przyznam się i Ja przed Moim Ojcem, który jest w niebie.
A kto by się wyrzekł Mnie przed ludźmi, tego i Ja wyrzeknę się przed Moim Ojcem w niebie.
Nie sądźcie, że przyszedłem przynieść pokój na ziemię. Nie przyszedłem, aby przynieść pokój, ale miecz.
Przyszedłem bowiem przeciwstawić syna ojcu, córkę matce, a synową teściowej.
I nieprzyjaciółmi człowieka będą jego domownicy.
Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godny. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godny.
Kto nie bierze swego krzyża i nie idzie za Mną, nie jest Mnie godny.
Kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto poświęcił swoje życie dla Mnie, znajdzie je.
Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje, a kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał.
Kto przyjmuje proroka, dlatego że jest prorokiem, otrzyma nagrodę proroka, a kto przyjmuje sprawiedliwego, dlatego że jest sprawiedliwy, otrzyma nagrodę sprawiedliwego.
Kto by podał kubek zimnej wody jednemu z tych małych, dlatego że jest Moim uczniem, zapewniam was, nie ominie go nagroda.
Gdy Jezus skończył dawać te wskazania dwunastu swoim uczniom, odszedł stamtąd, aby w ich miastach nauczać i głosić Słowo Boże.
Tymczasem Jan usłyszał w więzieniu o czynach Chrystusa. Posłał więc swoich uczniów
z pytaniem: Czy to Ty jesteś Tym, który miał przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?
Jezus im odpowiedział: Idźcie i oznajmijcie Janowi to, co słyszycie i widzicie.
Niewidomi znowu widzą, kulawi dobrze chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli wstają do życia, a ubogim jest głoszona Dobra Nowina.
Szczęśliwy jest ten, kto nie gorszy się z Mojego powodu.
Gdy oni odchodzili, Jezus zaczął mówić do tłumu o Janie: Po co poszliście na pustynię? Oglądać trzcinę chwiejącą się na wietrze?
Po co więc poszliście? Zobaczyć człowieka wytwornie ubranego? Przecież ci, którzy noszą wytworne szaty, mieszkają w pałacach królewskich.
Po co więc poszliście? Zobaczyć proroka? O tak! Zapewniam was, że nawet więcej niż proroka.
To jest ten, o którym mówi Pismo: Oto Ja posyłam przed Tobą Mojego wysłannika, który Tobie przygotuje drogę.
Zapewniam was: Wśród narodzonych z kobiet nie pojawił się nikt większy od Jana Chrzciciela. Najmniejszy jednak w Królestwie Niebios znaczy więcej niż on.
Od dni Jana Chrzciciela aż dotąd Królestwo Niebios doznaje gwałtu i gwałtownicy zagarniają je siłą.
Wszyscy bowiem Prorocy i Prawo prorokowali aż do Jana.
I jeśli chcecie to uznać, on jest Eliaszem, który miał przyjść.
Nie puszczajcie mimo uszu tego, co słyszycie.
Z kim porównam obecne pokolenie? Podobne jest do dzieci siedzących na rynku, które przygadują swoim rówieśnikom:
Przygrywaliśmy wam, a nie chcieliście tańczyć, śpiewaliśmy pieśni żałobne, a nie chcieliście płakać.
Przyszedł bowiem Jan, nie jadł i nie pił, a mówią: Demon go opętał.
Przyszedł Syn Człowieczy, je i pije, a oni mówią: Ten człowiek to żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników. Oto cała ich mądrość!
Wtedy zaczął grozić miastom, w których dokonał najwięcej niezwykłych czynów, gdyż się nie opamiętały:
Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Gdyby bowiem w Tyrze i Sydonie dokonały się cuda, które działy się u was, dawno już w worze pokutnym i w popiele okazałyby skruchę.
Ale mówię wam: Tyrowi i Sydonowi będzie lżej w dniu sądu niż wam.
A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba masz być wywyższone? Aż do otchłani będziesz strącone. Gdyby w Sodomie dokonały się cuda, które działy się w tobie, przetrwałaby aż do dzisiaj.
Ale mówię wam: Ziemi sodomskiej lżej będzie w dniu sądu niż tobie.
W tym czasie Jezus powiedział: Wysławiam Ciebie, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te sprawy przed mądrymi i roztropnymi, a odsłoniłeś je tym, którzy są jak małe dzieci.
Tak, Ojcze, bo tak się Tobie spodobało.
Wszystko zostało Mi przekazane przez Mojego Ojca i nikt nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn i ten, komu Syn postanowi to objawić.
Przyjdźcie do Mnie wszyscy utrudzeni i obciążeni, a Ja wam dam ukojenie.
Weźcie na siebie Moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, że jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla waszych dusz.
Jarzmo Moje bowiem jest miłe, a Moje brzemię lekkie.
W tym czasie Jezus przechodził w szabat wśród zbóż. Jego uczniowie zgłodnieli, zaczęli więc zrywać kłosy i jeść.
Zobaczyli to faryzeusze i powiedzieli do Niego: Popatrz, Twoi uczniowie robią to, czego w szabat nie wolno.
Wtedy Jezus im odpowiedział: Czy nie czytaliście, co zrobił Dawid, gdy był głodny, on i jego ludzie?
Jak wszedł do Domu Bożego i jak zjedli chleby pokładne, których nie wolno było jeść ani jemu, ani tym, którzy byli z nim, tylko samym kapłanom?
Czy nie czytaliście też w Prawie, że w szabat kapłani naruszają w świątyni przepisy o szabacie, a są bez winy?
Oświadczam wam: Chodzi tu o coś więcej niż o świątynię.
Gdybyście zrozumieli, co znaczy: Miłosierdzia chcę, a nie ofiary, nie potępialibyście niewinnych.
Syn Człowieczy jest bowiem Panem szabatu.
Jezus oddalił się stamtąd i wszedł do ich synagogi.
Był tam człowiek z bezwładną ręką. Faryzeusze, chcąc oskarżyć Jezusa, zadali Mu pytanie: Czy wolno uzdrawiać w szabat?
Lecz On im odpowiedział: Czy jest wśród was człowiek, który, jeśli miałby tylko jedną owcę i ta w szabat wpadłaby do dołu, nie poszedłby i nie wyciągnął jej?
A przecież jak wielka jest różnica między człowiekiem a owcą. Tak więc wolno w szabat dobrze czynić.
Następnie powiedział do człowieka z bezwładną ręką: Wyciągnij rękę. On ją wyciągnął i znowu stała się sprawna, tak jak druga.
Wtedy faryzeusze wyszli i naradzali się, jak zabić Jezusa.
Jezus wiedząc o tym, oddalił się stamtąd, a wielu poszło za Nim. Uzdrowił ich wszystkich,
lecz nakazał im surowo, aby o Nim nie mówili,
żeby w ten sposób spełniła się zapowiedź proroka Izajasza:
To jest Mój Sługa, którego wybrałem, Mój umiłowany, w którym mam upodobanie. Duch Mój spocznie na Nim, a On ogłosi prawo narodom.
Nie będzie się spierał ani krzyczał, a na ulicach nikt nie usłyszy Jego głosu.
Nadłamanej trzciny nie dołamie ani gasnącego knota nie dogasi, dopóki zwycięsko nie przeprowadzi sądu.
W Jego imieniu narody będą pokładać nadzieję.
Wtedy przyniesiono do Jezusa człowieka niewidomego i niemego, zniewolonego przez demona. Jezus uzdrowił go, tak że odzyskał mowę i wzrok.
Wszyscy ludzie pytali zdumieni: Czy nie jest On Synem Dawida?
Gdy faryzeusze to usłyszeli, mówili: On wypędza demony mocą Beelzebula, władcy demonów.
Wówczas Jezus, znając ich myśli, powiedział do nich: Każde królestwo rozdarte niezgodą ulega spustoszeniu, żadne też miasto czy dom rozdarte niezgodą, nie ostanie się.
Jeśli szatan wypędza szatana, to jest rozdarty niezgodą. Jak więc może przetrwać jego królestwo?
Jeśli Ja wypędzam demony mocą Beelzebula, to czyją mocą wypędzają je wasi synowie? Dlatego oni będą waszymi sędziami.
Jeżeli natomiast Ja wypędzam demony mocą Ducha Bożego, to rzeczywiście nadeszło już do was Królestwo Boga.
Albo jak może ktoś wejść do domu siłacza i zagrabić jego własność, jeśli najpierw go nie zwiąże? Dopiero wtedy ograbi jego dom.
Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie, a kto nie zbiera ze Mną, ten rozprasza.
Dlatego mówię wam: Każdy grzech i bluźnierstwo będą ludziom przebaczone, lecz bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu nie będzie przebaczone.
Każdemu, kto powiedziałby słowo przeciwko Synowi Człowieczemu, zostanie przebaczone. Temu jednak, kto powiedziałby słowo przeciwko Duchowi Świętemu, nie zostanie przebaczone ani teraz, ani w wieczności.
Spójrzcie: Drzewo dobre, to i jego owoc jest dobry, drzewo złe, to i jego owoc jest zły. Po owocach bowiem poznaje się drzewo.
Plemię żmijowe! Jakże wy, którzy źli jesteście, możecie powiedzieć cokolwiek dobrego. Usta mówią przecież to, co przepełnia serce.
Dobry człowiek czerpie swoje dobro ze skarbca dobra, a zły człowiek czerpie to, co jest złe, ze skarbca zła.
Mówię wam: W dniu sądu człowiek będzie musiał się rozliczyć z każdego niepotrzebnego słowa.
Na podstawie bowiem twoich słów będziesz usprawiedliwiony lub potępiony.
Wtedy niektórzy nauczyciele Prawa i faryzeusze powiedzieli do Niego: Nauczycielu, chcemy zobaczyć znak od Ciebie.
Jezus odpowiedział im: Pokolenie złe i wiarołomne czeka na znak, ale znaku nie otrzyma poza znakiem proroka Jonasza.
Jak bowiem Jonasz był trzy dni i trzy noce we wnętrzu ogromnej ryby, tak Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w głębi ziemi.
Mieszkańcy Niniwy powstaną na sądzie razem z tym pokoleniem i oskarżą je, ponieważ opamiętali się na wezwanie Jonasza, a tu jest ktoś większy niż Jonasz.
Królowa z Południa powstanie na sądzie z tym pokoleniem i oskarży je, ponieważ przybyła z krańców ziemi, by słuchać mądrości Salomona, a tu jest ktoś większy niż Salomon.
Kiedy duch nieczysty wyjdzie z człowieka, błąka się po pustyni i szuka spoczynku, a gdy go nie znajduje,
wówczas mówi: Wrócę do mojego domu, z którego wyszedłem. Przychodzi i zastaje go wolnym, wysprzątanym i przystrojonym.
Wtedy wyrusza i sprowadza z sobą siedem innych duchów gorszych niż on sam. Wchodzą i tam mieszkają. I późniejszy stan tego człowieka jest gorszy od poprzedniego. Tak będzie i z tym przewrotnym pokoleniem.
Gdy jeszcze mówił do zgromadzonych, Jego matka i bracia stanęli na zewnątrz i chcieli z Nim rozmawiać.
Wtedy ktoś powiedział do Niego: Twoja matka i Twoi bracia stoją na zewnątrz i chcą z Tobą rozmawiać.
On zaś odpowiedział temu człowiekowi: Kto jest Moją matką i kto to są Moi bracia?
Wyciągnął rękę i wskazał na swoich uczniów: Oto Moja matka i Moi bracia.
Kto bowiem czyni wolę Mojego Ojca, który jest w niebie, ten jest Moim bratem i siostrą, i matką.
Pewnego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad brzegiem jeziora.
Wtedy zebrały się wokół Niego tak wielkie tłumy, że wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu.
I mówił do nich wiele w przypowieściach: Oto siewca wyszedł siać.
A gdy siał, jedne upadły na drogę, zleciały się ptaki i je wydziobały.
Inne upadły na grunt skalisty, który był ubogi w ziemię. Szybko wzeszły z powodu cienkiej warstwy ziemi,
ale gdy słońce przygrzało, wypaliło je i uschły, bo nie mogły się zakorzenić.
Inne zaś upadły między ciernie, które się rozpleniły i je zagłuszyły.
Jeszcze inne upadły na szlachetną ziemię i wydały plon: jedno stokrotny, inne sześćdziesięciokrotny, a jeszcze inne trzydziestokrotny.
Kto ma uszy, niechaj słucha.
Wtedy podeszli uczniowie i zapytali: Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?
Odpowiedział im: Wam zostało dane poznać tajemnice Królestwa Niebios, a tamtym nie zostało dane.
Kto bowiem ma, temu będzie dodane i będzie miał w nadmiarze, a kto nie ma, straci nawet to, co ma.
Dlatego mówię do nich w przypowieściach, bo patrzą, a nie widzą, słuchają, a nie słyszą, i niczego nie pojmują.
Tak spełnia się na nich proroctwo Izajasza, które głosi: Będziecie się wsłuchiwać, a nie zrozumiecie i będziecie się wpatrywać, a nie zobaczycie.
Nieczułe bowiem stało się serce tego ludu, uszami z trudem usłyszeli, swoje oczy zamknęli, żeby oczami nie zobaczyć, uszami nie usłyszeć i sercem nie zrozumieć, żeby się nie nawrócili i żebym ich nie uleczył.
Wasze oczy są jednak szczęśliwe, bo widzą, i uszy, bo słyszą.
Zapewniam was: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli, i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli.
Posłuchajcie więc, co oznacza przypowieść o siewcy.
Do każdego, kto słucha Słowa o Królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co jest zasiane w jego sercu. Ten jest posiany na drodze.
Na gruncie skalistym posiany jest ten, kto słucha Słowa i natychmiast przyjmuje je z radością.
Nie ma jednak w sobie korzenia i jest niestały. Gdy nadejdzie ucisk lub prześladowanie z powodu Słowa, zaraz się gorszy.
Między ciernie jest zaś posiany ten, kto słucha Słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają je, tak że nie przynosi owocu.
Natomiast na szlachetnej ziemi jest posiany ten, kto słucha Słowa, rozumie je i wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny.
Powiedział im też inną przypowieść: Królestwo Niebios jest podobne do człowieka, który zasiał na swoim polu dobre ziarno.
Kiedy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, posiał chwasty między pszenicę i odszedł.
A gdy zboże wyrosło i wypuściło kłosy, wtedy pojawiły się również chwasty.
Wówczas przyszli słudzy i zapytali gospodarza: Panie, czy nie posiałeś na swojej roli dobrego ziarna? Skąd więc te chwasty?
Oznajmił im: Zrobił to człowiek wrogo do mnie usposobiony. Słudzy więc powiedzieli do niego: Czy chcesz, żebyśmy poszli i zebrali te chwasty?
Odpowiedział: O nie, ponieważ usuwając chwasty, moglibyście wyrwać też pszenicę.
Pozwólcie im razem rosnąć aż do żniwa, a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw chwasty, zwiążcie je w snopki na spalenie, pszenicę natomiast zwieźcie do mojego spichlerza.
Opowiedział im też taką przypowieść: Królestwo Niebios jest podobne do ziarnka gorczycy, które pewien człowiek zasiał na swoim polu.
Jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion, ale kiedy wyrośnie, jest większe od innych roślin i wygląda jak drzewo, tak że ptaki przylatują i gnieżdżą się w jego gałęziach.
Opowiedział im jeszcze inną przypowieść: Królestwo Niebios jest podobne do zakwasu, który pewna kobieta wzięła i zmieszała z trzema miarami mąki, aż się wszystko zakwasiło.
To wszystko Jezus powiedział zgromadzonym ludziom w przypowieściach. Bez przypowieści niczego im nie mówił,
aby się spełniła zapowiedź proroka: Otworzę moje usta w przypowieściach i ujawnię rzeczy ukryte od założenia świata .
Wtedy opuścił tłumy i poszedł do domu. Podeszli do Niego Jego uczniowie i poprosili: Wyjaśnij nam przypowieść o chwaście na polu.
Odpowiedział im: Siewcą dobrego ziarna jest Syn Człowieczy.
Polem jest świat, dobrym ziarnem są synowie Królestwa, a chwastem synowie Złego.
Nieprzyjacielem, który posiał chwast, jest diabeł, żniwem jest koniec świata, a żeńcami są aniołowie.
Tak jak zbiera się chwasty i spala w ogniu, tak będzie przy końcu świata.
Syn Człowieczy pośle swoich aniołów i zbiorą z Jego Królestwa wszystko, co powoduje upadek oraz tych, którzy dopuszczają się bezprawia,
i wrzucą ich do rozpalonego pieca. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Wtedy sprawiedliwi zajaśnieją jak słońce w Królestwie swojego Ojca. Kto ma uszy, niechaj słucha!
Królestwo Niebios podobne jest do skarbu ukrytego w ziemi. Znalazł go pewien człowiek i z powrotem ukrył. Uradowany tym idzie, sprzedaje wszystko, co ma i kupuje tę ziemię.
Królestwo Niebios podobne jest również do kupca, poszukującego pięknych pereł.
Gdy znalazł jedną drogocenną perłę, poszedł, sprzedał wszystko, co miał i kupił ją.
Królestwo Niebios podobne jest także do sieci zarzuconej w morze, zagarniającej wszelkiego rodzaju ryby.
Gdy była już pełna, wyciągnęli ją na brzeg, usiedli i dobre zebrali do koszy, a nieprzydatne odrzucili.
Tak będzie przy końcu świata: wyjdą aniołowie, odłączą złych od sprawiedliwych
i wrzucą ich do rozpalonego pieca. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Czy rozumiecie to wszystko? Odpowiedzieli: Tak.
Powiedział więc do nich: Dlatego każdy nauczyciel Prawa, który został uczniem Królestwa Niebios, podobny jest do pana domu, który wydobywa ze swego skarbca rzeczy nowe i stare.
Kiedy Jezus skończył te przypowieści, odszedł stamtąd.
Przyszedł w swoje rodzinne strony i tam nauczał w ich synagodze, tak że zdumieni słuchacze pytali: Skąd u Niego taka mądrość i niezwykła moc?
Czy nie jest to syn cieśli? Czy Jego matką nie jest Maria, a Jego braćmi Jakub, Józef, Szymon i Judą?
Czy wszystkie Jego siostry nie są wśród nas? Skąd więc u Niego to wszystko?
I gorszyli się z Jego powodu. Wtedy Jezus powiedział do nich: Tylko w ojczyźnie i w swoim domu prorok nie znajduje uznania.
I nie uczynił tam wielu cudów z powodu ich niedowiarstwa.
W tym czasie tetrarcha Herod dowiedział się o Jezusie
i powiedział do swoich dworzan: To jest Jan Chrzciciel. Powstał z martwych i dlatego działają przez niego niezwykłe moce.
Herod bowiem kazał pochwycić Jana, związać go i wtrącić do więzienia z powodu Herodiady, żony swojego brata Filipa,
gdyż Jan napominał go: Nie wolno ci jej mieć.
Chciał go zabić, ale bał się, ponieważ lud uważał Jana za proroka.
Kiedy jednak nadszedł dzień urodzin Heroda, córka Herodiady tańczyła przed gośćmi i tak go urzekła,
że pod przysięgą zobowiązał się spełnić każde jej życzenie.
Wtedy ona za namową matki powiedziała: Daj mi na tacy głowę Jana Chrzciciela.
Król się zasmucił, ale ze względu na przysięgę złożoną w obecności biesiadników rozkazał spełnić jej życzenie.
Polecił więc ściąć Jana w więzieniu.
I przyniesiono jego głowę na tacy, podano dziewczynie, a ona zaniosła ją matce.
Potem przyszli uczniowie Jana, wzięli ciało, pochowali je, a następnie poszli i powiadomili Jezusa.
Gdy Jezus o tym usłyszał, odpłynął stamtąd łodzią, by w samotności przebywać na pustkowiu. Lecz ludzie z okolicznych miast dowiedzieli się o tym i pieszo ruszyli za Nim.
Po wyjściu z łodzi zobaczył wielki tłum. Ulitował się nad nimi i uzdrowił tych, którzy byli chorzy.
Gdy zapadł wieczór, uczniowie podeszli do Niego i powiedzieli: Jesteśmy na pustkowiu i pora już późna. Każ ludziom rozejść się po wioskach, aby kupili sobie coś do jedzenia.
Jezus jednak oznajmił im: Nie muszą odchodzić, wy dajcie im jeść.
Odpowiedzieli Mu: Nie mamy tu nic więcej oprócz pięciu chlebów i dwóch ryb.
Wtedy polecił: Przynieście to do Mnie.
I kazał ludziom usiąść na trawie, wziął pięć chlebów i dwie ryby, podniósł wzrok ku niebu, pobłogosławił, połamał i dał uczniom chleby, a uczniowie ludziom.
I najedli się wszyscy do syta, i zebrali jeszcze dwanaście pełnych koszy pozostałych okruchów.
Tych zaś, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci.
Zaraz też wymógł na uczniach, aby wsiedli do łodzi i jako pierwsi przepłynęli na drugi brzeg, zanim On oddali tłumy.
Gdy już je oddalił, wszedł na górę, aby się modlić w samotności. Kiedy zapadł wieczór, był tam zupełnie sam.
Łódź tymczasem odpłynęła już daleko od brzegu, rzucana przez fale, bo wiatr był przeciwny.
O czwartej straży nocnej przyszedł do nich, idąc po jeziorze.
Gdy uczniowie spostrzegli Go idącego po jeziorze, przerazili się, myśląc, że to zjawa, i ze strachu krzyknęli.
Jezus jednak natychmiast odezwał się do nich: Odwagi, Ja jestem! Nie bójcie się!
Na to Piotr zawołał: Panie, jeśli to Ty, każ mi przyjść do siebie po wodzie!
On zaś odpowiedział: Przyjdź! Piotr wyszedł z łodzi i zbliżył się do Jezusa.
Lecz widząc wichurę, przeraził się, a kiedy zaczął tonąć, zawołał: Panie, ratuj mnie!
Jezus natychmiast wyciągnął rękę, chwycił go i powiedział: Człowieku małej wiary, dlaczego zwątpiłeś?
Gdy weszli do łodzi, wiatr się uciszył.
Ci zaś, którzy byli w łodzi, oddali Mu hołd i powiedzieli: Naprawdę jesteś Synem Bożym.
Kiedy przeprawili się na drugi brzeg, dotarli do ziemi Genezaret.
Mieszkańcy tych stron rozpoznali Go, rozesłali wiadomość po całej okolicy i przynieśli do Niego wszystkich chorych.
Prosili Go też, by pozwolił im dotknąć choćby skraju Jego szaty. Ci zaś, którzy dotknęli, zostali uzdrowieni.
Potem z Jerozolimy przyszli do Jezusa faryzeusze i nauczyciele Prawa i zapytali:
Dlaczego Twoi uczniowie odstępują od tradycji starszych i nie obmywają rąk przed jedzeniem chleba?
Odpowiedział im: A dlaczego i wy odstępujecie od przykazania Boga, żeby tylko zachować waszą tradycję?
Bóg przecież nakazał: Czcij ojca i matkę, oraz: Ktokolwiek złorzeczy ojcu lub matce poniesie karę śmierci.
Wy natomiast mówicie, że ten, kto oświadczy ojcu lub matce: Darem ofiarnym jest to, co miałbyś otrzymać ode mnie jako pomoc,
nie musi czcić swego ojca. I tak unieważniliście Słowo Boga ze względu na waszą tradycję.
Obłudnicy! Słusznie prorokował o was Izajasz:
Lud ten czci Mnie wargami, lecz swoim sercem daleko jest ode Mnie.
Daremnie jednak cześć Mi oddają, ucząc zasad, które są wymysłem ludzi.
Następnie przywołał lud i powiedział: Słuchajcie i starajcie się zrozumieć.
Nie to, co wchodzi do ust, czyni człowieka skalanym, lecz to, co z ust wychodzi, czyni go skalanym.
Wtedy podeszli uczniowie i oznajmili: Czy wiesz, że faryzeusze, którzy usłyszeli Twoją naukę, zgorszyli się?
On zaś odpowiedział: Każda roślina, której nie zasadził Mój Ojciec, który jest w niebie, będzie wyrwana z korzeniami.
Zostawcie ich! To ślepi przewodnicy. Jeżeli niewidomy prowadzi niewidomego, obaj wpadną do dołu.
Wtedy Piotr zwrócił się do Niego: Wyjaśnij nam tę przypowieść.
Jezus odpowiedział: Czy wy też tego nie rozumiecie?
Czy nie dostrzegacie, że wszystko, co wchodzi do ust, przechodzi do żołądka i w końcu jest wydalane?
Natomiast słowa wypowiadane przez usta, pochodzą z serca i one czynią człowieka skalanym.
W sercu przecież rodzą się złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, rozwiązłość, kradzieże, fałszywe zeznania, bluźnierstwa .
To wszystko czyni człowieka skalanym. Jedzenie zaś nie obmytymi rękami nie czyni człowieka skalanym.
Potem Jezus odszedł stamtąd i udał się w okolice Tyru i Sydonu.
A oto kobieta, Kananejka pochodząca z tamtych stron, przyszła i zaczęła wołać: Panie, Synu Dawida, zmiłuj się nade mną! Moją córką zawładnął demon!
Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem. Wówczas podeszli Jego uczniowie i prosili: Każ jej odejść, bo nam tu wciąż lamentuje.
On jednak odpowiedział: Zostałem posłany tylko do tych owiec, które zaginęły z domu Izraela.
Ale ona podeszła, upadła Mu do nóg i błagała: Panie, pomóż mi!
Wtedy On oznajmił: Nie należy odbierać chleba dzieciom i rzucać szczeniętom.
Ona zaś powiedziała: Tak, Panie, ale nawet szczenięta żywią się okruchami, które spadają ze stołu ich panów.
Na to Jezus jej odpowiedział: O kobieto, wielka jest twoja wiara. Niech ci się stanie, jak chcesz. I od tej chwili jej córka była zdrowa.
Stamtąd Jezus podążył dalej i przyszedł nad Jezioro Galilejskie. Wszedł na górę i tam usiadł.
Wtedy przyszły do Niego wielkie tłumy wraz z chromymi, ułomnymi, niewidomymi, niemymi oraz wielu innymi. Położyli ich u Jego nóg, a On ich uzdrowił.
Tłumy zaś zdumiewały się, widząc, że niemi mówią, ułomni są zdrowi, chromi chodzą, a niewidomi widzą. I wielbiły Boga Izraela.
Jezus natomiast zawołał swoich uczniów i powiedział do nich: Żal Mi tych ludzi, bo już od trzech dni są ze Mną i nie mają nic do jedzenia. Nie chcę, aby odeszli stąd głodni, bo mogą zasłabnąć w drodze.
Lecz uczniowie odpowiedzieli: Skąd na tym odludziu wziąć tyle chleba, żeby nakarmić takie tłumy?
Jezus jednak zapytał: Ile macie chlebów? Oni oznajmili: Siedem i kilka rybek.
Wtedy polecił wszystkim usiąść na ziemi,
wziął siedem chlebów i ryby, zmówił modlitwę dziękczynną, połamał je i dawał uczniom, a oni ludziom.
Jedli wszyscy i nasycili się, a pozostałych okruchów zebrali siedem pełnych dużych koszy.
Tych zaś, którzy jedli, było cztery tysiące mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci.
A kiedy odesłał tłumy, wsiadł do łodzi i przybył w okolice Magadanu.
Przyszli do Jezusa faryzeusze i saduceusze, i wystawiając Go na próbę prosili: Pokaż nam jakiś znak z nieba.
Lecz On im odpowiedział: Gdy zapada wieczór, mówicie: Niebo się czerwieni, będzie piękna pogoda.
Rano zaś: Dziś będzie brzydka pogoda, bo niebo się czerwieni i jest zachmurzone. Wygląd nieba umiecie rozpoznawać, a znaków czasu nie potraficie?
Pokolenie przewrotne i wiarołomne żąda znaku, ale innego nie otrzyma oprócz znaku Jonasza. I zostawił ich, i odszedł.
Przeprawiając się na drugi brzeg uczniowie zapomnieli zabrać chleba.
Wtedy Jezus powiedział do nich: Uważajcie i wystrzegajcie się kwasu faryzeuszy i saduceuszy.
Oni zaś rozmawiali z sobą, mówiąc: Nie wzięliśmy chleba.
Gdy Jezus to spostrzegł, powiedział: O ludzie słabej wiary, dlaczego martwicie się, że nie macie chleba?
Jeszcze nie rozumiecie? Nie pamiętacie pięciu chlebów dla pięciu tysięcy oraz koszy, które napełniliście
ani siedmiu chlebów dla czterech tysięcy oraz dużych koszy, które zebraliście?
Czy ciągle nie potraficie zrozumieć, że nie o chlebie do was mówiłem? Wystrzegajcie się więc kwasu faryzeuszy i saduceuszy.
Wówczas pojęli, że nie mówił, aby wystrzegali się kwasu chlebowego, ale nauki faryzeuszy i saduceuszy.
Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swoich uczniów: Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?
Odpowiedzieli Mu: Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków.
Wtedy ich zapytał: A wy za kogo Mnie uważacie?
Szymon Piotr odpowiedział: Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego.
Wówczas Jezus mu oznajmił: Błogosławiony jesteś Szymonie, synu Jony, bo nie ciało i krew objawiły to tobie, lecz Mój Ojciec, który jest w niebie.
I Ja ci mówię: Ty jesteś Piotr i na tej skale zbuduję Mój Kościół, a potęga śmierci go nie zwycięży.
Tobie dam klucze Królestwa Niebios i cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.
Następnie nakazał uczniom, aby nikomu nie mówili, że On jest Mesjaszem.
Odtąd zaczął Jezus otwarcie mówić swoim uczniom, że musi iść do Jerozolimy i wiele wycierpieć od starszych, arcykapłanów i nauczycieli Prawa, że zostanie zabity i trzeciego dnia wskrzeszony.
Wtedy Piotr wziął Go na bok i zaczął stanowczo odwodzić od tego, mówiąc: Bóg jest Ci życzliwy, Panie, nigdy to Ciebie nie spotka!
Lecz On odwrócił się i powiedział do Piotra: Idź za Mną, szatanie! Jesteś Mi zgorszeniem, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie.
Następnie oznajmił uczniom: Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie swój krzyż i niech Mnie naśladuje.
Kto bowiem chce swoje życie zachować, utraci je, a kto utraci swoje życie z Mojego powodu, odnajdzie je.
Co pomoże człowiekowi, choćby cały świat pozyskał, a na swojej duszy poniósł szkodę? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę?
Syn Człowieczy przyjdzie bowiem w chwale swojego Ojca razem ze swoimi aniołami i wtedy odda każdemu według jego postępowania.
Zapewniam was, że niektórzy ze stojących tutaj nie doświadczą śmierci, dopóki nie zobaczą Syna Człowieczego, przychodzącego w swoim Królestwie.
Po sześciu dniach Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i jego brata Jana i zaprowadził ich na wysoką górę, na miejsce odosobnione.
Tam w ich obecności został przemieniony: Jego twarz zajaśniała jak słońce, a szaty stały się białe jak światło.
Ukazali im się też Mojżesz i Eliasz, którzy z Nim rozmawiali.
Wtedy Piotr powiedział do Jezusa: Panie, dobrze, że tu jesteśmy. Jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza.
A kiedy to jeszcze mówił, osłonił ich świetlisty obłok i z obłoku rozległ się głos: Ten jest Mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!
Uczniowie słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli.
Jezus zaś zbliżył się do nich, dotknął ich i powiedział: Wstańcie, nie bójcie się.
Gdy spojrzeli w górę, nikogo nie zobaczyli, tylko samego Jezusa.
A kiedy schodzili z góry, Jezus nakazał im: Nikomu nie opowiadajcie o tym, co widzieliście, aż Syn Człowieczy powstanie z martwych.
Wówczas uczniowie zapytali Go: Dlaczego więc nauczyciele Prawa mówią, że najpierw musi przyjść Eliasz?
On zaś odpowiedział: Eliasz przyjdzie i wszystko odnowi.
Mówię wam jednak, że Eliasz już przyszedł i nie rozpoznali go, ale postąpili z nim, jak chcieli. Tak i Syn Człowieczy będzie przez nich cierpiał.
Wtedy uczniowie zrozumieli, że mówił im o Janie Chrzcicielu.
Gdy przyszli do ludu, podszedł do Jezusa pewien człowiek, upadł przed Nim na kolana
i prosił: Panie, zlituj się nad moim synem, bo jest epileptykiem i bardzo cierpi. Często bowiem wpada do ognia lub wody.
Przyprowadziłem go do Twoich uczniów, ale nie byli w stanie go uleczyć.
Jezus odpowiedział: O plemię niewierne i przewrotne! Jak długo jeszcze mam być z wami, jak długo jeszcze mam was znosić? Przyprowadźcie Mi go tutaj!
I rozkazał mu Jezus, i demon wyszedł z niego. Od tej też godziny chłopiec był zdrowy.
Wtedy uczniowie podeszli do Jezusa i na osobności zapytali: Dlaczego my nie mogliśmy go wyrzucić?
Odpowiedział im: Dlatego, że zbyt słaba jest wasza wiara. Zapewniam was, jeśli będziecie mieli wiarę jak ziarnko gorczycy i powiecie tej górze: Przesuń się tam - to się przesunie. I nic nie będzie dla was niemożliwe.
*
A kiedy przebywali razem w Galilei, Jezus powiedział do nich: Syn Człowieczy zostanie wydany w ręce ludzi,
którzy zabiją Go, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie. Zasmuciło ich to bardzo.
Gdy przyszli do Kafarnaum, podeszli do Piotra poborcy podatku świątynnego i zapytali: Czy wasz Nauczyciel nie płaci dwudrachmy?
On odpowiedział: Płaci. A kiedy wszedł do domu, Jezus uprzedził go i powiedział: Jak myślisz Szymonie, od kogo królowie tego świata pobierają opłaty i podatki? Od swoich synów czy od obcych?
Gdy Piotr odpowiedział: Od obcych, Jezus mu oznajmił: A zatem synowie są wolni.
Aby jednak nie gorszyć tych ludzi, idź nad jezioro i zarzuć wędkę. Weź pierwszą rybę, którą złowisz i otwórz jej pyszczek, a znajdziesz tam statera. Zabierz go i daj im za Mnie i za siebie.
W pewnej chwili uczniowie podeszli do Jezusa i zapytali: Kto zatem jest największy w Królestwie Niebios?
Przywołał wtedy do siebie dziecko, postawił je pośród nich
i powiedział: Zapewniam was, jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebios.
Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w Królestwie Niebios.
Kto przyjąłby jedno takie dziecko w imię Moje, Mnie przyjmuje.
Jeśli zaś ktoś zgorszyłby jednego z tych najmniejszych, którzy wierzą we Mnie, byłoby lepiej dla niego, aby zawieszono mu u szyi kamień młyński i wrzucono go w morską głębinę.
Biada światu z powodu zgorszeń! Zgorszenia wprawdzie muszą przyjść, ale biada człowiekowi, przez którego przychodzi zgorszenie.
Jeśli twoja ręka lub noga prowadzi cię do grzechu, odetnij ją i odrzuć od siebie. Lepiej jest dla ciebie, abyś zyskał życie, będąc ułomnym lub kulawym, niż abyś mając obie ręce i nogi, został wrzucony w ogień wieczny.
A jeśli twoje oko prowadzi cię do grzechu, wyłup je i odrzuć od siebie. Lepiej jest dla ciebie, abyś z jednym okiem zyskał życie, niż mając dwoje oczu, został wrzucony w ogień Gehenny.
Pamiętajcie, abyście nie gardzili żadnym z tych najmniejszych. Mówię wam bowiem, że ich aniołowie w niebie nieustannie oglądają oblicze Mojego Ojca, który jest w niebie.
Jak się wam wydaje: jeśli właścicielowi stu owiec zabłąkałaby się jedna, to czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu w górach i nie pójdzie szukać tej zabłąkanej?
A jeśli uda mu się ją odnaleźć, zapewniam was, że cieszy się z niej bardziej niż z tych dziewięćdziesięciu dziewięciu, które się nie zabłąkały.
Tak też nie chce wasz Ojciec, który jest w niebie, aby zginął jeden z tych najmniejszych.
W pewnej chwili uczniowie podeszli do Jezusa i zapytali: Kto zatem jest największy w Królestwie Niebios?
Jeśli twój brat zawiniłby wobec ciebie, idź i upomnij go w cztery oczy. Gdy cię usłucha, pozyskasz swego brata.
Jeśli zaś nie usłuchałby, weź z sobą jeszcze jednego lub dwóch świadków, aby na zeznaniu dwóch albo trzech świadków oparła się cała sprawa.
Jeśli i tych nie usłucha, powiedz Kościołowi. A jeśli nawet Kościoła nie usłucha, niech będzie dla ciebie jak poganin i celnik.
Zapewniam was: Cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.
Ponadto zapewniam was: Jeśli dwaj spośród was na ziemi będą zgodnie o coś prosić, otrzymają to od Mojego Ojca, który jest w niebie.
Gdzie bowiem dwóch albo trzech gromadzi się w Moje imię, tam jestem pośród nich.
Wtedy Piotr podszedł do Jezusa i zapytał: Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini wobec mnie? Czy aż siedem razy?
Jezus mu odpowiedział: Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy.
Dlatego też Królestwo Niebios podobne jest do pewnego króla, który chciał się rozliczyć ze swoimi sługami.
Kiedy zaczął się rozliczać, przyprowadzono do niego pewnego dłużnika, który był mu winien dziesięć tysięcy talentów.
Ponieważ nie miał z czego oddać, pan kazał go sprzedać razem z żoną, dziećmi i całym jego dobytkiem, aby dług odzyskać.
Wtedy sługa upadł mu do nóg, kłaniał się i prosił: Okaż mi cierpliwość, a wszystko ci oddam.
Jego pan ulitował się nad nim, uwolnił go i dług mu darował.
Lecz gdy ów sługa wyszedł, spotkał innego współsługę, który był mu winien sto denarów. Dopadł go, dusił i wołał: Oddaj, coś winien!
Wówczas tamten padł mu do nóg i błagał: Okaż mi cierpliwość, a oddam ci.
On jednak nie chciał czekać, lecz odszedł i wtrącił go do więzienia, dopóki nie odda długu.
Gdy inni współsłudzy to zobaczyli, zasmucili się bardzo. Poszli i opowiedzieli swemu panu o wszystkim, co się stało.
Wtedy jego pan wezwał go i powiedział: Sługo zły, darowałem ci cały dług, ponieważ mnie o to poprosiłeś.
Czy więc i ty nie powinieneś zlitować się nad swoim współsługą, jak ja zlitowałem się nad tobą!
I rozgniewał się jego pan, oddał go katom, dopóki nie zwróci całego długu.
Tak Mój Ojciec, który jest w niebie, postąpi z wami, jeśli każdy z was nie przebaczy z serca swojemu bratu.
Po tych słowach Jezus opuścił Galileę i przyszedł na pogranicze Judei po drugiej stronie Jordanu.
Podążały za Nim liczne tłumy, tam je uzdrowił.
Wtedy przyszli do Niego faryzeusze i chcąc wystawić Go na próbę, pytali: Czy wolno mężczyźnie rozwieść się z żoną z jakiegokolwiek powodu?
On odpowiedział: Czy nie czytaliście, że Stwórca od początku uczynił ich jako mężczyznę i kobietę!
I oznajmił: Dlatego mężczyzna opuści ojca i matkę i połączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem.
Tak więc już nie są dwoje, lecz stanowią jedno. Co zatem Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela.
Oni jednak zapytali: To dlaczego Mojżesz pozwolił dać żonie list rozwodowy i się rozwieść!
Odpowiedział im: Mojżesz pozwolił wam na rozwód z powodu zatwardziałości waszych serc. Na początku jednak tak nie było.
Mówię wam: Kto oddaliłby swoją żonę z innego powodu niż nierząd i poślubił inną, cudzołoży.
Wtedy odezwali się Jego uczniowie: Jeśli tak przedstawia się sprawa między mężem a żoną, to nie warto się żenić.
On jednak im odpowiedział: Nie wszyscy to rozumieją, ale tylko ci, którym jest dane.
Są bowiem od urodzenia niezdolni do małżeństwa, są też niezdolni do małżeństwa, ponieważ takimi uczynili ich ludzie, są i tacy, którzy nie zawierają związku małżeńskiego ze względu na Królestwo Niebios. Kto może to zrozumieć, niech zrozumie!
Wtedy przyniesiono do Jezusa dzieci, aby włożył na nie ręce i pomodlił się, lecz uczniowie surowo im zabraniali.
Jezus jednak powiedział: Pozwólcie dzieciom przyjść do Mnie i nie zabraniajcie im, bo do takich jak one należy Królestwo Niebios.
Następnie włożył na nie ręce i odszedł stamtąd.
A oto pewien człowiek podszedł do Niego i zapytał: Nauczycielu, co dobrego powinienem uczynić, aby osiągnąć życie wieczne?
Jezus odpowiedział: Dlaczego Mnie pytasz o to, co dobre? Jeden jest Dobry. Jeśli jednak chcesz wejść do życia, przestrzegaj przykazań.
Zapytał: Jakich? Jezus oznajmił: Nie będziesz zabijał, nie będziesz cudzołożył, nie będziesz kradł, nie będziesz dawał fałszywego świadectwa,
czcij ojca i matkę oraz będziesz miłował swego bliźniego, jak siebie samego.
Młodzieniec odpowiedział: Tego wszystkiego przestrzegałem. Czego mi jeszcze brak?
Jezus mu powiedział: Jeśli chcesz być doskonały, idź, sprzedaj swój dobytek i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną.
Gdy młodzieniec usłyszał te słowa, odszedł przygnębiony, miał bowiem liczne posiadłości.
Jezus zaś powiedział swoim uczniom: Zapewniam was, że trudno będzie wejść bogatemu do Królestwa Niebios.
Jeszcze raz wam powtarzam: Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do Królestwa Boga.
Gdy uczniowie to usłyszeli, byli bardzo zdumieni i pytali: Kto więc może być zbawiony?
Jezus spojrzał na nich i powiedział: Dla ludzi jest to niemożliwe, dla Boga zaś wszystko jest możliwe.
Wtedy odezwał się Piotr: Oto my zostawiliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą. Co z tego będziemy mieli?
Jezus odpowiedział: Zapewniam was, że przy odrodzeniu wszystkich rzeczy, kiedy Syn Człowieczy zasiądzie na tronie swojej chwały, zasiądziecie i wy, którzy poszliście za Mną, na dwunastu tronach, aby sądzić dwanaście pokoleń Izraela.
I każdy, kto dla Mojego imienia opuścił domy, braci, siostry, ojca, matkę, dzieci lub pola, stokrotnie więcej otrzyma i odziedziczy życie wieczne.
Wtedy wielu pierwszych będzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi.
Królestwo Niebios jest bowiem podobne do gospodarza, który wyszedł wczesnym rankiem, aby wynająć robotników do swojej winnicy.
Uzgodnił z robotnikami zapłatę jednego denara za dzień i posłał ich do winnicy.
Około godziny trzeciej wyszedł ponownie i zobaczył innych, stojących na rynku bezczynnie.
Im również powiedział: Idźcie i wy do winnicy, a i was sprawiedliwie wynagrodzę.
Wtedy oni poszli. Około godziny szóstej i dziewiątej wyszedł znowu i postąpił tak samo.
Gdy wyszedł jeszcze około godziny jedenastej, napotkał innych, którzy tam stali i zapytał: Dlaczego tu stoicie przez cały dzień i nie pracujecie?
Oni odpowiedzieli: Bo nas nikt nie wynajął. Powiedział im: Idźcie i wy do winnicy.
A kiedy nastał wieczór, pan winnicy polecił swojemu zarządcy: Zwołaj robotników i wypłać im należność, zaczynając od ostatnich, a kończąc na pierwszych.
Gdy przyszli najęci około godziny jedenastej, otrzymali po denarze.
Kiedy więc podeszli pierwsi, spodziewali się, że dostaną więcej, ale i oni otrzymali po denarze.
Wzięli zapłatę, ale narzekali na gospodarza:
Ci ostatni tylko godzinę przepracowali, a zrównałeś ich z nami, choć my znosiliśmy trudy dnia i spiekotę.
Wtedy on odpowiedział jednemu z nich: Przyjacielu, nie krzywdzę cię. Czyż nie zgodziłeś się na denara za dniówkę?
Zabierz, co twoje i odejdź. Chcę bowiem tego ostatniego wynagrodzić tak samo jak ciebie.
Czy z tym, co moje, nie wolno mi uczynić, co zechcę? Dlaczego zawistnym okiem patrzysz na to, że jestem dobry?
Tak ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi.
Gdy wchodzili do Jerozolimy Jezus zgromadził na osobności dwunastu uczniów i powiedział do nich:
Oto wchodzimy do Jerozolimy, gdzie Syn Człowieczy zostanie wydany arcykapłanom i nauczycielom Prawa i skazany na śmierć.
Oni wydadzą Go poganom na pośmiewisko, ubiczowanie i ukrzyżowanie, lecz On trzeciego dnia zmartwychwstanie.
Wtedy podeszła do Niego matka synów Zebedeusza wraz z nimi, oddała Mu pokłon i o coś prosiła.
Zapytał ją: Czego chcesz? Odpowiedziała: Spraw, żeby ci dwaj moi synowie zasiedli w Twoim Królestwie, jeden po Twojej prawej, a drugi po lewej stronie.
Wówczas Jezus powiedział: Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie wypić kielich, który Ja mam wypić? Odpowiedzieli: Możemy!
Oznajmił im: Wprawdzie Mój kielich będziecie pić, nie do Mnie jednak należy rozdzielanie miejsc po Mojej prawej i lewej stronie, lecz otrzymają je ci, dla których zostały przygotowane przez Mojego Ojca.
Gdy dziesięciu to usłyszało, oburzyło się na obu braci.
Wtedy Jezus przywołał ich do siebie i powiedział: Wiecie, że władcy narodów panują nad nimi, a przywódcy dają im odczuć swoją władzę.
Nie tak będzie wśród was, lecz kto chciałby stać się między wami wielki, będzie waszym sługą,
a kto chciałby być między wami pierwszy, będzie waszym niewolnikiem.
Tak jak Syn Człowieczy, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i oddać swoje życie jako okup za wielu.
Gdy wychodzili z Jerycha, wielu ludzi szło za Nim.
A oto dwaj niewidomi, którzy siedzieli przy drodze, usłyszeli, że Jezus przechodzi i krzyczeli: Zlituj się nad nami, Panie, Synu Dawida!
Ludzie jednak nakazywali im milczeć, lecz oni tym głośniej krzyczeli: Zlituj się nad nami, Panie, Synu Dawida!
Wtedy Jezus zatrzymał się, zawołał ich i zapytał: Co chcecie, abym zrobił dla was?
Odpowiedzieli: Panie, spraw, aby się otworzyły nasze oczy.
Wtedy Jezus zlitował się, dotknął ich oczu i natychmiast odzyskali wzrok, i poszli za Nim.
Gdy się przybliżyli do Jerozolimy i przyszli do Betfage na Górze Oliwnej, wtedy Jezus posłał dwóch uczniów
i polecił im: Idźcie do wsi, która jest przed wami. Tam od razu znajdziecie uwiązaną oślicę, a przy niej źrebię. Odwiążcie ją i przyprowadźcie do Mnie.
A gdyby ktoś zwrócił wam uwagę, powiedzcie: Pan ich potrzebuje, a on zaraz je puści.
Stało się tak, aby się wypełniło, co zostało zapowiedziane przez proroka:
Powiedzcie córce Syjonu: Oto twój Król przychodzi do ciebie, łagodny, siedzący na oślicy i na źrebięciu niosącej jarzmo.
Uczniowie poszli i uczynili, jak im polecił Jezus.
Przyprowadzili oślicę i źrebię, położyli na nie swoje płaszcze i Jezus usiadł na nich.
Wielki tłum kładł też swoje płaszcze na drodze, inni ścinali gałązki z drzew i rzucali na drogę.
A tłumy, które szły przed Nim i podążały za Nim, wołały głośno: Hosanna Synowi Dawida! Błogosławiony, który przychodzi w imię Pana! Hosanna na wysokościach!
Gdy Jezus wjechał do Jerozolimy, zostało poruszone całe miasto i pytano: Kto to jest?
A tłumy odpowiadały: To jest prorok, Jezus z Nazaretu w Galilei.
Potem Jezus wszedł do świątyni i wypędził wszystkich sprzedawców i kupujących w świątyni. Powywracał stoły tych, którzy wymieniali pieniądze oraz ławy sprzedawców gołębi.
I powiedział im: Jest napisane: Mój dom będzie nazwany domem modlitwy, wy natomiast czynicie go jaskinią zbójców.
Następnie podeszli do Niego niewidomi i kulawi przebywający w świątyni, a On ich uzdrowił.
Gdy zaś arcykapłani i nauczyciele Prawa zobaczyli zdumiewające czyny, których dokonał oraz dzieci wołające w świątyni: Hosanna Synowi Dawida, oburzyli się
i powiedzieli do Niego: Słyszysz, co one wołają? A Jezus odpowiedział: Tak. Czy nigdy nie czytaliście: Z ust dzieci i niemowląt przygotowałeś sobie chwałę?
Potem opuścił ich, wyszedł z miasta do Betanii i tam przenocował.
Gdy wracał rano do miasta, poczuł głód.
Kiedy więc przy drodze dostrzegł drzewo figowe, podszedł do niego, lecz nic na nim nie znalazł oprócz liści. Wtedy powiedział: Już nigdy więcej nie będziesz owocować! I drzewo figowe natychmiast uschło.
Gdy uczniowie to zobaczyli, pytali ze zdumieniem: Jak to drzewo figowe mogło tak nagle uschnąć?
Jezus im odpowiedział: Zapewniam was, jeżeli będziecie mieli niezachwianą wiarę, nie tylko z drzewem figowym to uczynicie, ale nawet jeśli tej górze powiecie: Unieś się i rzuć w morze, to tak się stanie.
I otrzymacie wszystko, o co z wiarą będziecie prosić w modlitwie.
Gdy Jezus przyszedł do świątyni i tam nauczał, podeszli do Niego arcykapłani i starsi ludu i zapytali: Jakim prawem to czynisz? Kto dał Ci taką władzę?
Jezus im odpowiedział: Ja także zadam wam jedno pytanie. Jeśli Mi odpowiecie, to i Ja wam powiem, jakim prawem to czynię.
Skąd pochodził chrzest Janowy, z nieba czy od ludzi? Oni rozważali to między sobą: Jeżeli powiemy, że z nieba, to zapyta nas: Dlaczego więc nie uwierzyliście mu?
A jeśli powiemy, że od ludzi, to narazimy się tłumowi, bo wszyscy uważają Jana za proroka.
Odpowiedzieli więc Jezusowi: Nie wiemy. Wtedy i On im odpowiedział: To i Ja wam nie powiem, jakim prawem to czynię.
A co sądzicie o tym: Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego: Synu, idź i pracuj dzisiaj w winnicy.
Ten odpowiedział: Nie chcę. Ale potem okazał skruchę i poszedł.
Z tym samym poleceniem zwrócił się też do drugiego. Ten zaś odpowiedział: Dobrze, panie. Ale nie poszedł.
Który z tych dwóch wykonał polecenie ojca? Mówią Mu: Ten pierwszy. Na to Jezus powiedział: Zapewniam was, że celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do Królestwa Boga.
Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, ale jemu nie uwierzyliście, natomiast celnicy i nierządnice uwierzyli mu. Chociaż to widzieliście, nie okazaliście skruchy, aby mu uwierzyć.
Posłuchajcie innej przypowieści: Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykuł w skale tłocznię i zbudował wieżę, następnie wydzierżawił ją rolnikom i wyjechał.
Gdy nadeszła pora winobrania, posłał swoje sługi do rolników, aby odebrali należne mu plony.
Rolnicy jednak schwytali jego sługi, jednego pobili, drugiego zabili, jeszcze innego ukamienowali.
Wówczas posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem, lecz i z nimi postąpili tak samo.
W końcu posłał do nich swego syna, myśląc: Uszanują mojego syna.
Rolnicy jednak widząc syna, powiedzieli sobie: To jest dziedzic. Chodźmy, zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo.
I schwytali go, wywlekli poza winnicę i zabili.
Kiedy więc pan winnicy powróci, co uczyni z tymi rolnikami?
Odpowiedzieli Mu: Złoczyńców zgładzi, a winnicę odda innym rolnikom, takim, którzy we właściwym czasie będą mu oddawali plony.
Zapytał ich Jezus: Nigdy nie czytaliście w Pismach: Kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym. Pan to sprawił i jest to godne podziwu w naszych oczach?
Dlatego oznajmiam wam, że Królestwo Boga będzie wam zabrane, a dane narodowi, który przyniesie owoce.
A kto upadnie na ten kamień, roztrzaska się, na kogo zaś on spadnie, tego zmiażdży.
Gdy arcykapłani i faryzeusze wysłuchali tych przypowieści, zrozumieli, że o nich mówił.
Zastanawiali się, jak Go schwytać, lecz bali się tłumów, ponieważ uważały Go za proroka.
A Jezus znowu mówił do nich w przypowieściach:
Królestwo Niebios jest podobne do pewnego króla, który wyprawił wesele swojemu synowi.
Posłał swoje sługi, żeby zwołali zaproszonych na ucztę, lecz oni nie chcieli przyjść.
Ponownie posłał inne sługi z poleceniem: Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem ucztę, zabito woły i tuczne zwierzęta, i wszystko jest gotowe. Chodźcie na wesele!
Lecz oni zlekceważyli to i odeszli: jeden na swoje pole, drugi do swoich interesów,
a inni schwytali jego sługi, znieważyli ich i zabili.
Na to król wpadł w gniew, posłał swoje wojska, wytracił tych zabójców, a ich miasto spalił.
Potem powiedział do sług: Wesele wprawdzie jest przygotowane, ale zaproszeni nie okazali się godni.
Idźcie więc na rozstaje dróg i zaproście na ucztę weselną wszystkich, których tam spotkacie.
Wtedy słudzy wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali, złych i dobrych. I sala weselna zapełniła się biesiadnikami.
A kiedy król wszedł, by przyjrzeć się gościom, zobaczył tam człowieka, który nie był ubrany w strój weselny.
Zwrócił się więc do niego: Przyjacielu, jak się tu dostałeś? Nie masz przecież weselnego stroju. On jednak milczał.
Wówczas król rozkazał sługom: Zwiążcie mu nogi i ręce i wyrzućcie na zewnątrz, w ciemność. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Wielu jest bowiem powołanych, ale mało wybranych.
Wtedy faryzeusze poszli się naradzić, w jaki sposób zadać Mu podchwytliwe pytanie.
I wysłali do Niego swoich uczniów wraz ze zwolennikami Heroda, którzy powiedzieli: Nauczycielu, wiemy, że jesteś wierny prawdzie, zgodnie z prawdą nauczasz drogi Bożej i nie zważasz na nikogo. Nie zwracasz bowiem uwagi na wygląd ludzi.
Powiedz więc nam, co sądzisz: Czy wolno płacić podatek cesarzowi, czy nie?
Jezus jednak poznał ich złe zamiary i powiedział: Dlaczego Mnie poddajecie próbie, obłudnicy?
Pokażcie Mi monetę, którą się płaci podatek. Przynieśli Mu więc denara.
I zapytał ich: Czyja to podobizna i napis?
Odpowiedzieli Mu: Cesarza. Wtedy oznajmił im: Oddajcie więc to, co cesarskie, cesarzowi, a to, co Boskie, Bogu.
Zdumieni taką odpowiedzią, zostawili Go i odeszli.
Tego dnia przyszli też do Jezusa saduceusze, którzy utrzymują, że nie ma zmartwychwstania i zapytali Go:
Nauczycielu, Mojżesz powiedział: Jeśli ktoś umrze nie mając dzieci, to jego brat poślubi wdowę po nim i wzbudzi potomstwo swojemu bratu.
Otóż było u nas siedmiu braci. Pierwszy ożenił się i umarł, a ponieważ nie miał potomstwa, zostawił żonę swemu bratu.
Podobnie drugi i trzeci, aż do siódmego.
W końcu po wszystkich umarła także ta kobieta.
Po zmartwychwstaniu więc, którego z tych siedmiu będzie żoną? Była bowiem żoną wszystkich.
Jezus im odpowiedział: Błądzicie, bo nie znacie Pism ani mocy Boga.
Po zmartwychwstaniu nie będą się żenili ani nie będą wychodziły za mąż, lecz będą jak aniołowie w niebie.
A co do zmartwychwstania, czy nie czytaliście, co Bóg wam powiedział:
Ja jestem Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba? Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych.
Ludzie, którzy to usłyszeli, zdumiewali się Jego nauczaniem.
Gdy faryzeusze usłyszeli, że zamknął usta saduceuszom, zebrali się,
a jeden z nich, biegły w Prawie, zadał Mu podchwytliwe pytanie:
Nauczycielu, które z przykazań Prawa jest najważniejsze?
On mu odpowiedział: Będziesz miłował Pana, swego Boga, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem.
To jest najważniejsze i pierwsze przykazanie.
Drugie zaś jest podobne do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego.
Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy.
Następnie Jezus zwrócił się z pytaniem do zgromadzonych faryzeuszy:
Co sądzicie o Mesjaszu, czyim jest synem? Oznajmili Mu: Dawida.
Wtedy powiedział im: To dlaczego Dawid w natchnieniu Ducha nazywa Go Panem, mówiąc:
Powiedział Pan do mego Pana: Siądź po Mojej prawicy, aż położę Twych nieprzyjaciół pod Twoje stopy!
Jeśli więc Dawid nazywa Go Panem, to jak może być jego synem?
Nikt jednak nie potrafił Mu odpowiedzieć ani od tego dnia nie śmiał Go jeszcze o cokolwiek zapytać.
Wówczas Jezus przemówił do tłumów i do swoich uczniów:
Z katedry Mojżesza przemawiają nauczyciele Prawa i faryzeusze.
Wykonujcie więc wszystko i przestrzegajcie, czego was uczą, lecz nie naśladujcie ich uczynków. Nauczają bowiem, ale sami tego nie czynią.
Wiążą ciężary wielkie, nie do uniesienia i wkładają je na barki ludzi, sami zaś nawet palcem nie chcą ich ruszyć.
Wszystko robią na pokaz, żeby ich ludzie podziwiali. Poszerzają swoje filakterie, wydłużają frędzle swoich szat.
Lubią pierwsze miejsca na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach.
Chcą też, aby ludzie pozdrawiali ich na rynku i nazywali Rabbi.
Wy natomiast nie pozwalajcie tytułować się Rabbi. Jednego bowiem macie Nauczyciela, a wy wszyscy jesteście braćmi.
Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem. Jednego bowiem macie Ojca, Tego z Niebios.
I nie pozwalajcie nikomu mówić na siebie Mistrzu, bo jednego macie Mistrza, Chrystusa.
Kto więcej znaczy wśród was, niech będzie waszym sługą.
Kto się wywyższa, zostanie upokorzony, a kto się upokorzy, będzie wywyższony.
Biada wam, nauczyciele Prawa i faryzeusze, obłudnicy, bo zamykacie Królestwo Niebios przed ludźmi! Sami bowiem nie wchodzicie ani tym, którzy do niego wchodzą, nie pozwalacie wejść.
*
Biada wam, nauczyciele Prawa i faryzeusze, obłudnicy, bo przemierzacie morza i lądy, aby pozyskać choćby jednego współwyznawcę, a gdy nim zostanie, czynicie go dwakroć bardziej winnym Gehenny niż wy sami!
Biada wam ślepi przewodnicy, którzy mówicie: Przysięga na świątynię nie wiąże człowieka, natomiast przysięga na złoto świątyni zobowiązuje.
O głupi i ślepi, co jest ważniejsze: złoto czy świątynia, która to złoto uświęca?
Mówicie też: Przysięga na ołtarz nie wiąże człowieka, ale przysięga na ofiarę złożoną na ołtarzu zobowiązuje.
O ślepi, co jest ważniejsze: ofiara czy ołtarz, który tę ofiarę uświęca?
Kto bowiem przysięga na ołtarz, przysięga i na ołtarz, i na wszystko, co na nim jest złożone.
Kto przysięga na świątynię, przysięga i na świątynię, i na Tego, który w niej mieszka.
A kto przysięga na niebo, przysięga na tron Boga i na Tego, który na nim zasiada.
Biada wam, nauczyciele Prawa i faryzeusze, obłudnicy, bo oddajecie dziesięcinę z mięty, kopru i kminku, a zaniedbaliście to, co najważniejsze w Prawie: sprawiedliwość, miłosierdzie i wierność! Tego zaś należało przestrzegać i tamtego nie zaniedbywać.
O ślepi przewodnicy, odcedzacie komara, a połykacie wielbłąda!
Biada wam, nauczyciele Prawa i faryzeusze, obłudnicy, bo czyścicie od zewnątrz kubek i misę, wewnątrz zaś są pełne chciwości i gwałtu!
Ślepy faryzeuszu, oczyść najpierw wnętrze kubka, aby i na zewnątrz stał się czysty.
Biada wam, nauczyciele Prawa i faryzeusze, obłudnicy, bo podobni jesteście do pobielonych grobów, które na zewnątrz wyglądają pięknie, wewnątrz jednak są pełne kości umarłych i gnijących szczątków!
Tak i wy na zewnątrz wydajecie się ludziom sprawiedliwi, ale wewnątrz pełno w was obłudy i bezprawia.
Biada wam, nauczyciele Prawa i faryzeusze, obłudnicy, bo budujecie groby proroków i przyozdabiacie grobowce sprawiedliwych,
i mówicie przy tym: Gdybyśmy żyli w czasach naszych ojców, nie bylibyśmy ich wspólnikami w przelewaniu krwi proroków!
W ten sposób sami sobie wystawiacie świadectwo, że jesteście synami tych, którzy zabili proroków.
Dopełnijcie i wy miary waszych ojców!
Węże, plemię żmijowe, jak zdołacie uniknąć potępienia Gehenny?
Dlatego właśnie posyłam do was proroków, mędrców i nauczycieli Prawa. Niektórych z nich zabijecie i ukrzyżujecie, innych będziecie biczować w waszych synagogach i przepędzać z miasta do miasta.
W ten sposób obciąży was przelana na ziemi krew wszystkich sprawiedliwych, od krwi sprawiedliwego Abla aż do krwi Zachariasza, syna Barachiasza, którego zabiliście między przybytkiem a ołtarzem.
Zapewniam was, to wszystko przyjdzie na obecne pokolenie.
Jeruzalem, Jeruzalem! Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy są do ciebie posłani. Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak gromadzi pod skrzydła swoje pisklęta, a nie chcieliście.
Oto wasz dom opustoszeje.
Mówię wam bowiem: Odtąd już Mnie nie ujrzycie, dopóki nie powiecie: Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pana.
Gdy Jezus opuścił świątynię, podeszli do Niego uczniowie, aby pokazać Mu zabudowania świątyni.
Wówczas powiedział do nich: Widzicie to wszystko? Zapewniam was: nie pozostanie tu kamień na kamieniu, który nie byłby zwalony.
Gdy siedział na Górze Oliwnej, podeszli do Niego uczniowie i pytali na osobności: Powiedz nam, kiedy to nastąpi i co będzie znakiem Twojego przyjścia i końca świata?
Wtedy Jezus im odpowiedział: Uważajcie, aby ktoś was nie zwiódł.
Liczni bowiem przyjdą pod Moim imieniem i powiedzą: Ja jestem Mesjaszem. I wielu zwiodą.
Będziecie słyszeć o wojnach i odgłosy bitew. Uważajcie, nie dajcie się zastraszyć. Tak bowiem musi się stać, ale to jeszcze nie koniec.
Powstanie naród przeciwko narodowi i królestwo przeciwko królestwu. Zapanuje głód, a miejscami wystąpią trzęsienia ziemi.
To wszystko, to dopiero początek boleści.
Wówczas będą was dręczyć i zabijać. Będziecie znienawidzeni przez wszystkie narody ze względu na Moje imię.
I wtedy wielu się załamie, będą się wzajemnie wydawać i jedni drugich znienawidzą.
Pojawią się też liczni fałszywi prorocy i wielu zwiodą.
A ponieważ nasili się bezprawie, u wielu oziębnie miłość.
Kto jednak wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.
A ta Dobra Nowina o Królestwie będzie głoszona po całej ziemi na świadectwo dla wszystkich narodów. I wówczas nadejdzie koniec.
Gdy więc ujrzycie ohydę spustoszenia zapowiedzianą przez proroka Daniela, umieszczoną w miejscu świętym - kto czyta, niech stara się pojąć -
wtedy mieszkańcy Judei niech uciekają w góry.
Kto będzie na dachu, niech nie schodzi, by zabrać rzeczy ze swego domu,
a kto będzie na polu, niech nie wraca, żeby wziąć swój płaszcz.
W tych dniach najtrudniej będzie kobietom ciężarnym i karmiącym.
Módlcie się, abyście nie musieli uciekać w zimie ani w dzień szabatu.
Nastanie bowiem wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd, ani nigdy więcej nie będzie.
Gdyby te dni nie zostały skrócone, nikt by nie ocalał. Ze względu jednak na wybranych dni te będą skrócone.
Jeśli ktoś wam wtedy powie: Mesjasz jest tutaj; albo: Jest tam, nie wierzcie.
Pojawią się bowiem fałszywi mesjasze i fałszywi prorocy i będą dokonywać wielkich znaków i cudów, żeby, o ile to możliwe, zwieść nawet wybranych.
To właśnie wam przepowiedziałem.
Jeśli więc powiedzą wam: Oto jest na pustyni, nie idźcie tam; Oto jest w domu, nie wierzcie.
Jak bowiem błyskawica pojawia się na wschodzie i jaśnieje aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego.
Gdzie jest padlina, tam zlecą się sępy.
Zaraz też po ucisku tych dni słońce się zaćmi i księżyc straci swój blask. Gwiazdy będą spadać z nieba, a moce niebios zostaną poruszone.
Wtedy na niebie ukaże się znak Syna Człowieczego i trwoga ogarnie wszystkie ludy ziemi. I ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach nieba z mocą i wielką chwałą.
Pośle On swoich aniołów, którzy donośnie zatrąbią i zgromadzą Jego wybranych z czterech stron świata, od jednego krańca nieba aż po drugi.
Uczcie się na przykładzie drzewa figowego: Kiedy jego gałęzie stają się miękkie i wypuszczają liście, poznajecie, że lato blisko.
Tak samo i wy, gdy zobaczycie to wszystko, wiedzcie, że jest blisko, już u drzwi.
Zapewniam was, że nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie.
Niebo i ziemia przeminą, ale Moje słowa nie przeminą.
Nikt jednak nie wie, kiedy nadejdzie ten dzień i godzina, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko sam Ojciec.
Jak bowiem było za dni Noego, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego.
Jak w dniach przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wychodziły aż do dnia, w którym Noe wszedł do arki,
i nie poznali, aż przyszedł potop i pochłonął wszystkich, tak będzie również z przyjściem Syna Człowieczego.
Wówczas dwóch będzie na polu, jeden zostanie zabrany, a drugi zostawiony.
Dwie będą mleć na żarnach, jedna zostanie zabrana, a druga zostawiona.
Czuwajcie więc, bo nie wiecie, którego dnia wasz Pan przyjdzie.
To zaś zrozumiejcie: Gdyby gospodarz wiedział, o jakiej porze nocy złodziej przyjdzie, na pewno by czuwał i nie pozwolił włamać się do swego domu.
Dlatego i wy bądźcie gotowi, gdyż Syn Człowieczy przyjdzie o godzinie, której się nie spodziewacie.
Kto więc jest wiernym i mądrym sługą, którego pan ustanowił nad swoją służbą, aby w odpowiednim czasie wydawał jej posiłki?
Szczęśliwy ten sługa, którego pan, gdy przyjdzie, zastanie tak czyniącego.
Zapewniam was, ustanowi go zarządcą całego swojego majątku.
Jeśli zaś taki zły sługa powiedziałby sobie w duchu: Mój pan opóźnia swój powrót,
i zacząłby bić swoich podwładnych, jadłby i pił z pijakami,
to pan tego sługi nadejdzie w dniu, w którym się nie spodziewa i o godzinie, której nie zna.
Surowo go ukarze i wyznaczy mu miejsce z obłudnikami. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Wtedy Królestwo Niebios będzie podobne do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego.
Pięć z nich było głupich, a pięć mądrych.
Głupie wzięły lampy, ale nie zabrały z sobą oliwy.
Mądre natomiast razem z lampami zabrały również oliwę w naczyniach.
Gdy pan młody się spóźniał, wszystkie zasnęły.
Nagle o północy rozległo się wołanie: Idzie pan młody, wyjdźcie mu na spotkanie!
Wówczas wszystkie panny zerwały się ze snu i przygotowały swoje lampy.
Głupie zaś powiedziały do mądrych: Dajcie nam ze swej oliwy, bo nasze lampy gasną.
Mądre jednak odpowiedziały: Nie, mogłoby przecież i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie raczej do sprzedawców i kupcie sobie.
Gdy one odeszły kupić, nadszedł pan młody. Te, które były gotowe, weszły z nim na wesele i drzwi zostały zamknięte.
Później wróciły i pozostałe panny, prosząc: Panie, panie, otwórz nam!
Lecz on odpowiedział: Oświadczam wam, że was nie znam.
Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny.
Może bowiem stać się tak, jak z człowiekiem, który przed wyjazdem wezwał swoje sługi i powierzył im swój majątek.
Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Natychmiast
ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, obracał nimi i zyskał drugie pięć.
Tak samo i ten, który otrzymał dwa talenty, zyskał drugie dwa.
Ten zaś, który otrzymał jeden talent, poszedł, wykopał w ziemi dół i ukrył pieniądze swego pana.
Po dłuższym czasie pan powrócił i zażądał rozliczenia od swoich sług.
Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i powiedział: Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto zyskałem drugie pięć.
Odpowiedział mu jego pan: Znakomicie, sługo dobry i wierny, w małych rzeczach byłeś wierny, nad wieloma cię ustanowię. Wejdź do radości swego pana.
Potem przyszedł ten, który otrzymał dwa talenty i powiedział: Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto zyskałem drugie dwa.
Odpowiedział mu jego pan: Znakomicie, sługo dobry i wierny, w małych rzeczach byłeś wierny, nad wieloma cię ustanowię. Wejdź do radości swego pana.
Wreszcie przyszedł ten, który otrzymał jeden talent i oznajmił: Panie, poznałem cię i wiem, że jesteś człowiekiem surowym. Zbierasz plon tam, gdzie nie posiałeś i zgarniasz tam, gdzie nie rozsypałeś.
Z obawy przed tobą poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz, co twoje.
Odpowiedział mu jego pan: Sługo zły i leniwy! Wiedziałeś przecież, że zbieram plon tam, gdzie nie posiałem i zgarniam to, czego nie rozsypałem.
Powinieneś był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie odebrałbym je z zyskiem.
Odbierzcie mu więc ten talent i dajcie temu, który ma dziesięć.
Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane i będzie opływał we wszystko. Temu zaś, kto nie ma, zostanie zabrane nawet i to, co ma.
A sługę nieużytecznego wyrzućcie w ciemność, na zewnątrz. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Kiedy zaś Syn Człowieczy przyjdzie w swojej chwale, a z Nim wszyscy aniołowie, wtedy zasiądzie na tronie swojej chwały
i zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów.
Owce postawi po swojej prawej stronie, a kozły po lewej.
Wtedy Król powie do tych po prawej stronie: Zbliżcie się, błogosławieni Mojego Ojca, weźcie w posiadanie Królestwo, przygotowane wam od założenia świata.
Ponieważ byłem głodny i daliście Mi jeść, byłem spragniony i daliście Mi pić, byłem tułaczem i przyjęliście Mnie,
byłem nagi i ubraliście Mnie, byłem chory i odwiedziliście Mnie, byłem w więzieniu i przyszliście do Mnie.
Wówczas odpowiedzą sprawiedliwi: Panie, kiedy widzieliśmy Ciebie głodnego i nakarmiliśmy albo spragnionego i daliśmy Ci pić?
Kiedy widzieliśmy Ciebie jako tułacza i przyjęliśmy albo nagiego i ubraliśmy?
Kiedy widzieliśmy Cię chorego albo w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?
Na to Król im odpowie: Zapewniam was, to, co uczyniliście jednemu z tych braci Moich najmniejszych, Mnie uczyniliście.
Wtedy powie i do tych po lewej stronie: Odejdźcie ode Mnie przeklęci w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom.
Byłem bowiem głodny i nie daliście Mi jeść, byłem spragniony i nie daliście Mi pić,
byłem tułaczem i nie przyjęliście Mnie, byłem nagi i nie ubraliście Mnie, byłem chory i w więzieniu i nie odwiedziliście Mnie.
Wówczas Go zapytają: Panie, kiedy widzieliśmy Ciebie głodnego albo spragnionego, albo jako tułacza, albo nagiego, albo chorego, albo w więzieniu i nie usłużyliśmy Tobie?
Wtedy im odpowie: Zapewniam was, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, Mnie nie uczyniliście.
I pójdą ci na karę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego.
Gdy Jezus skończył mówić o tym wszystkim, zwrócił się do swoich uczniów:
Wiecie, że za dwa dni jest Pascha i Syn Człowieczy zostanie wydany na ukrzyżowanie.
Wtedy też w pałacu najwyższego kapłana Kajfasza zebrali się arcykapłani i starsi ludu
i postanowili podstępnie schwytać i zabić Jezusa.
Mówili jednak: Tylko nie w czasie świąt, aby nie wywołać rozruchów wśród ludu.
Kiedy Jezus był w Betanii w domu Szymona Trędowatego
i spoczywał* przy stole, podeszła do Niego kobieta, która miała alabastrowe naczynie bardzo drogiego olejku i wylała go na Jego głowę.
Gdy uczniowie to zobaczyli, oburzyli się i powiedzieli: Po co takie marnotrawstwo?
Można go było przecież drogo sprzedać, a pieniądze rozdać ubogim.
Kiedy Jezus to zauważył, powiedział: Dlaczego wyrządzacie przykrość tej kobiecie? Przecież spełniła wobec Mnie dobry uczynek.
Ubogich bowiem zawsze macie wśród siebie, Mnie jednak nie zawsze mieć będziecie.
Wylewając olejek na Moje ciało, przygotowała Mnie do pogrzebu.
Zapewniam was, że gdziekolwiek na świecie będzie głoszona ta Ewangelia, będzie się również opowiadać o tym, co zrobiła ta kobieta, aby o niej pamiętać.
Wtedy jeden z Dwunastu, Judasz Iskariota, udał się do arcykapłanów
i zapytał: Co mi dacie, jeśli Go wam wydam? Oni zaś wypłacili mu trzydzieści srebrników.
I odtąd szukał stosownej chwili, żeby Go wydać.
W pierwszy dzień Przaśników uczniowie podeszli do Jezusa i zapytali: Gdzie mamy przygotować dla Ciebie wieczerzę paschalną?
Odpowiedział im: Idźcie do miasta, do pewnego człowieka i powiedzcie mu: Nauczyciel mówi: Czas Mój jest blisko, u ciebie urządzę z Moimi uczniami wieczerzę paschalną.
Uczniowie zrobili tak, jak im polecił Jezus i przyrządzili Paschę.
Kiedy nastał wieczór, wraz z Dwunastoma zajął miejsce przy stole.
A gdy jedli, powiedział: Zapewniam was, że jeden spośród was Mnie wyda.
Wtedy bardzo zasmuceni zaczęli pytać jeden przez drugiego: Czy to ja, Panie?
On zaś odpowiedział: Ten, który ze Mną sięga ręką do półmiska, ten Mnie wyda.
Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, jak jest o Nim napisane, lecz biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany. Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie urodził.
Wtedy Judasz, który postanowił Go wydać, zapytał: Czy to ja, Mistrzu? Jezus odpowiedział: Ty powiedziałeś.
A gdy oni jedli, Jezus wziął chleb, pobłogosławił, połamał go i dał uczniom, mówiąc: Bierzcie i jedzcie, to jest Moje ciało.
Potem wziął kielich i po dziękczynieniu podał im, mówiąc: Pijcie z niego wszyscy,
to jest bowiem Moja krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów.
Mówię wam: Odtąd nie będę już pił z tego owocu winnego krzewu, aż do dnia, kiedy z wami ponownie będę pił z niego w Królestwie Mojego Ojca.
Następnie po odśpiewaniu hymnu poszli na Górę Oliwną.
Wówczas Jezus powiedział: Wy wszyscy zwątpicie we Mnie tej nocy. Jest bowiem napisane: Uderzę pasterza i stado owiec zostanie rozproszone.
Ale po Moim wskrzeszeniu pójdę przed wami do Galilei.
Wtedy Piotr powiedział: Gdyby nawet wszyscy zwątpili w Ciebie, ja nigdy nie zwątpię.
Jezus mu odpowiedział: Zapewniam cię, że tej nocy, zanim kogut zapieje, trzy razy się Mnie wyprzesz.
Piotr jednak oznajmił: Choćby mi przyszło umrzeć z Tobą, nie wyprę się Ciebie. Podobnie zapewniali wszyscy uczniowie.
Kiedy Jezus przyszedł z nimi do miejsca zwanego Getsemani, powiedział do uczniów: Usiądźcie tu, tymczasem Ja odejdę i tam się pomodlę.
Wziął jednak z sobą Piotra oraz dwóch synów Zebedeusza, zaczął się smucić i odczuwać trwogę.
Wtedy powiedział do nich: Smutna jest Moja dusza aż do śmierci. Zostańcie tu i czuwajcie ze Mną.
I odszedł trochę dalej, upadł na twarz i tak się modlił: Ojcze Mój, jeśli to możliwe, niech Mnie ominie ten kielich, lecz niech się stanie nie jak Ja chcę, ale jak Ty.
Potem przyszedł do uczniów i zastał ich śpiących. Powiedział więc do Piotra: Nie mogliście nawet przez godzinę czuwać ze Mną?
Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie. Duch wprawdzie jest pełen zapału, ale ciało słabe.
Ponownie odszedł i tak się modlił: Ojcze Mój, jeśli nie może Mnie to ominąć i muszę wypić ten kielich, niech się stanie Twoja wola.
Gdy znowu wrócił do uczniów, zastał ich śpiących, bo oczy same im się pozamykały.
Zostawił ich jednak i jeszcze raz odszedł, by modlić się po raz trzeci tymi samymi słowami.
Następnie wrócił do uczniów i powiedział: Wciąż śpicie i odpoczywacie? Oto nadeszła godzina, w której Syn Człowieczy będzie wydany w ręce grzeszników.
Wstańcie, chodźmy! Zbliża się Mój zdrajca.
Gdy On jeszcze mówił, nadszedł Judasz, jeden z Dwunastu, a z nim wielka zgraja z mieczami i kijami, wysłana przez arcykapłanów i przełożonych ludu.
Zdrajca zaś ustalił z nimi taki znak, mówiąc: Ten, którego pocałuję, to On, schwytajcie Go.
Zaraz też zbliżył się do Jezusa i powiedział: Witaj, Mistrzu! I pocałował Go.
A Jezus zapytał go: Przyjacielu, po co przyszedłeś? Wówczas podeszli, rzucili się na Jezusa i schwytali Go.
A jeden z tych, którzy byli z Jezusem, wyciągnął rękę, wydobył miecz, ugodził sługę arcykapłana i odciął mu ucho.
Wtedy Jezus powiedział do niego: Schowaj ten miecz na swoje miejsce! Wszyscy bowiem, którzy za miecz chwytają, od miecza giną.
Czy nie wydaje ci się, że mógłbym wezwać na pomoc Mojego Ojca, a dałby Mi co najmniej dwanaście legionów anielskich?
Jak jednak wypełniłyby się Pisma, które mówią, że tak się musi stać?
Następnie Jezus powiedział do tłumów: Jak po przestępcę przyszliście z mieczami i kijami, żeby Mnie pojmać. Codziennie przebywałem w świątyni i nauczałem. Dlaczego wówczas nie schwytaliście Mnie?
Stało się jednak tak, aby się wypełniły Pisma proroków. Wtedy wszyscy uczniowie opuścili Go i uciekli.
Ci, którzy schwytali Jezusa, zaprowadzili Go do arcykapłana Kajfasza, gdzie zebrali się nauczyciele Prawa i przełożeni.
A Piotr szedł za Nim w pewnej odległości aż do dziedzińca pałacu arcykapłana. Następnie wszedł do środka i usiadł ze służbą, żeby zobaczyć, jak to się skończy.
Tymczasem arcykapłani i cały Sanhedryn szukali fałszywego dowodu przeciwko Jezusowi, żeby Go skazać na śmierć,
lecz nie znaleźli, chociaż przyszło wielu fałszywych świadków. W końcu przyszli dwaj
i zeznali: On powiedział: Mogę zburzyć świątynię Boga i przez trzy dni ją odbudować.
Wtedy arcykapłan powstał i zapytał: Nic nie odpowiadasz na to, co oni przeciwko Tobie zeznają?
Jezus zaś milczał. Arcykapłan więc powiedział: Wzywam Cię pod przysięgą na Boga żyjącego, powiedz nam, czy Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga?
Wówczas Jezus mu odpowiedział: Ty powiedziałeś. Ale zapewniam was: Odtąd ujrzycie Syna Człowieczego, siedzącego po prawicy Mocy i przychodzącego na obłokach nieba.
Wtedy arcykapłan rozdarł swoje szaty i zawołał: Zbluźnił! Czy potrzeba nam jeszcze świadków? Przecież teraz słyszeliście bluźnierstwo.
Jak wam się zdaje? Odpowiedzieli: Zasłużył na śmierć!
I pluli Mu w twarz, i policzkowali Go. Ci, którzy Go bili,
mówili: Prorokuj, Mesjaszu, kto Cię uderzył?
Piotr zaś siedział na zewnątrz, na dziedzińcu. Podeszła do niego jakaś służąca i powiedziała: Ty też byłeś z Jezusem Galilejczykiem.
Lecz on przy wszystkich zaprzeczył i oznajmił: Nie wiem, o czym mówisz.
A gdy wyszedł do bramy, zobaczyła go inna i powiedziała do tych, którzy tam byli: Ten był z Jezusem Nazarejczykiem.
I znowu wyparł się pod przysięgą: Nie znam tego Człowieka!
Za chwilę podeszli do Piotra ci, którzy tam stali i powiedzieli: Na pewno i ty jesteś jednym z nich, bo zdradza cię twoja wymowa.
Wtedy zaczął się zaklinać i przysięgać: Nie znam tego Człowieka! I zaraz zapiał kogut.
Wówczas Piotr przypomniał sobie słowa Jezusa, który powiedział: Zanim kogut zapieje, ty trzy razy się Mnie wyprzesz. I wyszedł na zewnątrz, i gorzko zapłakał.
O świcie wszyscy arcykapłani i przełożeni ludu po naradzie skazali Jezusa na śmierć.
Związali Go, wyprowadzili i wydali namiestnikowi Piłatowi.
Wtedy Judasz, który Go wydał, widząc, że Go skazano, opamiętał się, oddał trzydzieści srebrników arcykapłanom i przełożonym ludu
i powiedział: Zgrzeszyłem, ponieważ wydałem niewinnego człowieka. Lecz oni odpowiedzieli: Co to nas obchodzi? To twoja sprawa.
Rzucił więc pieniądze w stronę przybytku i oddalił się. Potem poszedł i się powiesił.
Arcykapłani zaś wzięli srebrniki i postanowili: Nie wolno ich kłaść do skarbca, bo są zapłatą za krew.
Po naradzie kupili za nie Pole Garncarza pod cmentarz dla cudzoziemców.
Dlatego to miejsce aż po dziś dzień jest nazywane Polem Krwi.
Wtedy wypełniło się to, co zostało przepowiedziane przez proroka Jeremiasza: Wzięli trzydzieści srebrników, cenę za tego, którego wyceniono, który został wyceniony przez synów Izraela
i dali je za pole garncarza, jak nakazał mi Pan.
Jezusa zaś postawiono przed namiestnikiem. Namiestnik zapytał Go: Czy Ty jesteś królem Żydów? Jezus odpowiedział: Ty to mówisz.
Podczas gdy arcykapłani i przełożeni ludu oskarżali Jezusa, On nic nie odpowiadał.
Wtedy Piłat zadał Mu pytanie: Nie słyszysz, ile zarzutów kierują przeciwko Tobie?
On jednak nie odpowiedział na żadne oskarżenie, co bardzo dziwiło namiestnika.
Z okazji świąt namiestnik miał zwyczaj uwalniać ludowi jednego więźnia, tego, którego chcieli.
W tym czasie siedział w więzieniu znany przestępca imieniem Barabasz.
Gdy się więc zebrali, Piłat ich zapytał: Kogo chcecie, abym uwolnił, Barabasza czy Jezusa, nazywanego Mesjaszem?
Wiedział bowiem, że wydali Go z nienawiści.
A gdy on siedział na tronie sędziowskim, jego żona przysłała mu ostrzeżenie: Nie rozsądzaj sprawy tego niewinnego człowieka, gdyż dzisiaj we śnie wiele wycierpiałam z Jego powodu.
Tymczasem arcykapłani i przełożeni ludu podburzyli tłumy, aby zażądały Barabasza, a domagały się śmierci Jezusa.
Wtedy namiestnik zapytał ich: Którego z tych dwóch chcecie, abym wam uwolnił? Odpowiedzieli: Barabasza.
Piłat zaś powiedział: Co więc mam zrobić z Jezusem, którego nazywają Mesjaszem? A wszyscy odpowiedzieli: Na krzyż z Nim!
Wówczas namiestnik zapytał: Co właściwie złego uczynił? Oni jednak jeszcze głośniej krzyczeli: Na krzyż z Nim!
Gdy Piłat zobaczył, że nic nie osiąga, a zamieszanie staje się coraz większe, wziął wodę, wobec wszystkich umył ręce i oświadczył: Nie jestem winny tej krwi. To wasza sprawa.
Cały lud jednak zawołał: Krew Jego na nas i na nasze dzieci!
Wtedy uwolnił im Barabasza, a Jezusa kazał ubiczować i wydał im na ukrzyżowanie.
Wtedy żołnierze namiestnika zabrali Jezusa na dziedziniec twierdzy i zgromadzili koło Niego cały oddział.
Rozebrali Go i nałożyli na Niego szkarłatny płaszcz.
Upletli wieniec z cierni i włożyli Mu na głowę, a w prawą rękę trzcinę. Potem padali przed Nim na kolana i drwili z Niego, mówiąc: Witaj, królu Żydów!
Pluli na Niego, brali trzcinę i bili Go po głowie.
A kiedy Go wyszydzili, ściągnęli z Niego płaszcz, ubrali w Jego własne szaty i odprowadzili na ukrzyżowanie.
Gdy wychodzili, spotkali człowieka, Cyrenejczyka o imieniu Szymon i zmusili go, żeby niósł Jego krzyż.
Kiedy przyszli na miejsce zwane Golgotą, to znaczy Miejscem Czaszki,
dali Mu do wypicia wino, zaprawione żółcią. Spróbował, ale nie chciał pić.
A gdy Go ukrzyżowali, rozdzielili między siebie Jego szaty, rzucając o nie losy.
Następnie usiedli i Go pilnowali.
A nad Jego głową umieścili napis określający Jego winę: To jest Jezus, król Żydów.
Wraz z Nim ukrzyżowano dwóch łotrów, jednego po prawej, drugiego po lewej stronie.
Ci, którzy przechodzili tamtędy bluźnili, kiwali głowami
i mówili: Ty, który burzysz świątynię i w trzy dni ją odbudowujesz, uratuj samego siebie, jeśli jesteś Synem Boga, i zejdź z krzyża!
Podobnie arcykapłani z nauczycielami Prawa i przełożonymi kpili i mówili:
Innych uratował, a sam siebie nie może. Jeśli jest królem Izraela, to niech teraz zejdzie z krzyża, a uwierzymy w Niego.
Zaufał Bogu, to niech Go teraz wybawi, jeśli chce. Powiedział przecież: Jestem Synem Boga.
Tak samo urągali Mu i łotrzy, którzy razem z Nim byli ukrzyżowani.
Od godziny szóstej aż do godziny dziewiątej ciemność ogarnęła całą ziemię.
Około godziny dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: Eli, Eli, lema sabachthani? To znaczy: Boże mój, Boże mój, dlaczego Mnie opuściłeś?
Niektórzy ze stojących tam mówili: On woła Eliasza.
I zaraz jeden z nich podbiegł, wziął gąbkę, nasączył ją octem, umocował na trzcinie i podał Mu do picia.
Pozostali natomiast mówili: Poczekaj, zobaczymy, czy przyjdzie Eliasz, aby Go uratować!
Jezus zaś ponownie zawołał donośnym głosem i oddał ducha.
W tej samej chwili zasłona w świątyni rozdarła się na dwie części, od góry aż do dołu, ziemia zatrzęsła się i skały popękały.
Otworzyły się grobowce i wiele ciał świętych, którzy umarli, powstało.
A gdy wyszli z grobowców po Jego zmartwychwstaniu, weszli do świętego miasta i ukazali się wielu.
Setnik natomiast i ci, którzy pilnowali Jezusa, widząc trzęsienie ziemi i to, co się wydarzyło, bardzo się przestraszyli i powiedzieli: Naprawdę, On był Synem Boga.
Były tam też liczne kobiety, przyglądające się z daleka, które szły za Jezusem od Galilei, aby Mu służyć.
Wśród nich były: Maria Magdalena, Maria - matka Jakuba i Józefa, oraz matka synów Zebedeusza.
A gdy zapadł wieczór, przyszedł pewien bogaty człowiek, Józef z Arymatei, który też był uczniem Jezusa.
Udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Wtedy Piłat kazał je wydać.
Józef wziął więc ciało, owinął czystym płótnem
i złożył w swoim nowym grobowcu, który wyciosał w skale, a na wejście do grobowca zatoczył wielki kamień i odszedł.
Naprzeciw grobowca siedziały zaś Maria Magdalena i inna Maria.
Następnego dnia, po dniu Przygotowania, zebrali się arcykapłani i faryzeusze u Piłata
i oznajmili: Panie, przypomnieliśmy sobie, że jeszcze za życia ten oszust powiedział: Po trzech dniach zmartwychwstanę.
Rozkaż więc, aby zabezpieczono grób aż do trzeciego dnia, żeby nie przyszli Jego uczniowie, nie wykradli Go i nie rozgłosili wśród ludu: Powstał z martwych! I to ostatnie oszustwo będzie o wiele gorsze od pierwszego.
Wtedy Piłat powiedział: Weźcie straż, idźcie, zabezpieczcie grób, jak tylko potraficie.
Oni poszli i zabezpieczyli grób, opieczętowali kamień i postawili straż.
A gdy skończył się szabat, pierwszego dnia tygodnia o świcie, Maria Magdalena i inna Maria poszły, żeby obejrzeć grób.
Nagle nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi. Anioł Pana zstąpił bowiem z nieba, podszedł, odsunął kamień i usiadł na nim.
Wyglądał jak błyskawica, a jego szaty były białe jak śnieg.
Strażnicy na jego widok z przerażenia zadrżeli i zamarli.
Anioł zaś powiedział do kobiet: Nie bójcie się! Wiem, że szukacie ukrzyżowanego Jezusa.
Nie ma Go tu, zmartwychwstał, tak jak zapowiedział. Chodźcie, zobaczcie miejsce, gdzie leżał.
Pójdźcie też szybko i oznajmijcie Jego uczniom: Powstał z martwych i idzie przed wami do Galilei, tam Go zobaczycie. Oto, co miałem wam powiedzieć.
Odeszły więc szybko od grobu i ze strachem, i z wielką radością pobiegły przekazać to Jego uczniom.
Nagle Jezus wyszedł im naprzeciw i pozdrowił je: Witajcie! One zaś podeszły, objęły Go za nogi i złożyły Mu pokłon.
Wtedy Jezus im powiedział: Nie bójcie się! Idźcie i powiedzcie Moim braciom, aby poszli do Galilei. Tam Mnie zobaczą.
Gdy one jeszcze były w drodze, niektórzy ze strażników dotarli już do miasta i powiadomili arcykapłanów o wszystkim, co się wydarzyło.
Ci zaś zebrali się z przełożonymi ludu, a po naradzie dali żołnierzom dużo pieniędzy
i polecili im: Rozgłaszajcie: W nocy, gdy spaliśmy, przyszli Jego uczniowie i Go wykradli.
A gdyby namiestnik się o tym dowiedział, my go przekonamy i wybawimy was z kłopotów.
Wzięli więc pieniądze i postąpili, jak im polecono. I tak rozeszła się ta wieść wśród Żydów i znana jest po dzień dzisiejszy.
Potem jedenastu uczniów udało się do Galilei na górę, którą Jezus im wskazał.
A gdy Go zobaczyli, złożyli Mu pokłon. Niektórzy jednak powątpiewali.
Wtedy Jezus zbliżył się i oznajmił im: Została Mi dana wszelka władza w niebie i na ziemi.
Idźcie więc i czyńcie uczniów wśród wszystkich narodów, chrzcząc ich w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Uczcie ich zachowywać wszystko, co wam nakazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do końca świata.
Początek Dobrej Nowiny o Jezusie Chrystusie, Synu Boga.
Jak jest napisane u proroka Izajasza: Oto posyłam przed Tobą Mojego wysłannika, który Tobie przygotuje drogę.
Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie przed Nim ścieżki.
Wystąpił Jan Chrzciciel na pustyni i głosił chrzest opamiętania na odpuszczenie grzechów.
Schodzili się do niego ludzie z całej Judei i wszyscy mieszkańcy Jerozolimy. Wyznawali swoje grzechy, a on ich chrzcił w rzece Jordan.
Jan nosił okrycie z sierści wielbłądziej i pas skórzany wokół bioder. Żywił się szarańczą i miodem leśnym
i tak głosił: Idzie za mną potężniejszy ode mnie, przed którym nie jestem godny schylić się i rozwiązać rzemyk Jego sandałów.
Ja ochrzciłem was wodą, On zaś będzie was chrzcił Duchem Świętym.
W tym czasie przyszedł Jezus z Nazaretu w Galilei i został w Jordanie ochrzczony przez Jana.
Zaraz też wyszedł z wody i ujrzał rozdzielające się niebiosa oraz Ducha, który zstąpił na Niego jakby gołębica.
Rozległ się również głos z nieba: Ty jesteś Moim umiłowanym Synem, w Tobie mam upodobanie.
Następnie Duch zaprowadził Go na pustynię.
Był tam czterdzieści dni poddawany przez szatana próbie. Przebywał wśród dzikich zwierząt, a aniołowie Mu usługiwali.
Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Dobrą Nowinę Boga.
Mówił: Nadszedł czas, Królestwo Boga jest już blisko, nawróćcie się i wierzcie w Ewangelię.
Kiedy Jezus przechodził obok Jeziora Galilejskiego, zobaczył Szymona i jego brata Andrzeja, jak zarzucali sieci w jezioro, byli bowiem rybakami.
Powiedział do nich: Chodźcie za Mną, a sprawię, że staniecie się rybakami ludzi.
Oni natychmiast porzucili sieci i poszli za Nim.
Gdy odszedł nieco dalej, zobaczył Jakuba, syna Zebedeusza, i jego brata Jana, jak w łodzi naprawiali sieci.
Ich również zaraz powołał, a oni pozostawili w łodzi swojego ojca Zebedeusza razem z najemnikami i poszli za Nim.
Przyszli do Kafarnaum. Zaraz też w dzień szabatu Jezus wszedł do synagogi i nauczał.
Zdumiewali się Jego nauką, uczył ich bowiem jak Ten, który ma moc, a nie jak nauczyciele Prawa.
A był właśnie w ich synagodze człowiek opanowany przez ducha nieczystego, który zaczął krzyczeć:
Co Tobie do nas, Jezusie z Nazaretu? Przyszedłeś nas zniszczyć? Wiem, kto jesteś: Święty Boga!
Jezus jednak zgromił go: Zamilcz i wyjdź z niego!
Wtedy duch nieczysty szarpnął nim i głośno krzycząc wyszedł z niego.
Wszystkich ogarnęło zdumienie i zaczęli pytać jeden drugiego: Co to jest? To jakaś nowa nauka z mocą, nawet duchom nieczystym rozkazuje i są Mu posłuszne.
I wieść o Nim rozeszła się szybko po całej Galilei.
Zaraz po wyjściu z synagogi poszli z Jakubem i Janem do domu Szymona i Andrzeja.
Teściowa Szymona leżała, bo miała gorączkę. Od razu też powiedziano Mu o niej.
Jezus więc podszedł, chwycił ją za rękę i podniósł, a gorączka ją opuściła i teściowa im usługiwała.
Wieczorem, gdy zaszło słońce, przynosili do Niego wszystkich chorych i owładniętych przez demony.
Całe miasto zebrało się przed drzwiami.
On zaś uzdrowił wielu cierpiących na różne choroby i wypędził liczne demony. Nie pozwalał jednak mówić demonom, ponieważ Go znały.
Rano, jeszcze przed świtem wstał, udał się na odludne miejsce i tam się modlił.
Szymon i jego towarzysze pośpieszyli za Nim.
Gdy Go znaleźli, powiedzieli Mu: Wszyscy Cię szukają.
On jednak im oznajmił: Pójdźmy gdzie indziej, do sąsiednich miejscowości, abym i tam nauczał. Po to bowiem wyszedłem.
I chodził po całej Galilei, głosząc Ewangelię w synagogach i wypędzając demony.
Wtedy przyszedł do Niego trędowaty, padł przed Nim na kolana i błagał: Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić.
Jezus ulitował się, wyciągnął rękę, dotknął go i powiedział: Chcę, bądź oczyszczony!
I trąd natychmiast go opuścił, i został oczyszczony.
Zaraz też Jezus odprawił go i surowo mu nakazał:
Pamiętaj, nikomu nic nie mów, ale idź, pokaż się kapłanowi i za swoje oczyszczenie złóż nakazaną przez Mojżesza ofiarę, jako świadectwo dla nich.
On jednak wyszedł i zaczął to rozgłaszać i rozpowiadać, dlatego Jezus nie mógł już jawnie pokazać się w mieście, ale przebywał w miejscach niezamieszkałych. Ludzie zaś ze wszystkich stron schodzili się do Niego.
Kiedy po pewnym czasie wrócił do Kafarnaum, dowiedziano się, że jest w domu.
Zgromadziło się więc tak wielu ludzi, że nawet przed drzwiami nie było miejsca, a On głosił Słowo.
Wtedy czterech przyniosło do Niego sparaliżowanego człowieka.
Z powodu tłumu nie mogli się jednak przedostać do Niego. Zerwali więc dach nad miejscem, gdzie był Jezus i spuścili przez otwór posłanie, na którym leżał sparaliżowany.
Gdy Jezus zobaczył ich wiarę, powiedział do sparaliżowanego: Dziecko, twoje grzechy są odpuszczone.
A siedzieli tam jacyś nauczyciele Prawa i rozważali w swoich sercach:
Jak On może tak mówić? To bluźnierstwo! Kto może odpuszczać grzechy, jeśli nie sam Bóg?
Jezus przejrzał jednak zaraz ich myśli i zapytał: Dlaczego takie myśli nurtują wasze serca?
Co jest łatwiej - powiedzieć sparaliżowanemu: Odpuszczone są twoje grzechy, czy też: Wstań, weź swoje posłanie i zacznij chodzić?
Abyście jednak wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów - powiedział do sparaliżowanego:
Mówię ci, wstań, weź swoje posłanie i idź do domu!
Wtedy on wstał, natychmiast wziął swoje posłanie i wyszedł w obecności wszystkich. Zdumieli się więc wszyscy i wielbili Boga mówiąc: Nigdy nie widzieliśmy czegoś podobnego.
Potem wyszedł znowu nad jezioro. Cały lud przychodził do Niego, a On ich nauczał.
A przechodząc zobaczył Lewiego, syna Alfeusza, jak siedział w punkcie celnym i powiedział do niego: Pójdź za Mną. On wstał i poszedł za Nim.
Gdy Jezus gościł w jego domu, wielu celników i grzeszników siedziało z Nim i Jego uczniami. Wielu Mu bowiem towarzyszyło.
A kiedy nauczyciele Prawa spośród faryzeuszy zobaczyli, że je z grzesznikami i celnikami, zapytali Jego uczniów: Dlaczego On jada z celnikami i grzesznikami?
Gdy Jezus to usłyszał, powiedział: Zdrowi nie potrzebują lekarza, lecz ci, którzy się źle mają. Nie przyszedłem wzywać sprawiedliwych, ale grzeszników.
Uczniowie Jana i faryzeusze pościli. Przyszli więc do Niego i pytali: Dlaczego uczniowie Jana i uczniowie faryzeuszy zachowują posty, a Twoi uczniowie nie?
Jezus im odpowiedział: Czy można wymagać, aby goście weselni pościli, kiedy pan młody jest z nimi? Jak długo pan młody jest z nimi, nie mogą pościć.
Nadejdą jednak dni, że pan młody będzie od nich zabrany i wówczas, w ten dzień, będą pościć.
Nikt nie przyszywa łaty z nowego sukna do starego ubrania, ponieważ nowy materiał rozrywa stary i rozdarcie staje się jeszcze większe.
Nikt też młodego wina nie wlewa do starych bukłaków. W przeciwnym razie wino rozerwie bukłaki i wino się zmarnuje, i bukłaki. Ale młode wino należy wlewać do nowych bukłaków.
Gdy Jezus przechodził w szabat wśród zbóż, Jego uczniowie podczas wędrówki zaczęli zrywać kłosy.
Wtedy faryzeusze powiedzieli do Niego: Spójrz, dlaczego oni czynią w szabat to, czego nie wolno?
On zaś odpowiedział: Czy nigdy nie czytaliście, co zrobił Dawid, gdy znalazł się w potrzebie i był głodny, on i ci, którzy z nim byli?
Jak za czasów arcykapłana Abiatara wszedł do domu Bożego i jadł chleby pokładne, które wolno jeść tylko kapłanom, i dał również swoim ludziom.
Następnie Jezus oznajmił: To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu.
Tak więc Syn Człowieczy jest Panem także szabatu.
Jezus znowu wszedł do synagogi. A był tam człowiek z bezwładną ręką.
I obserwowali Go, czy uzdrowi w szabat, aby Go oskarżyć.
On zaś powiedział do człowieka z bezwładną ręką: Wyjdź na środek!
Ich natomiast zapytał: Czy wolno w szabat czynić dobro, czy zło? Ocalić życie czy zniszczyć? Lecz oni milczeli.
Wtedy spojrzał na nich z gniewem i zasmucony zatwardziałością ich serca powiedział do tego człowieka: Wyciągnij rękę! A on ją wyciągnął i jego ręka znowu stała się sprawna.
Wówczas faryzeusze wyszli i natychmiast ze stronnikami Heroda odbyli naradę w Jego sprawie, aby Go zgładzić.
Jezus oddalił się ze swoimi uczniami nad jezioro, a za Nim poszło mnóstwo ludzi z Galilei. Także z Judei,
Jerozolimy, Idumei, z drugiej strony Jordanu oraz z okolic Tyru i Sydonu na wieść o czynach Jezusa mnóstwo ludzi przyszło do Niego.
On zaś polecił swoim uczniom, aby łódź była dla Niego przygotowana, żeby tłum nie napierał na Niego.
Wielu bowiem uzdrowił, dlatego ci, którzy mieli różne dolegliwości cisnęli się do Niego, by Go dotknąć.
Również duchy nieczyste na Jego widok padały przed Nim i wykrzykiwały: Ty jesteś Syn Boga!
On jednak nakazywał im surowo, by Go nie ujawniały.
Potem wszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni podeszli do Niego.
Ustanowił Dwunastu, których nazwał apostołami, żeby byli z Nim, aby mógł ich posyłać do głoszenia Ewangelii
i aby mieli moc wypędzania demonów.
Ustanowił więc Szymona, któremu nadał imię Piotr,
Jakuba - syna Zebedeusza, i Jana - brata Jakuba, którym nadał przydomek Boanerges, to znaczy Synowie Gromu,
Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba - syna Alfeusza, Tadeusza, Szymona Kananejczyka
i Judasza Iskariotę, który Go zdradził.
Potem przyszedł do domu, a tłum znowu się gromadził, tak że nie mogli nawet zjeść chleba.
Gdy o tym dowiedzieli się Jego najbliżsi, przyszli, aby Go zabrać. Mówili bowiem: Odszedł od zmysłów.
Natomiast nauczyciele Prawa, którzy przyszli z Jerozolimy, mówili: Ma Beelzebula i mocą władcy demonów wypędza demony.
Wtedy przywołał ich do siebie i mówił do nich w przypowieściach: Jak może szatan wypędzać szatana?
Jeśli królestwo jest rozdarte niezgodą, to takie królestwo nie może się ostać.
I jeśli dom jest rozdarty niezgodą, to taki dom nie może się ostać.
Jeżeli więc szatan powstał przeciwko sobie i został rozdarty niezgodą, to nie może się ostać, ale koniec z nim.
Nikt przecież nie może wejść do domu siłacza i ukraść jego własności, dopóki go nie zwiąże. Najpierw musi go związać, a wtedy może ograbić jego dom.
Zapewniam was, że wszystkie grzechy i bluźnierstwa, które kiedykolwiek ludzie wypowiedzą, będą im przebaczone.
Temu jednak, kto wypowiedziałby bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu, nigdy nie zostanie przebaczone, ale będzie winien grzechu na wieki.
Mówili bowiem: Ma ducha nieczystego.
Tymczasem nadeszła Jego matka i bracia, stanęli na zewnątrz i posłali do Niego, wzywając Go.
A wielu ludzi siedziało wokół Jezusa. I powiedzieli Mu: Oto Twoja matka i Twoi bracia stoją na zewnątrz i Ciebie szukają.
On zaś zapytał ich: Kto jest moją matką i moimi braćmi?
I patrząc na siedzących wokół siebie, powiedział: Oto moja matka i moi bracia.
Kto bowiem czyni wolę Boga, ten jest moim bratem i siostrą, i matką.
Jezus znowu zaczął nauczać nad jeziorem. Ponieważ zgromadził się przy Nim wielki tłum, wszedł do łodzi i usiadł, a cały tłum stał na brzegu jeziora .
Nauczał ich w licznych przypowieściach. Mówił:
Słuchajcie! Oto siewca wyszedł siać.
A gdy siał, jedno upadło na drogę, zleciały się ptaki i je wydziobały.
Inne upadło na grunt skalisty, który był ubogi w ziemię i szybko wzeszło z powodu cienkiej warstwy ziemi.
Ale gdy słońce przygrzało, wypaliło je i uschło, bo nie mogło się zakorzenić.
Inne zaś upadło między ciernie, które rozpleniły się i zagłuszyły je tak, że nie wydało owocu.
Jeszcze inne upadły na szlachetną ziemię, zakiełkowały, wyrosły i wydały plon: jedno trzydziestokrotny, inne sześćdziesięciokrotny, a jeszcze inne stokrotny.
I dodał: Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha.
A gdy był sam, pytali Go ci, którzy byli przy Nim razem z Dwunastoma o te przypowieści.
On zaś im powiedział: Wam została dana tajemnica Królestwa Boga. Dla tych natomiast, którzy są na zewnątrz, wszystko jest przekazywane w przypowieściach,
aby patrzyli, a nie widzieli, słuchali, a nie rozumieli, żeby się nie nawrócili i nie zostało im odpuszczone.
I powiedział im: Nie rozumiecie tej przypowieści? Jak więc wszystkie inne zdołacie zrozumieć?
Siewca sieje Słowo.
Tymi na drodze, gdzie jest siane Słowo, są ci, którzy je usłyszeli, lecz zaraz przychodzi szatan i zabiera zasiane w nich Słowo.
Tymi zaś posianymi na gruncie skalistym są ci, którzy usłyszeli Słowo i natychmiast przyjęli je z radością.
Nie mają jednak w sobie korzenia i są niestali. Gdy przychodzi ucisk lub prześladowanie z powodu Słowa, zaraz się gorszą.
Posianymi natomiast między ciernie są ci, którzy usłyszeli Słowo,
ale troski doczesne, ułuda bogactwa i pożądanie innych rzeczy dochodzą do głosu, zagłuszają Słowo i pozostaje bezowocne.
Posianymi zaś w szlachetnej ziemi są ci, którzy słuchają Słowa, przyjmują je i przynoszą owoc: jeden trzydziestokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny stokrotny.
I mówił im: Czy wnosi się lampę, aby ją wstawić pod korzec lub pod łóżko? Czy raczej po to, aby ją postawić na świeczniku?
Nie ma bowiem nic ukrytego, co nie stałoby się jawne ani nic zakrytego, co nie miałoby wyjść na jaw.
Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha.
I mówił im: Uważajcie na to, czego słuchacie. Jaką miarą mierzycie, będzie wam odmierzone, a nawet dane więcej.
Kto bowiem ma, będzie mu dodane, a temu, kto nie ma, będzie odebrane i to, co ma.
I mówił: Królestwo Boga jest podobne do człowieka, który rzucił ziarno w ziemię.
Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy, ziarno kiełkuje i rośnie, on zaś nie wie jak.
Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie.
Gdy zaś plon dojrzeje, zaraz bierze się sierp, bo nadeszły już żniwa.
Powiedział też: Do czego porównamy Królestwo Boga lub w jakiej przypowieści je przedstawimy?
Jest jak ziarnko gorczycy, które w chwili siewu jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi.
Kiedy jednak zostanie zasiane, wyrasta i staje się większe od innych roślin. Wypuszcza gałęzie tak wielkie, że w ich cieniu gnieżdżą się ptaki.
I w wielu takich przypowieściach nauczał ich, ile mogli pojąć.
Bez przypowieści niczego im nie mówił. Na osobności natomiast objaśniał wszystko swoim uczniom.
Tego samego dnia, gdy zapadł wieczór, powiedział do nich: Przeprawmy się na drugą stronę.
Pozostawili więc tłum, a Jego zabrali, tak jak był w łodzi. Również inne łodzie popłynęły z Nim.
Nagle zerwał się bardzo gwałtowny wicher. Fale zalewały łódź, tak że już napełniała się wodą.
On zaś spał na rufie, opierając się na podgłówku. Obudzili Go więc i zawołali: Nauczycielu, nie obchodzi Cię, że giniemy?
Wtedy wstał, zgromił wicher i powiedział do jeziora: Milcz, ucisz się! I wicher się uspokoił, i nastała głęboka cisza.
Potem zapytał ich: Dlaczego tak się boicie? Jeszcze nie wierzycie?
Oni zaś bardzo przerażeni pytali się wzajemnie: Kim On jest, że i wiatr, i jezioro są Mu posłuszne?
Przybyli na drugą stronę jeziora do krainy Gerazeńczyków.
Gdy Jezus wychodził z łodzi, z grobowców wybiegł Mu naprzeciw człowiek owładnięty przez ducha nieczystego.
Mieszkał on stale w grobowcach i nawet łańcuchem już nikt nie mógł go skrępować.
Nakładano mu bowiem wielokrotnie pęta i łańcuchy, ale on zrywał pęta, kruszył łańcuchy i nikt nie miał siły go ujarzmić.
Całe noce i dnie krzyczał w grobowcach i w górach, i kaleczył się kamieniami.
Gdy z daleka zobaczył Jezusa, przybiegł, oddał Mu pokłon
i głośno zawołał: Czego chcesz ode mnie, Jezusie, Synu Boga Najwyższego? Zaklinam Cię na Boga, nie dręcz mnie!
Jezus mu bowiem mówił: Wyjdź duchu nieczysty z tego człowieka!
I pytał go: Jak ci na imię? Odpowiedział Mu: Na imię mi Legion, bo jest nas wielu.
Bardzo też prosił, aby ich nie wyganiał z tej krainy.
A pasło się tam w pobliżu góry wielkie stado świń.
Poprosiły Go więc duchy nieczyste: Poślij nas w te świnie, abyśmy w nie weszły.
I pozwolił im. Wtedy wyszły duchy nieczyste i weszły w świnie, i całe stado, około dwóch tysięcy świń, ruszyło pędem po urwistym zboczu do jeziora i utonęło w nim.
Ci zaś, którzy go pilnowali, uciekli, rozpowiedzieli o tym w mieście i po wioskach, i ludzie zbiegli się, aby zobaczyć, co się stało.
Gdy przyszli do Jezusa, spostrzegli, że opętany, który przedtem miał w sobie legion duchów nieczystych, siedzi ubrany i przy zdrowych zmysłach. I przestraszyli się.
Naoczni świadkowie zaś opowiedzieli im, co się stało z opętanym i o świniach.
Wtedy zaczęli Go prosić, aby odszedł z ich okolicy.
A kiedy wsiadał do łodzi, opętany prosił Go, aby mógł z Nim zostać.
Jezus jednak nie zgodził się, ale powiedział do niego: Wracaj do domu, do swoich, i opowiedz im, co Pan uczynił dla ciebie i jak okazał ci miłosierdzie.
Odszedł więc i zaczął rozgłaszać w Dekapolu to, co Jezus uczynił dla niego. A wszyscy się dziwili.
Gdy Jezus przeprawił się łodzią z powrotem na drugi brzeg, zebrał się przy Nim wielki tłum. Kiedy był On jeszcze nad jeziorem,
przyszedł jeden z przełożonych synagogi, imieniem Jair. Gdy Go zobaczył, padł Mu do nóg
i bardzo Go prosił: Moja córeczka umiera! Przyjdź i połóż na nią ręce, aby została uzdrowiona i żyła!
Poszedł więc z nim. Towarzyszył Mu zaś wielki tłum, który napierał na Niego.
A była tam kobieta, która od dwunastu lat miała krwotoki
i dużo wycierpiała od wielu lekarzy. Wydała cały swój majątek, a nic jej to nie pomogło, lecz czuła się jeszcze gorzej.
Kiedy usłyszała o Jezusie, przyszła w tłumie i z tyłu dotknęła Jego płaszcza.
Pomyślała bowiem: Jeśli dotknę choćby Jego płaszcza, wyzdrowieję.
I natychmiast przestała krwawić, i wyraźnie poczuła, że jest wyleczona ze swojej dolegliwości.
W tej samej chwili Jezus odczuł też, że moc wyszła z Niego. Zwrócił się więc do tłumu i zapytał: Kto dotknął Mojego płaszcza?
Odpowiedzieli Mu uczniowie: Widzisz, że tłum napiera na Ciebie ze wszystkich stron, a pytasz: Kto Mnie dotknął?
On jednak rozglądał się, aby ujrzeć tę, która to uczyniła.
Wtedy kobieta przestraszona i drżąca, świadoma tego, co się z nią stało, podeszła, upadła przed Nim i wyznała całą prawdę.
On zaś powiedział do niej: Córko, twoja wiara cię uzdrowiła, idź w pokoju i bądź wolna od swojej dolegliwości.
Podczas gdy On jeszcze mówił, nadeszli ludzie przełożonego synagogi i powiedzieli: Twoja córka umarła. Dlaczego jeszcze trudzisz Nauczyciela?
Kiedy Jezus usłyszał te słowa, powiedział do przełożonego synagogi: Nie bój się, tylko wierz!
I nie pozwolił nikomu iść z sobą z wyjątkiem Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakuba.
Gdy zbliżał się do domu przełożonego synagogi, zauważył zamieszanie, wielu płaczących i rozpaczających.
Wszedł i powiedział do nich: Dlaczego robicie zamieszanie i płaczecie? Dziecko nie umarło, ale śpi.
Lecz naśmiewali się z Niego. On jednak wyrzucił wszystkich, wziął tylko ojca i matkę dziecka oraz tych, którzy z Nim przyszli i wszedł tam, gdzie było dziecko.
Ujął je za rękę i powiedział: Talitha kum! - to znaczy: Dziewczynko, tobie mówię, wstań!
Natychmiast też dziewczynka wstała i chodziła, a miała dwanaście lat. I ogarnęło ich wielkie zdumienie.
Nakazał im jednak stanowczo, aby nikt się o tym nie dowiedział i polecił, żeby dali jej jeść.
Jezus wyruszył stamtąd i przyszedł w swoje rodzinne strony, a razem z Nim Jego uczniowie.
Gdy nadszedł szabat, zaczął nauczać w synagodze. Wielu zaś przysłuchując się, pytało ze zdumieniem: Skąd On to ma? Co to za mądrość została Mu dana i jakie cuda stają się przez Jego ręce?
Czy nie jest to ten cieśla, syn Marii, brat Jakuba, Józefa, Judy i Szymona? Czy Jego siostry nie mieszkają wśród nas? I gorszyli się z Jego powodu.
A Jezus powiedział im: Tylko w swojej ojczyźnie, wśród swoich krewnych i w swoim domu prorok nie znajduje uznania.
I nie mógł uczynić tam żadnego cudu, jedynie na kilku chorych położył ręce i uzdrowił ich.
I dziwił się z powodu ich niedowiarstwa. Potem obchodził okoliczne wsie i nauczał.
Wezwał też Dwunastu i zaczął ich posyłać po dwóch. Dał im również moc nad duchami nieczystymi
i polecił im, żeby w drogę oprócz laski nie zabierali niczego: ani chleba, ani torby, ani pieniędzy w trzosie,
ale by włożyli sandały i nie wkładali dwóch koszul.
Mówił też do nich: Gdy wejdziecie do jakiegoś domu, pozostańcie tam, dopóki stamtąd nie odejdziecie.
A jeśli gdzieś was nie przyjmą i nie będą słuchać, odejdźcie stamtąd i strząśnijcie pył ze swoich nóg, na świadectwo dla nich.
Wyruszyli więc i wzywali do nawrócenia.
Wypędzali też wiele demonów, namaszczali olejem licznych chorych i uzdrawiali.
Król Herod dowiedział się o Jezusie, gdyż imię Jego stało się znane. Mówiono, że to Jan Chrzciciel powstał z martwych i dlatego działają przez niego niezwykłe moce.
Inni twierdzili, że to Eliasz, a jeszcze inni, że jeden z proroków.
Gdy Herod o tym usłyszał, powiedział: To Jan, którego kazałem ściąć, zmartwychwstał.
Sam Herod kazał bowiem pochwycić Jana i uwięzić z powodu Herodiady, żony swojego brata Filipa, którą poślubił,
gdyż Jan napominał Heroda: Nie wolno ci mieć żony swojego brata.
Herodiada zaś zawzięła się na niego i chciała go zgładzić, ale nie mogła.
Herod bowiem odczuwał lęk przed Janem, gdyż wiedział, że jest to człowiek sprawiedliwy i święty. Chronił go więc i często chętnie słuchał, mimo że słowa Jana wzbudzały w nim wielki niepokój.
Nadeszła jednak odpowiednia chwila. W dzień swych urodzin Herod wydał przyjęcie dla swoich dostojników, dowódców wojskowych i znakomitych osobistości z Galilei.
Gdy weszła córka Herodiady i zatańczyła, urzekła Heroda i gości. Wtedy król obiecał dziewczynie: Poproś mnie, o co chcesz, a dam ci.
I przysiągł jej: O cokolwiek poprosisz, dam ci, nawet połowę mojego królestwa.
Wówczas wyszła i zapytała swoją matkę: O co mam poprosić? Ona zaś odpowiedziała: O głowę Jana Chrzciciela.
Natychmiast też wróciła do króla i poprosiła: Chcę, żebyś zaraz dał mi na tacy głowę Jana Chrzciciela.
Wtedy król się zasmucił, ale ze względu na przysięgę i na gości nie chciał odmówić.
Zaraz więc posłał kata i kazał przynieść głowę Jana. Ten poszedł i ściął go w więzieniu.
Potem przyniósł na tacy jego głowę i podał dziewczynie, ona zaś dała ją swej matce.
A gdy uczniowie Jana o tym usłyszeli, przyszli, zabrali jego ciało i złożyli w grobie.
Apostołowie znowu zebrali się u Jezusa i opowiedzieli o wszystkim, czego dokonali i nauczali.
On zaś im polecił: Idźcie na pustkowie i trochę odpocznijcie. Tak wielu bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet nie mieli czasu zjeść.
Popłynęli więc łodzią w zaciszne i odosobnione miejsce.
Zobaczono jednak jak odpływali. Wielu ich rozpoznało, podążyli pieszo ze wszystkich miast i przybyli tam przed nimi.
Po wyjściu z łodzi Jezus zobaczył wielki tłum i ulitował się nad nimi, bo byli jak owce bez pasterza. I zaczął im głosić liczne nauki.
A gdy zrobiło się późno, uczniowie podeszli do Niego i powiedzieli: Jesteśmy na pustkowiu i pora już późna.
Każ ludziom rozejść się do okolicznych osad i wiosek, aby kupili sobie coś do jedzenia.
Jezus im jednak odpowiedział: Wy dajcie im jeść. Zapytali więc Go: Czy mamy iść i kupić chleba za dwieście denarów, żeby dać im jeść?
On zaś powiedział im: Idźcie i zobaczcie, ile macie chlebów. Gdy to sprawdzili, oznajmili: Pięć i dwie ryby.
Wtedy polecił im, żeby kazali wszystkim usiąść grupami na zielonej trawie.
I rozłożyli się grupa przy grupie, po sto i po pięćdziesiąt osób.
Wówczas Jezus wziął pięć chlebów i dwie ryby, podniósł wzrok ku niebu, pobłogosławił i połamał chleby, i dawał uczniom, aby im rozdawali. Także dwie ryby podzielił między wszystkich.
I najedli się wszyscy do syta,
i zebrali jeszcze dwanaście pełnych koszy okruchów i resztek z ryb.
Tych zaś, którzy jedli, było pięć tysięcy mężczyzn.
Zaraz też wymógł na uczniach, aby wsiedli do łodzi i jako pierwsi przepłynęli na drugi brzeg do Betsaidy, zanim On oddali tłum.
Gdy rozstał się z nimi, wszedł na górę, aby się modlić.
Kiedy zapadł wieczór, łódź była na środku jeziora, a On sam został na brzegu.
Widząc, że są zmęczeni wiosłowaniem, wiatr bowiem był przeciwny, około czwartej straży nocnej przyszedł do nich, idąc po jeziorze. Zamierzał ich minąć,
lecz oni, gdy Go spostrzegli idącego po jeziorze, pomyśleli, że to zjawa i zaczęli krzyczeć.
Wszyscy bowiem Go zobaczyli i przerazili się. Wtedy Jezus natychmiast powiedział do nich: Odwagi, Ja jestem! Nie bójcie się!
I wszedł do nich do łodzi, a wiatr się uciszył. Oni zaś bardzo się zdumiewali.
Nie zrozumieli bowiem także wydarzenia z chlebami, przeciwnie, ich serce było zatwardziałe.
Kiedy przeprawili się na drugi brzeg, dotarli do Genezaret i przybili do brzegu.
Gdy wysiedli z łodzi, zaraz Go rozpoznano.
Ludzie rozbiegli się po całej tamtejszej okolicy i tam, gdzie słyszeli, że Jezus przebywa, zaczęli na noszach przynosić chorych.
A gdy wchodził do wsi, miast czy osad, kładli chorych na placach i prosili Go, aby mogli dotknąć choćby skraju Jego szaty. Ci zaś, którzy Go dotknęli, odzyskiwali zdrowie.
Zebrali się też wokół Jezusa faryzeusze i kilku nauczycieli Prawa, którzy przybyli z Jerozolimy.
Spostrzegli oni, że niektórzy z Jego uczniów jedzą chleb nieczystymi, to znaczy nie obmytymi rękami.
Faryzeusze bowiem i wszyscy Żydzi nie jedzą, jeśli sobie rąk nie obmyją choćby garścią wody, trzymając się tradycji starszych.
I gdy wracają z rynku, nie jedzą, dopóki się nie obmyją. Jest jeszcze wiele innych zwyczajów, które przejęli i których przestrzegają, jak obmywanie kubków, dzbanów i garnków.
Zapytali Go więc faryzeusze i nauczyciele Prawa: Dlaczego Twoi uczniowie nie postępują według tradycji starszych, lecz jedzą chleb nie obmytymi rękami?
On zaś odpowiedział im: Słusznie Izajasz prorokował o was obłudnikach tak, jak jest napisane: Lud ten czci Mnie wargami, lecz swoim sercem daleko jest ode Mnie.
Daremnie jednak cześć Mi oddają, ucząc zasad, które są wymysłem ludzi.
Porzuciliście przykazanie Boga, a trzymacie się ludzkiej tradycji.
Mówił też do nich: Zręcznie potraficie omijać przykazanie Boga, aby utrzymać waszą tradycję.
Mojżesz bowiem powiedział: Czcij swego ojca i swoją matkęa oraz: Ktokolwiek złorzeczy ojcu lub matce, poniesie karę śmierci.
Wy natomiast mówicie: Jeśli jakiś człowiek oświadczy ojcu lub matce Korban, to znaczy darem ofiarnym jest to, co miałbyś otrzymać ode mnie jako pomoc,
to już dopuszczacie, aby nic nie uczynił dla ojca ani dla matki.
W ten sposób unieważniacie Słowo Boga ze względu na waszą tradycję, którą sobie przekazaliście. Wiele też podobnych rzeczy czynicie.
Następnie znowu przywołał lud do siebie i powiedział: Słuchajcie Mnie wszyscy i starajcie się zrozumieć!
Nic, co z zewnątrz wchodzi w człowieka, nie może go uczynić skalanym, ale to, co wychodzi z człowieka czyni go skalanym.
- - -
Gdy oddalił się od ludu i wszedł do domu, uczniowie pytali Go o sens tej przypowieści.
Odpowiedział im: Czy i wy tego nie rozumiecie? Czy nie dostrzegacie, że to, co z zewnątrz dostaje się do człowieka, nie może go uczynić skalanym,
bo nie wchodzi do jego serca, lecz do żołądka i jest wydalane na zewnątrz, oczyszczając wszystkie pokarmy?
I dodał jeszcze: Co wychodzi z człowieka, to czyni go skalanym.
We wnętrzu bowiem, w ludzkim sercu, rodzą się złe myśli, rozwiązłość, kradzieże, zabójstwa,
cudzołóstwa, chciwość, niegodziwość, podstęp, wyuzdanie, zazdrość, bluźnierstwa, pycha i głupota.
Całe to zło pochodzi z wnętrza człowieka i czyni go skalanym.
Odszedł stamtąd i przyszedł w okolice Tyru. Wszedł do jakiegoś domu, ale nie chciał, żeby ktoś o tym wiedział. Nie można było jednak tego ukryć.
Zaraz usłyszała o Nim kobieta, której córeczka była opętana przez ducha nieczystego. Przyszła i upadła Mu do nóg.
Była to Greczynka, pochodząca z Syrofenicji. I prosiła Go, żeby wyrzucił demona z jej córki.
Powiedział jej jednak: Pozwól najpierw nasycić się dzieciom, bo nie należy odbierać chleba dzieciom i rzucać szczeniętom.
Ona zaś Mu odpowiedziała: Panie, ale i szczenięta jedzą pod stołem to, co nakruszą dzieci.
Wtedy oznajmił jej: Ponieważ tak mówisz, idź, demon opuścił już twoją córkę.
A gdy wróciła do domu, zastała dziecko leżące w łóżku, uwolnione od demona.
Znowu opuścił okolice Tyru i przez Sydon i środek krainy Dekapolu przyszedł nad Jezioro Galilejskie.
Wtedy przyprowadzili do Niego głuchoniemego i prosili, żeby położył na niego rękę.
On zaś wziął go na bok i na osobności włożył palce w jego uszy, splunął i dotknął jego języka.
Następnie spojrzał w niebo, westchnął i powiedział do niego: Effatha, to znaczy: Otwórz się.
Zaraz też odzyskał słuch i zdolność mówienia, i mówił poprawnie.
Jezus zaś nakazał im, żeby nikomu o tym nie mówili. Im bardziej jednak zabraniał, tym więcej to rozgłaszali.
Ogarnięci zdumieniem mówili: Dobrze wszystko uczynił. Nawet głuchym przywraca słuch i niemym mowę.
Gdy znowu zebrał się wielki tłum i nie mieli co jeść, zawołał do siebie uczniów i powiedział do nich:
Żal mi tych ludzi, bo już od trzech dni są ze Mną i nie mają nic do jedzenia.
Jeśli oddalę ich głodnych do domów, zasłabną w drodze, gdyż niektórzy z nich przyszli z daleka.
Lecz uczniowie odpowiedzieli: Jak na takim odludziu ktoś może nakarmić ich chlebem?
Zapytał ich jednak: Ile macie chlebów? Oni oznajmili: Siedem.
Wtedy polecił wszystkim usiąść na ziemi, wziął siedem chlebów, zmówił modlitwę dziękczynną, połamał je i dawał swoim uczniom, aby rozdawali. I rozdali je ludziom.
Mieli też kilka rybek, które również pobłogosławił i kazał rozdać.
Jedli i nasycili się, a pozostałych okruchów zebrali siedem dużych koszy.
Było zaś tam około czterech tysięcy ludzi. Następnie ich odesłał
i zaraz z uczniami wsiadł do łodzi, i przybył w okolice Dalmanuty.
Wtedy nadeszli faryzeusze i zaczęli z Nim dyskutować, a wystawiając Go na próbę żądali od Niego znaku z nieba.
Jezus jednak westchnął głęboko i powiedział: Dlaczego to pokolenie żąda znaku? Zapewniam was, że żaden znak nie będzie dany temu pokoleniu.
Następnie opuścił ich, ponownie wsiadł do łodzi i przeprawił się na drugi brzeg.
Uczniowie zapomnieli zabrać chlebów i tylko jeden mieli z sobą w łodzi.
Wtedy ich ostrzegł: Uważajcie, wystrzegajcie się kwasu faryzeuszy i kwasu Heroda.
Oni zaś rozmawiali z sobą, że nie mają chleba.
Jezus to spostrzegł i powiedział: Dlaczego martwicie się, że nie macie chleba? Jeszcze nie rozumiecie i nie pojmujecie? Czy aż tak zatwardziałe są wasze serca?
Macie oczy, a nie widzicie, macie uszy, a nie słyszycie? Nie pamiętacie,
ile zebraliście koszy pełnych okruchów, gdy podzieliłem pięć chlebów dla pięciu tysięcy? Odpowiedzieli: Dwanaście.
A kiedy podzieliłem siedem chlebów dla czterech tysięcy, ile zebraliście dużych koszy pełnych okruchów? Odpowiedzieli: Siedem.
I zapytał: Jeszcze nie rozumiecie?
Gdy przybyli do Betsaidy, przyprowadzono do Jezusa niewidomego i proszono, żeby go dotknął.
Wtedy chwycił niewidomego za rękę i wyprowadził poza wieś. Pomazał mu oczy śliną, położył na niego ręce i zapytał: Czy coś widzisz?
On spojrzał w górę i odpowiedział: Dostrzegam ludzi chodzących, ale widzę ich jak drzewa.
Wówczas Jezus znowu położył ręce na jego oczy. On zaś przejrzał, odzyskał zdrowie i widział wszystko wyraźnie.
Wtedy odesłał go do domu, mówiąc: Nie wstępuj do wsi!
Następnie Jezus poszedł ze swoimi uczniami do wiosek w pobliżu Cezarei Filipowej. Po drodze pytał swoich uczniów: Za kogo uważają Mnie ludzie?
Odpowiedzieli Mu: Za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za jednego z proroków.
Wówczas zapytał ich: A wy za kogo Mnie uważacie? Na to Piotr odpowiedział: Ty jesteś Mesjasz.
Wtedy surowo im nakazał, aby nikomu o Nim nie mówili.
Potem zaczął ich nauczać, że Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć, że zostanie odrzucony przez starszych, arcykapłanów i nauczycieli Prawa, że zostanie zabity, ale po trzech dniach zmartwychwstanie.
A mówił o tym otwarcie. Wtedy Piotr wziął Go na bok i zaczął stanowczo odwodzić od tego.
Lecz On odwrócił się, spojrzał na swoich uczniów i ostro skarcił Piotra, mówiąc: Idź za Mną, szatanie, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie!
Następnie przywołał do siebie tłum wraz ze swoimi uczniami i powiedział: Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie swój krzyż i niech Mnie naśladuje.
Kto bowiem chce swoje życie zachować, utraci je, a kto utraci swoje życie z Mojego powodu i dla Ewangelii, ten je ocali.
Co pomoże człowiekowi, jeśli cały świat zyska, a na swojej duszy poniesie szkodę?
Co może dać człowiek w zamian za swoją duszę?
Kto się bowiem wstydzi Mnie i Moich słów wobec tego wiarołomnego i grzesznego pokolenia, tego Syn Człowieczy będzie się też wstydził, gdy przyjdzie w chwale swojego Ojca razem ze świętymi aniołami.
I powiedział do nich: Zapewniam was, że niektórzy ze stojących tutaj nie doświadczą śmierci, dopóki nie zobaczą Królestwa Boga przychodzącego w mocy.
Po sześciu dniach Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych na wysoką górę, na miejsce odosobnione. Tam w ich obecności został przemieniony:
Jego szaty stały się tak lśniąco białe, jak żaden farbiarz na ziemi nie potrafi wybielić.
Ukazał im się też Eliasz z Mojżeszem i rozmawiali z Jezusem.
Wtedy Piotr powiedział do Jezusa: Rabbi, dobrze jest nam tu być. Może postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza.
Nie wiedział bowiem, co powiedzieć, gdyż byli przerażeni.
Wówczas pojawił się obłok, osłonił ich, a z obłoku rozległ się głos: Ten jest Mój Syn umiłowany<u5E>, Jego słuchajcie!
Zaraz też rozejrzeli się, ale nikogo już nie widzieli obok siebie, tylko samego Jezusa.
A kiedy schodzili z góry, nakazał im, aby nikomu nie rozgłaszali, co zobaczyli, dopóki Syn Człowieczy nie powstanie z martwych.
Wypełnili to polecenie, dociekając jedynie między sobą, co znaczy powstać z martwych.
I pytali Go: Dlaczego nauczyciele Prawa mówią, że najpierw musi przyjść Eliasz?
On zaś odpowiedział im: Eliasz wprawdzie, gdy przyjdzie, najpierw wszystko odnowi. Czy jednak nie jest napisane o Synu Człowieczym, że ma wiele wycierpieć i będzie wzgardzony?
Mówię wam, że i Eliasz przyszedł, i postąpili z nim, jak chcieli, zgodnie z tym, co zostało o nim napisane.
Gdy przyszedł do uczniów, zobaczył wielki tłum wokół nich i nauczycieli Prawa, którzy rozprawiali z nimi.
Kiedy zobaczyli Jezusa, poruszenie ogarnęło wszystkich i biegnąc do Niego, pozdrawiali Go.
On ich zapytał: O czym rozprawiacie z nimi?
Odpowiedział jeden z tłumu: Nauczycielu, przyprowadziłem do Ciebie mojego syna, który ma ducha niemego.
Ten, gdziekolwiek go pochwyci, rzuca nim, a on wtedy pieni się, zgrzyta zębami i sztywnieje. Powiedziałem Twoim uczniom, żeby wyrzucili tego ducha, ale nie potrafili.
On zaś powiedział do nich: O, plemię niewierne! Jak długo jeszcze mam być z wami, jak długo jeszcze mam was znosić? Przyprowadźcie go do Mnie!
I przyprowadzili go do Niego. Gdy duch zobaczył Jezusa, zaraz zaczął szarpać chłopcem, tak że upadł na ziemię i tarzał się, a z ust wychodziła mu piana.
Jezus zapytał ojca: Od kiedy to się zdarza? Odpowiedział: Od dzieciństwa.
I często wrzucał go nawet do ognia i do wody, aby go zgładzić. Lecz jeśli masz moc, zlituj się nad nami i pomóż nam!
Jezus mu odpowiedział: Jeśli masz moc? Wszystko jest możliwe dla wierzącego.
Wtedy ojciec chłopca natychmiast zawołał: Wierzę, ratuj mnie w mojej niewierze!
A Jezus widząc, że tłum się zbiega, rozkazał duchowi nieczystemu: Duchu niemy i głuchy, Ja ci rozkazuję, wyjdź z niego i więcej nie powracaj!
A on krzyknął i po licznych wstrząsach wyszedł z niego. Chłopiec leżał jak martwy, tak że wielu mówiło: Nie żyje.
Wtedy Jezus wziął go za rękę i podniósł, a on wstał.
Gdy Jezus przyszedł do domu, uczniowie pytali Go na osobności: Dlaczego my nie mogliśmy go wyrzucić?
Odpowiedział im: Tego rodzaju nie można wypędzić żadną inną mocą, jak tylko przez modlitwę.
A gdy wyszli stamtąd, przechodzili przez Galileę. Jezus jednak nie chciał, żeby o tym wiedziano.
Nauczał bowiem swoich uczniów i mówił: Syn Człowieczy zostanie wydany w ręce ludzi, którzy Go zabij ą, ale zabity po trzech dniach zmartwychwstanie.
Oni jednak nie rozumieli tych słów, a bali się Go zapytać.
Przyszli do Kafarnaum, a gdy był w domu, zapytał ich: O czym to dyskutowaliście w drodze?
Oni zaś milczeli. W drodze bowiem dyskutowali o tym, kto z nich jest największy.
Wtedy Jezus usiadł, przywołał Dwunastu i powiedział im: Jeśli ktoś chce być pierwszy, niech będzie ze wszystkich ostatni i sługą wszystkich.
Następnie wziął dziecko, postawił je pośród nich, objął i powiedział:
Kto przyjąłby jedno z takich dzieci w imię Moje, Mnie przyjmuje, a kto Mnie przyjmuje, nie przyjmuje Mnie, lecz Tego, który Mnie posłał.
Wtedy Jan powiedział do Niego: Nauczycielu, zobaczyliśmy kogoś, jak w Twoje imię wypędzał demony i zabranialiśmy mu, bo nie chodził z nami.
Jezus zaś odpowiedział: Nie zabraniajcie mu. Nie ma bowiem nikogo, kto czyniłby cuda w Moje imię i natychmiast mógłby Mi złorzeczyć.
Kto bowiem nie jest przeciwko nam, jest z nami.
Tego, kto poda wam kubek wody dlatego, że należycie do Chrystusa, zapewniam was, nie minie zapłata.
Jeśli ktoś zgorszyłby jednego z tych najmniejszych, którzy wierzą we Mnie, byłoby lepiej dla niego, gdyby uwiązano mu u szyi wielki kamień i wrzucono go do morza,
Jeśli twoja ręka prowadzi cię do grzechu, odetnij ją. Lepiej jest dla ciebie, abyś zyskał życie, będąc ułomnym, niż mając obie ręce, poszedł do Gehenny, w ogień nieugaszony.
*
I jeśli twoja stopa prowadzi cię do grzechu, odetnij ją. Lepiej jest dla ciebie, abyś zyskał życie, będąc kulawym, niż mając obie stopy, został wrzucony do Gehenny.
*
A jeśli twoje oko prowadzi cię do grzechu, wyłup je. Lepiej jest dla ciebie, abyś z jednym okiem wszedł do Królestwa Boga, niż mając dwoje oczu, został wrzucony do Gehenny,
gdzie robak ich nie umiera i ogień nie gaśnie.
Każdy bowiem będzie posolony ogniem.
Dobra jest sól, lecz jeśli sól przestanie być słona, czym ją wówczas przyprawić? Miejcie w sobie sól i zachowujcie pokój między sobą.
Odszedł stamtąd i przybył na pogranicze Judei po drugiej stronie Jordanu. A tłumy znowu przyszły do Niego i nauczał je, jak miał w zwyczaju.
Podeszli też do Niego faryzeusze i chcąc wystawić Go na próbę, pytali: Czy wolno mężowi rozwieść się z żoną?
On zaś zapytał ich: Co wam przykazał Mojżesz?
Odpowiedzieli: Mojżesz pozwolił napisać list rozwodowy i się rozwieść.
Wówczas Jezus powiedział: Z powodu zatwardziałości waszych serc napisał wam takie przykazanie.
Od początku jednak stworzenia Bóg uczynił ich jako mężczyznę i kobietę.
Dlatego mężczyzna opuści swojego ojca i matkę i połączy się ze swoją żoną,
i będą oboje jednym ciałem. Tak więc już nie są dwoje, lecz stanowią jedno.
Co zatem Bóg złączył, człowiek niech nie rozłącza.
W domu uczniowie ponownie pytali Go o to.
Wtedy powiedział im: Kto oddaliłby swoją żonę i poślubił inną, cudzołoży wobec niej.
I jeśli ona odejdzie od swojego męża i poślubi innego, cudzołoży.
I przynosili do Niego dzieci, aby je dotknął, lecz uczniowie surowo im zabraniali.
Gdy Jezus to zobaczył, oburzył się i powiedział do nich: Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie zabraniajcie im, bo do takich jak one należy Królestwo Boga.
Zapewniam was: Kto nie przyjmie Królestwa Boga jak dziecko, nie wejdzie do niego.
I objął je, i błogosławił, kładąc na nie ręce.
Gdy wybierał się w drogę, podbiegł ktoś do Niego, upadł na kolana i pytał: Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby otrzymać życie wieczne?
Jezus mu odpowiedział: Dlaczego nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg.
Znasz przykazania: Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie dawaj fałszywego świadectwa, nie oszukuj czcij swego ojca i matkęh.
On zaś powiedział: Nauczycielu, tego wszystkiego przestrzegałem od swojej młodości.
Wtedy Jezus popatrzył na niego, umiłował go i powiedział: Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj wszystko, co masz i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną.
Lecz on na te słowa sposępniał i odszedł przygnębiony, miał bowiem liczne posiadłości.
Wtedy Jezus rozejrzał się dookoła i powiedział swoim uczniom: Jak trudno jest bogatym wejść do Królestwa Boga.
Uczniowie zdumieli się Jego słowami, lecz Jezus znowu powiedział do nich: Dzieci, jak trudno jest wejść do Królestwa Boga.
Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do Królestwa Boga.
A oni tym bardziej się dziwili i mówili między sobą: Kto więc może być zbawiony?
Wówczas Jezus spojrzał na nich i powiedział: U ludzi to niemożliwe, ale nie u Boga, u Boga bowiem wszystko jest możliwe.
Wtedy Piotr odezwał się do Niego: Oto my zostawiliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą.
Jezus odpowiedział: Zapewniam was, kto ze względu na Mnie i na Ewangelię opuścił dom, braci, siostry, matkę, ojca, dzieci lub pola,
otrzyma już teraz, w tym czasie, stokrotnie więcej domów, braci, sióstr, ojców, matek, dzieci i pól, wśród prześladowań, a w przyszłości życie wieczne.
Wtedy wielu pierwszych będzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi.
Byli w drodze, wchodzili do Jerozolimy, a Jezus szedł przed nimi. Ci zaś, którzy szli za Nim dziwili się i lęk ich ogarniał. Wtedy ponownie wziął z sobą Dwunastu i zaczął im mówić o tym, co miało Go spotkać:
Oto wchodzimy do Jerozolimy, gdzie Syn Człowieczy zostanie wydany arcykapłanom i nauczycielom Prawa i skazany na śmierć. Oni wydadzą Go poganom
i będą szydzić z Niego, oplują Go, ubiczują i zabiją, lecz On po trzech dniach powstanie z martwych.
Wtedy podeszli do Niego Jakub i Jan, synowie Zebedeusza i powiedzieli: Nauczycielu, chcemy, żebyś zrobił dla nas to, o co Cię poprosimy.
On zaś zapytał: Co chcecie, abym dla was zrobił?
Oni odpowiedzieli: Spraw, abyśmy zasiedli w Twojej chwale, jeden po prawej, a drugi po lewej stronie.
Jezus im powiedział: Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie wypić kielich, który Ja piję, albo przyjąć chrzest, którym Ja jestem chrzczony?
Odpowiedzieli Mu: Możemy! Wówczas Jezus oznajmił im: Kielich, który Ja piję, będziecie pić i chrzest, którym Ja jestem chrzczony, przyjmiecie.
Nie do Mnie jednak należy rozdzielanie miejsc po Mojej prawej lub lewej stronie, lecz otrzymają je ci, dla których zostały przygotowane.
Gdy dziesięciu to usłyszało, zaczęli się oburzać na Jakuba i Jana.
Wtedy Jezus przywołał ich do siebie i powiedział: Wiecie, że ci, którzy uchodzą za władców narodów, panują nad nimi, a przywódcy dają im odczuć swoją władzę.
Nie tak będzie wśród was, lecz kto chciałby stać się między wami wielki, będzie waszym sługą,
a kto chciałby być między wami pierwszy, będzie niewolnikiem wszystkich.
Syn Człowieczy bowiem nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i oddać swoje życie jako okup za wielu.
I przyszli do Jerycha. Kiedy razem z uczniami i liczną grupą ludzi wychodził z Jerycha, przy drodze siedział niewidomy żebrak, syn Tymeusza, Bartymeusz.
Gdy usłyszał, że to jest Jezus z Nazaretu, zaczął krzyczeć: Synu Dawida, Jezusie, zlituj się nade mną!
Wielu nakazywało mu, żeby zamilkł. On jednak tym głośniej krzyczał: Synu Dawida, zlituj się nade mną!
Wtedy Jezus przystanął i polecił: Zawołajcie go! I zawołali niewidomego, i powiedzieli do niego: Zaufaj, wstań, woła cię!
On zaś zrzucił swój płaszcz, zerwał się i przyszedł do Jezusa.
A Jezus zapytał go: Co chcesz, abym zrobił dla ciebie? Niewidomy zaś odpowiedział: Rabbuni, żebym widział!
Wówczas Jezus powiedział do niego: Idź! Twoja wiara cię ocaliła. Natychmiast też odzyskał wzrok i poszedł za Nim drogą.
A kiedy zbliżali się do Jerozolimy przez Górę Oliwną od strony Betfage i Betanii, posłał dwóch swoich uczniów
i polecił im: Idźcie do wsi, która jest przed wami. Jak tylko wejdziecie do niej, znajdziecie uwiązanego osiołka, na którym nikt jeszcze nie siedział. Odwiążcie go i przyprowadźcie.
A gdyby ktoś was zapytał, dlaczego to robicie, odpowiecie: Pan go potrzebuje, ale zaraz go odeśle.
Poszli więc i znaleźli osiołka uwiązanego przy bramie, na zewnątrz, od strony drogi, i odwiązali go.
A niektórzy z obecnych tam pytali: Co robicie? Dlaczego odwiązujecie osiołka?
Oni odpowiedzieli im tak, jak Jezus polecił i pozwolono im.
Przyprowadzili więc osiołka do Jezusa i położyli na niego swoje płaszcze, a Jezus usiadł na nim.
Wielu też rozkładało swoje płaszcze na drodze, a inni gałązki ścięte na polach.
Ci, którzy szli przed Nim i podążali za Nim wołali głośno: Hosanna! Błogosławiony, który przychodzi w imię Pana!
Błogosławione królestwo naszego ojca Dawida, które nadchodzi! Hosanna na wysokościach!
I wszedł do Jerozolimy, do świątyni. A gdy wszystko obejrzał, wieczorem wyszedł wraz z Dwunastoma do Betanii.
Na drugi dzień, gdy wyszli z Betanii, poczuł głód.
Kiedy więc z daleka dostrzegł drzewo figowe pokryte liśćmi, podszedł z zamiarem znalezienia czegoś na nim. Gdy jednak zbliżył się do niego, nie znalazł nic oprócz liści. Nie był to bowiem czas na figi.
Wtedy odezwał się do drzewa: Niech już nikt nigdy nie je twojego owocu. A słyszeli to Jego uczniowie.
Potem przyszli do Jerozolimy. Wszedł do świątyni i zaczął wypędzać sprzedawców i kupujących w świątyni. Powywracał stoły tych, którzy wymieniali pieniądze oraz ławy sprzedawców gołębi.
Nie pozwolił, aby ktokolwiek przenosił jakiś sprzęt przez świątynię.
I nauczał: Czy nie jest napisane: Mój dom będzie nazwany domem modlitwy dla wszystkich narodów? Wy natomiast uczyniliście z niego jaskinię zbójców.
Usłyszeli o tym arcykapłani i nauczyciele Prawa i zastanawiali się, jak Go zgładzić. Bali się Go bowiem, gdyż cały lud zachwycał się Jego nauką.
A gdy zapadł wieczór, wyszli poza miasto.
Rano, gdy przechodzili, zobaczyli drzewo figowe doszczętnie uschnięte.
Wtedy Piotr przypomniał sobie o nim i powiedział: Rabbi, drzewo figowe, które przekląłeś, uschło.
Jezus zaś odpowiedział: Miejcie wiarę w Boga.
Zapewniam was, że kto powie tej górze: Unieś się i rzuć w morze, a nie zwątpi w swoim sercu, lecz będzie wierzył, że to, co mówi się stanie, to tak będzie.
Dlatego mówię wam: Wierzcie, że otrzymacie wszystko, o co się modlicie i prosicie, a spełni się wam.
Kiedy zaś stoicie modląc się, przebaczcie, jeśli macie coś przeciwko komuś, aby i wasz Ojciec, który jest w niebie, przebaczył wam wasze przewinienia.
*
Znowu przyszli do Jerozolimy. A gdy przechadzał się w świątyni, podeszli do Niego arcykapłani, nauczyciele Prawa i starsi
i zapytali: Jakim prawem to czynisz? Albo kto Ci dał taką władzę, żeby to czynić?
Jezus im odpowiedział: Ja także zadam wam jedno pytanie. Odpowiedzcie Mi, a powiem, jakim prawem to czynię.
Chrzest Janowy pochodził z nieba czy od ludzi? Odpowiedzcie Mi.
Oni rozważali to między sobą: Jeżeli powiemy, że z nieba, to zapyta: Dlaczego więc nie uwierzyliście mu?
A gdybyśmy powiedzieli, że od ludzi? - Bali się jednak tłumu, gdyż wszyscy byli przekonani, że Jan rzeczywiście był prorokiem.
Odpowiedzieli więc Jezusowi: Nie wiemy. Wtedy Jezus powiedział im: To i Ja wam nie powiem, jakim prawem to czynię.
Potem zaczął mówić do nich w przypowieściach: Pewien człowiek założył winnicę, otoczył ją murem, wykuł w skale tłocznię i zbudował wieżę, następnie wydzierżawił ją rolnikom i wyjechał.
Gdy nadeszła pora, posłał sługę do rolników, aby odebrał od nich część plonów winnicy.
Oni schwytali go, pobili i odprawili z niczym.
Wówczas posłał do nich innego sługę. Tego również zranili w głowę i sponiewierali.
Posłał więc jeszcze innego, a tego zabili. I wielu innych, których bądź pobili, bądź pozabijali.
Miał jeszcze jednego - umiłowanego syna. Posłał go do nich jako ostatniego, myśląc: Uszanują mojego syna.
Rolnicy jednak powiedzieli sobie: To jest dziedzic. Chodźmy, zabijmy go, a dziedzictwo będzie nasze.
I schwytali go, zabili i wywlekli poza winnicę.
Co więc uczyni pan winnicy? Przyjdzie i zgładzi rolników, a winnicę odda innym.
Czy nie czytaliście słów Pisma: Kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym.
Pan to sprawił i jest to godne podziwu w naszych oczach?
Oni zaś zastanawiali się, jak Go schwytać, lecz bali się tłumu. Zrozumieli bowiem, że przeciwko nim powiedział tę przypowieść. Wtedy zostawili Go i odeszli.
Następnie wysłali do Niego niektórych faryzeuszy i stronników Heroda, aby Go pochwycić na jakimś słowie.
Gdy przyszli, powiedzieli: Nauczycielu, wiemy, że jesteś wierny prawdzie i nie zważasz na nikogo. Nie zwracasz bowiem uwagi na wygląd ludzi, lecz zgodnie z prawdą nauczasz drogi Bożej. Czy wolno płacić podatek cesarzowi, czy nie? Płacić czy nie płacić?
On jednak przejrzał ich obłudę i powiedział: Dlaczego poddajecie Mnie próbie? Przynieście Mi denara, żebym mógł go zobaczyć.
Oni zaś przynieśli, a wtedy ich zapytał: Czyja to podobizna i napis? Odpowiedzieli Mu: Cesarza.
Wówczas Jezus oznajmił im: To, co cesarskie, oddajcie cesarzowi, a to, co Boskie, Bogu. I podziwiali Go.
Przyszli do Niego saduceusze, którzy utrzymują, że nie ma zmartwychwstania i zadali Mu pytanie:
Nauczycielu, Mojżesz napisał nam, aby, jeśli czyjś brat umrze i pozostawi żonę, a nie pozostawi dziecka, jego brat wziął ją za żonę i wzbudził potomstwo swojemu bratu.
Otóż było siedmiu braci. Pierwszy ożenił się i umarł bezdzietnie.
Potem pojął ją drugi, lecz także umarł bezdzietnie, tak samo trzeci.
I tak siedmiu nie zostawiło potomstwa. Na koniec, po wszystkich umarła i ta kobieta.
Po zmartwychwstaniu więc, którego z nich będzie żoną? Siedmiu przecież miało ją za żonę.
Jezus im odpowiedział: Czy nie dlatego błądzicie, że nie znacie Pism ani mocy Boga?
Po zmartwychwstaniu nie będą się żenili ani nie będą wychodziły za mąż, lecz będą jak aniołowie w niebie.
A o umarłych, że zmartwychwstaną, czy nie czytaliście w opowiadaniu o krzewie w księdze Mojżesza, jak Bóg oznajmił: Ja jestem Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba?
Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych. Bardzo błądzicie.
Podszedł jeden z nauczycieli Prawa, który przysłuchiwał się, jak Go wypytywali. Ponieważ zobaczył, że dobrze im odpowiedział, zapytał: Które przykazanie jest pierwsze ze wszystkich?
Jezus odpowiedział: Pierwsze jest: Słuchaj Izraelu! Pan, nasz Bóg, jest jedynym Panem.
Będziesz miłował Pana, swego Boga, z całego swego serca, z całej swojej duszy, całym swoim umysłem i z całej swojej siły.
A drugie: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Innego przykazania, większego od tych nie ma.
Wtedy powiedział Mu uczony w Prawie: Dobrze, Nauczycielu, zgodnie z prawdą powiedziałeś. Jeden jest i nie ma innego poza Nim.
Miłować Go z całego serca, całym umysłem i z całej siłya i miłować bliźniego jak siebie samego o wiele więcej znaczy niż wszystkie całopalenia i ofiary.
Gdy Jezus zobaczył, że mądrze odpowiedział, oznajmił mu: Niedaleko jesteś od Królestwa Boga. I nikt już nie odważył się Go pytać.
Gdy Jezus nauczał w świątyni, zapytał: Jak nauczyciele Prawa mogą twierdzić, że Mesjasz jest synem Dawida?
Sam Dawid dzięki Duchowi Świętemu powiedział: Powiedział Pan do mego Pana: Siądź po Mojej prawicy, aż położę Twych nieprzyjaciół pod Twoje stopy .
Jeśli sam Dawid nazywa Go Panem, to jak może być jego synem? Wielki tłum zaś chętnie Go słuchał.
I nauczał ich: Strzeżcie się nauczycieli Prawa. Lubią się przechadzać w odświętnych szatach, oczekują pozdrowień na placach,
zajmują pierwsze krzesła w synagogach i pierwsze miejsca na ucztach,
wyzyskują domy wdów i dla pozoru przedłużają modlitwy. Tacy otrzymają szczególnie surowy wyrok.
Potem usiadł naprzeciw skarbony i przyglądał się, jak lud wrzucał do niej pieniądze. Wielu bogaczy wrzucało wiele.
Przyszła też pewna uboga wdowa, która wrzuciła dwie drobne monety, czyli grosz.
Wtedy zawołał uczniów i powiedział im: Zapewniam was, ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy, którzy wrzucali do skarbony.
Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co mieli w nadmiarze, natomiast ona wrzuciła ze swego niedostatku wszystko, co miała, cały swój majątek.
Gdy wychodził ze świątyni, jeden z Jego uczniów powiedział do Niego: Nauczycielu, popatrz, jakie kamienie i jakie budowle!
A Jezus odpowiedział: Podziwiasz te ogromne budowle? Nie pozostanie tu kamień na kamieniu, który nie byłby zwalony.
Gdy siedział na Górze Oliwnej naprzeciw świątyni, wtedy Piotr, Jakub, Jan i Andrzej, pytali Go na osobności:
Powiedz nam, kiedy to nastąpi i co będzie znakiem, że to wszystko ma się spełnić?
Wówczas Jezus zaczął im mówić: Uważajcie, aby ktoś was nie zwiódł.
Liczni przyjdą pod Moim imieniem i powiedzą: Ja jestem. I wielu zwiodą.
Gdy będziecie słyszeć o wojnach i odgłosy bitew, nie dajcie się zastraszyć. Tak musi się stać, ale to jeszcze nie koniec.
Powstanie bowiem naród przeciwko narodowi i królestwo przeciwko królestwu. Miejscami wystąpią trzęsienia ziemi i zapanuje głód. To początek boleści.
Wy zaś uważajcie na siebie. Będą was wydawać sądom i w synagogach będziecie chłostani. Z Mojego powodu staniecie przed namiestnikami i królami, by złożyć wobec nich świadectwo.
Najpierw jednak Dobra Nowina musi być głoszona wszystkim narodom.
A kiedy będą was prowadzić, żeby was wydać, nie martwcie się, co macie powiedzieć. Mówcie to, co wam w tej godzinie będzie dane, bo nie wy będziecie mówili, lecz Duch Święty.
Brat wyda brata na śmierć, a ojciec dziecko. Dzieci zwrócą się przeciwko rodzicom i spowodują ich śmierć.
Będziecie znienawidzeni przez wszystkich ze względu na Moje imię. Kto jednak wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.
A gdy ujrzycie ohydę spustoszenia, umieszczoną w miejscu, gdzie się nie godzi - kto czyta, niech stara się pojąć - wtedy mieszkańcy Judei niech uciekają w góry.
Kto będzie na dachu, niech nie schodzi, by wejść i zabrać coś z domu,
a kto będzie na polu, niech nie wraca, żeby wziąć swój płaszcz.
W tych dniach najtrudniej będzie kobietom ciężarnym i karmiącym.
Módlcie się, aby to nie nastąpiło w zimie.
Nastaną bowiem dni takiego ucisku, jakiego nie było od początku stworzenia, którego dokonał Bóg, aż dotąd i nigdy nie będzie.
Gdyby Pan nie skrócił tych dni, nikt by nie ocalał, ale skrócił te dni ze względu na swoich wybranych.
Jeśli ktoś wam wtedy powie: Mesjasz jest tutaj; albo: Jest tam, nie wierzcie.
Pojawią się bowiem fałszywi mesjasze i fałszywi prorocy, będą dokonywać znaków i cudów, żeby, o ile to możliwe, zwieść nawet wybranych.
Wy zaś uważajcie, wszystko wam przepowiedziałem.
W tych dniach, po ucisku, słońce się zaćmi i księżyc straci swój blask.
Gwiazdy będą spadać z nieba, a moce niebios zostaną poruszone.
Wtedy ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego na obłokach, z wielką mocą i chwałą.
Pośle aniołów i zgromadzi wybranych z czterech stron świata aż po kraniec nieba.
Uczcie się na przykładzie drzewa figowego: Kiedy jego gałęzie stają się miękkie i wypuszczają liście, poznajecie, że lato jest blisko.
Tak samo i wy, gdy zobaczycie, że to się dzieje, wiedzcie, że jest blisko, już u drzwi.
Zapewniam was, że nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie.
Niebo i ziemia przeminą, ale Moje słowa nie przeminą.
Nikt jednak nie wie, kiedy nadejdzie ten dzień i godzina, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec.
Uważajcie, bądźcie czujni, bo nie wiecie, kiedy ten czas nadejdzie.
To jest tak, jak z człowiekiem na obczyźnie, który zostawił swój dom, dał pełnomocnictwo swoim sługom, każdemu jego pracę, a strażnikowi nakazał, żeby czuwał .
Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: o zmierzchu czy w środku nocy, o świtaniu czy o poranku,
aby, gdy niespodziewanie powróci, nie zastał was śpiących.
To, co wam mówię, mówię wszystkim: Czuwajcie!
Dwa dni przed Paschą i świętem Przaśników arcykapłani i nauczyciele Prawa szukali okazji, jak podstępnie schwytać i zabić Jezusa.
Mówili jednak: Tylko nie w czasie świąt, aby nie doszło do rozruchów wśród ludu.
Kiedy Jezus był w Betanii, w domu Szymona Trędowatego i spoczywa? przy stole, przyszła kobieta, która miała alabastrowe naczynie z prawdziwym olejkiem nardowym, bardzo kosztownym. Rozbiła naczynie i wylała olejek na Jego głowę.
Niektórzy z obecnych tam oburzali się: Po co takie marnotrawstwo olejku?
Można było przecież ten olejek sprzedać za więcej niż trzysta denarów, a pieniądze rozdać ubogim. I ganili ją.
Jezus zaś powiedział: Zostawcie ją! Dlaczego wyrządzacie jej przykrość? Spełniła wobec Mnie dobry uczynek.
Ubogich bowiem zawsze macie wśród was i kiedy zechcecie, możecie im wyświadczyć dobro, Mnie jednak nie zawsze mieć będziecie.
To, co miała uczynić, uczyniła. Zawczasu namaściła Moje ciało na pogrzebanie.
Zapewniam was, że gdziekolwiek na świecie będzie głoszona Ewangelia, będzie się również opowiadać o tym, co zrobiła ta kobieta, aby o niej pamiętać.
Judasz Iskariota, jeden z Dwunastu, poszedł do arcykapłanów, aby im Go wydać.
Kiedy to usłyszeli, ucieszyli się i obiecali dać mu pieniądze. Zastanawiał się więc, jak Go w stosownej chwili wydać.
W pierwszy dzień Przaśników, kiedy składano ofiarę Paschy, uczniowie zapytali Jezusa: Gdzie mamy pójść i przygotować dla Ciebie wieczerzę paschalną?
Posłał więc dwóch swoich uczniów i powiedział im: Idźcie do miasta. Spotka was człowiek, niosący dzban wody. Pójdźcie za nim.
Tam zaś, gdzie wejdzie, powiedzcie gospodarzowi domu: Nauczyciel pyta: Gdzie jest dla Mnie pomieszczenie, w którym mógłbym z Moimi uczniami spożyć wieczerzę paschalną?
On wam wskaże dużą salę na piętrze, przygotowaną i urządzoną. Tam dla nas wszystko przyrządźcie.
Uczniowie odeszli i przyszli do miasta. Znaleźli wszystko tak, jak im powiedział, i przyrządzili Paschę.
Kiedy nastał wieczór, przyszedł z Dwunastoma.
A gdy zajęli miejsca i jedli, Jezus powiedział: Zapewniam was, że jeden spośród was, ten, który ze Mną je, Mnie wyda.
Zaczęli się smucić i jeden przez drugiego pytali Go: Czy to ja?
On odpowiedział: Jeden z Dwunastu, ten, który sięga ze Mną do półmiska.
Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, jak jest o Nim napisane, lecz biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany. Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie urodził.
A gdy jedli, wziął chleb, pobłogosławił, połamał i dał im mówiąc: Bierzcie, to jest Moje ciało.
Potem wziął kielich, po dziękczynieniu podał im i pili z niego wszyscy.
Powiedział im: To jest Moja krew Przymierza, która za wielu będzie wylana.
Zapewniam was: Nie będę już pił z owocu winnego krzewu, aż do tego dnia, kiedy ponownie będę pił z niego w Królestwie Boga.
Następnie po odśpiewaniu hymnu poszli na Górę Oliwną.
Jezus powiedział im: Wszyscy zwątpicie, gdyż jest napisane: Uderzę pasterza i owce zostaną rozproszone.
Ale po Moim wskrzeszeniu pójdę przed wami do Galilei.
Wtedy Piotr powiedział: Gdyby nawet wszyscy zwątpili, to jednak nie ja.
Jezus mu odpowiedział: Zapewniam cię, że ty dzisiaj, tej nocy, zanim kogut dwa razy zapieje, trzy razy się Mnie wyprzesz.
Ale on tym bardziej zapewniał: Choćby mi przyszło umrzeć z Tobą, nie wyprę się Ciebie. I wszyscy tak samo mówili.
A kiedy przyszli do miejsca zwanego Getsemani, powiedział do swoich uczniów: Usiądźcie tu, dopóki się nie pomodlę.
Wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaczął odczuwać wielki niepokój i trwogę.
Wtedy powiedział do nich: Smutna jest Moja dusza aż do śmierci. Zostańcie tu i czuwajcie.
I odszedł trochę dalej, upadł na ziemię i modlił się, żeby, jeśli to możliwe, ominęła Go ta godzina.
Mówił: Abba, Ojcze, Ty wszystko możesz, zabierz ode Mnie ten kielich. Lecz niech się stanie nie to, co Ja chcę, ale to, co Ty.
Potem przyszedł i zastał ich śpiących. Powiedział więc do Piotra: Szymonie, śpisz? Nawet przez godzinę nie mogłeś czuwać?
Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie. Duch wprawdzie jest pełen zapału, ale ciało słabe.
Ponownie odszedł i modlił się tymi samymi słowami.
Gdy znowu wrócił do uczniów, zastał ich śpiących, bo oczy same im się zamykały. I nie wiedzieli, co mają Mu odpowiedzieć.
Kiedy wrócił po raz trzeci, powiedział im: Wciąż śpicie i odpoczywacie? Wystarczy! Nadeszła godzina, Syn Człowieczy zostanie wydany w ręce grzeszników.
Wstańcie, idziemy! Zbliża się ten, który Mnie zdradzi.
Zaraz też, gdy On jeszcze mówił, zbliżył się Judasz, jeden z Dwunastu, a z nim zgraja z mieczami i kijami wysłana przez arcykapłanów, nauczycieli Prawa i przełożonych.
Zdrajca zaś ustalił z nimi taki znak, mówiąc: Ten, którego pocałuję, to On, schwytajcie Go i odprowadźcie pod strażą.
Kiedy tylko przyszedł, zbliżył się do Niego i powiedział: Mistrzu! I pocałował Go.
Tamci zaś rzucili się na Niego i schwytali Go.
A jeden ze stojących obok wydobył miecz, ugodził sługę arcykapłana i odciął mu ucho.
Wtedy Jezus powiedział do nich: Jak po przestępcę przyszliście z mieczami i kijami, żeby Mnie pojmać.
Codziennie przebywałem u was w świątyni i nauczałem. Dlaczego wówczas nie schwytaliście Mnie? Pisma jednak musiały się wypełnić.
Wtedy wszyscy opuścili Go i uciekli.
A jakiś młody człowiek, owinięty tylko w prześcieradło, szedł za Nim. Chcieli go pochwycić,
lecz on zostawił prześcieradło i uciekł nagi.
Zaprowadzili Jezusa do arcykapłana, gdzie zgromadzili się wszyscy arcykapłani, przełożeni i nauczyciele Prawa.
Piotr natomiast szedł za Nim w pewnej odległości aż na dziedziniec arcykapłana, gdzie usiadł ze służbą i ogrzewał się przy ogniu.
Tymczasem arcykapłani i cały Sanhedryn szukali dowodu przeciwko Jezusowi, żeby Go skazać na śmierć, lecz nie znaleźli.
Wielu bowiem składało przeciwko Niemu fałszywe zeznania, nie były jednak zgodne.
Wystąpili jeszcze inni i złożyli przeciwko Niemu fałszywe zeznania. Mówili:
Słyszeliśmy, jak powiedział: Ja zburzę tę świątynię uczynioną ręką ludzką i w ciągu trzech dni zbuduję inną, nie uczynioną ręką ludzką.
Lecz także te zeznania nie były zgodne.
Wtedy arcykapłan powstał, wyszedł na środek i zapytał Jezusa: Nic nie odpowiadasz na to, co oni przeciwko Tobie zeznają?
On zaś milczał i nic nie odpowiedział. Ponownie zapytał Go arcykapłan: Czy Ty jesteś Mesjasz, Syn Błogosławionego?
Jezus odpowiedział: Ja jestem! Ujrzycie Syna Człowieczego, siedzącego po prawicy Mocy przychodzącego z obłokami nieba.
Wtedy arcykapłan rozdarł swoje szaty i zawołał: Czy potrzeba nam jeszcze świadków?
Słyszeliście bluźnierstwo! Jak wam się wydaje? Wszyscy zaś orzekli, że zasługuje na śmierć.
Niektórzy też zaczęli pluć na Niego, zasłaniali Mu twarz, policzkowali Go i mówili: Prorokuj! Biła Go również służba.
Kiedy Piotr był na dole, na dziedzińcu, przyszła jedna ze służących arcykapłana.
Gdy zobaczyła Piotra, jak się ogrzewa, popatrzyła na niego i powiedziała: Ty też byłeś z Jezusem Nazarejczykiem.
Lecz on wyparł się i oznajmił: Ani nie wiem, ani nie rozumiem, o czym mówisz. I wyszedł na zewnątrz do przedsionka, a kogut zapiał.
Gdy służąca go zobaczyła, zaczęła znowu mówić do tych, którzy stali obok: On także jest jednym z nich.
On zaś znowu się wyparł. Za chwilę ponownie ci, którzy tam stali, powiedzieli Piotrowi: Na pewno ty jesteś jednym z nich, jesteś przecież Galilejczykiem.
On zaś zaczął zaklinać się i przysięgać: Nie znam tego Człowieka, o którym mówicie!
I zaraz kogut zapiał po raz drugi. Wówczas Piotr przypomniał sobie słowa, które powiedział mu Jezus: Zanim kogut dwa razy zapieje, ty trzy razy się Mnie wyprzesz. I wybuchnął płaczem.
Wczesnym rankiem zebrali się na naradę arcykapłani razem z przełożonymi, nauczycielami Prawa i całym Sanhedrynem. Związali Jezusa, wyprowadzili i wydali Piłatowi.
Piłat zapytał Go: Czy Ty jesteś królem Żydów? On odpowiedział: Ty to mówisz.
Arcykapłani zaś oskarżali Go o wiele rzeczy.
Piłat więc zapytał ponownie: Nic nie odpowiadasz? Zobacz, o jak wiele rzeczy Cię oskarżają.
Jezus jednak nic już nie odpowiedział, co dziwiło Piłata.
Z okazji świąt uwalniał im jednego więźnia, tego, o którego prosili.
A razem z buntownikami, którzy w czasie rozruchów popełnili morderstwo, był uwięziony przestępca imieniem Barabasz.
Tłum więc podszedł i zaczął prosić, żeby postąpił zgodnie ze zwyczajem.
Wtedy Piłat oznajmił: Jeśli chcecie, uwolnię wam króla Żydów?
Wiedział bowiem, że arcykapłani wydali Go z nienawiści.
Tymczasem arcykapłani podburzyli tłum, żeby raczej uwolnił im Barabasza.
Wówczas Piłat ponownie ich zapytał: Co więc chcecie, abym uczynił z Tym, którego nazywacie królem Żydów?
Ale oni krzyczeli: Ukrzyżuj Go!
Wtedy Piłat zapytał: Co właściwie złego uczynił? Oni jednak jeszcze głośniej krzyczeli: Ukrzyżuj Go!
Wówczas Piłat, chcąc zadowolić tłum, postanowił uwolnić im Barabasza, a Jezusa kazał ubiczować i wydał im na ukrzyżowanie.
Wtedy żołnierze zaprowadzili Go na wewnętrzny dziedziniec, to jest do pretorium, i zwołali cały oddział.
Ubrali Go w purpurę i nałożyli Mu wieniec upleciony z cierni.
I zaczęli Go pozdrawiać: Witaj, królu Żydów!
Bili Go trzciną po głowie, pluli na Niego, przyklękali i kłaniali się Mu.
A kiedy Go wyszydzili, ściągnęli z niego purpurę, ubrali w Jego własne szaty i wyprowadzili, aby Go ukrzyżować.
Zmusili też pewnego Szymona Cyrenejczyka, ojca Aleksandra i Rufusa, który wracał z pola, aby poniósł Jego krzyż.
Kiedy przyprowadzili Go na miejsce zwane Golgota, to znaczy Miejsce Czaszki,
podali Mu wino zmieszane z mirrą, ale On nie wziął.
Potem Go ukrzyżowali i rozdzielili Jego szaty, rzucając o nie losy, żeby rozstrzygnąć, co kto ma wziąć.
A była godzina trzecia, gdy Go ukrzyżowali.
Umieszczono też napis określający Jego winę: Król Żydów.
Wraz z Nim ukrzyżowali dwóch łotrów, jednego po prawej, a drugiego po Jego lewej stronie.
*
Ci, którzy przechodzili tamtędy, bluźnili, kiwali głowami i mówili: Ej! Ty, który burzysz świątynię i w trzy dni ją odbudowujesz,
uratuj samego siebie i zejdź z krzyża!
Podobnie arcykapłani z nauczycielami Prawa kpili sobie i mówili: Innych uratował, a sam siebie nie może.
Mesjasz, król Izraela, niech zejdzie teraz z krzyża, żebyśmy zobaczyli i uwierzyli. Urągali Mu również ci, którzy razem z Nim byli ukrzyżowani.
O godzinie szóstej ciemność ogarnęła całą ziemię aż do godziny dziewiątej.
O godzinie dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: Eloi, Eloi, lema sabachthani, to znaczy: Boże mój, Boże mój, dlaczego Mnie opuściłeś?
Gdy to usłyszeli ci, którzy stali obok, powiedzieli: Eliasza woła.
Wtedy ktoś podbiegł, nasączył gąbkę octem, umocował na trzcinie, podał Mu do picia i powiedział: Poczekajcie, zobaczymy, czy przyjdzie Eliasz, żeby Go zdjąć!
Jezus zaś zawołał donośnym głosem i oddał ducha.
A zasłona w świątyni rozdarła się na dwie części, od góry aż do dołu.
Setnik natomiast, który stał naprzeciw, widząc, że w ten sposób oddał ducha, powiedział: Naprawdę, ten Człowiek był Synem Boga.
Były tam też kobiety, przyglądające się z daleka, a wśród nich Maria Magdalena, Maria - matka Jakuba Małego i Józefa oraz Salome,
które, gdy był w Galilei, towarzyszyły Mu i usługiwały, oraz wiele innych, które razem z Nim przyszły do Jerozolimy.
A ponieważ był dzień Przygotowania, czyli dzień przed szabatem, gdy już zapadł wieczór
przyszedł Józef z Arymatei, dostojnik Rady, który także oczekiwał Królestwa Boga. Zdobył się na odwagę, poszedł do Piłata i poprosił o ciało Jezusa.
Piłat zdziwił się, że już nie żyje, zawołał setnika i zapytał, czy dawno już umarł.
A gdy setnik mu to potwierdził, wydał zwłoki Józefowi.
Wówczas Józef kupił płótno, zdjął ciało, owinął płótnem i złożył w grobowcu wyciosanym w skale, a na wejście do grobowca zatoczył kamień.
Maria Magdalena i Maria, matka Józefa, przyglądały się natomiast, gdzie Go pochowano.
Kiedy minął szabat, Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba, i Salome kupiły aromatyczne olejki, żeby pójść i Go namaścić.
W pierwszy dzień tygodnia wczesnym rankiem, gdy wzeszło słońce, przyszły do grobu.
Mówiły do siebie: Kto nam odsunie kamień od wejścia do grobowca?
Gdy jednak spojrzały, zobaczyły kamień odsunięty, a był bardzo wielki.
Weszły więc do grobowca, ujrzały młodzieńca ubranego w białą szatę, siedzącego po prawej stronie i przeraziły się.
Lecz on powiedział do nich: Nie trwóżcie się! Szukacie ukrzyżowanego Jezusa z Nazaretu? Zmartwychwstał, nie ma Go tu. Oto miejsce, gdzie Go położono.
Pójdźcie i oznajmijcie Jego uczniom i Piotrowi: Idzie przed wami do Galilei, tam Go zobaczycie, jak wam powiedział.
Wyszły więc i uciekły od grobu. Ogarnął je bowiem lęk i zdumienie. Nikomu też nic nie oznajmiły, ponieważ się bały.
Po swoim zmartwychwstaniu, wczesnym rankiem pierwszego dnia tygodnia, Jezus ukazał się najpierw Marii Magdalenie, z której przedtem wyrzucił siedem demonów.
Następnie ona poszła i oznajmiła to tym, którzy z Nim byli, pogrążonym w smutku i płaczu.
Oni jednak słysząc, że żyje i że Go widziała, nie chcieli jej uwierzyć.
Po tym wszystkim w innej postaci ukazał się dwom z nich na drodze, gdy szli na wieś.
Oni także powrócili i opowiedzieli o tym pozostałym. Im jednak również nie uwierzyli.
Na końcu ukazał się samym Jedenastu, gdy byli przy stole i wypomniał im brak wiary i upór, ponieważ nie uwierzyli tym, którzy widzieli Go zmartwychwstałego.
I powiedział do nich: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu.
Kto uwierzy i zostanie ochrzczony, będzie zbawiony, a kto nie uwierzy, zostanie potępiony.
Tym, którzy uwierzą, będą towarzyszyć takie znaki: w Moje imię będą wyrzucać złe duchy, będą mówić nowymi językami,
węże będą brać do rąk, a jeśliby wypili coś zatrutego, nie zaszkodzi im. Na chorych będą kłaść ręce i odzyskają zdrowie.
Gdy im to Pan Jezus powiedział, został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga.
Oni zaś poszli i głosili wszędzie Dobrą Nowinę, a Pan współdziałał z nimi i potwierdzał ich słowa znakami, które im towarzyszyły.
Wielu podjęło się już opisania wydarzeń, które dokonały się wśród nas,
zgodnie z tym, jak je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami Słowa.
Uznałem też i ja za właściwe, najczcigodniejszy Teofilu, wszystko dokładnie zbadać i po kolei wiernie ci opisać,
abyś nabrał przekonania, że to, czego cię nauczono, jest prawdziwe.
W czasach Heroda, króla Judei, żył pewien kapłan imieniem Zachariasz, ze zmiany Abiasza. Jego żona Elżbieta pochodziła z rodu Aarona.
Oboje byli sprawiedliwi przed Bogiem i postępowali nienagannie według wszystkich przykazań i przepisów Pana.
Dożyli sędziwego wieku, lecz byli bezdzietni z powodu niepłodności Elżbiety.
Pewnego razu Zachariasz według ustalonej kolejności pełnił kapłańską służbę Bożą.
Zgodnie ze zwyczajem przestrzeganym wśród kapłanów został wyznaczony przez losowanie, aby wejść do świątyni Pana i złożyć ofiarę z kadzidła.
Podczas składania ofiary, gdy tłum modlił się na dziedzińcu,
nagle ukazał mu się anioł Pana. Stał on po prawej stronie ołtarza, na którym spalano kadzidło.
Na jego widok ogarnął Zachariasza lęk i drżenie;
Anioł zaś powiedział do niego: Nie bój się Zachariaszu, twoja modlitwa została wysłuchana. Twoja żona Elżbieta urodzi syna, któremu nadasz imię Jan.
Będzie to dla ciebie ogromna radość. Wielu też będzie się cieszyć z jego narodzin.
Stanie się wielki przed obliczem Pana. Nie będzie pił wina ani sycery i już w łonie matki zostanie napełniony Duchem Świętym.
Przyprowadzi on z powrotem wielu Izraelitów do Pana, ich Boga.
Sam pójdzie przed Nim, w duchu i mocy Eliasza, aby skłonić serca ojców ku dzieciom, nieposłusznych ku mądrości sprawiedliwych, aby przygotować lud dla Pana.
Wtedy Zachariasz zapytał anioła: Po czym to poznam? Przecież jestem już stary, a moja żona też już niemłoda.
Anioł odpowiedział: Ja jestem Gabriel i stoję przed Bogiem. On mnie posłał, abym mówił z tobą i przyniósł ci tę dobrą nowinę.
Ponieważ jednak nie uwierzyłeś moim słowom, stracisz mowę i nie będziesz mógł mówić aż do dnia, gdy się to spełni.
Lud tymczasem czekał na Zachariasza i dziwił się, że tak długo nie wychodzi ze świątyni.
Kiedy wreszcie wyszedł i nie mógł do nich przemówić, zrozumieli, że w świątyni miał widzenie. Dawał im tylko znaki i pozostał niemy.
Gdy skończyły się dni jego posługi kapłańskiej, wrócił do domu.
Niedługo potem jego żona Elżbieta poczęła, ale ukrywała to przez pięć miesięcy. Powiedziała:
Tak mi uczynił Pan w tych dniach, wejrzał na mnie i zdjął moją hańbę w oczach ludzi.
W szóstym miesiącu Bóg posłał anioła Gabriela do Nazaretu, miasta w Galilei,
do panny imieniem Maria, zaślubionej Józefowi z rodu Dawida.
Kiedy anioł przyszedł do niej, powiedział: Bądź pozdrowiona, obdarowana łaską, Pan z tobą.
Zatrwożyły ją te słowa i zastanawiała się, co mogłoby znaczyć to pozdrowienie.
Wtedy anioł powiedział: Nie bój się, Mario, znalazłaś bowiem łaskę u Boga.
Oto poczniesz i urodzisz syna, i nadasz Mu imię Jezus.
Będzie On wielki i zostanie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca Dawida.
Będzie królował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca.
Wtedy Maria zapytała anioła: Jak to się stanie, przecież nie znam jeszcze mężczyzny?
Anioł odpowiedział: Duch Święty zstąpi na ciebie i moc Najwyższego zakryje cię jak obłok, a Święty, który się narodzi, nazwany będzie Synem Boga.
Również twoja krewna Elżbieta, mimo podeszłego wieku, od sześciu miesięcy spodziewa się syna, a przecież jest uważaną za bezpłodną.
Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego.
Na to Maria odpowiedziała: Oto ja służebnica Pana, niech mi się stanie według twego słowa. Wtedy odszedł od niej anioł.
W tych dniach Maria nie zwlekając udała się w góry, do miasta w Judei.
Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę.
Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Marii, poruszyło się w niej dziecko, a Duch Święty napełnił Elżbietę.
I wykrzyknęła: Błogosławiona jesteś między kobietami i błogosławiony jest owoc twojego łona!
Czemu to zawdzięczam, że odwiedziła mnie matka mojego Pana?
Gdy tylko usłyszałam słowa: twego powitania, dziecko z radości poruszyło się we mnie.
Szczęśliwa jesteś, bo uwierzyłaś, że spełnią się słowa, które Pan powiedział do ciebie.
Wtedy Maria powiedziała: Wysławiam Pana z głębi duszy!
Bóg, mój Zbawiciel, radością przepełnia mojego ducha,
bo wejrzał na pokorę swojej służebnicy. Odtąd błogosławioną będą mnie nazywać wszystkie pokolenia,
gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, święte jest Jego imię.
A miłosierdzie Jego z pokolenia na pokolenie, dla tych, którzy się Go boją.
Potężnych czynów dokonał swoim ramieniem, zniweczył zamiary pysznych, powzięte w ich sercach.
Strącił władców z tronów, a pokornych wywyższył,
głodujących nakarmił do syta, a bogatych pozbawił wszystkiego.
Przyszedł z pomocą swemu słudze Izraelowi, pamięta bowiem o swoim miłosierdziu,
jak przyrzekł naszym praojcom, Abrahamowi i jego potomkom po wszystkie wieki.
Maria pozostała u Elżbiety około trzech miesięcy, a potem wróciła do domu.
Dla Elżbiety nadszedł czas rozwiązania i urodziła syna.
Gdy sąsiedzi i krewni dowiedzieli się, że Pan dał jej dowód swojego wielkiego miłosierdzia, cieszyli się razem z nią.
Ósmego dnia przyszli, aby obrzezać chłopca i chcieli nadać mu po ojcu imię Zachariasz.
Lecz jego matka odpowiedziała: Nic podobnego, będzie miał na imię Jan.
Przekonywali ją, że nikt w rodzinie nie ma takiego imienia.
Pytali więc znakami jego ojca, jak chce go nazwać.
A on poprosił o tabliczkę i napisał: Jan jest jego imię. Wtedy wszyscy bardzo się zdziwili.
Natychmiast też otworzyły się jego usta, odzyskał mowę i zaczął wysławiać Boga.
I padł strach na wszystkich ich sąsiadów. Po całej górskiej krainie judzkiej opowiadano o wszystkim, co się wydarzyło.
Każdy, kto o tym słyszał, brał to sobie do serca i zastanawiał się: Kim będzie ten chłopiec? Była z nim bowiem ręka Pana.
Wtedy jego ojciec, Zachariasz, został napełniony Duchem Świętym i tak prorokował:
Niech będzie uwielbiony Pan, Bóg Izraela, bo lud swój wziął w opiekę i odkupił.
I wzbudził nam moc zbawczą w domu swego sługi Dawida,
jak zapowiedział z dawien dawna przez usta swych świętych proroków,
że nas wybawi od nieprzyjaciół i z rąk wszystkich prześladowców,
że okaże miłosierdzie naszym praojcom i będzie pamiętał o swoim świętym Przymierzu,
o przysiędze, którą złożył praojcu naszemu Abrahamowi, że da nam,
wyrwanym z mocy nieprzyjaciół, służyć Mu bez lęku,
w pobożności i sprawiedliwości przed Nim, aż do końca dni naszych.
A ty, dziecko, zostaniesz nazwane prorokiem Najwyższego, bo będziesz poprzedzać Pana, torując Mu drogi.
Jego ludowi dasz poznać zbawienie przez odpuszczenie grzechów.
Dzięki wielkiemu zmiłowaniu naszego Boga, nawiedzi nas z wysoka Wschodzące Słońce,
by oświecić tych, którzy pozostają w mroku i cieniu śmierci i skierować nasze kroki na drogę pokoju.
Chłopiec dorastał i dojrzewał duchowo. Przebywał na pustkowiu aż do dnia wystąpienia przed Izraelem.
W tamtych dniach wyszedł dekret cesarza Augusta, aby w całym imperium przeprowadzić spis ludności.
Ten pierwszy spis został przeprowadzony za Kwiryniusza, namiestnika Syrii.
Udawali się wszyscy, aby się zapisać, każdy do swojego miasta.
Wyruszył także Józef z miasta Nazaret w Galilei, do Betlejem, miasta Dawidowego w Judei, ponieważ pochodził z domu i rodu Dawida,
aby się zapisać wraz ze swoją żoną Marią, która oczekiwała dziecka.
A gdy tam byli, nadszedł czas, aby porodziła.
I urodziła swojego pierworodnego syna, zawinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, ponieważ zabrakło dla nich miejsca w zajeździe.
W tej okolicy koczowali pasterze i trzymali nocne straże nad swoim stadem.
Nagle ukazał się im anioł Pana i chwała Pana zajaśniała wokół nich. Ogarnął ich wielki strach,
lecz anioł powiedział do nich: Nie bójcie się! Oto przynoszę wam dobrą nowinę, radość wielką dla całego ludu.
Dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, który jest Chrystusem, Panem.
A oto znak dla was: Znajdziecie Niemowlę zawinięte w pieluszki i położone w żłobie.
Natychmiast dołączyły do anioła liczne zastępy z nieba, które wielbiły Boga i mówiły:
Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom, których sobie upodobał.
A kiedy aniołowie wrócili do nieba, pasterze mówili między sobą: Chodźmy do Betlejem i zobaczmy to, co Pan nam oznajmił.
Niezwłocznie poszli i znaleźli Marię, Józefa i Niemowlę położone w żłobie.
Gdy Je zobaczyli, opowiedzieli, co im zostało objawione o tym Dziecku.
Wszyscy, którzy słuchali, dziwili się temu, co opowiadali im pasterze.
A Maria zachowywała wszystkie te słowa i rozważała je w swoim sercu.
Pasterze natomiast wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co usłyszeli i zobaczyli, jak zostało im powiedziane.
Kiedy minęło osiem dni i należało Je obrzezać, nadano Mu imię Jezus, które wskazał anioł jeszcze przed Jego poczęciem.
Gdy nadeszły dni ich oczyszczenia, przewidziane przez Prawo Mojżesza, zanieśli Dziecko do Jerozolimy, aby Je ofiarować Panu,
ponieważ tak jest napisane w Prawie Pana: Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu.
Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, według postanowienia zawartego w Prawie Pana.
W Jeruzalem zaś żył człowiek sprawiedliwy i pobożny, który miał na imię Symeon. Oczekiwał on pocieszenia dla Izraela, a Duch Święty był nad nim.
Zostało mu objawione przez Ducha Świętego, że nie ujrzy śmierci, dopóki nie zobaczy Mesjasza Pana.
Z natchnienia Ducha przyszedł więc do świątyni właśnie w chwili, gdy rodzice wnosili Dziecko Jezus, by postąpić zgodnie z przepisem Prawa.
Wziął Je na ręce, wysławiał Boga i mówił:
Teraz, o Władco, pozwalasz odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego Słowa,
bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie,
które przygotowałeś wobec wszystkich ludów,
światłość dla oświecenia pogan i chwałę dla Twojego ludu Izraela.
Jego rodzice dziwili się temu, co było o Nim powiedziane.
Symeon zaś pobłogosławił ich i powiedział do Marii, Jego matki: Oto Ten dla wielu w Izraelu jest przeznaczony na upadek i na powstanie, i na znak, któremu będą się sprzeciwiać,
a twoją duszę przebije miecz, aby się ujawniły przewrotne zamysły wielu serc.
Była tam też prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo już sędziwa. Od swego panieństwa żyła z mężem tylko przez siedem lat.
Teraz, jako licząca osiemdziesiąt cztery lata wdowa, dniem i nocą nie opuszczała świątyni. Służyła Bogu postami i modlitwami.
Podeszła w tej właśnie chwili, wychwalała Boga i opowiadała o Dziecku wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jeruzalem.
A kiedy już wszystko wypełnili zgodnie z Prawem Pana, wrócili do Galilei, do miasta Nazaret.
Dziecko zaś rosło i rozwijało się, napełniając się mądrością, a łaska Boga była nad Nim.
Rodzice Jezusa co roku chodzili do Jeruzalem na święto Paschy.
Gdy miał dwanaście lat, również się tam udali zgodnie ze świątecznym zwyczajem.
Po upływie świąt, gdy wracali, Jezus - Dziecko pozostał w Jeruzalem, o czym nie wiedzieli Jego rodzice.
Przypuszczając, że znajduje się wśród pielgrzymów, przeszli dzień drogi i poszukiwali Go między krewnymi i znajomymi.
A gdy nie znaleźli, zawrócili do Jeruzalem, szukając Go.
Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni. Siedział pośród nauczycieli, przysłuchiwał się im i zadawał pytania.
A wszystkich, którzy Go słuchali, zadziwiał swoim rozsądkiem i odpowiedziami.
Gdy to zobaczyli, zdumieli się, a Jego matka powiedziała: Synu, dlaczego nam to zrobiłeś? Twój ojciec i ja pełni bólu szukaliśmy Ciebie.
Odpowiedział im: Dlaczego Mnie szukaliście? Czy nie wiedzieliście, że powinienem zajmować się sprawami Mojego Ojca?
Oni jednak nie pojęli tego, co mówił.
Wtedy poszedł z nimi, wrócił do Nazaretu i był im posłuszny. A Jego matka zachowywała wszystkie te słowa w swoim sercu.
Jezus zaś dojrzewał, wzrastał w mądrości i łasce u Boga i ludzi.
Działo się to w piętnastym roku panowania cesarza Tyberiusza. Poncjusz Piłat był wówczas namiestnikiem Judei, Herod tetrarchą Galilei, jego brat Filip tetrarchą Iturei i Ziemi Trachonickiej, a Lizaniasz tetrarchą Abileny,
arcykapłanami byli Annasz i Kajfasz. Wtedy Bóg przemówił na pustyni do Jana, syna Zachariasza.
Jan przemierzył więc całą krainę nad Jordanem, głosząc chrzest opamiętania dla odpuszczenia grzechów,
jak jest napisane w księdze mów proroka Izajasza: Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie przed Nim ścieżki.
Każda dolina zostanie zasypana, każda góra i pagórek zostaną zrównane, kręte drogi będą wyprostowane, a nierówności wygładzone.
Każdy człowiek zobaczy zbawienie Boga.
Do tłumów, które przychodziły, aby się ochrzcić, mówił: Plemię żmijowe, kto wam podsunął myśl, że można uciec przed nadchodzącym gniewem?
Wydajcie więc owoce godne opamiętania. Nie próbujcie sobie wmawiać: Naszym ojcem jest Abraham. Zapewniam was: Bóg może nawet z tych kamieni wzbudzić dzieci Abrahamowi.
Już siekiera jest przyłożona do korzenia drzew. Każde drzewo, które nie rodzi dobrego owocu, będzie wycięte i wrzucone w ogień.
Zgromadzeni pytali Jana: Co więc powinniśmy czynić?
Odpowiedział im: Kto ma dwie koszule, niech się podzieli z tym, który nie ma, kto ma pożywienie, niech uczyni podobnie.
Przyszli również celnicy, aby się ochrzcić i pytali Go: Nauczycielu, co powinniśmy czynić?
On zaś odpowiedział im: Nie pobierajcie nic więcej ponad to, co wam się należy.
Pytali Go też żołnierze: A my co powinniśmy czynić? Odpowiedział im: Nikomu nie dokuczajcie i niczego nie wymuszajcie. Niech wam wystarczy wasz żołd.
Gdy lud wyczekiwał z niepewnością i wszyscy snuli domysły w sercach, czy przypadkiem Jan nie jest Mesjaszem,
wtedy oświadczył im: Ja was chrzczę wodą, ale nadchodzi potężniejszy ode mnie, któremu nie jestem godny rozwiązać rzemyka Jego sandałów. On będzie was chrzcił Duchem Świętym i ogniem.
Ma w ręku przetak, aby oczyścić swoje klepisko i pszenicę zebrać do spichlerza. Plewy zaś spali w ogniu nieugaszonym.
Przekazywał też wiele innych pouczeń i głosił ludowi Dobrą Nowinę.
Lecz tetrarcha Herod, upominany przez niego z powodu Herodiady, żony swego brata, i z powodu wszystkich złych uczynków, które popełnił,
do tego wszystkiego dodał i to, że zamknął Jana w wiezieniu.
Kiedy cały lud przystępował do chrztu, Jezus także przyjął chrzest. Gdy się modlił, otworzyło się niebo
i Duch Święty zstąpił na Niego w cielesnej postaci jakby gołębica. Rozległ się też głos z nieba: Ty jesteś Moim umiłowanym Synem, w Tobie mam upodobanie.
Gdy Jezus zaczął nauczać, miał około trzydziestu lat. Był jak mniemano synem Józefa, Eliego,
Mattata, Lewiego, Melchiego, Jannaja, Józefa,
Matatiasza, Amosa, Nahuma, Hesliego, Naggaja,
Maata, Matatiasza, Semei, Josecha, Jody,
Joanana, Resy, Zorobabela, Salatiela, Neriego,
Melchiego, Addiego, Kosama, Elmadana, Era,
Jezusa, Eliezera, Jorima, Mattata, Lewiego,
Symeona, Judy, Józefa, Jony, Eliakima,
Meleasza, Menny, Mattata, Natana, Dawida,
Jessego, Jobeda, Booza, Sali, Naassona,
Aminadaba, Admina, Arniego, Hesroma, Faresa, Judy,
Jakuba, Izaaka, Abrahama, Tarego, Nachora,
Serucha, Ragaua, Faleka, Ebera, Sali,
Kainama, Arfaksada, Sema, Noego, Lamecha,
Matusali, Henocha, Jareta, Maleleela, Kainama,
Enosa, Seta, Adama, Boga.
Jezus pełen Ducha Świętego wrócił znad Jordanu. Duch wodził Go po pustyni
przez czterdzieści dni, a diabeł poddawał próbie. W tych dniach nic nie jadł, a gdy dobiegły końca, poczuł głód.
Wtedy diabeł zwrócił się do Niego: Jeśli jesteś Synem Boga, powiedz temu kamieniowi, żeby zamienił się w chleb.
Jezus jednak odpowiedział: Napisane jest: Nie samym chlebem będzie żył człowiek.
Potem diabeł wyprowadził Go wysoko i w jednej chwili ukazał Mu wszystkie królestwa świata.
Następnie powiedział: Tobie dam całą ich potęgę i chwałę, bo zostały mi przekazane i daję je, komu chcę.
Jeśli więc złożysz mi pokłon, wszystko będzie Twoje.
Lecz Jezus mu odpowiedział: Napisane jest: Panu, Bogu twemu będziesz składał pokłon i Jemu samemu będziesz służył.
Potem zaprowadził Go do Jeruzalem, postawił na szczycie narożnika świątyni i powiedział: Jeśli jesteś Synem Boga, rzuć się stąd w dół.
Napisane jest przecież: Aniołom swoim rozkaże, aby Cię strzegli
oraz: Na rękach będą Cię nosić, abyś nie uraził swojej stopy o kamień.
Jezus jednak mu oznajmił: Powiedziano: Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego.
Wtedy diabeł skończył całe kuszenie i odstąpił od Niego aż do oznaczonego czasu.
Jezus zaś wrócił w mocy Ducha do Galilei, a wieść o Nim rozeszła się po całej okolicy.
I nauczał w ich synagogach, sławiony przez wszystkich.
Przyszedł też do Nazaretu, gdzie się wychował. Zgodnie ze swym zwyczajem wszedł w dzień szabatu do synagogi i powstała aby czytać.
Podano Mu zwój proroka Izajasza. Gdy go rozwinął, znalazł miejsce, gdzie było napisane:
Duch Pana nade mną, dlatego namaścił mnie, abym zwiastował ubogim Dobrą Nowinę. Posłał mnie, abym głosił więźniom uwolnienie i niewidomym przejrzenie, abym wziętych do niewoli wypuścił na wolność
i ogłosił rok miłosierdzia Pana.
Następnie zwinął zwój, podał go słudze i usiadł, a wszyscy w synagodze utkwili w Nim wzrok.
Wtedy zaczął do nich mówić: Dzisiaj wypełniło się proroctwo Pisma, które usłyszeliście.
Wszyscy przytakiwali Mu i dziwili się słowom łaski, które wypowiadał, a także pytali: Czy nie jest to syn Józefa?
Wówczas powiedział im: Zapewne przytoczycie Mi przysłowie: Lekarzu, ulecz samego siebie. Dokonaj i tu, w swojej ojczyźnie tego, co miało miejsce, jak słyszeliśmy, w Kafarnaum.
I dodał: Zapewniam was, że żaden prorok nie znajduje uznania w swojej ojczyźnie.
Mówię wam otwarcie: Za dni Eliasza, kiedy przez trzy i pół roku zamknięte było niebo, a całą ziemię dotknął wielki głód, wiele wdów było w Izraelu,
ale do żadnej z nich nie został posłany Eliasz, tylko do wdowy z Sarepty koło Sydonu.
I wielu było trędowatych w Izraelu za czasów proroka Elizeusza, ale żaden nie doznał oczyszczenia, tylko Naaman Syryjczyk.
Gdy usłyszeli to wszyscy obecni w synagodze, zawrzeli gniewem,
porwali się z miejsc, wyrzucili Go z miasta i chcąc strącić w przepaść, zaciągnęli aż na krawędź góry, na której było zbudowane ich miasto.
On jednak przeszedł pomiędzy nimi i się oddalił.
Potem zszedł do Kafarnaum, miasta galilejskiego i nauczał w dzień szabatu.
Zdumiewali się z powodu Jego nauki, gdyż przemawiał z mocą.
A był w synagodze człowiek mający nieczystego ducha, demona. Ten zaczął krzyczeć z całej siły:
Ha! Co Tobie do nas, Jezusie z Nazaretu? Przyszedłeś nas zniszczyć? Wiem, kto jesteś: Święty Boga!
Jezus jednak zgromił go: Zamilcz i wyjdź z niego! Wtedy demon rzucił go na środek i wyszedł z niego, nie wyrządzając mu żadnej krzywdy.
A wszyscy zdumieli się i mówili między sobą: Cóż to za słowo, że z władzą i mocą rozkazuje duchom nieczystym, a one wychodzą?
I wieść o Nim rozchodziła się po całej okolicy.
Po wyjściu z synagogi poszedł do domu Szymona. Teściowa Szymona miała wysoką gorączkę, więc Go prosili, aby jej pomógł.
Wtedy pochylił się nad nią, rozkazał gorączce, a ta ją opuściła. I od razu teściowa wstała, i usługiwała im.
A gdy słońce zachodziło, wszyscy, którzy mieli cierpiących na różne choroby, przyprowadzali ich do Niego. On zaś uzdrawiał, kładąc na każdego ręce.
Z wielu wychodziły też demony, wykrzykując: Ty jesteś Synem Boga! Jezus jednak ganił je i zakazywał im to mówić. Wiedziały bowiem, że On jest Mesjaszem.
Gdy nastał dzień, wyszedł stamtąd i udał się na odludne miejsce. Tłumy jednak Go poszukiwały. Przybyły do Niego i zatrzymywały, aby od nich nie odchodził.
Lecz On powiedział do nich: W innych miastach również muszę zwiastować Dobrą Nowinę o Królestwie Boga, bo po to zostałem posłany.
I nauczał w synagogach Judei.
Gdy Jezus stał nad Jeziorem Genezaret, a tłum cisnął się do Niego, by słuchać Słowa Boga,
zobaczył dwie łodzie, leżące na brzegu jeziora, z których wysiedli rybacy i płukali sieci.
Wszedł do jednej z nich, należącej do Szymona i poprosił go, aby nieco odpłynął od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy.
A gdy przestał przemawiać, zwrócił się do Szymona: Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów.
Szymon odpowiedział: Mistrzu, przez całą noc trudziliśmy się i nic nie złowiliśmy, ale na Twoje słowo zarzucę sieci.
Tak też uczynili i złapali tak wielką ilość ryb, że sieci się rwały.
Wtedy dali znak wspólnikom z innej łodzi, aby przybyli i pomogli im. Przypłynęli więc i napełnili obydwie łodzie tak, że niemal tonęły.
Szymon Piotr, gdy to zobaczył, rzucił się Jezusowi do kolan i powiedział: Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem grzesznym człowiekiem.
Zdumienie bowiem ogarnęło wszystkich, którzy z Nim byli, z powodu połowu ryb, którego dokonali.
Podobnie też Jakuba i Jana, synów Zebedeusza/wspólników Szymona. Jezus jednak zwrócił się do Szymona: Nie bój się, odtąd będziesz łowił ludzi.
Potem wyciągnęli łodzie na ląd, zostawili wszystko i poszli za Nim.
Gdy był w jednym z miast, zjawił się mężczyzna cały obsypany trądem. Zobaczył Jezusa, padł na twarz i błagał Go: Panie, jeżeli chcesz, możesz mnie oczyścić.
Jezus wyciągnął rękę, dotknął go i powiedział: Chcę, bądź oczyszczony. I natychmiast trąd go opuścił,
Po czym przykazał mu: Nikomu nic nie mów, ale pójdź, pokaż się kapłanowi i za swoje oczyszczenie złóż nakazaną przez Mojżesza ofiarę, jako świadectwo dla nich.
Wieść o Nim rozpowszechniała się jednak coraz bardziej. Wielkie tłumy schodziły się, aby Go słuchać i leczyć się ze swoich dolegliwości.
On zaś odchodził na pustkowie i modlił się.
Pewnego dnia, gdy nauczał, siedzieli tam też faryzeusze i nauczyciele Prawa, którzy przybyli ze wszystkich miejscowości Galilei, Judei i z Jeruzalem. A Pan dał Mu moc uzdrawiania.
Wówczas jacyś mężczyźni przynieśli na noszach człowieka, który był sparaliżowany. Starali się go wnieść i położyć przed Nim,
jednak z powodu tłumu nie mogli się przecisnąć. Weszli więc na dach i przez strop spuścili go wraz z noszami do środka, wprost przed Jezusa.
Gdy zobaczył ich wiarę, oznajmił: Człowieku, twoje grzechy zostały odpuszczone.
Wtedy nauczyciele Prawa i faryzeusze zaczęli się zastanawiać i mówić: Kim jest len, który mówi bluźnierstwa? Kto może odpuszczać grzechy, jeśli nie sam Bóg?
Lecz Jezus przejrzał ich myśli i zapytał: Co rozważacie w waszych sercach?
Co jest łatwiej powiedzieć: Odpuszczone zostały twoje grzechy, czy też: Wstań i zacznij chodzić?
Abyście jednak wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów - powiedział do sparaliżowanego: Mówię ci, wstań, weź swoje nosze i idź do domu!
Natychmiast też wstał, wziął to, na czym leżał i wielbiąc Boga odszedł do domu.
Wówczas wszystkich ogarnął zachwyt, wysławiali Boga i pełni bojaźni mówili: Widzieliśmy dzisiaj rzeczy niewiarygodne.
Po tym wszystkim wyszedł i zobaczył celnika imieniem Lewi, siedzącego w punkcie celnym. Powiedział do niego: Pójdź za Mną.
A on zostawił wszystko, wstał i poszedł za Nim.
Lewi urządził też dla Niego wielkie przyjęcie w swoim domu. I przybył spory tłum celników i innych, którzy usiedli razem z nimi.
Faryzeusze i nauczyciele Prawa natomiast oburzali się i pytali Jego uczniów: Dlaczego jadacie i pijecie z celnikami i grzesznikami?
Jezus im odpowiedział: Zdrowi nie potrzebują lekarza, lecz ci, którzy się źle mają.
Nie przyszedłem wzywać do nawrócenia sprawiedliwych, ale grzeszników.
Oni zaś powiedzieli do Niego: Uczniowie Jana, podobnie jak uczniowie faryzeuszy, często poszczą i się modlą, Twoi natomiast jedzą i piją.
Na to Jezus odpowiedział: Czy można wymagać, by goście weselni zachowywali post, kiedy pan młody jest z nimi?
Przyjdą jednak dni, kiedy zabiorą od nich pana młodego, wówczas, w te dni będą pościć.
Opowiedział im też przypowieść: Nie oddziera się kawałka nowego ubrania, by załatać stare. W takim przypadku zniszczy się nowe, a łata z nowego nie będzie pasowała do starego.
Nikt też młodego wina nie wlewa do starych bukłaków, w przeciwnym razie młode wino rozerwie je, samo się zmarnuje, a bukłaki zostaną zniszczone,
Lecz młode wino należy wlewać do nowych bukłaków.
Nikt też, kto się napije starego wina, nie chce młodego, mówi bowiem: stare jest lepsze.
Gdy w szabat przechodził wśród zbóż, Jego uczniowie zrywali kłosy, wykruszali je w rękach i jedli.
Na to niektórzy faryzeusze powiedzieli: Dlaczego robicie to, czego w szabat nie wolno?
Jezus im odpowiedział: Czy nie czytaliście o tym, co zrobił Dawid, gdy był głodny, on i ci, którzy z nim byli?
Jak wszedł do Domu Bożego, wziął chleby pokładne, których nie wolno jeść nikomu oprócz kapłanów, a on jadł i dał tym, którzy z nim byli?
I powiedział do nich: Syn Człowieczy jest Panem szabatu.
W inny szabat wszedł do synagogi i nauczał, a był tam człowiek, który miał bezwładną prawą rękę.
Nauczyciele Prawa i faryzeusze obserwowali, czy uzdrowi w szabat, aby znaleźć powód do oskarżenia Go.
On jednak rozpoznał ich myśli i powiedział do człowieka, który miał bezwładną rękę: Wstań i wyjdź na środek! On podniósł się i stanął pośrodku.
Wtedy Jezus powiedział do nich: Pytam was: Czy wolno w szabat czynić dobro czy zło? Ocalić życie czy zniszczyć?
Potem rozejrzał się dokoła i polecił mu: Wyciągnij rękę! Uczynił to i jego ręka stała się znowu sprawna.
A oni wpadli we wściekłość i naradzali się, co mogliby zrobić Jezusowi.
W tych dniach Jezus wszedł na górę, aby się modlić. Spędził tam całą noc na modlitwie do Boga.
Gdy nastał dzień, przywołał swoich uczniów i wybrał spośród nich dwunastu, których nazwał apostołami:
Szymona, którego nazwał Piotrem i jego brata Andrzeja, Jakuba i Jana, Filipa i Bartłomieja,
Mateusza i Tomasza, Jakuba - syna Alfeusza i Szymona zwanego Zelotą,
Judę - syna Jakuba i Judasza Iskariotę, który stał się zdrajcą.
Potem zszedł z nimi na dół i zatrzymał się na równinie. Był tam wielki tłum Jego uczniów i mnóstwo ludzi z całej Judei i Jeruzalem oraz z wybrzeża wokół Tyru i Sydonu.
Przyszli, aby Go posłuchać i dać się wyleczyć z chorób. Również dręczeni przez duchy nieczyste byli uzdrawiani.
A każdy starał się Go dotknąć, ponieważ moc wychodziła z Niego i uzdrawiała wszystkich.
A On skierował oczy na swoich uczniów i zaczął mówić: Błogosławieni ubodzy, bo do was należy Królestwo Boga.
Błogosławieni, którzy teraz cierpicie głód, bo będziecie nasyceni. Błogosławieni, którzy teraz płaczecie, bo śmiać się będziecie.
Błogosławieni jesteście, gdy ludzie was znienawidzą, gdy was odtrącą i będą wam ubliżać oraz pozbawią was dobrego imienia ze względu na Syna Człowieczego.
Cieszcie się w tym dniu i skaczcie z radości, bo wielka będzie wasza nagroda w niebie. Tak samo bowiem postępowali ich ojcowie wobec proroków.
A wam bogaczom biada, bo już otrzymujecie to, co was cieszy.
Biada wam, którzy teraz jesteście najedzeni do syta, bo będziecie głodować. Biada wam, którzy się teraz śmiejecie, bo będziecie smucić się i płakać.
Biada wam, gdy wszyscy ludzie będą o was mówić dobrze. Tak samo bowiem ich ojcowie postępowali wobec fałszywych proroków.
Ale do was, którzy słuchacie, mówię: Miłujcie waszych wrogów. Dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą.
Błogosławcie tym, którzy was przeklinają i módlcie się za tych, którzy was znieważają.
Temu, kto cię uderzy w policzek, nadstaw i drugi, a temu, kto zabiera ci płaszcz, pozwól wziąć także koszulę.
Każdemu, kto cię prosi, daj, a od tego, kto zabiera twoją własność, nie żądaj zwrotu.
Postępujcie z ludźmi tak, jak chcielibyście, aby oni z wami postępowali.
Jeśli kochacie tych, którzy was kochają, co to za łaska? Przecież i grzesznicy kochają tych, którzy ich miłują.
Jeżeli dobrze czynicie tym, którzy wam dobrze czynią, co to za łaska? Przecież grzesznicy postępują tak samo.
Jeżeli pożyczacie tylko tym, od których spodziewacie się zwrotu, co to za łaska? Przecież grzesznicy pożyczają grzesznikom, aby tyle samo odebrać.
Wy natomiast kochajcie waszych wrogów, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego w zamian się nie spodziewając, a wasza nagroda będzie wielka i będziecie synami Najwyższego. On bowiem jest dobry dla niewdzięcznych i złych.
Bądźcie miłosierni, jak miłosierny jest wasz Ojciec.
Nie sądźcie, a nie zostaniecie osądzeni i nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni. Przebaczajcie, a będzie wam przebaczone.
Dawajcie, a będzie wam dane: miarą dobrą, ubitą, utrzęsioną i przelewającą się napełnią waszą kieszeń. Jaką bowiem miarą mierzycie, taką i wam odmierzą.
Opowiedział im też przypowieść: Czy może niewidomy prowadzić niewidomego? Czy obaj nie wpadną do dołu?
Uczeń nie przewyższa nauczyciela. Dopiero gdy się nauczy wszystkiego, będzie jak jego nauczyciel.
Dlaczego widzisz źdźbło w oku swego brata, a nie zauważasz belki we własnym?
Jak możesz mówić swojemu bratu: Bracie, pozwól, że wyjmę źdźbło z twojego oka, skoro sam we własnym oku nie widzisz belki? Obłudniku, najpierw wyrzuć belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz i będziesz mógł wyjąć źdźbło, które tkwi w oku twojego brata.
Nie ma bowiem dobrego drzewa, które rodziłoby zły owoc, ani złego drzewa, które rodziłoby dobry owoc.
Każde drzewo poznaje się po jego owocach. Nie zbiera się fig z krzewu ciernistego ani winogron z jeżyny.
Dobry człowiek z dobrego skarbca swojego serca wydobywa dobro, a zły ze złego wydobywa zło, bo z obfitości serca mówią jego usta.
Dlaczego zwracacie się do mnie: Panie, Panie, a nie postępujecie tak, jak mówię?
Pokażę wam, do kogo podobny jest ten, kto przychodzi do Mnie, słucha Moich słów i wprowadza je w czyn.
Podobny jest do człowieka, który, budując dom, zrobił głęboki wykop i założył fundament na skale. Gdy przyszła powódź, woda wdarła się do tego domu, ale nie mogła nim zachwiać, gdyż był dobrze zbudowany.
Ten natomiast, kto nie wprowadza w czyn tego, co usłyszał, podobny jest do człowieka, który zbudował dom na ziemi bez fundamentu. Gdy woda wdarła się do niego, natychmiast zawalił się i legł w gruzach.
Gdy Jezus wypowiedział wszystkie te słowa do słuchającego Go ludu, udał się do Kafarnaum.
Sługa pewnego setnika, bardzo przez niego ceniony, zachorował i był bliski śmierci.
Kiedy setnik usłyszał o Jezusie, wysłał do Niego starszych spośród Żydów prosząc, żeby przyszedł i uratował jego sługę.
Oni stanęli przed Jezusem i prosili Go żarliwie: Zasługuje, żebyś mu to wyświadczył.
Kocha bowiem nasz naród i sam zbudował nam synagogę.
Wtedy Jezus poszedł z nimi. A gdy był już niedaleko domu, setnik wysłał do Niego przyjaciół z prośbą: Panie, nie trudź się, bo nie jestem godny, abyś wszedł pod mój dach.
Dlatego Ja sam nie uważałem się za godnego stanąć przed Tobą. Powiedz jednak słowo, a mój sługa odzyska zdrowie.
I ja bowiem, człowiek podległy władzy, mam również władzę nad żołnierzami. Do jednego mówię: Idź, a idzie; do drugiego: Chodź tu, a przychodzi; a do sługi: Zrób to, a robi.
Gdy Jezus usłyszał te słowa, zdziwiony obrócił się do towarzyszącego Mu tłumu i powiedział: Mówię wam, nawet w Izraelu nie znalazłem tak mocnej wiary.
A gdy posłani wrócili do domu, zastali sługę zdrowego.
Następnie Jezus udał się do miasta zwanego Nain. Razem z Nim szli Jego uczniowie i wielki tłum.
Gdy zbliżył się do bramy miasta, właśnie wynoszono zmarłego, jedynego syna matki, która była wdową. Razem z nią szedł z miasta znaczny tłum.
Widząc ją, Pan wzruszył się bardzo i powiedział do niej: Nie płacz.
I podszedł, dotknął pogrzebowych noszy, a ci, którzy je nieśli, zatrzymali się. Wtedy powiedział: Młodzieńcze, tobie mówię, wstań!
A ten, który był martwy, usiadł i zaczął mówić. I Jezus oddał go jego matce.
Wszystkich ogarnął lęk, wysławiali Boga i mówili: Wielki prorok powstał wśród nas i Bóg wejrzał na swój lud.
I rozeszła się ta wieść o Nim po całej Judei i po całej okolicznej krainie.
Uczniowie Jana powiadomili go o wszystkim, co się wydarzyło. Wtedy Jan przywołał dwóch swoich uczniów
i posłał ich do Pana z zapytaniem: Czy to Ty jesteś tym, który miał przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?
Gdy mężowie ci przybyli do Jezusa, powiedzieli: Jan Chrzciciel przysłał nas do Ciebie z pytaniem: Czy to Ty jesteś tym, który miał przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?
A właśnie w tym czasie Jezus uwolnił wielu od chorób, dolegliwości i od złych duchów, a wielu niewidomych obdarzył wzrokiem.
Odpowiedział im więc: Idźcie i oznajmijcie Janowi to, co zobaczyliście i usłyszeliście: Niewidomi odzyskują wzrok, kulawi dobrze chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli wstają do życia, a ubogim głoszona jest Dobra Nowina.
Szczęśliwy jest ten, kto nie gorszy się z Mojego powodu.
Gdy wysłannicy Jana odeszli, Jezus zaczął mówić do tłumów o Janie: Po co poszliście na pustynię? Oglądać trzcinę chwiejącą się na wietrze?
Po co więc poszliście? Zobaczyć człowieka ubranego w wytworny strój? Przecież ci, którzy noszą wspaniałe stroje i żyją w luksusie, mieszkają w pałacach królewskich.
Ale co poszliście zobaczyć? Proroka? O, tak! Zapewniam was, że nawet więcej niż proroka.
To jest ten, o którym mówi Pismo: Oto posyłam przed Tobą Mojego wysłannika, który Tobie przygotuje drogę.
Mówię wam, wśród narodzonych z kobiet nikt nie jest większy od Jana. Najmniejszy jednak w Królestwie Boga więcej znaczy niż on.
Gdy to usłyszał cały lud i celnicy, którzy przyjęli chrzest od Jana, uznali Boga za sprawiedliwego.
Natomiast faryzeusze i znawcy Prawa odrzucili plan Boga, nie przyjmując chrztu od Jana.
Z kim więc porównam ludzi obecnego pokolenia? Do kogo są podobni?
Podobni są do dzieci, siedzących na rynku, które przygadują swoim rówieśnikom: Przygrywaliśmy wam na flecie, a nie chcieliście tańczyć. Śpiewaliśmy pieśni żałobne, a nie zawodziliście.
Przyszedł bowiem Jan Chrzciciel, nie jadł chleba i nie pił wina, a wy mówicie: Demon go opętał.
Przyszedł Syn Człowieczy, je i pije, a wy mówicie: Ten człowiek to żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników.
I tak wszystkie dzieci Mądrości przyznały jej słuszność.
Pewien faryzeusz zaprosił Jezusa do siebie na wspólny posiłek. Wszedł więc do domu faryzeusza i zajął miejsce przy stole.
Wtedy kobieta, znana w tym mieście jako grzesznica, dowiedziała się, że jest On w gościnie u faryzeusza i przyniosła olejek w alabastrowym naczyniu.
Stanęła przy Jego stopach, płacząc zaczęła zraszać je łzami, wycierała swoimi włosami, całowała i namaszczała olejkiem.
Kiedy zobaczył to faryzeusz, który Go zaprosił, pomyślał sobie: Gdyby On był prorokiem poznałby, co to za kobieta Go dotyka. Przecież to grzesznica.
Wtedy Jezus odezwał się do niego: Szymonie, mam ci coś do powiedzenia. A on na to: Powiedz, Nauczycielu.
Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników. Jeden był winien pięćset denarów, a drugi pięćdziesiąt.
Ponieważ nie mieli z czego oddać, darował dług obydwóm. Który więc z nich będzie go bardziej miłował?
Szymon odpowiedział: Uważam, że ten, któremu więcej darował. Wówczas Jezus oznajmił: Słusznie osądziłeś.
Potem obrócił się do kobiety, a Szymonowi powiedział: Widzisz tę kobietę? Wszedłem do twojego domu, ty nie podałeś Mi wody do nóg, a ona zrosiła je łzami i swoimi włosami otarła.
Nie powitałeś Mnie pocałunkiem, a ona, odkąd wszedłem, nie przestała całować moich stóp.
Nie namaściłeś Mi głowy oliwą, a ona olejkiem namaściła Moje stopy.
Dlatego mówię ci: Przebaczone są liczne jej grzechy, ponieważ bardzo umiłowała. Komu zaś mało się przebacza, mało miłuje.
Do niej natomiast powiedział: Twoje grzechy są odpuszczone.
A ci, którzy byli razem przy stole, zastanawiali się: Kim jest ten, który nawet grzechy przebacza?
On zaś powiedział do kobiety: Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju!
Następnie przechodził przez miasta i wioski, nauczał i głosił Dobrą Nowinę o Królestwie Boga. Było z Nim Dwunastu
i kilka kobiet, które uwolnił od złych duchów i różnych niemocy: Maria zwana Magdaleną, którą opuściło siedem demonów,
Joanna - żona Chuzy, zarządcy u Heroda, Zuzanna i wiele innych, które wspomagały ich swoim majątkiem.
Gdy zgromadził się wielki tłum i z miast przychodzili do Niego, opowiedział im taką przypowieść:
Siewca wyszedł, aby siać swoje ziarno. A gdy siał, jedno upadło na drogę, zostało rozdeptane, a ptaki je wydziobały.
Inne upadło na skałę, a gdy wzeszło, uschło z powodu braku wilgoci.
Inne upadło między ciernie, a ciernie razem z nim wyrosły i je zagłuszyły.
Jeszcze inne upadło na dobrą ziemię, wzrosło i wydało plon stokrotny. Gdy to powiedział, zawołał: Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!
Jego uczniowie pytali Go, co znaczy ta przypowieść.
Wtedy powiedział: Wam dano poznać tajemnice Królestwa Boga, pozostałym zaś w przypowieściach, aby patrzyli, a nie widzieli i słuchali, a nie rozumieli.
Takie jest znaczenie tej przypowieści: Ziarnem jest Słowo Boga.
Tymi na drodze są ci, którzy usłyszeli, ale potem przychodzi diabeł i porywa Słowo z ich serca, aby nie uwierzyli i nie zostali zbawieni.
Tymi zaś na skale są ci, którzy, gdy usłyszą, z radością przyjmują Słowo. Nie mają jednak korzenia, wierzą do czasu, a w chwili próby odstępują.
To, co padło między ciernie, to są ci, którzy usłyszeli, lecz idąc wśród trosk, bogactwa i przyjemności życia zostają zniewoleni i nie dochodzą do dojrzałości.
A to, które znalazło się na szlachetnej ziemi, to są ci, którzy usłyszeli Słowo sercem szlachetnym i dobrym, zachowują je i przynoszą owoc przez wytrwałość.
Nikt nie zapala lampy, by nakryć ją garnkiem bądź schować pod łóżkiem, lecz stawiają na świeczniku, aby widzieli światło ci, którzy wchodzą.
Nie ma bowiem nic ukrytego, co nie stałoby się jawne, ani zakrytego, co nie byłoby poznane i nie wyszło na jaw.
Uważajcie więc jak słuchacie: Kto bowiem ma, będzie mu dodane, a temu, kto nie ma, będzie odebrane i to, co mu się wydaje, że ma.
Wtedy przyszła do Niego matka i bracia Jego, lecz z powodu tłumu nie mogli się z Nim spotkać.
Oznajmiono Mu więc: Twoja matka i Twoi bracia stoją na zewnątrz i chcą Ciebie widzieć.
On zaś odpowiedział im: Moją matką i Moimi braćmi są ci, którzy słuchają Słowa Boga i wprowadzają je w czyn.
Pewnego dnia On i Jego uczniowie wsiedli do łodzi. Wtedy powiedział do nich: Przepłyńmy na drugą stronę jeziora. I odpłynęli.
A gdy się przeprawiali, On zasnął. Na jeziorze zaś zerwał się gwałtowny wicher, zalewały ich fale i znaleźli się w niebezpieczeństwie.
Zbliżyli się więc do Niego, obudzili Go i zawołali: Mistrzu, Mistrzu! Giniemy! Wówczas On wstał, zgromił wiatr i fale, i się uspokoiło, i nastała cisza.
Do nich natomiast powiedział: Gdzie jest wasza wiara? Oni zaś przestraszeni i zdumieni mówili do siebie: Kim On jest, że rozkazuje wichrom i wodzie, a te są Mu posłuszne?
Dopłynęli do krainy Gerazeńczyków, która leży naprzeciw Galilei.
Gdy wychodził na brzeg, z miasta wybiegł Mu naprzeciw jakiś człowiek, który był owładnięty przez demony. Od dłuższego czasu nie zakładał żadnego ubrania i nie mieszkał w domu, lecz w grobowcach.
Gdy zobaczył Jezusa, z krzykiem padł przed Nim i donośnym głosem zawołał: Czego chcesz ode mnie, Jezusie, Synu Boga Najwyższego? Błagam Cię, abyś mnie nie dręczył.
Rozkazał bowiem duchowi nieczystemu wyjść z tego człowieka, ponieważ od dłuższego czasu trzymał go w niewoli i choć wiązano go łańcuchami i zakładano mu na nogi pęta, on zrywał je i demon pędził go na odludzie.
Jezus zaś zapytał: Jak ci na imię? On odpowiedział: Legion. Weszło bowiem w niego wiele demonów.
I prosiły Go, żeby nie nakazywał im odejść do otchłani.
A było tam liczne stado świń, które pasło się na górze. Demony prosiły Go, aby im pozwolił w nie wejść. I zgodził się.
Gdy demony wyszły z człowieka i weszły w świnie, trzoda ruszyła po urwistym zboczu do jeziora i utonęła.
Kiedy pasterze zobaczyli, co się wydarzyło, uciekli i rozpowiedzieli o tym w mieście i po wioskach.
Ludzie więc wyszli zobaczyć, co się stało, zbliżyli się do Jezusa i zastali człowieka, z którego wyszły demony, ubranego i przy zdrowych zmysłach, jak siedział u stóp Jezusa. I przestraszyli się.
Naoczni świadkowie opowiedzieli im, jak opętany został uzdrowiony.
Wówczas cała ludność krainy Gerazeńczyków prosiła Go, aby odszedł, gdyż ogarnął ich wielki strach. Wtedy On wsiadł do łodzi i zawrócił.
A człowiek, z którego wyszły demony, prosił Go, aby mógł z Nim zostać. On jednak odesłał go, mówiąc:
Wróć do domu i rozpowiadaj o tym, co Bóg dla ciebie uczynił. I odszedł, rozgłaszając po całym mieście, co Jezus uczynił dla niego.
Gdy Jezus wracał, przywitały Go tłumy. Wszyscy bowiem czekali na Niego.
Wtedy przyszedł człowiek imieniem Jair, przełożony synagogi. Przypadł do stóp Jezusa i błagał Go, żeby wszedł do jego domu,
bo jego jedyna córka, prawie dwunastoletnia, była umierająca. Kiedy Jezus przechodził, ze wszystkich stron tłumy napierały na Niego.
A była tam pewna kobieta, która od dwunastu lat miała krwotok i cały swój majątek wydała na lekarzy, a żaden nie zdołał jej pomóc.
Gdy podeszła od tyłu i dotknęła skraju Jego płaszcza, zaraz ustał jej krwotok.
Wówczas Jezus zapytał: Kto Mnie dotknął? Podczas gdy wszyscy się zapierali, Piotr powiedział: Panie, tłumy cisną się do Ciebie i napierają.
Jezus jednak powiedział: Ktoś Mnie dotknął, bo poczułem, że moc wyszła ze Mnie.
Kiedy kobieta spostrzegła, że się nie ukryje, drżąc podeszła, upadła przed Nim i powiedziała, z jakiego powodu Go dotknęła i jak nagle została uzdrowiona.
Wtedy On jej oznajmił: Córko, twoja wiara cię uzdrowiła, idź w pokoju.
Podczas gdy On jeszcze mówił, podszedł ktoś do przełożonego synagogi i powiedział: Twoja córka umarła, nie trudź już Nauczyciela.
Kiedy Jezus to usłyszał, oznajmił mu: Nie bój się, tylko wierz, a będzie ocalona.
Gdy przyszedł do domu, nikomu nie pozwolił z sobą wejść oprócz Piotra, Jana i Jakuba oraz ojca i matki dziewczynki.
A wszyscy płakali i żałowali jej. Wtedy On powiedział: Nie płaczcie, ona nie umarła, tylko śpi.
Lecz naśmiewali się z Niego, bo wiedzieli, że umarła.
On zaś ujął ją za rękę i zawołał: Dziewczynko, wstań!
I duch jej powrócił, i zaraz wstała, a On polecił ją nakarmić.
Jej rodzice zdumieli się, lecz rozkazał im, żeby nikomu nie rozpowiadali o tym wydarzeniu.
Kiedy zebrał Dwunastu, dał im władzę i moc nad wszystkimi demonami i chorobami, aby uzdrawiali.
Posłał ich, żeby zwiastowali Królestwo Boga i leczyli chorych.
Powiedział im też: Niczego nie bierzcie na drogę: ani laski, ani torby, ani chleba, ani pieniędzy, ani dwóch koszul.
Kiedy wejdziecie do jakiegoś domu, pozostańcie tam, dopóki nie odejdziecie.
A jeśli was gdzieś nie przyjmą, to wychodząc z takiego miasta, strząśnijcie proch ze swoich nóg jako świadectwo przeciwko nim!
Wyruszyli więc i obchodzili wsie, zwiastowali Ewangelię i wszędzie uzdrawiali.
Tetrarcha Herod również usłyszał o wszystkich tych wydarzeniach i się zaniepokoił. Jedni bowiem mówili, że Jan powstał z martwych,
inni natomiast, że Eliasz się ukazał, jeszcze inni, że ktoś z dawnych proroków zmartwychwstał.
Na to wszystko Herod powiedział: Jana kazałem ściąć. Kim więc jest Ten, o którym słyszę takie rzeczy? I chciał Go zobaczyć.
Kiedy apostołowie wrócili, opowiedzieli Mu o wszystkim, czego dokonali. Zabrał ich z sobą i udał się tylko z nimi do miasta, zwanego Betsaidą.
Gdy tłumy dowiedziały się o tym, wyruszyły za Nim. On je przyjął i mówił im o Królestwie Boga. Tych zaś, którzy potrzebowali uzdrowienia, leczył.
Kiedy dzień zaczął chylić się ku wieczorowi, przystąpiło do Niego Dwunastu ze słowami: Odpraw ludzi, niech się rozejdą po okolicznych wioskach i zagrodach, żeby poszukali sobie noclegu i czegoś do jedzenia, gdyż tutaj jest pustkowie.
Ale On powiedział do nich: Wy dajcie im jeść. Odpowiedzieli: Wszystko, co mamy, to tylko pięć chlebów i dwie ryby. Chyba, że pójdziemy i kupimy jedzenie dla tych wszystkich ludzi.
Samych zaś mężczyzn było około pięciu tysięcy. Wtedy powiedział do swoich uczniów: Każcie im usiąść w grupach mniej więcej po pięćdziesięciu.
I uczynili tak, i rozmieścili ich.
On tymczasem wziął pięć chlebów i dwie ryby, podniósł wzrok ku niebu, pobłogosławił je, połamał i dawał uczniom, aby rozdawali ludziom.
Zjedli i nasycili się wszyscy, a z tego, co pozostało, zebrano jeszcze dwanaście koszy okruchów.
Kiedy pewnego dnia modlił się na osobności i uczniowie byli z Nim, wtedy zapytał ich: Za kogo uważają Mnie tłumy?
Odpowiedzieli: Za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni twierdzą, że powstał któryś z dawnych proroków.
Powiedział do nich: A wy, za kogo Mnie uważacie? Piotr odpowiedział: Za Mesjasza Bożego.
A On upomniał ich i nakazał, aby nikomu o tym nie mówili.
Powiedział: Trzeba, aby Syn Człowieczy wiele wycierpiał, aby został odrzucony przez starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie, aby został zabity i trzeciego dnia wskrzeszony.
Zwracając się natomiast do wszystkich, mówił: Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech każdego dnia bierze swój krzyż i niech Mnie naśladuje.
Kto bowiem chce swoje życie zachować, utraci je, a kto utraci swoje życie z Mojego powodu, ten je ocali.
Co pomoże człowiekowi, jeśli zyska cały świat, lecz siebie zgubi lub zatraci?
Kto bowiem wstydzi się Mnie i Moich słów, tego Syn Człowieczy będzie się wstydził, gdy przyjdzie w swojej chwale oraz w chwale Ojca i świętych aniołów.
Zapewniam was: Niektórzy ze stojących tutaj nie doświadczą śmierci, dopóki nie zobaczą Królestwa Boga.
Mniej więcej po ośmiu dniach od wypowiedzenia tych słów Jezus zabrał z sobą Piotra, Jana i Jakuba i wszedł na górę, aby się modlić.
Podczas modlitwy zmienił się wygląd Jego twarzy, a Jego odzienie stało się lśniąco białe.
Rozmawiało z Nim dwóch mężów. Byli to Mojżesz i Eliasz.
Ukazali się w chwale i mówili o Jego odejściu, które miało się dopełnić w Jeruzalem.
A Piotr i towarzysze byli zmorzeni snem. Gdy się ocknęli, zobaczyli Jego chwałę oraz obydwu mężów, stojących razem z Nim.
W czasie, gdy oni oddalali się od Niego, Piotr nieświadomy tego, co mówi, powiedział do Jezusa: Mistrzu, dobrze, że tu jesteśmy. Postawmy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza.
Podczas gdy to mówił, pojawił się obłok i osłonił ich. Kiedy weszli w obłok, przerazili się.
A z obłoku rozległ się głos: Ten jest Mój Syn wybrany, Jego słuchajcie!
Gdy rozległ się ten głos, okazało się, że Jezus jest sam. A uczniowie zachowali milczenie i w tych dniach nikomu nie opowiedzieli o tym, co widzieli.
Następnego dnia, kiedy schodzili z góry, wyszło Mu naprzeciw sporo ludzi.
Nagle jakiś człowiek z tłumu zawołał głośno: Nauczycielu, błagam Cię, spójrz na mojego syna, bo to mój jedynak.
Zdarza się, że duch bierze go w posiadanie i nagle zaczyna krzyczeć. Szarpie nim tak, że aż się pieni i tylko z trudem odstępuje od niego, pozostawiając go zupełnie zmaltretowanego.
Prosiłem Twoich uczniów, żeby go wyrzucili, ale nie byli w stanie.
Wówczas Jezus odpowiedział: O plemię niewierne i przewrotne! Jak długo jeszcze mam być z wami i was znosić? Przyprowadź tu swojego syna.
A kiedy podchodził, demon porwał go i zaczął nim szarpać. Jezus rozkazał duchowi nieczystemu, uzdrowił chłopca i oddał go ojcu.
Wszyscy zaś byli zdumieni potęgą Boga. Gdy wszyscy dziwili się temu, co Jezus uczynił, On powiedział do swoich uczniów:
Weźcie sobie mocno do serca te słowa: Syn Człowieczy zostanie wydany w ręce ludzi.
Oni jednak nie rozumieli tych słów, gdyż były one zakryte przed nimi, tak że ich nie pojęli, a bali się zapytać Go o te słowa.
Zastanawiali się też między sobą, kto z nich jest największy.
Jezus zaś, znając nurtujące ich myśli, wziął dziecko, postawił je przy sobie
i powiedział do nich: Kto przyjąłby to dziecko w imię Moje, Mnie przyjmuje, a kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Kto bowiem wśród was wszystkich jest najmniejszy, ten jest wielki.
Wtedy Jan powiedział: Mistrzu, zobaczyliśmy kogoś, jak w Twoje imię wypędzał demony i zabranialiśmy mu, bo nie chodzi z nami.
Lecz Jezus mu odpowiedział: Nie zabraniajcie. Kto bowiem nie jest przeciwko wam, ten jest z wami.
A kiedy zbliżał się czas Jego odejścia z tego świata, podjął nieodwołalną decyzję udania się do Jeruzalem.
Wysłał przed sobą posłańców, którzy wybrali się w drogę i przyszli do osady Samarytan, aby przygotować dla Niego miejsce.
Nie przyjęto Go jednak, ponieważ wyraźnie zmierzał do Jeruzalem.
Gdy to zobaczyli uczniowie Jakub i Jan, powiedzieli: Panie, jeśli chcesz, to powiemy, aby ogień spadł z nieba i ich spalił.
Lecz On zwrócił się do nich i ich skarcił.
Wtedy udali się do innej osady.
Gdy byli w drodze, ktoś się odezwał do Niego: Pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz.
Jezus mu odpowiedział: Lisy mają nory, a ptaki gniazda, natomiast Syn Człowieczy nie ma gdzie położyć głowy.
Potem do kogoś innego powiedział: Pójdź za mną! Ten odparł: Panie, pozwól mi najpierw odejść i pochować mojego ojca.
Odpowiedział mu: Umarłym pozostaw grzebanie ich umarłych, ty natomiast idź i głoś Królestwo Boga.
Jeszcze ktoś inny oznajmił: Pójdę za Tobą, Panie, ale pozwól mi najpierw pożegnać tych, którzy są w domu.
Jezus mu jednak odpowiedział: Każdy, kto przykłada rękę do pługa i ogląda się za siebie, nie nadaje się do Królestwa Boga.
Potem Pan wyznaczył siedemdziesięciu dwóch innych i po dwóch rozesłał przed sobą do każdego miasta i okolicy, dokąd sam zamierzał przybyć.
Powiedział do nich: Żniwo wprawdzie jest wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana żniwa, aby wysłał robotników na swoje żniwo.
Idźcie! Oto posyłam was jak owce między wilki.
Nie noście z sobą ani sakiewki, ani torby, ani sandałów. Nikogo też w drodze nie pozdrawiajcie.
A kiedy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw powiedzcie: Pokój temu domowi!
Jeśli tam mieszka człowiek o pokojowym usposobieniu, wasz pokój przylgnie do niego, jeśli nie - wróci do was.
W tym domu zostańcie jedząc i pijąc to, co mają, ponieważ pracownik zasługuje na zapłatę. Nie przenoście się z domu do domu.
Jeśli wejdziecie do jakiegoś miasta i przyjmą was, jedzcie to, czym was poczęstują
i uzdrawiajcie chorych, którzy tam są. Mówcie im: Nadeszło do was Królestwo Boga.
Jeśli natomiast wejdziecie do jakiegoś miasta i was nie przyjmą, wtedy wychodząc na jego ulice, powiedzcie:
Zostawiamy wam nawet proch, który z waszego miasta przylgnął do naszych nóg. To jedno wiedzcie, że nadeszło Królestwo Boga.
Powiadam wam, mieszkańcom Sodomy będzie lżej w ten dzień niż takiemu miastu.
Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Gdyby bowiem w Tyrze i Sydonie wydarzyły się te niezwykłe rzeczy, które działy się u was, już dawno okazałyby skruchę, siedząc w worze pokutnym i w popiele.
Toteż Tyrowi i Sydonowi lżej będzie w dniu sądu niż wam.
A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba masz być wywyższone? Aż do Hadesu będziesz strącone!
Kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi. Kto natomiast Mną gardzi, gardzi także Tym, który Mnie posłał.
Wróciło siedemdziesięciu dwóch z radością i powiedziało: Panie, nawet złe duchy nam ulegają ze względu na Twoje imię.
Na to odpowiedział im: Widziałem szatana, który spadł z nieba jak błyskawica.
Oto dałem wam władzę stąpać po wężach i skorpionach, i po całej potędze wroga tak, że nic wam nie zaszkodzi.
Lecz nie z tego się cieszcie, że duchy wam się poddając, ale z tego, że wasze imiona są zapisane w niebie.
W tej samej godzinie Jezus pod wpływem Ducha Świętego rozradował się i powiedział: Wysławiam Ciebie Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te sprawy przed mądrymi i rozumnymi, a objawiłeś je tym, którzy są jak małe dzieci. Tak, Ojcze, bo tak się Tobie spodobało.
Wszystko zostało Mi przekazane przez Mojego Ojca i nikt nie wie, kim jest Syn, tylko Ojciec, ani kim jest Ojciec, tylko Syn i ten, któremu Syn postanowi to objawić.
Potem na osobności zwrócił się do uczniów i powiedział: Szczęśliwe oczy, które widzą to, na co wy patrzycie.
Mówię wam: Wielu proroków i królów pragnęło zobaczyć to, co wy widzicie, a nie zobaczyli, i usłyszeć to, co słyszycie, a nie usłyszeli.
Pewien znawca Prawa wstał i zadał Mu podchwytliwe pytanie: Nauczycielu, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?
On mu odpowiedział: Co jest napisane w Prawie? Jak czytasz?
Tamten powiedział: Będziesz miłował Pana, swego Boga, z całego swego serca, z całej swojej duszy, z całej swojej siły i całym swoim umysłem, a swego bliźniego jak siebie samego0.
Wtedy Jezus oznajmił: Słusznie odpowiedziałeś. Tak czyń, a będziesz żył.
Lecz on, chcąc siebie usprawiedliwić, zapytał Jezusa: A kto jest moim bliźnim?
Jezus nawiązując do tego, powiedział: Pewien człowiek schodził z Jeruzalem do Jerycha i napadli na niego bandyci, którzy nie tylko go obrabowali, ale też poranili, zostawili na pół umarłego i odeszli.
Przypadkiem schodził tą drogą pewien kapłan, zobaczył go i ominął.
Podobnie lewita, gdy przyszedł na to miejsce, zobaczył go i ominął.
Natomiast pewien Samarytanin, który tamtędy podróżował i również obok niego przechodził, kiedy go zobaczył, ulitował się.
Podszedł do niego, opatrzył mu rany, zalewając je oliwą i winem, wsadził go na swoje zwierzę, zawiózł do zajazdu i opiekował się nim.
Następnego dnia wyjął dwa denary, dał karczmarzowi i powiedział: Zajmij się nim, a jeśli coś więcej wydasz, oddam ci, kiedy będę wracał.
Jak ci się wydaje? Który z tych trzech okazał się bliźnim tego, co wpadł w ręce bandytów?
Tamten odpowiedział: Ten, który okazał mu miłosierdzie. Jezus na to: Idź i ty czyń podobnie.
Po drodze przyszedł do pewnej wioski. Tam kobieta imieniem Marta przyjęła Go do swojego domu.
Miała ona siostrę, która miała na imię Maria. Ta usiadła u stóp Pana i przysłuchiwała się Jego słowom.
Marta natomiast zajmowała się rozmaitymi posługami. W pewnej chwili przystanęła i powiedziała: Panie, czy Ciebie nie obchodzi, że moja siostra zostawiła mnie samą przy posługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła.
Pan zaś jej odpowiedział: Marto, Marto, troszczysz się i zabiegasz o wiele,
a jedno jest potrzebne. Maria wybrała dobrą cząstkę, która nie zostanie jej odebrana.
A gdy Jezus przebywał w jakimś miejscu na modlitwie i ją ukończył, któryś z uczniów powiedział: Panie, naucz nas modlić się tak, jak i Jan nauczył swoich uczniów.
Odpowiedział im: Gdy się modlicie, mówcie: Ojcze, niech się święci Twoje imię, niech przyjdzie Twoje Królestwo.
Dawaj nam codziennie nasz chleb powszedni.
Przebacz nam nasze grzechy, bo i my przebaczamy każdemu, kto wobec nas zawinił i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie.
Powiedział też do nich: Kto z was mając przyjaciela, pójdzie do niego o północy i powie mu: Przyjacielu, pożycz mi trzy chleby,
bo mój przyjaciel wrócił z podróży i nie mam go czym nakarmić.
A on z wewnątrz odpowie: Nie przeszkadzaj mi. Drzwi są już zamknięte i leżę z dziećmi w łóżku. Nie mogę wstać i teraz ci podać.
Mówię wam: Jeśli nawet nie wstanie i nie da mu dlatego, że jest jego przyjacielem, to z powodu jego nalegania wstanie i da mu, ile potrzebuje.
I Ja wam mówię: Proście a otrzymacie, szukajcie a znajdziecie, pukajcie a otworzą wam.
Każdy bowiem, kto prosi otrzymuje, kto szuka znajduje, a kto puka, temu otworzą.
Czy jest wśród was taki ojciec, który, gdy syn poprosi go o rybę, poda mu węża
albo skorpiona, gdy ten prosi o jajko?
Jeśli więc wy, choć źli jesteście, potraficie dawać dobre dary swoim dzieciom, to tym bardziej Ojciec z nieba udzieli Ducha Świętego tym, którzy Go proszą.
Następnie wypędzał demona, który był niemy. Gdy demon już wyszedł, niemy człowiek odzyskał mowę, a ludzi ogarnął podziw.
Niektórzy z nich mówili: Wypędza demony mocą Beelzebula, władcy demonów.
A inni wystawiali Go na próbę i żądali znaku z nieba.
Jezus poznał ich zamysły i powiedział: Każde królestwo rozdarte niezgodą ulega spustoszeniu i dom na dom się wali.
Jeśli więc i szatan jest rozdarty niezgodą, to jak przetrwa jego królestwo? Wy przecież mówicie, że Ja mocą Beelzebula wypędzam demony.
Jeśli Ja mocą Beelzebula wypędzam demony, to czyją mocą wypędzają je wasi synowie? Dlatego oni będą waszymi sędziami.
Jeżeli natomiast Ja palcem Boga wypędzam demony, to rzeczywiście nadeszło już do was Królestwo Boga.
Gdy dobrze uzbrojony siłacz pilnuje swego zamku; wtedy jego mienie jest bezpieczne.
Lecz gdy silniejszy napadnie na niego i zwycięży, to zabiera całe jego uzbrojenie, na którym polegał i rozdaje jego łupy.
Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie, a kto nie zbiera ze Mną, ten rozprasza.
Kiedy duch nieczysty wyjdzie z człowieka, błąka się po pustyni i szuka spoczynku, a gdy go nie znajduje, mówi: Wrócę do mojego domu, z którego wyszedłem.
Przychodzi i zastaje go wysprzątanym i przystrojonym.
Wtedy wyrusza i sprowadza siedem innych duchów, gorszych niż on sam. Wchodzą i tam mieszkają. I późniejszy stan tego człowieka jest gorszy od poprzedniego.
Gdy On to jeszcze mówił, pewna kobieta spośród zgromadzonych zawołała donośnym głosem do Niego: Błogosławiona matka, która Cię urodziła i wykarmiła.
On zaś odpowiedział: O ileż bardziej błogosławieni są ci, którzy słuchają Słowa Boga i strzegą go.
Gdy gromadziło się coraz więcej ludzi, zaczął mówić: To pokolenie jest przewrotne. Żąda znaku, ale innego nie otrzyma oprócz znaku Jonasza.
Jak bowiem Jonasz był znakiem dla mieszkańców Niniwy, tak Syn Człowieczy będzie dla tego pokolenia.
Królowa z Południa powstanie na sądzie razem z ludźmi tego pokolenia i potępi ich, bo przybyła z krańców ziemi, by słuchać mądrości Salomona, a tu jest ktoś większy niż Salomon.
Mieszkańcy Niniwy powstaną na sądzie razem z tym pokoleniem i potępią je, bo oni opamiętali się pod wpływem nauczania Jonasza, a tu jest ktoś większy niż Jonasz.
Nikt nie zapala lampy, by postawić ją w ukryciu albo pod korcem, lecz umieszcza ją na świeczniku, aby ci, którzy wchodzą widzieli światło.
Lampą ciała jest oko. Gdy twoje oko jest zdrowe, całe twoje ciało jest pełne światłości, lecz jeśli jest chore, twoje ciało nadal pozostanie w ciemności.
Strzeż się więc, żeby światłość, która jest w tobie, nie stała się ciemnością.
Jeśli zatem całe twoje ciało jest w światłości i nie ma w sobie nic z ciemności, pozostanie całe w światłości, jak gdyby lampa oświecała cię swoją jasnością.
Gdy to powiedział, pewien faryzeusz zaprosił Go do siebie na posiłek. Wszedł więc i zajął miejsce przy stole.
A faryzeusz patrzył i dziwił się, że nie dokonał obmycia przed jedzeniem.
Wtedy Pan powiedział do niego: Właśnie wy, faryzeusze, oczyszczacie to, co jest na zewnątrz kubka i misy, ale wewnątrz jesteście pełni chciwości i nieprawości.
O, nierozumni! Czy Ten, który uczynił to, co na zewnątrz, nie uczynił i tego, co wewnątrz?
Oddajcie jednak to, co jest wewnątrz na jałmużnę, a wszystko stanie się dla was czyste.
Lecz biada wam, faryzeuszom, bo dajecie dziesięcinę z mięty, ruty i wszelkiej jarzyny, a pomijacie sąd i miłość Boga. Tego zaś należało przestrzegać i tamtego nie pomijać.
Biada wam, faryzeuszom, bo lubicie pierwsze miejsca w synagogach i pozdrowienia na rynkach.
Biada wam, bo jesteście jak niewidoczne groby, po których ludzie chodzą i o tym nie wiedzą.
Wtedy odezwał się jeden ze znawców Prawa i powiedział do Niego: Nauczycielu, mówiąc takie rzeczy i nas znieważasz.
On zaś odpowiedział: Biada i wam, znawcom Prawa, nakładacie bowiem na ludzi ciężary nie do uniesienia, a sami nawet jednym palcem ich nie dotykacie!
Biada wam, bo budujecie grobowce prorokom, podczas gdy wasi ojcowie ich pozabijali.
W ten sposób potwierdzacie czyny ojców waszych. Oni ich zabili, a wy budujecie im grobowce.
Dlatego też mądrość Boga powiedziała: Poślę do nich proroków i apostołów, niektórych z nich zabiją i będą prześladować,
aby od tego pokolenia została zażądana krew wszystkich proroków, przelana od założenia świata,
od krwi Abla aż do krwi Zachariasza, zgładzonego między ołtarzem a przybytkiem. Zapewniam was: Od tego plemienia zażądają rozliczenia.
Biada wam, znawcom Prawa, bo zabraliście klucz poznania. Sami nie Weszliście i powstrzymaliście tych, którzy wchodzą.
Gdy stamtąd odchodził, faryzeusze i nauczyciele Prawa oburzeni napierali na Niego i wypytywali Go o różne rzeczy.
Czyhali, aby przyłapać Go na jakimś słowie.
Gdy wielotysięczny tłum zebrał się tak licznie, że jedni drugich deptali, zaczął mówić najpierw do swoich uczniów: Wystrzegajcie się kwasu faryzeuszy, to jest obłudy.
Nie ma bowiem nic zatajonego, co nie zostałoby ujawnione, ani też nic ukrytego, co nie zostałoby poznane.
Dlatego to, co powiedzieliście w ciemności, będzie słyszane w świetle, a to, co szeptaliście w zamkniętych pomieszczeniach, będzie rozgłaszane na dachach.
Mówię do was, moich przyjaciół, nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, a potem już nic więcej nie mogą uczynić.
Wskażę wam, kogo macie się bać. Bójcie się tego, który po zabiciu ma moc strącić do Gehenny. Tak, mówię wam: Jego się bójcie.
Czy nie sprzedaje się pięciu wróbli za dwa asy? Żaden z nich nie jest jednak zapomniany przez Boga.
Nawet wszystkie włosy na waszej głowie są policzone. Nie bójcie się, znaczycie więcej niż wiele wróbli.
A zapewniam was, że do każdego, kto się przyzna do Mnie przed ludźmi, do tego i Syn Człowieczy przyzna się przed aniołami Boga.
Kto zaś wyrzeknie się Mnie wobec ludzi, tego i Ja się wyrzeknę przed aniołami Boga.
Każdemu, kto wypowie słowo przeciwko Synowi Człowieczemu, zostanie przebaczone, temu jednak, kto bluźni przeciwko Duchowi Świętemu, nie zostanie przebaczone.
Gdy was będą prowadzić do synagog, urzędów i władz, nie martwcie się o to, jak się będziecie bronić i co mówić,
ponieważ Duch Święty pouczy was w tej właśnie godzinie, co trzeba powiedzieć.
Wtedy ktoś z tłumu odezwał się: Nauczycielu, nakłoń mego brata, aby podzielił się ze mną spadkiem.
Lecz On odpowiedział: Człowieku, kto Mnie ustanowił sędzią lub rozjemcą między wami?
I powiedział do nich: Uważajcie i wystrzegajcie się wszelkiej chciwości, bo nawet jeżeli ktoś opływa w bogactwo, życie jego nie od tego zależy.
Opowiedział im też przypowieść: Pewnemu zamożnemu człowiekowi pole wydało obfity plon.
Rozważał więc: Co tu zrobić? Gdzie ja pomieszczę swoje zbiory?
W końcu powiedział: Tak uczynię: Zburzę moje spichlerze, a pobuduję większe i w nich zgromadzę całe moje zboże i dobra.
I powiem sobie: Masz wielkie bogactwa złożone na wiele lat, odpoczywaj, jedz, pij i wesel się.
Ale Bóg oznajmił mu: Głupcze, tej nocy zażądają od ciebie twojej duszy! Czyje więc będzie to, co zgromadziłeś?
Tak będzie z każdym, kto gromadzi skarby dla siebie, a nie jest bogaty przed Bogiem.
Powiedział też do swoich uczniów: Dlatego mówię wam: Nie martwcie się o życie, co będziecie jeść ani o ciało, w co się ubierzecie.
Czy życie nie znaczy więcej niż jedzenie, a ciało niż ubranie?
Zwróćcie uwagę na kruki. Nie sieją ani nie zbierają plonów, nie mają spichlerza ani składnicy, a jednak Bóg je żywi. O ileż więcej jesteście warci niż ptaki.
Kto z was przez troskliwe zabieganie może choćby trochę przedłużyć własne życie?
Jeżeli więc najmniejszej rzeczy nie potraficie wykonać, dlaczego troszczycie się o pozostałe?
Zwróćcie uwagę na lilie, jak wzrastają. Nie pracują ani nie przędą, a mówię wam, że nawet Salomon w całej swojej chwale nie był tak ubrany, jak jedna z nich.
Jeśli więc roślinę na polu, która dziś jest, a jutro zostanie wrzucona do pieca, Bóg tak przyodziewa, o ileż bardziej was, ludzi małej wiary.
Nie szukajcie więc tego, co będziecie jedli i co będziecie pili. Nie martwcie się o to.
Tego wszystkiego bowiem szukają ludzie tego świata. Wasz Ojciec zaś wie, czego potrzebujecie.
Szukajcie raczej Jego Królestwa, a wszystko inne będzie wam dodane.
Nie bój się, mała trzódko, gdyż spodobało się waszemu Ojcu dać wam Królestwo.
Sprzedajcie wasze majętności i dajcie jałmużnę. Sprawcie sobie trzosy, które nie niszczeją, skarb niewyczerpany w niebie, gdzie złodziej się nie wkrada ani mól nie niszczy.
Gdzie bowiem jest wasz skarb, tam będzie i wasze serce.
Niech wasze biodra będą przepasane, a lampy zapalone.
I wy bądźcie podobni do ludzi oczekujących swego pana powracającego z wesela, żeby mu zaraz otworzyć, kiedy przyjdzie i zapuka.
Szczęśliwi ci słudzy, których pan, gdy nadejdzie, zastanie czuwających. Zapewniam was, przepasze się, posadzi ich przy stole, a obchodząc będzie im usługiwał.
Czy nadejdzie o drugiej, czy o trzeciej straży, szczęśliwi oni, gdy ich tak zastanie.
Wiedzcie też, że gdyby gospodarz znał godzinę, o której przyjdzie złodziej, nie pozwoliłby podkopać swego domu.
I wy bądźcie przygotowani, gdyż Syn Człowieczy przyjdzie o godzinie, której się nie spodziewacie.
Wtedy Piotr zapytał: Panie, czy do nas mówisz tę przypowieść, czy też do wszystkich?
Pan odpowiedział: Kto jest owym zarządcą wiernym i mądrym, którego pan ustanowił nad swoją służbą, aby w odpowiednim czasie wydawał jej żywność?
Szczęśliwy ten sługa, którego pan, gdy przyjdzie, zastanie tak czyniącego.
Zapewniam was, ustanowi go zarządcą całego swojego majątku.
Jeśliby jednak taki sługa powiedział sobie w duchu: Mój pan opóźnia swój powrót, i zacząłby bić sługi oraz służące, jeść, pić i upijać się,
to pan tego sługi nadejdzie w dniu, w którym się nie spodziewa i o godzinie, której nie zna. Surowo go ukarze i wyznaczy mu miejsce z niewierzącymi.
Ten sługa, który zna wolę swego pana, a nic nie przygotował i nie postąpił według jego woli, otrzyma wielką chłostę.
Ten natomiast, który nie znał, to choć popełnił coś karygodnego, otrzyma małą chłostę. Komu wiele dano, od tego wiele będzie się wymagać, a komu wiele powierzono, od tego więcej się zażąda.
Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże pragnę, aby już zapłonął.
Chrztem mam być ochrzczony i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie.
Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, mówię wam, lecz rozłam.
Odtąd bowiem pięciu z jednego domu będzie poróżnionych, trzech będzie przeciw dwom, a dwóch przeciw trzem;
ojciec przeciw synowi i syn przeciw ojcu, matka przeciw córce i córka przeciw matce, teściowa przeciw synowej i synowa przeciw teściowej.
Powiedział też do tłumów: Gdy ujrzycie chmurę pojawiającą się od zachodu, zaraz mówicie: Będzie deszcz. I tak bywa.
A gdy z południa wiatr wieje, mówicie: Będzie upał. I tak bywa.
Obłudnicy! Wygląd ziemi i nieba umiecie rozpoznawać, a obecnego czasu nie potraficie.
Dlaczego sami nie umiecie ocenić, co jest sprawiedliwe?
Gdy idziesz ze swoim przeciwnikiem do urzędnika, staraj się jeszcze w drodze z nim pojednać, aby cię nie pociągnął do sędziego, sędzia nie przekazał strażnikowi, a strażnik nie wtrącił do więzienia.
Mówię ci, nie wyjdziesz stamtąd, dopóki nie oddasz ostatniego grosza.
W tym samym czasie jacyś ludzie oznajmili Jezusowi o Galilejczykach, których krew Piłat zmieszał z ich ofiarami.
A On odpowiedział im: Czy myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż pozostali mieszkańcy Galilei, że tak ucierpieli?
Nie, mówię wam, lecz jeśli się nie opamiętacie, wszyscy podobnie zginiecie.
Albo czy myślicie, że tych osiemnastu, na których runęła wieża w Siloe i zabiła ich, było większymi winowajcami niż pozostali mieszkańcy Jeruzalem?
Nie, mówię wam, lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie.
Opowiedział im też następującą przypowieść: Pewien człowiek miał drzewo figowe zasadzone w swojej winnicy. Przyszedł, by szukać na nim owocu, lecz nie znalazł.
Wówczas powiedział do ogrodnika: Oto od trzech lat przychodzę, by znaleźć owoc na tym drzewie figowym, a nie znajduję. Zetnij je, po co jeszcze ziemię marnuje.
Ten jednak mu odpowiedział: Panie, jeszcze na ten rok je pozostaw, a ja je okopię i obłożę nawozem.
Może zaowocuje w przyszłości, a jeśli nie, wtedy je zetniesz.
Pewnego razu w szabat nauczał w jednej z synagog.
Była tam zgięta wpół kobieta, która w żaden sposób nie mogła się wyprostować, bo od osiemnastu lat władał nią duch niemocy.
Jezus zobaczył ją, przywołał i powiedział do niej: Kobieto, jesteś uwolniona od swojej dolegliwości.
Położył na nią ręce, a ona natychmiast wyprostowała się i wielbiła Boga.
Przełożony synagogi oburzył się jednak, że Jezus uzdrowił w szabat i powiedział do ludu: Jest sześć dni, w które należy pracować. Wtedy przychodźcie i dawajcie się uzdrawiać, a nie w dzień szabatu.
Pan mu odpowiedział: Obłudnicy! Czy każdy z was w dzień szabatu nie odwiązuje swego wołu lub osła od żłobu i nie wyprowadza, by napoić?
A czy tej córki Abrahama, którą przez osiemnaście lat szatan trzymał spętaną, nie należało uwolnić od tych więzów w dzień szabatu?
Na te słowa wstyd ogarnął wszystkich Jego przeciwników, a cały lud cieszył się ze wszystkich wspaniałych czynów, których On dokonywał.
Mówił też: Do czego jest podobne Królestwo Boga i z czym je porównam?
Podobne jest do ziarnka gorczycy, które pewien człowiek wziął i posiał w swoim ogrodzie. Wyrosło i stało się drzewem, a ptaki zagnieździły się w jego gałęziach.
Następnie powiedział: Do czego mam przyrównać Królestwo Boga?
Podobne jest do zakwasu, który pewna kobieta wzięła i zmieszała z trzema miarami mąki, aż się wszystko zakwasiło.
Przechodził przez miasta i wioski, nauczał i zdążał ku Jerozolimie.
Ktoś Go zapytał: Panie, czy tylko nieliczni będą zbawieni? On odpowiedział:
Starajcie się wejść przez wąskie drzwi, bo wielu, mówię wam, będzie chciało wejść, a nie będą mogli.
Gdy wstanie gospodarz i zamknie drzwi, wówczas stojąc na dworze, zaczniecie się dobijać i wołać: Panie, otwórz nam! Lecz On wam odpowie: Nie wiem, skąd jesteście.
Wtedy zaczniecie mówić: Jedliśmy i piliśmy z Tobą, i nauczałeś na naszych ulicach.
A On powie: Nie wiem, skąd jesteście, odstąpcie ode mnie wszyscy, którzy dopuszczacie się bezprawia.
Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów, gdy ujrzycie Abrahama, Izaaka, Jakuba i wszystkich proroków w Królestwie Boga, a siebie samych wyrzuconych na zewnątrz.
Przyjdą ze wschodu i z zachodu, z północy i z południa i zasiądą w Królestwie Boga.
Tak oto są ostatni, którzy będą pierwszymi i są pierwsi, którzy będą ostatnimi.
W tym czasie przyszli pewni faryzeusze i powiedzieli Mu: Uchodź stąd i oddal się, bo Herod chce Cię zabić.
Powiedział im: Idźcie i powiedzcie temu lisowi: Oto wyrzucam demony i uzdrawiam dziś i jutro, a trzeciego dnia będę u celu.
Tymczasem dziś, jutro i pojutrze muszę przebyć drogę, bo niemożliwe jest, aby prorok zginął poza Jeruzalem.
Jeruzalem, Jeruzalem! Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy zostali do ciebie posłani. Ile to razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swoje pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście.
Oto wasz dom jedynie wam pozostanie. Mówię wam: Odtąd już Mnie nie ujrzycie, dopóki nie powiecie: Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pana.
Gdy w szabat Jezus wszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszy, aby zjeść posiłek, oni Go obserwowali.
Był tam właśnie człowiek cierpiący na wodną puchlinę.
Jezus, zwracając się do znawców Prawa i faryzeuszy, zapytał: Czy w szabat wolno leczyć, czy nie?
Oni jednak milczeli. Wtedy Jezus dotknął chorego, uzdrowił i odesłał.
Potem powiedział do nich: Kto z was, jeśli mu dziecko lub wół wpadnie do zbiornika z wodą, natychmiast go nie wyciągnie w dzień szabatu?
I nie umieli na to odpowiedzieć.
Patrząc, jak zaproszeni wybierali sobie pierwsze miejsca, dał im taką radę:
Gdy ktoś cię zaprosi na przyjęcie, nie zajmuj najważniejszego miejsca, bo może ktoś znaczniejszy od ciebie został także zaproszony.
Wówczas ten, kto zaprosił ciebie i jego, powie, byś ustąpił miejsca i wtedy ze wstydem zajmiesz ostatnie miejsce.
Lecz gdy będziesz zaproszony, lepiej zajmij ostatnie miejsce. Wtedy gospodarz podejdzie i powie: Przyjacielu, zajmij lepsze miejsce. I zostaniesz uhonorowany wobec wszystkich gości.
Każdy bowiem, kto się wywyższa, zostanie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony.
Powiedział też do tego, który Go zaprosił: Kiedy wydajesz obiad lub kolację, nie zapraszaj swoich przyjaciół, braci, członków rodziny czy bogatych sąsiadów po to, żeby w zamian zaprosili ciebie.
Lecz gdy wydajesz przyjęcie, zapraszaj biednych, kalekich, ułomnych i niewidomych.
Wtedy będziesz szczęśliwy, że nie mają czym się tobie odwdzięczyć, bo nagrodę otrzymasz przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych.
Gdy to usłyszał jeden ze współbiesiadników, powiedział do Niego: Szczęśliwy ten, kto będzie jadł chleb w Królestwie Boga.
Jezus mu odpowiedział: Pewien człowiek urządził wielką ucztę i zaprosił wielu.
W porze uczty posłał swego sługę, aby powiedział zaproszonym: Chodźcie, bo już wszystko gotowe.
Ale wszyscy zaczęli się podobnie wymawiać. Pierwszy odpowiedział: Zakupiłem pole i muszę pójść je obejrzeć. Przyjmij, proszę, moje wytłumaczenie.
Drugi zaś powiedział: Kupiłem pięć par wołów i idę je wypróbować. Przyjmij, proszę, moje wytłumaczenie.
Inny oświadczył: Ożeniłem się i dlatego nie mogę przyjść.
Sługa powrócił i powiedział to swojemu panu. Wtedy gospodarz rozgniewał się, nakazał mu wyjść niezwłocznie na place i ulice miasta i przyprowadzić biednych, kalekich, niewidomych i ułomnych.
Potem sługa oznajmił: Panie, zrobiłem, jak nakazałeś i jeszcze są wolne miejsca.
Wówczas pan powiedział do swojego sługi: Wyjdź na drogi i ścieżki i przymuszaj innych do przyjścia, aby został zapełniony mój dom.
Mówię wam bowiem, że nikt z tych zaproszonych nie skosztuje mojej uczty.
Gdy wielu ludzi szło za Jezusem, On odwrócił się do tłumu i powiedział:
Jeżeli ktoś przychodzi do Mnie, a bardziej kocha swojego ojca i matkę, swoją żonę i dzieci, siostry i braci, i swoje życie, nie może być Moim uczniem.
Kto nie dźwiga swojego krzyża, a idzie za Mną, nie może być Moim uczniem.
Kto bowiem z was, chcąc zbudować wieżę, najpierw nie usiądzie i nie oblicza wydatków, czy wystarczy mu na ukończenie?
W przeciwnym razie, gdy zbuduje fundament, a nie zdoła ukończyć, wszyscy przyglądający się zaczną kpić z niego:
Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał ukończyć.
Albo który król wyruszając na wojnę z drugim królem, nie usiądzie, by najpierw rozważyć, czy będzie mógł z dziesięcioma tysiącami wystąpić przeciwko dwudziestu tysiącom tego, który nadciąga przeciw niemu?
Jeśli zaś nie, to gdy jeszcze jest daleko, wysyła poselstwo i prosi o pokój.
Tak więc każdy z was, kto nie wyrzeka się wszystkiego, co do niego należy, nie może być Moim uczniem.
Dobra jest sól. Jeżeli jednak i sól smak utraci, czym zostanie przyprawiona?
Nie nadaje się ani do ziemi, ani do nawozu. Wyrzuca się ją na zewnątrz. Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!
Przychodzili do Niego też celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać.
A faryzeusze i nauczyciele Prawa szemrali: Ten przyjmuje grzeszników i jada razem z nimi.
Opowiedział im wtedy taką przypowieść:
Kto z was mając sto owiec, gdy straci jedną z nich, nie pozostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu samych na pastwisku i nie idzie za zaginioną aż znajdzie?
Kiedy zaś znajdzie, z radością wkłada ją na swoje ramiona.
Następnie wraca do domu, zwołuje sąsiadów i przyjaciół i mówi do nich: Cieszcie się ze mną, ponieważ znalazłem moją zaginioną owcę.
Mówię wam, że w niebie będzie taka radość z powodu jednego grzesznika, który się nawraca, jak z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia.
Która kobieta, gdy ma dziesięć drachm i straci jedną, nie zapała lampy, nie zamiata domu i nie szuka dokładnie aż ją znajdzie?
A kiedy znajdzie, zwołuje przyjaciółki i sąsiadki i mówi: Cieszcie się razem ze mną, ponieważ znalazłam zgubioną drachmę.
Taka też radość, mówię wam, będzie wśród aniołów Boga z powodu jednego grzesznika, który się nawraca.
Powiedział także: Pewien człowiek miał dwóch synów.
Młodszy z nich oznajmił ojcu: Ojcze, daj mi przypadającą na mnie część dóbr. Wtedy on podzielił majątek między nich.
Po kilku dniach młodszy syn zabrał wszystko, udał się w odległe strony i roztrwonił swój majątek, prowadząc rozwiązłe życie.
Kiedy stracił wszystko, nastał w tym kraju wielki głód, a on zaczął odczuwać niedostatek.
Poszedł więc i wynajął się u jednego z zamożnych tej krainy, który posłał go na swoje pola, aby pasł świnie.
Pragnął tam zaspokoić głód strąkami, którymi karmiono świnie, lecz nikt mu ich nie dawał.
Wtedy pomyślał: Tak wielu najemników mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja umieram tu z głodu.
Wstanę i udam się do mojego ojca, i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw niebu i względem ciebie.
Nie jestem już godny nazywać się twoim synem. Uczyń mnie choćby jednym ze swoich najemników.
Wstał więc i wrócił do swojego ojca. Gdy był jeszcze w oddali, jego ojciec ujrzał go, wzruszył się do głębi, pobiegł, rzucił się mu na szyję i ucałował.
Wtedy syn powiedział do niego: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw niebu i względem ciebie. Nie jestem już godny nazywać się twoim synem.
Ojciec jednak powiedział do swoich sług: Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go, dajcie mu też pierścień na rękę i sandały na nogi.
Przyprowadźcie tłuste cielę, zabijcie, zjemy i będziemy się radować.
Ten mój syn był bowiem martwy a ożył, zaginął a odnalazł się. I zaczęli się cieszyć.
A jego starszy syn był na polu. Kiedy zbliżał się do domu, usłyszał muzykę i tańce.
Przywołał jednego ze sług i dopytywał się, co się stało.
Ten powiedział do niego: Twój brat powrócił, a ojciec zabił tłuste cielę, gdyż odzyskał go zdrowego.
Wtedy rozgniewał się i nie chciał wejść. Jego ojciec jednak wyszedł i zapraszał go.
A on odpowiedział swemu ojcu: Oto tyle lat ci służę i nigdy nie przekroczyłem twego przykazania, a ty ani razu nie dałeś mi koźlęcia, abym mógł się cieszyć z przyjaciółmi.
Kiedy zaś wrócił twój syn, ten, który roztrwonił twój majątek z nierządnicami, zabiłeś dla niego tłuste cielę.
Ojciec mu odpowiedział: Dziecko, ty zawsze jesteś ze mną i wszystko, co moje, jest twoje.
Trzeba się cieszyć i radować, ponieważ ten twój brat był martwy a ożył, zaginął a odnalazł się.
Powiedział też do swoich uczniów: Pewien bogaty człowiek miał zarządcę, którego oskarżono przed nim, że trwoni jego dobra.
Zawołał więc go i powiedział: Cóż to słyszę o tobie? Zdaj sprawozdanie ze swojej działalności, bo już nie będziesz mógł zarządzać.
Wtedy zarządca powiedział sobie: Co zrobię, skoro mój pan pozbawia mnie urzędu? Kopać nie mam siły, a żebrać się wstydzę.
Wiem, co zrobię, aby ludzie przyjęli mnie w swoich domach, gdy zostanę odsunięty od zarządzania.
I zawołał każdego z dłużników swojego pana. Zapytał pierwszego: Ile jesteś winien mojemu panu?
Ten oznajmił: Sto baryłek oliwy. Powiedział mu: Weź swoją umowę i napisz szybko pięćdziesiąt.
Następnie zapytał innego: A ty ile jesteś winien? On zaś odpowiedział: Sto miar zboża. Polecił mu: Weź swoją umowę i napisz osiemdziesiąt.
I pochwalił pan nieuczciwego zarządcę, że przebiegle postąpił. Synowie bowiem tego świata w swoim pokoleniu są bardziej przebiegli niż synowie światłości.
Ja również wam mówię: Uczyńcie sobie przyjaciół niegodziwą mamoną, aby skoro wszystko się skończy, przyjęto was do miejsca wiecznego zamieszkiwania.
Kto jest wierny w najmniejszym, i w wielkim jest wierny, a kto jest nieuczciwy w najmniejszym, ten jest nieuczciwy i w wielkim.
Jeśli więc w niegodziwej mamonie nie okażecie się godni zaufania, kto powierzy wam prawdziwe dobro?
Jeżeli w cudzych sprawach nie okażecie się wierni, kto wam powierzy wasze własne?
Żaden sługa nie może służyć dwom panom, bo albo jednego będzie nienawidził, a drugiego kochał, albo jednemu będzie oddany, a drugim wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i mamonie.
Słuchali tego wszystkiego faryzeusze, którzy bardzo lubili pieniądze, i drwili z Niego.
Powiedział im więc: Wy jesteście tymi, którzy udają sprawiedliwych przed ludźmi, lecz Bóg zna wasze serca. To bowiem, co uchodzi za wzniosłe u ludzi, jest obrzydliwe u Boga.
Do Jana było Prawo i Prorocy. Odtąd jest głoszona Dobra Nowina o Królestwie Boga i każdy siłą wdziera się do niego.
Łatwiej jednak niebu i ziemi przeminąć, niż przepaść jednej kresce z Prawa.
Każdy, kto oddala swoją żonę i poślubia inną, cudzołoży, a kto żeni się z oddaloną przez męża, też cudzołoży.
Był pewien bogacz, który ubierał się w purpurę i bisior i każdego dnia wystawnie ucztował.
Przed jego bramą leżał pewien owrzodziały żebrak imieniem Łazarz,
który pragnął zaspokoić głód tym, co spadało ze stołu bogacza. Lecz tylko psy przychodziły i lizały jego wrzody.
I umarł biedak, i został zaniesiony przez aniołów w objęcia Abrahama. Umarł też bogacz i został pogrzebany.
A gdy cierpiąc męki w krainie umarłych, podniósł oczy, ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza w jego objęciach.
Wtedy zawołał: Ojcze Abrahamie! Zmiłuj się nade mną i poślij Łazarza, żeby umoczył koniec palca w wodzie i zwilżył mi język, ponieważ bardzo cierpię w tym płomieniu.
Abraham jednak powiedział: Dziecko, przypomnij sobie, że za życia odebrałeś swoje dobro, podobnie jak Łazarz zło. Teraz on tu doznaje pociechy, a ty męki.
Poza tym pomiędzy nami a wami rozpościera się tak wielka przepaść, że nikt, choćby chciał, nie może wejść stąd do was ani stamtąd przedostać się do nas.
Wówczas powiedział: Proszę cię więc, ojcze, abyś go posłał do domu mojego ojca.
Mam bowiem pięciu braci, niech ich ostrzeże, aby i oni nie przyszli na to miejsce męki.
Wtedy Abraham oznajmił: Mają Mojżesza i Proroków, niech ich słuchają.
Lecz on odpowiedział: Nie, ojcze Abrahamie, ale jeśli przyszedłby do nich ktoś ze zmarłych, to się opamiętają.
Powiedział mu jednak: Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby ktoś ze zmarłych powstał, nie dadzą się przekonać.
Powiedział też do swoich uczniów: Niemożliwe jest, żeby nie przyszły zgorszenia, ale biada temu, przez którego przychodzą.
Lepiej byłoby dla niego, gdyby uwiązano mu u szyi kamień młyński i wrzucono do morza, niż żeby zgorszył jednego z tych małych.
Uważajcie na siebie. Jeżeli twój brat zawini, upomnij go, a jeśli się opamięta, przebacz mu.
Gdyby nawet siedmiokrotnie w ciągu dnia zawinił wobec ciebie i siedmiokrotnie zwrócił się do ciebie, mówiąc: Zmieniam swoje postępowanie - przebacz mu.
Wtedy apostołowie powiedzieli do Pana: Dodaj nam wiary.
Pan zaś odpowiedział: Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy i powiedzieli do morwy: Wyrwij się z korzeniami i przesadź do morza - byłaby wam posłuszna.
Kto z was mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy ten powróci z pola: Chodź zaraz i spocznij sobie?
Czy nie powie mu raczej: Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj, aż najem się i napiję, a potem i ty będziesz jadł i pił?
Czy dziękuje słudze, że uczynił to, co mu polecono?
Tak i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono, mówcie: Sługami nieużytecznymi jesteśmy, spełniliśmy swój obowiązek.
A idąc do Jeruzalem, przechodził między Samarią i Galileą.
Gdy wszedł do pewnej wioski, wyszło Mu naprzeciw dziesięciu trędowatych, którzy zatrzymali się z daleka
i głośno zawołali: Jezusie, Mistrzu! Zmiłuj się nad nami!
Kiedy ich zobaczył, powiedział do nich: Idźcie, ukażcie się kapłanom. A gdy szli, zostali oczyszczeni.
Wtedy jeden z nich widząc, że został uzdrowiony, wrócił chwaląc Boga donośnym głosem.
Upadł na twarz do Jego nóg i dziękował Mu. Był to Samarytanin.
A Jezus powiedział: Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu?
Czy poza tym cudzoziemcem nie znalazł się nikt, kto by wrócił i oddał chwałę Bogu?
Jemu zaś oznajmił: Wstań, idź! Twoja wiara cię ocaliła.
Zapytany przez faryzeuszy, kiedy przyjdzie Królestwo Boga, odpowiedział: Królestwo Boga nie przyjdzie dostrzegalnie.
Nie powiedzą: Oto jest tutaj; lub: Oto jest tam - ponieważ Królestwo Boga jest pośród was.
A uczniom oznajmił: Nadejdzie czas, w którym zapragniecie ujrzeć choćby jeden z dni Syna Człowieczego, a nie ujrzycie.
Powiedzą wam: Oto jest tam; lub: Oto jest tutaj. Nie chodźcie tam i nie biegnijcie.
Jak błyskawica, gdy zabłyśnie, świeci od jednego krańca nieba aż po drugi, tak będzie z Synem Człowieczym w dniu Jego.
Przedtem jednak musi wiele wycierpieć i zostać odrzucony przez to pokolenie.
Jak było za dni Noego, tak będzie i za dni Syna Człowieczego:
jedli, pili, żenili się i za mąż wychodziły aż do dnia, w którym Noe wszedł do arki i nastał potop, i wszystkich wytracił.
Podobnie też było za dni Lota: jedli, pili, kupowali i sprzedawali, sadzili i budowali,
lecz w dniu, w którym Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba deszcz ognia i siarki i zgładził wszystkich.
Tak też będzie w dniu, w którym objawi się Syn Człowieczy.
Jeżeli w tym dniu ktoś będzie na dachu, a jego mienie w domu, niech nie schodzi, by je zabrać, a kto będzie na polu, niech również nie wraca.
Przypomnijcie sobie żonę Lota.
Ten, kto będzie się starał o zachowanie swego życia, utraci je, a kto utraci swoje życie, odzyska je.
Mówię wam: Tej nocy dwóch będzie w jednym łóżku, jeden zostanie zabrany, a drugi zostawiony.
Dwie będą mleć na żarnach, jedna zostanie zabrana, a druga zostawiona.
*
Pytali Go: Gdzie, Panie? Odpowiedział im: Gdzie padlina, tam zlecą się i sępy.
Opowiedział im przypowieść o tym, że zawsze powinni się modlić i nie przestawać.
Mówił: W pewnym mieście mieszkał sędzia, który nie bał się Boga i nie liczył się z ludźmi.
W tym samym mieście żyła też wdowa, która przychodziła do niego i nalegała: Obroń mnie przed moim wrogiem.
Przez jakiś czas nie chciał, ale w końcu powiedział do siebie: Chociaż Boga się nie boję, a z ludźmi się nie liczę,
to jednak wezmę ją w obronę z powodu jej natarczywości. Niech mnie ciągle nie nachodzi i nie dręczy.
I Pan dodał: Słuchajcie, co mówi ten niesprawiedliwy sędzia.
Czy Bóg nie obroni swoich wybranych, którzy wołają do Niego dniem i nocą? Czy będzie długo zwlekał?
Mówię wam, że natychmiast weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy zastanie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?
Powiedział też przypowieść do tych, którzy byli przekonani o swej doskonałości, a innymi gardzili.
Dwóch ludzi weszło do świątyni na modlitwę, jeden faryzeusz, a drugi celnik.
Faryzeusz stanął i tak w duchu się modlił: Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie, złodzieje, oszuści, rozpustnicy lub jak ten celnik.
Poszczę dwa razy w tygodniu, składam dziesięcinę z całego dochodu.
Natomiast celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu podnieść ku niebu, ale bił się w piersi i mówił: Boże, okaż litość mnie grzesznemu.
Mówię wam: Ten odszedł do swego domu usprawiedliwiony, a nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony.
Przynoszono do Niego także małe dzieci, aby je błogosławił. Gdy uczniowie to zobaczyli, surowo im zabraniali.
Jezus jednak przywołał je i powiedział: Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie i nie zabraniajcie im, bo do takich jak one należy Królestwo Boga.
Zapewniam was: Kto nie przyjmie Królestwa Boga jak dziecko, nie wejdzie do niego.
Zapytał Go pewien dostojnik: Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby otrzymać życie wieczne?
Jezus mu odpowiedział: Dlaczego nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg.
Znasz przykazania: Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie dawaj fałszywego świadectwa, czcij swego ojca i matkę.
On zaś powiedział: Tego wszystkiego przestrzegałem od młodości.
Gdy Jezus to usłyszał, powiedział: Jednego ci jeszcze brakuje: Sprzedaj wszystko, co masz i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną.
Kiedy on to usłyszał, zasmucił się, był bowiem bardzo bogaty.
Jezus widząc jego smutek, powiedział: Jak trudno jest bogatym wejść do Królestwa Boga.
Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do Królestwa Boga.
Ci, którzy tego słuchali, mówili: Kto więc może być zbawiony?
Jezus odpowiedział: To, co jest niemożliwe u ludzi, jest możliwe u Boga.
Wówczas odezwał się Piotr: Oto my zostawiliśmy to, co mieliśmy i poszliśmy za Tobą.
On zaś odpowiedział: Zapewniam was, że każdy, kto dla Królestwa Boga opuścił dom, żonę, braci, rodziców lub dzieci,
otrzyma już teraz znacznie więcej, a w przyszłości życie wieczne.
Jezus zgromadził przy sobie Dwunastu i powiedział do nich: Oto wchodzimy do Jeruzalem i spełni się wszystko, co prorocy napisali o Synu Człowieczym.
Będzie wydany poganom, wyszydzony, znieważony i opluty,
a po ubiczowaniu zabiją Go, lecz trzeciego dnia zmartwychwstanie.
Oni jednak nic z tego nie zrozumieli. Znaczenie tej zapowiedzi było przed nimi zakryte, dlatego nie pojmowali tego, co zostało powiedziane.
Kiedy Jezus zbliżał się do Jerycha, pewien niewidomy siedział przy drodze i żebrał.
A gdy usłyszał, że tłum przechodzi, dopytywał się, co się dzieje.
Oznajmili mu, że przechodzi Jezus z Nazaretu.
Wówczas głośno zawołał: Jezusie, Synu Dawida, zlituj się nade mną!
Ci, którzy szli z przodu nakazywali mu, żeby zamilkł, ale on tym głośniej krzyczał: Synu Dawida, zlituj się nade mną!
Wtedy Jezus przystanął i kazał go przyprowadzić. Kiedy się przybliżył, zapytał go:
Co chcesz, abym zrobił dla ciebie? Odpowiedział: Panie, żebym widział!
Wówczas Jezus powiedział do niego: Przejrzyj! Twoja wiara cię ocaliła.
Od razu też odzyskał wzrok i poszedł za Nim, wielbiąc Boga. A cały lud, który to widział, oddał chwałę Bogu.
Wszedł do Jerycha i przechodził przez nie.
Pewien zaś bogaty człowiek, imieniem Zacheusz, zwierzchnik celników,
chciał zobaczyć, jak wygląda Jezus. Nie mógł jednak z powodu tłumu, bo był niskiego wzrostu.
Pobiegł więc naprzód i wspiął się na sykomorę, żeby Go ujrzeć, bo miał tamtędy przechodzić.
Gdy Jezus doszedł do tego miejsca, spojrzał w górę i powiedział do niego: Zacheuszu, zejdź prędko, bo dzisiaj muszę zatrzymać się w twoim domu.
Zszedł więc szybko i przyjął Go z radością.
A wszyscy, którzy to widzieli, oburzali się i mówili: Przyszedł w gościnę do grzesznego człowieka.
Wtedy Zacheusz powstał i oświadczył Panu: Oto połowę mojego majątku daję ubogim, a jeżeli kogoś w czymś skrzywdziłem, zwracam poczwórnie.
Wówczas Jezus powiedział do niego: Dzisiaj zbawienie przyszło do tego domu, bo przecież i on jest synem Abrahama.
Syn Człowieczy przyszedł bowiem odszukać i zbawić to, co zginęło.
Gdy przysłuchiwali się temu, opowiedział im przypowieść, gdyż był już blisko Jeruzalem, a oni uważali, że wkrótce objawi się Królestwo Boga.
Powiedział: Pewien człowiek ze znakomitego rodu udał się do dalekiego kraju, aby objąć królestwo, a potem wrócić.
Wcześniej jednak przywołał dziesięciu swoich sług, dał im dziesięć min i powiedział do nich: Obracajcie nimi, dopóki nie przyjdę.
Lecz obywatele jego kraju nienawidzili go. Wysłali za nim poselstwo z zawiadomieniem, że nie chcą, aby nad nimi królował.
Gdy jednak po otrzymaniu królestwa powrócił, rozkazał przywołać swoje sługi, którym powierzył pieniądze, żeby się dowiedzieć, jak każdy z nich nimi obracał.
Przybył pierwszy i powiedział: Panie, twoja mina zarobiła dziesięć min.
Odpowiedział mu: Znakomicie, sługo dobry, ponieważ byłeś sumienny w tym, co drobne, otrzymasz władzę nad dziesięcioma miastami.
Przyszedł drugi i oświadczył: Panie, twoja mina przysporzyła pięć min.
Temu więc odpowiedział: Ty władaj pięcioma miastami.
Następny przyszedł i powiedział: Panie, oto twoja mina, którą przechowywałem w chuście.
Bałem się bowiem ciebie, ponieważ jesteś człowiekiem wymagającym. Bierzesz, czego nie położyłeś, i zbierasz, czego nie posiałeś.
Odpowiedział mu: Sługo gnuśny, osądzę cię na podstawie twoich słów. Wiedziałeś, że jestem człowiekiem wymagającym, że biorę, czego nie położyłem, że zbieram, czego nie posiałem.
Dlaczego więc nie oddałeś moich pieniędzy do banku, abym po powrocie odebrał je z zyskiem?
I polecił tym, którzy stali obok: Odbierzcie mu minę i dajcie temu, który ma dziesięć.
Oni zaś powiedzieli: Panie, przecież ma już dziesięć min.
Mówię wam: Każdemu, kto ma, będzie dodane, temu zaś, kto nie ma, zostanie odebrane i to, co ma.
Ponadto przyprowadźcie tutaj moich wrogów, tych, którzy nie chcieli, abym nad nimi panował, i pozabijajcie ich w mojej obecności.
Po tych słowach Jezus udał się w dalszą drogę, zdążając do Jerozolimy.
Kiedy przybliżył się do Betfage i Betanii, do góry zwanej Oliwną, posłał dwóch uczniów
i polecił: Idźcie do wsi, która jest przed wami. Gdy będziecie do niej wchodzić, znajdziecie uwiązanego osiołka, na którym nikt dotąd nie siedział. Odwiążcie go i przyprowadźcie.
A gdyby ktoś was pytał, dlaczego odwiązujecie, odpowiecie mu, że Pan go potrzebuje.
Ci, których posłał poszli i zastali wszystko, jak im powiedział.
Kiedy odwiązywali osiołka, jego właściciele zapytali: Dlaczego odwiązujecie osiołka?
A oni odpowiedzieli: Pan go potrzebuje.
I przyprowadzili osiołka do Jezusa, przykryli swoimi płaszczami i pomogli Jezusowi wsiąść.
Gdy jechał, rozkładali też swoje płaszcze na drodze.
A kiedy zbliżał się już do podnóża Góry Oliwnej, całe gromady uczniów zaczęły donośnym głosem z radością wielbić Boga za wszystkie cuda, jakie widzieli,
wołając: Błogosławiony Król, który przychodzi w imię Pana! Pokój w niebie i chwała na wysokościach!
Wtedy niektórzy z faryzeuszy z tłumu odezwali się do Niego: Nauczycielu, upomnij swoich uczniów.
Odpowiedział im: Mówię wam, jeżeli oni zamilkną, kamienie wołać będą.
A kiedy przybliżył się do miasta, ujrzał je i zapłakał nad nim.
O, gdybyś poznało w tym dniu to, co prowadzi do pokoju! Ale teraz jest to zakryte przed twoimi oczami.
Nadejdą bowiem dla ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele usypią wał oblężniczy, otoczą cię i będą napierać ze wszystkich stron.
Wyniszczą ciebie i twoje dzieci i nie pozostawią w tobie kamienia na kamieniu za to, żeś nie poznało czasu twego nawiedzenia.
Następnie wszedł do świątyni i zaczął wypędzać sprzedawców.
Mówił im: Jest napisane: Mój dom będzie domem modlitwy, wy natomiast uczyniliście z niego jaskinię zbójców.
I nauczał codziennie w świątyni. Arcykapłani natomiast, nauczyciele Prawa i przywódcy ludu szukali sposobności, aby Go zgładzić.
Nie wiedzieli jednak, co zrobić, bo cały lud słuchał Go z zapartym tchem.
Pewnego dnia, gdy Jezus nauczał ludzi w świątyni głosząc Dobrą Nowinę, wystąpili arcykapłani, nauczyciele Prawa wraz ze starszymi
i zapytali Go: Powiedz nam, jakim prawem to czynisz? Albo kim jest ten, kto dał Ci taką władzę?
Odpowiedział im: Ja także zadam wam pytanie. Powiedzcie Mi:
Chrzest Janowy pochodził z nieba czy od ludzi?
Wtedy zaczęli naradzać się między sobą: Jeśli powiemy, że z nieba, to zapyta: Dlaczego nie uwierzyliście mu?
A jeśli powiemy, że od ludzi, to cały lud ukamienuje nas, bo są przekonani, że Jan był prorokiem.
Odpowiedzieli więc, że nie wiedzą skąd.
Wtedy Jezus powiedział: To i Ja wam nie powiem, jakim prawem to czynię.
Potem zaczął opowiadać ludowi taką przypowieść: Pewien człowiek założył winnicę, wydzierżawił ją rolnikom i wyjechał na dłużej.
Gdy nadeszła pora, posłał sługę do rolników, aby mu oddali część owoców winnicy. Rolnicy jednak pobili go i odprawili z niczym.
Ponownie posłał innego sługę, lecz i tego pobili, sponiewierali i odprawili z pustymi rękami.
Posłał jeszcze trzeciego, a oni też go poranili i wyrzucili.
Wtedy pan winnicy powiedział: Co tu zrobić? Poślę mojego umiłowanego syna, jego powinni uszanować.
Ale rolnicy, gdy go zobaczyli, powiedzieli sobie: To jest dziedzic, zabijmy go, a dziedzictwo będzie nasze.
I wywlekli go poza winnicę, i zabili. Co więc uczyni z nimi pan winnicy?
Przyjdzie i zgładzi tych rolników, a winnicę odda innym. Gdy to usłyszeli, zawołali: Nie, oby tak się nie stało!
On jednak popatrzył na nich i zapytał: Co więc oznacza to, co napisano: Kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnymi
Każdy, kto upadnie na ten kamień, roztrzaska się, na kogo zaś on spadnie, tego zmiażdży.
Wówczas nauczyciele Prawa i arcykapłani zastanawiali się, jak Go od razu dostać w swoje ręce, lecz bali się ludu. Zrozumieli bowiem, że przeciwko nim powiedział tę przypowieść.
Odtąd uważnie Go obserwowali. Wysłali też podstawionych ludzi, którzy udając pobożnych, mieli Go przyłapać na jakimś słowie, aby Go wydać władzy i mocy namiestnika.
Zadali Mu więc pytanie: Nauczycielu, wiemy, że głosisz słuszną naukę i nie masz względu na osobę, lecz zgodnie z prawdą nauczasz drogi Bożej.
Czy wolno nam płacić podatek cesarzowi, czy nie?
On jednak przejrzał ich podstęp i powiedział:
Pokażcie Mi denara. Czyją ma podobiznę i napis? Odpowiedzieli Mu: Cesarza.
Wtedy Jezus oznajmił im: Tak więc to, co cesarskie, oddajcie cesarzowi, a to, co Boskie, Bogu.
I nie mogli w obecności ludu przyłapać Go na żadnym słowie. Zamilkli więc pełni podziwu dla Jego odpowiedzi.
Przyszli do Niego niektórzy saduceusze, którzy utrzymują, że nie ma zmartwychwstania i zapytali Go:
Nauczycielu, Mojżesz napisał nam, aby, jeśli umrze czyjś żonaty brat, a nie będzie miał dzieci, jego brat wziął wdowę za żonę i wzbudził potomstwo swojemu bratu.
Było więc siedmiu braci. Pierwszy ożenił się i umarł bezdzietnie.
Także drugi,
a potem trzeci poślubił wdowę i tak aż do siódmego wszyscy poumierali i nie pozostawili potomstwa.
W końcu umarła i ta kobieta.
Po zmartwychwstaniu więc, którego z nich będzie żoną? Siedmiu przecież miało ją za żonę.
Jezus im odpowiedział: Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą.
Ci jednak, którzy zostaną uznani za godnych udziału w przyszłym świecie i w zmartwychwstaniu, nie będą się już żenić ani za mąż wychodzić.
Nie mogą bowiem umierać, bo są równi aniołom, a jako uczestnicy zmartwychwstania są dziećmi Boga.
To, że umarli zmartwychwstają, także Mojżesz zaświadczył w opowiadaniu o krzewie, gdy powiedział, że Pan jest Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba.
Bóg przecież nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych, wszyscy bowiem żyją dla Niego,
Wtedy nauczyciele Prawa odpowiedzieli: Nauczycielu, dobrze powiedziałeś.
I już nie śmieli Go o nic pytać.
Zapytał ich: Jak można utrzymywać, że Mesjasz jest synem Dawida?
Przecież sam Dawid mówi w Księdze Psalmów: Powiedział Pan do mego Pana: Siądź po Mojej prawicy,
aż położę Twych nieprzyjaciół jako podnóżek pod Twoje stopy.
Jeśli więc Dawid nazywa Go Panem, to jak może być jego synem?
Podczas gdy cały lud słuchał, Jezus powiedział do uczniów:
Wystrzegajcie się nauczycieli Prawa. Lubią się przechadzać w odświętnych szatach, oczekują pozdrowień na placach, zajmują pierwsze krzesła w synagogach i pierwsze miejsca na ucztach,
wyzyskują domy wdów i dla pozoru przedłużają modlitwy. Tacy otrzymają szczególnie surowy wyrok.
Podniósł oczy i ujrzał, jak bogacze wrzucali ofiary do skarbony.
Zobaczył też pewną ubogą wdowę, która wrzuciła tam dwie drobne monety.
I powiedział: Naprawdę mówię wam, ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy.
Oni wszyscy bowiem wrzucali na ofiarę z tego, co mieli w nadmiarze, ona natomiast wrzuciła ze swego niedostatku wszystko, co miała na życie.
Gdy niektórzy mówili o świątyni, że jest przyozdobiona pięknymi kamieniami i klejnotami, On powiedział:
Przyjdą dni, że z tego, na co patrzycie, nie pozostanie kamień na kamieniu, który nie byłby zwalony.
Zapytali Go: Nauczycielu, kiedy to nastąpi i co będzie znakiem, że się zaczyna?
Odpowiedział: Uważajcie, abyście nie zostali zwiedzeni. Liczni bowiem przyjdą pod Moim imieniem i powiedzą: Ja jestem; oraz: Nadszedł czas. Nie idźcie za nimi.
Gdy będziecie słyszeć o wojnach i przewrotach, nie przerażajcie się. Tak bowiem najpierw musi się stać, ale to jeszcze nie koniec.
Następnie mówił do nich: Powstanie naród przeciwko narodowi i królestwo przeciwko królestwu.
Nastaną wielkie trzęsienia ziemi, a miejscami głód i zaraza. Na niebie ukażą się straszne zjawiska i wielkie znaki.
Zanim jednak to wszystko nastąpi, ze względu na Moje imię podniosą na was ręce i będą was prześladować, wydawać do synagog i więzień, prowadzić do królów i namiestników.
Da wam to okazję do złożenia świadectwa.
Postanówcie więc sobie w sercu, by nie przygotowywać wcześniej swojej obrony.
Ja bowiem dam wam wymowę i mądrość, której wszyscy wasi wrogowie nie będą mogli odeprzeć ani się sprzeciwić.
Będą zaś was wydawać rodzice i bracia, krewni i przyjaciele, a niektórych spośród was nawet zabiją.
Będziecie znienawidzeni przez wszystkich ze względu na Moje imię,
ale włos wam z głowy nie spadnie.
Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze dusze.
Gdy zobaczycie Jeruzalem otoczone przez wojska, to wiedzcie, że zniszczenie jego jest bliskie.
Wtedy mieszkańcy Judei niech uciekają w góry, a ci, którzy są we wsiach, niech nie wracają.
Będą to dni pomsty, w których wypełni się wszystko, co jest napisane.
W tych dniach najtrudniej będzie kobietom ciężarnym i karmiącym. Nastanie bowiem wielki ucisk na ziemi i gniew na ten lud.
Jedni polegną od miecza, innych wezmą w niewolę do wszystkich narodów. A Jeruzalem będzie deptane przez pogan, dopóki czasy pogan się nie wypełnią.
Będą też znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga bezradnych narodów z powodu huku morza i nawałnicy.
Ludzie ze strachu będą odchodzić od zmysłów w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi, bo moce niebios zostaną poruszone.
Wtedy zobaczą Syna Człowieczego przychodzącego na obłoku, z mocą i wielką chwałą.
A gdy się to zacznie, umocnijcie się i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie.
Opowiedział im również przypowieść: Popatrzcie na drzewo figowe i wszystkie drzewa.
Gdy widzicie, że wypuszczają pąki, sami poznajecie, że lato jest już blisko.
Tak samo i wy, gdy zobaczycie, że to się dzieje, wiedzcie, że blisko jest Królestwo Boga.
Zapewniam was, że nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie.
Niebo i ziemia przeminą, ale Moje słowa nie przeminą.
Strzeżcie się, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, aby ten dzień was nie zaskoczył
niby pułapka. Przyjdzie on bowiem na wszystkich, którzy mieszkają na całej ziemi.
Czuwajcie więc i módlcie się nieustannie, abyście uniknęli tego wszystkiego, co ma nadejść i stanęli przed Synem Człowieczym.
W ciągu dnia Jezus nauczał w świątyni, a na noc wychodził i spędzał ją na górze zwanej Oliwną.
Rano natomiast cały lud podążał do Niego, aby Go słuchać w świątyni.
Zbliżało się święto Przaśników nazywane Paschą.
Arcykapłani i nauczyciele Prawa zastanawiali się, jak zabić Jezusa, bali się bowiem ludu.
Wtedy szatan wstąpił w Judasza, jednego z grona Dwunastu, nazywanego Iskariotą.
Poszedł on i ustalił z arcykapłanami i dowódcami straży, w jaki sposób im Go wydać.
Oni zaś ucieszyli się i ustalili, że dadzą mu pieniądze.
A on zgodził się i szukał stosownej chwili, aby Go wydać z dala od ludu.
Nadszedł dzień Przaśników, w którym należało złożyć ofiarę Paschy.
Jezus więc wysłał Piotra i Jana i powiedział: Idźcie i przygotujcie dla nas wieczerzę paschalną, abyśmy mogli ją spożyć.
Oni zaś zapytali: Gdzie chcesz, abyśmy ją przygotowali?
Odpowiedział im: Gdy wejdziecie do miasta, spotka was człowiek niosący dzban wody. Pójdźcie za nim do domu, do którego wejdzie
i powiedzcie gospodarzowi tego domu: Nauczyciel pyta: Gdzie jest pomieszczenie, w którym mógłbym z Moimi uczniami spożyć wieczerzę paschalną?
On wskaże wam dużą salę, przygotowaną na piętrze. Tam wszystko przyrządźcie.
Poszli więc, znaleźli wszystko tak, jak im powiedział i przyrządzili Paschę.
A gdy nadeszła pora, zajął miejsce, a z Nim apostołowie.
Wtedy powiedział do nich: Bardzo pragnąłem spożyć tę wieczerzę paschalną z wami, zanim będę cierpiał.
Mówię wam, że już jej nie będę spożywał aż się urzeczywistni w Królestwie Boga.
Następnie wziął kielich i po dziękczynieniu powiedział: Bierzcie i rozdzielcie między siebie.
Mówię wam: Odtąd nie będę już pił z owocu winnego krzewu, aż nadejdzie Królestwo Boga.
Wziął też chleb, po dziękczynieniu połamał i dał im, mówiąc: To jest Moje ciało, które za was będzie wydane. To czyńcie na Moją pamiątkę.
A po wieczerzy podał także kielich, mówiąc: Ten kielich to Nowe Przymierze w Mojej krwi, która za was będzie wylana.
Lecz oto ręka tego, który Mnie wyda, jest przy Mnie na stole.
Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, zgodnie z tym, co jest postanowione, jednak biada temu człowiekowi, przez którego będzie wydany.
Wtedy oni zaczęli się zastanawiać między sobą, kto z nich miałby to uczynić.
Wynikł spór między nimi o to, kto z nich ma uchodzić za ważniejszego.
On zaś powiedział do nich: Królowie panują nad narodami, a władców nazywa się dobroczyńcami.
Wy jednak tak nie postępujcie. Kto z was jest ważniejszy, niech stanie się jak ten młodszy, a kto jest przełożonym, niech będzie jak ten, który służy.
Kto bowiem jest ważniejszy: ten, kto zasiada przy stole, czy ten, który służy? Czy nie ten, kto zasiada przy stole? Ja natomiast jestem pośród was jak ten, który służy.
Wy jesteście tymi, którzy wytrwali wraz ze Mną w Moich doświadczeniach.
Dlatego i Ja wam powierzam Królestwo, jak Mój Ojciec powierzył je Mnie,
abyście w Moim Królestwie jedli i pili przy Moim stole, i zasiedli na tronach, by sądzić dwanaście pokoleń Izraela.
Szymonie, Szymonie! Oto szatan domagał się, aby was przesiać jak pszenicę.
Ja jednak prosiłem za tobą, aby nie ustała twoja wiara. Ty natomiast, gdy się nawrócisz, utwierdzaj swoich braci.
Wtedy Piotr powiedział: Panie, z Tobą jestem gotów pójść do więzienia i na śmierć.
Jezus jednak mu odpowiedział: Mówię ci, Piotrze, zanim dzisiaj kogut zapieje, ty trzy razy się Mnie wyprzesz.
Powiedział też do nich: Czy brakowało wam czegokolwiek, gdy was rozesłałem bez sakiewki, bez torby i bez sandałów? Oni odpowiedzieli: Niczego!
Oznajmił więc im: Teraz jednak, jeśli ktoś ma sakiewkę, niech ją weźmie z sobą, podobnie i torbę. Kto tego nie ma, niech sprzeda swój płaszcz i kupi miecz.
Mówię wam, że musi się dokonać to, co o Mnie zostało napisane: I zaliczono Go do przestępców. Tak bowiem wypełnia się wszystko, co Mnie dotyczy.
Wtedy oni powiedzieli: Panie, tu są dwa miecze. A On na to: Wystarczy.
Potem zgodnie ze swoim zwyczajem wyszedł i udał się na Górę Oliwną, a Jego uczniowie szli za Nim.
Gdy przyszedł na miejsce, powiedział do nich: Módlcie się, abyście nie ulegli pokusie.
Sam natomiast oddalił się od nich na odległość rzutu kamieniem, upadł na kolana i modlił się:
Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode Mnie ten kielich, lecz nie Moja, ale Twoja wola niech się stanie.
Wtedy ukazał Mu się anioł z nieba i Go umacniał.
W śmiertelnym zmaganiu modlił się jeszcze gorliwiej, a pot spływał z Niego na ziemię jakby krople krwi.
Gdy skończył się modlić, przyszedł do uczniów i zastał ich śpiących ze smutku.
Powiedział do nich: Dlaczego śpicie? Wstańcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie.
Gdy On jeszcze mówił, nadeszła zgraja, którą przyprowadził jeden z Dwunastu, imieniem Judasz. Przybliżył się do Jezusa, aby Go pocałować.
Wtedy Jezus powiedział: Judaszu, pocałunkiem zdradzasz Syna Człowieczego?
Ci, którzy byli obok Niego, widząc co się dzieje, zapytali: Panie, czy mamy uderzyć mieczem?
I jeden z nich ugodził sługę arcykapłana, i odciął mu prawe ucho.
Lecz Jezus powiedział: Przestańcie, dosyć tego! Potem dotknął jego ucha i uleczył go.
Następnie Jezus oświadczył przybyłym arcykapłanom, dowódcom straży świątynnej i przełożonym: Jak po przestępcę przyszliście z mieczami i kijami.
Codziennie byłem wśród was w świątyni, a nie podnieśliście na Mnie ręki, lecz teraz nastała wasza godzina i potęga ciemności.
Potem schwytali Go, powiedli i wprowadzili do domu arcykapłana. Piotr natomiast szedł za Nim w pewnej odległości.
Na środku dziedzińca rozpalili ognisko i rozsiedli się wokół, a wśród nich Piotr.
Wtedy pewna służąca, która zobaczyła, jak siedział w blasku ognia, przyjrzała się mu uważnie i powiedziała: On też był z Nim.
Lecz on wyparł się i oznajmił: Nie znam Go, kobieto.
Niedługo potem ktoś inny zobaczył Piotra i powiedział: Ty też jesteś jednym z nich. On jednak zaprzeczył: Człowieku, nie jestem!
Gdy minęła prawie godzina, ktoś inny z uporem twierdził: Na pewno i ten był z Nim, jest przecież Galilejczykiem!
Ale Piotr odpowiedział: Człowieku, nie wiem o czym mówisz! A kiedy on jeszcze to mówił, kogut zapiał.
Wtedy Pan obrócił się i spojrzał na Piotra. A Piotr przypomniał sobie to, co mu Pan powiedział: Dziś, zanim kogut zapieje, trzy razy się Mnie wyprzesz.
I wyszedł na zewnątrz, i gorzko zapłakał.
Mężczyźni natomiast, którzy trzymali Go pod strażą drwili z Niego i Go bili.
Zasłaniali Mu oczy i mówili do Niego: Prorokuj, kto Cię uderzył!
Wiele też innych obelg mówili przeciwko Niemu.
A gdy nadszedł dzień i zebrali się przełożeni ludu, arcykapłani i nauczyciele Prawa, wtedy przyprowadzili Jezusa i postawili Go przed Sanhedrynem.
I mówili: Powiedz nam, czy Ty jesteś Mesjasz? Odpowiedział im: Jeśli nawet wam powiem, nie uwierzycie,
a jeśli zapytam, nie odpowiecie.
Odtąd Syn Człowieczy zasiądzie po prawicy Mocy Boga.
Wtedy wszyscy zawołali: Jesteś więc Synem Boga?! Odpowiedział im: Wy mówicie, że Ja jestem.
Wówczas oni powiedzieli: Czy potrzeba nam jeszcze dowodu? Sami usłyszeliśmy z Jego ust.
Całe zgromadzenie powstało, zaprowadzili Jezusa do Piłata
i zaczęli Go oskarżać. Mówili: Stwierdziliśmy, że buntuje nasz naród, wstrzymuje go od płacenia podatków cesarzowi i mówi, że sam jest Mesjaszem, królem.
Wówczas Piłat zapytał Go: Czy Ty jesteś królem Żydów? On odpowiedział: Ty to mówisz.
Wtedy Piłat oznajmił arcykapłanom i tłumom: Nie znajduję żadnej winy w tym człowieku.
Oni jednak coraz natarczywiej oskarżali Go: Swoim nauczaniem buntuje lud w całej Judei. Zaczął od Galilei i dotarł aż tutaj.
Gdy Piłat to usłyszał, zapytał: Czy ten człowiek jest Galilejczykiem?
A gdy dowiedział się, że Herod ma nad Nim władzę, odesłał Go do Heroda, który był właśnie w tych dniach w Jerozolimie.
Na widok Jezusa Herod niezmiernie się ucieszył, bo od dłuższego czasu pragnął Go zobaczyć. Słyszał o Nim i miał nadzieję, że ujrzy jakiś znak, dokonany przez Niego.
Zadawał Mu wiele pytań, lecz Jezus nic mu nie odpowiedział.
Arcykapłani i nauczyciele Prawa stali wokoło i z zacietrzewieniem Go oskarżali.
Wtedy Herod ze swoimi żołnierzami wyszydził Go, ubrał w lśniącą szatę i odesłał do Piłata.
W tym dniu Herod z Piłatem zostali przyjaciółmi. Wcześniej bowiem żyli we wzajemnej wrogości.
Piłat zaś zwołał arcykapłanów, przywódców oraz lud
i powiedział do nich: Przyprowadziliście do mnie tego człowieka jako podżegacza ludu. Ja jednak przesłuchałem Go wobec was i nie znalazłem w tym człowieku żadnego powodu, dla którego Go oskarżacie.
Herod także, bo odesłał Go do nas. Nie popełnił zatem niczego, czym zasłużyłby na śmierć.
Każę Go więc ubiczować i uwolnię.
*
Wtedy wszyscy razem zawołali: Tego strać, a uwolnij nam Barabasza!
A został on wtrącony do więzienia za wywołanie rozruchów w mieście i za zabójstwo,
Piłat jednak ponownie przemówił do nich, chcąc uwolnić Jezusa.
Lecz oni wołali: Ukrzyżuj, ukrzyżuj Go!
Wtedy po raz trzeci powiedział do nich: Co On właściwie złego uczynił? Nie znalazłem w Nim żadnego powodu, by Go skazać na śmierć. Każę Go więc wychłostać i uwolnię.
Oni jednak głośno krzycząc, domagali się, aby został ukrzyżowany, a krzyki ich się wzmagały.
Piłat zatem postanowił, że stanie się według ich żądania.
I uwolnił tego, którego się domagali, a który został wtrącony do więzienia za rozruchy i zabójstwo. Jezusa natomiast wydał zgodnie z ich wolą.
A gdy Go wyprowadzili, zatrzymali niejakiego Szymona Cyrenejczyka, który wracał z pola. Włożyli na niego krzyż, aby go dźwigał za Jezusem.
Szło też za Nim wielkie mnóstwo ludu, także kobiet, które płakały i żałośnie zawodziły nad Nim.
Jezus zwrócił się do nich i powiedział: Córki Jeruzalem, nie płaczcie nade Mną, lecz płaczcie nad sobą i swoimi dziećmi.
Zbliżają się bowiem dni, kiedy będą mówić: Szczęśliwe bezpłodne, bezdzietne i nie karmiące.
Wtedy zaczną wołać do gór: Padnijcie na nas, a do pagórków: Przykryjcie nas.
Jeśli bowiem z zielonym drzewem tak się dzieje, to co będzie z uschłym?
Prowadzono także dwóch innych, złoczyńców, aby ich z Nim stracić.
Gdy przyszli na miejsce zwane Czaszką, ukrzyżowali tam Jego i złoczyńców, jednego po prawej, drugiego po lewej Jego stronie.
Wtedy Jezus powiedział: Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią. A przy podziale Jego szat rzucili losy.
Lud stał i się przyglądał. Przywódcy ludu natomiast szydzili i mówili: Innych uratował, niech ocali siebie, jeśli jest On tym wybranym Mesjaszem Boga.
Drwili z Niego również żołnierze, podchodzili i podawali Mu skwaśniałe wino.
Mówili: Jeśli jesteś królem Żydów, uratuj samego siebie.
Był też nad Nim napis: Ten jest królem Żydów.
Jeden z powieszonych złoczyńców urągał Mu i mówił: Czy nie Ty jesteś Mesjaszem? Ocal siebie samego i nas.
W odpowiedzi drugi skarcił go i powiedział: Czy ty się Boga nie boisz? Ponosisz przecież tę samą karę.
My co prawda sprawiedliwie otrzymujemy to, na co zasłużyliśmy, Ten zaś nic złego nie uczynił.
I dodał: Jezu, pamiętaj o mnie, gdy wejdziesz do Twojego Królestwa.
Odpowiedział mu: Zapewniam cię, dziś będziesz ze Mną w raju.
Było już około godziny szóstej i ciemność ogarnęła całą ziemię aż do godziny dziewiątej.
Słońce się zaćmiło a zasłona w świątyni rozdarła się przez środek.
Jezus zawołał donośnym głosem: Ojcze, w Twoje ręce powierzam Mojego ducha. I po tych słowach oddał ducha.
Gdy setnik zobaczył, co się wydarzyło, uwielbiając Boga, powiedział: Naprawdę, ten Człowiek był sprawiedliwy.
A wszyscy, którzy się zgromadzili na to widowisko, gdy zobaczyli, co się wydarzyło, bijąc się w piersi, zawracali.
Natomiast ci, którzy Go znali, stali z daleka. Przyglądały się temu również kobiety, które towarzyszyły Jezusowi od Galilei.
Był tam pewien członek Rady, imieniem Józef, człowiek dobry i sprawiedliwy.
Pochodził z Arymatei, miasta żydowskiego. Oczekiwał Królestwa Boga i nie zgadzał się z uchwałą ani z jej wykonaniem.
Udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa.
A gdy je zdjął, owinął płótnem i złożył w grobowcu wykutym w skale, w którym dotąd jeszcze nikogo nie pochowano.
A był to Dzień Przygotowania i szabat zaczynał jaśnieć.
Były przy tym kobiety, które za Jezusem przyszły z Galilei. Zobaczyły grobowiec i jak złożono Jego ciało.
Gdy powróciły, przygotowały wonności i olejki. W szabat jednak zgodnie z przykazaniem odpoczywały.
W pierwszy dzień tygodnia wczesnym rankiem poszły do grobu, niosąc przygotowane aromatyczne olejki.
Zauważyły, że kamień od grobowca był odsunięty.
Gdy weszły do środka, nie znalazły tam ciała Pana Jezusa.
Wtedy stanęły bezradne. Nagle pojawili się przy nich dwaj mężowie w lśniących szatach.
Przestraszone pochyliły głowy ku ziemi, a oni powiedzieli do nich: Dlaczego szukacie Żyjącego wśród umarłych?
Nie ma Go tu, zmartwychwstał. Przypomnijcie sobie, co wam powiedział, gdy był jeszcze w Galilei:
Syn Człowieczy musi być wydany w ręce grzesznych ludzi i ukrzyżowany, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie.
Wtedy przypomniały sobie Jego słowa,
wróciły od grobu i przekazały to wszystko Jedenastu oraz wszystkim pozostałym.
A były to: Maria Magdalena, Joanna i Maria, matka Jakuba, oraz pozostałe kobiety, które były z nimi. Opowiadały o tym apostołom,
ale słowa te wydały im się tak niedorzeczne, że nie uwierzyli.
Piotr jednak wstał i pobiegł do grobu. Schylił się i zobaczył tylko płótna. Wrócił więc zdumiony tym, co się wydarzyło.
W tym samym dniu dwaj z nich szli do wioski zwanej Emmaus, oddalonej sześćdziesiąt stadiów od Jeruzalem.
Rozmawiali z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło.
Gdy tak rozmawiali i rozprawiali, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi.
Lecz ich oczy były jakby zasłonięte, tak że Go nie poznali.
On zaś zapytał ich: O czym tak rozprawiacie idąc? Zatrzymali się zasmuceni.
A jeden z nich, który miał na imię Kleofas, odpowiedział: Ty jesteś chyba jedynym przybyszem w Jeruzalem, który nie wie o tym, co tam się stało w tych dniach.
Zapytał ich: O czym? Oni zaś odpowiedzieli: O tym, co dotyczy Jezusa z Nazaretu, który był wielkim prorokiem w działaniu i w mowie przed Bogiem i całym ludem,
o tym, jak arcykapłani i przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali.
A my spodziewaliśmy się, że On właśnie ma wybawić Izraela. Dzisiaj upływa już trzeci dzień, jak się to wszystko stało.
Także niektóre kobiety z naszego grona zdumiały nas: będąc rano przy grobie
nie znalazły Jego ciała. Przyszły i opowiadały, że miały widzenie aniołów, którzy mówili, że On żyje.
Wtedy niektórzy z nas poszli do grobu i zastali wszystko tak, jak opowiadały kobiety, ale Jego nie zobaczyli.
Na to On powiedział do nich: O, bezmyślni i zbyt nieczułego serca, by wierzyć we wszystko, co powiedzieli prorocy.
Przecież Mesjasz musiał to wycierpieć, by wejść do swojej chwały.
Następnie zaczynając od Mojżesza i wszystkich proroków, wyjaśnił im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego.
Gdy przybliżyli się do wioski, do której zmierzali, On sprawiał wrażenie, że chce pójść dalej.
Oni jednak nalegali: Pozostań z nami, bo dzień mija i nadchodzi już wieczór. Wszedł więc, by zostać z nimi.
A gdy zasiadł z nimi przy stole, wziął chleb, pobłogosławił, połamał go i podał im.
Wtedy otworzyły się im oczy i poznali Go, lecz On stał się dla nich niewidzialny.
I powiedzieli do siebie: Czy serce nie biło nam mocniej, gdy mówił do nas w drodze i wyjaśniał Pisma?
Powstali i o tej samej godzinie wrócili do Jeruzalem. Tam zastali zgromadzonych Jedenastu i innych z nimi,
którzy mówili: Pan naprawdę zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi.
Oni natomiast opowiadali, co wydarzyło się w drodze i jak Go rozpoznali przy łamaniu chleba.
Gdy to mówili, sam Jezus stanął pomiędzy nimi i powiedział: Pokój wam.
Oni przerazili się i przestraszeni myśleli, że widzą ducha.
A On ich zapytał: Dlaczego jesteście zatrwożeni? Dlaczego wątpliwości ogarniają wasze serca?
Zobaczcie Moje ręce i stopy - to Ja jestem. Dotknijcie Mnie i zobaczcie - przecież duch nie ma ciała ani kości, a jak widzicie, Ja mam.
Gdy to powiedział, pokazał im ręce i stopy.
Kiedy zaś z radości jeszcze nie dowierzali i byli zdumieni, zapytał ich: Macie tu coś do jedzenia?
Podali Mu kawałek pieczonej ryby.
A On wziął i zjadł w ich obecności.
Potem zwrócił się do nich: To właśnie wam mówiłem, gdy byłem jeszcze z wami, że musi się spełnić wszystko, co jest o Mnie napisane w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach.
Wtedy otworzył ich umysły, aby rozumieli Pisma.
I powiedział im: Zostało przecież napisane, że Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia powstanie z martwych.
W imię Jego będzie głoszone wszystkim narodom wezwanie do opamiętania dla odpuszczenia grzechów, zaczynając od Jeruzalem.
Wy jesteście tego świadkami.
Oto Ja posyłam wam Obietnicę Mojego Ojca. Dlatego pozostańcie w mieście dopóki nie przyjmiecie mocy z wysokości.
Potem wyprowadził ich aż do Betanii, podniósł ręce i pobłogosławił.
Podczas gdy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba.
Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jeruzalem.
Przez cały czas przebywali w świątyni, wielbiąc Boga.
Na początku było Słowo, a Słowo było zwrócone ku Bogu i Bogiem było Słowo.
Ono było na początku zwrócone ku Bogu.
Przez Nie wszystko się stało, a bez Niego nic się nie stało. To, co się stało
w Nim, było życiem. Życie zaś było światłością ludzi,
a światłość świeci w ciemności i ciemność jej nie ogarnęła.
Był człowiek o imieniu Jan, posłany przez Boga.
Przyszedł jako świadek, aby zaświadczyć o światłości i aby wszyscy przez niego uwierzyli.
Nie był on światłością, lecz miał zaświadczyć o światłości.
Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi.
Na Świecie było Słowo i świat przez Nie powstał, ale świat Go nie poznał.
Przyszło do swoich, lecz swoi Go nie przyjęli.
Dało zaś moc stania się dziećmi Bożymi tym, którzy Je przyjęli i uwierzyli w Jego imię,
którzy zostali zrodzeni nie z krwi ani z woli ciała, ani z woli mężczyzny, lecz z Boga.
A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas pełne łaski i prawdy. Ujrzeliśmy Jego chwałę, chwałę jako Jednorodzonego od Ojca.
Jan świadcząc o Nim, głośno zawołał: Ten, o którym powiedziałem, że idzie za mną, zaistniał przede mną, bo był wcześniej niż ja.
Wszyscy bowiem wzięliśmy z Jego pełni łaskę za łaską,
gdyż Prawo zostało dane przez Mojżesza, a łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa.
Boga nikt nigdy nie widział. Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, On uczynił Go znanym.
Takie jest świadectwo Jana. Gdy Żydzi z Jerozolimy posłali do niego kapłanów i lewitów, aby go zapytali: Kim ty jesteś?,
on wyznał, a nie zaprzeczył, wyznał: Ja nie jestem Mesjaszem.
Wówczas go zapytali: Kim więc jesteś? Czy jesteś Eliaszem? Odpowiedział: Nie jestem. Czy może jesteś prorokiem? Oznajmił: Nie.
Zapytali więc: Kim jesteś? Musimy bowiem dać odpowiedź tym, którzy nas posłali. Co mówisz sam o sobie?
Odpowiedział: Ja jestem głosem wołającego na pustyni: Prostujcie drogę Pana! - jak powiedział prorok Izajasz.
Wysłannicy zaś byli spośród faryzeuszy.
Zapytali go: Dlaczego więc chrzcisz, skoro nie jesteś Mesjaszem ani Eliaszem, ani prorokiem?
Jan odpowiedział: Ja chrzczę wodą. Pośród was jest jednak Ten, którego wy nie znacie,
który idzie za mną, a któremu nie jestem godny rozwiązać rzemyka u Jego sandałów.
Działo się to za Jordanem w Betanii, gdzie Jan chrzcił.
Nazajutrz zobaczył przychodzącego do niego Jezusa. Wtedy powiedział: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.
To jest Ten, o którym powiedziałem: Za mną idzie Mąż, który zaistniał przede mną, bo był wcześniej niż ja.
Ja Go dotąd nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą, aby objawił się Izraelowi.
Następnie Jan złożył takie świadectwo: Ujrzałem Ducha, który jakby gołębica zstąpił z nieba i spoczął na Nim.
Ja Go dotąd nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, On mi powiedział: Gdy zobaczysz Tego, na którego zstępuje Duch i spoczywa na Nim, to On właśnie będzie chrzcił Duchem Świętym.
Ja to zobaczyłem i daję świadectwo, że On jest Synem Boga.
Nazajutrz Jan ze swoimi dwoma uczniami stał na tym samym miejscu.
Kiedy zobaczył przechodzącego Jezusa, powiedział: Oto Baranek Boży.
Jego dwaj uczniowie usłyszeli, jak to mówił i poszli za Jezusem.
Gdy Jezus się odwrócił i zobaczył ich idących, zapytał: Czego szukacie? Oni zaś odpowiedzieli: Rabbi - to znaczy Nauczycielu - gdzie mieszkasz?
Powiedział im: Chodźcie i zobaczcie. Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. A działo się to około godziny dziesiątej.
Andrzej, brat Szymona Piotra, był jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za Nim.
Odszukał on najpierw swojego brata Szymona i powiedział do niego: Znaleźliśmy Mesjasza - to znaczy Chrystusa.
I przyprowadził go do Jezusa. Jezus zaś spojrzał na niego i powiedział: Ty jesteś Szymon, syn Jana, ty będziesz się nazywał Kefas - to znaczy Piotr.
Nazajutrz Jezus chciał pójść do Galilei. Spotkał Filipa i powiedział do niego: Pójdź za Mną!
A Filip był z Betsaidy, z miasta Andrzeja i Piotra.
Kiedy Filip spotkał Natanaela, oznajmił mu: Znaleźliśmy Tego, o którym napisał Mojżesz w Prawie i prorocy, Jezusa, syna Józefa z Nazaretu.
Natanael jednak zapytał: Czy z Nazaretu może być coś dobrego? Filip odpowiedział: Chodź i zobacz.
A gdy Jezus ujrzał nadchodzącego Natanaela, powiedział: Oto prawdziwy Izraelita, w którym nie ma podstępu.
Wtedy Natanael zapytał: Skąd mnie znasz? Jezus zaś odpowiedział: Zanim Filip ciebie zawołał, widziałem cię pod drzewem figowym.
Wówczas Natanael oznajmił: Rabbi, Ty jesteś Synem Boga, Ty jesteś Królem Izraela.
Jezus natomiast zapytał: Czy wierzysz dlatego, że powiedziałem: Widziałem cię pod drzewem figowym? Zobaczysz jeszcze większe rzeczy.
I dodał: Zapewniam, zapewniam was: Ujrzycie nad Synem Człowieczym niebo otwarte i aniołów Boga wstępujących i zstępujących.
Trzeciego dnia odbywało się wesele w Kanie Galilejskiej i była tam matka Jezusa.
Na wesele zaproszono też Jezusa i Jego uczniów.
A gdy zabrakło wina, matka Jezusa powiedziała do Niego: Wina nie mają.
Odpowiedział jej Jezus: Czego chcesz ode Mnie, niewiasto? Jeszcze nie nadeszła Moja godzina.
Wtedy Jego matka powiedziała do sług: Zróbcie to, co wam powie.
A stało tam sześć kamiennych stągwi, przeznaczonych do obrzędowych obmyć żydowskich. Każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary.
Wówczas Jezus powiedział do nich: Napełnijcie stągwie wodą. I napełnili je aż po brzegi.
Następnie polecił im: Zaczerpnijcie teraz i zanieście gospodarzowi wesela. I zanieśli.
A gdy gospodarz wesela spróbował wody, która stała się winem - a nie wiedział, skąd jest, słudzy zaś, którzy czerpali wodę, wiedzieli - zawołał pana młodego.
Powiedział do niego: Każdy człowiek najpierw podaje dobre wino, a gdy sobie popiją, gorsze. Ty natomiast dobre wino zachowałeś aż do tej pory.
Ten pierwszy ze znaków Jezus uczynił w Kanie Galilejskiej. Ukazał swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie.
Potem udał się ze swoją matką, braćmi i uczniami do Kafarnaum i pozostał tam przez kilka dni.
Gdy zbliżała się Pascha żydowska, Jezus udał się do Jerozolimy.
W świątyni zastał siedzących bankierów oraz sprzedających woły, owce i gołębie.
Wówczas splótł sobie bicz ze sznurów, wypędził wszystkich ze świątyni, także owce i woły, rozsypał pieniądze wymieniającym, a stoły powywracał.
Do sprzedawców gołębi natomiast powiedział: Zabierzcie je stąd! Z domu Mojego Ojca nie czyńcie targowiska!
Wtedy Jego uczniowie przypomnieli sobie, że jest napisane: Gorliwość o dom Twój pożre Mnie,
Żydzi zaś zapytali: Jakim znakiem potwierdzisz nam, że masz prawo to czynić?
Jezus oznajmił: Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni ją odbuduję.
Wówczas Żydzi powiedzieli: Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty w trzy dni ją odbudujesz?
On jednak mówił o świątyni swojego ciała.
Gdy więc zmartwychwstał, Jego uczniowie przypomnieli sobie, że to mówił, i uwierzyli Pismu i słowom, które Jezus powiedział .
W Jerozolimie zaś podczas święta Paschy wielu widząc znaki, które czynił, uwierzyło w Niego.
Jezus jednak nie polegał na nich, ponieważ wszystkich znał
i nie potrzebował niczyjego świadectwa o człowieku. Sam bowiem wiedział, co się w człowieku kryje.
Wśród faryzeuszy był pewien człowiek o imieniu Nikodem, dostojnik żydowski.
Przyszedł on do Jezusa nocą i powiedział do Niego: Rabbi, wiemy, że przyszedłeś od Boga jako nauczyciel. Nikt bowiem, jeśli Bóg nie jest z nim, nie może takich znaków czynić, jakie Ty czynisz.
Jezus zaś odpowiedział: Zapewniam, zapewniam cię, jeśli się ktoś nie narodzi z góry, nie może ujrzeć Królestwa Boga.
Wtedy Nikodem zapytał: Jak człowiek może się narodzić, będąc starcem? Czy może po raz drugi wejść do łona swojej matki i się narodzić?
Jezus odpowiedział: Zapewniam, zapewniam cię, jeśli się ktoś nie narodzi z wody i Ducha, nie może wejść do Królestwa Boga.
To, co się narodziło z ciała, jest ciałem, a to, co się narodziło z Ducha, jest duchem.
Nie dziw się, że powiedziałem: Musicie się narodzić z góry.
Wiatr wieje, gdzie chce i słyszysz jego szum, ale nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd odchodzi. Tak jest z każdym, kto się narodził z Ducha.
Wówczas Nikodem zapytał: Jak to możliwe?
Jezus zaś odpowiedział: Ty jesteś nauczycielem Izraela i tego nie wiesz?
Zapewniam, zapewniam cię, że to, co wiemy, mówimy i świadczymy o tym, co ujrzeliśmy, a naszego świadectwa nie przyjmujecie.
Jeśli powiedziałem wam o rzeczach ziemskich, a nie uwierzyliście, to jak uwierzycie, jeśli powiem wam o rzeczach niebiańskich?
Nikt nie wstąpił do nieba oprócz Syna Człowieczego, który z nieba zstąpił.
I jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy,
aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne.
Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego Jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w Niego wierzy, nic zginął, ale miał życie wieczne.
Bóg przecież nic posłał Syna na świat, aby świat osądził, lecz aby świat został przez Niego zbawiony.
Kto wierzy w Niego, nie jest sądzony, a kto nie wierzy, już został osądzony, gdyż nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Boga.
Sąd zaś polega na tym, że światłość przyszła na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność niż światłość, ponieważ złe były ich uczynki.
Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światłości i jej unika, aby jego czyny nie zostały ujawnione.
Każdy natomiast, kto postępuje w prawdzie, przychodzi do światłości, aby stało się widoczne, że jego czyny są dokonane w Bogu.
Potem Jezus wraz z uczniami udał się do Judei i tam przebywał z nimi i chrzcił.
Podobnie Jan chrzcił w Ainon, w pobliżu Salim, gdyż było tam dużo wody. I przychodzili ludzie, i byli chrzczeni.
Jan nie był bowiem jeszcze uwięziony.
W tym czasie z powodu oczyszczania doszło do sporu między jakimś Żydem a uczniami Jana.
Przyszli więc do Jana i powiedzieli: Rabbi, Ten, który był z tobą za Jordanem i o którym dałeś świadectwo, chrzci i wszyscy przychodzą do Niego.
Wtedy Jan odpowiedział: Człowiek nie może otrzymać niczego, jeśli nie będzie mu dane z nieba.
Wy jesteście świadkami, że powiedziałem: Ja nie jestem Mesjaszem, ale jestem przed Nim posłany.
Ten, kto ma oblubienicę, jest Oblubieńcem, a przyjaciel oblubieńca, gdy stoi i słyszy go, bardzo się raduje z głosu oblubieńca. Ta moja radość więc stała się pełna.
On musi wzrastać, a ja stawać się mniejszym.
Ten, kto przychodzi z góry, jest ponad wszystkimi. Ten, kto jest z ziemi, z ziemi jest i mówi rzeczy ziemskie. Ten, kto przychodzi z nieba, jest ponad wszystkimi
i daje świadectwo o tym, co ujrzał i usłyszał, lecz Jego świadectwa nikt nie przyjmuje.
Ten, kto przyjął Jego świadectwo, potwierdził, że Bóg jest prawdomówny.
Kogo bowiem Bóg posłał, głosi słowa Boga, gdyż Bóg bez miary udziela Ducha.
Ojciec miłuje Syna i wszystko oddał w Jego ręce.
Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne, kto zaś nie jest posłuszny Synowi, nie doświadczy życia, ale gniew Boży pozostaje nad nim.
Kiedy Jezus dowiedział się, że faryzeusze usłyszeli, iż więcej uczniów zyskuje i chrzci niż Jan,
chociaż Jezus sam nie chrzcił, lecz Jego uczniowie,
opuścił Judeę i wrócił do Galilei.
Musiał zaś przejść przez Samarię.
Zbliżał się do pewnego miasta w Samarii, zwanego Sychar, blisko pola, które Jakub dał swemu synowi Józefowi.
A była tam studnia Jakuba. Jezus więc utrudzony drogą usiadł przy niej. Było to około godziny szóstej.
Wtedy zbliżyła się kobieta, Samarytanka, aby zaczerpnąć wody. Jezus powiedział do niej: Daj mi pić!
Jego uczniowie bowiem poszli do miasta, aby kupić żywność.
Samarytanka odpowiedziała: Jak Ty, będąc Żydem, możesz prosić mnie, kobietę samarytańską, abym dała Ci pić? Żydzi bowiem nie utrzymują kontaktów z Samarytanami.
Jezus jej oznajmił: Gdybyś znała dar Boga i wiedziała, kim jest Ten, który do ciebie mówi: Daj mi pić, ty poprosiłabyś Go, a dałby Ci wodę żywą.
Odpowiedziała Mu kobieta: Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głęboka. Skąd więc masz wodę żywą?
Czy Ty jesteś większy od naszego ojca Jakuba, który dał nam tę studnię, sam z niej pił, a także jego synowie i trzody?
Jezus jej oznajmił: Każdy, kto pije tę wodę, znowu będzie pragnął.
Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nigdy więcej nie będzie pragnął, ale woda, którą mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu.
Kobieta powiedziała do Niego: Panie, daj mi tę wodę, abym więcej nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać.
Polecił jej: Idź, zawołaj swojego męża i przyjdź tutaj.
Kobieta oznajmiła: Nie mam męża. Powiedział jej Jezus: Dobrze powiedziałaś: Nie mam męża.
Miałaś bowiem pięciu mężów, a ten, z którym teraz jesteś, nie jest twoim mężem. Zgodnie z prawdą to powiedziałaś.
Kobieta Mu odpowiedziała: Panie, widzę, że jesteś prorokiem.
Nasi ojcowie na tej górze czcili Boga, ale wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy Go czcić.
Jezus powiedział do niej: Wierz mi, kobieto, że zbliża się godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będzie się już więcej oddawać czci Ojcu.
Wy czcicie Tego, którego nie znacie, my czcimy Tego, którego znamy, gdyż zbawienie wywodzi się od Żydów.
Ale zbliża się godzina, i teraz już jest, gdy prawdziwi czciciele będą czcić Ojca w Duchu i prawdzie. Takich bowiem czcicieli szuka Ojciec.
Bóg jest Duchem i Jego czciciele powinni Go czcić w Duchu i prawdzie.
Kobieta powiedziała: Wiem, że przyjdzie Mesjasz, czyli Chrystus. Gdy On przyjdzie, objawi nam wszystko.
Jezus jej powiedział: Ja, który mówię do ciebie, Ja jestem Nim.
Wówczas przyszli Jego uczniowie i dziwili się, że rozmawia z kobietą. Nikt jednak nie zapytał: Czego chcesz od niej? lub: Dlaczego z nią rozmawiasz?
Wtedy kobieta pozostawiła dzban, poszła do miasta i powiedziała ludziom:
Idźcie, zobaczcie człowieka, który powiedział mi wszystko, co uczyniłam. Czy nie jest On Mesjaszem?
Wyszli z miasta i szli do Niego.
Tymczasem uczniowie prosili Go: Rabbi, zjedz!
On jednak odpowiedział: Ja mam do zjedzenia pokarm, którego wy nie znacie.
Uczniowie więc pytali się nawzajem: Czy ktoś przyniósł Mu jedzenie?
Jezus im powiedział: Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał i wykonać Jego dzieło.
Czy nie mówicie: Jeszcze cztery miesiące i nadejdą żniwa? Mówię wam, spójrzcie i popatrzcie na pola, że bielą się do żniw. Już
żniwiarz otrzymuje zapłatę i zbiera owoc na życie wieczne, aby siewca radował się ze żniwiarzem.
Prawdziwe jest bowiem przysłowie: Kto inny sieje, kto inny zbiera.
Ja was posłałem, abyście zbierali to, nad czym się nie trudziliście. Inni się trudzili, a wy zbieracie owoc ich trudu.
Wielu Samarytan z tego miasta uwierzyło w Niego dzięki słowom kobiety, która świadczyła: Powiedział mi wszystko, co uczyniłam.
Kiedy więc Samarytanie przyszli do Niego, prosili Go, aby u nich pozostał. I pozostał u nich dwa dni.
A dzięki Jego słowom jeszcze więcej uwierzyło w Niego.
Do kobiety zaś mówili: Już nie z powodu tego, co powiedziałaś, wierzymy. Sami bowiem usłyszeliśmy i wiemy, że On jest prawdziwie Zbawicielem świata.
Po dwóch dniach Jezus wyszedł stamtąd do Galilei,
chociaż sam stwierdził, że prorok nie jest szanowany we własnej ojczyźnie.
Kiedy jednak przyszedł do Galilei, Galilejczycy przyjęli Go, gdyż widzieli wszystko, co w święto uczynił w Jerozolimie. Sami bowiem przyszli na święto.
Następnie przybył znowu do Kany Galilejskiej, gdzie przemienił wodę w wino. A w Kafarnaum był pewien urzędnik królewski, którego syn chorował.
Kiedy usłyszał, że Jezus powraca z Judei do Galilei, poszedł do Niego i prosił, aby przyszedł i uzdrowił jego syna, który był bliski śmierci.
Jezus zaś powiedział: Jeśli nie zobaczycie znaków i cudów, nie uwierzycie.
Urzędnik królewski jednak prosił: Panie, przyjdź, zanim umrze moje dziecko.
Jezus mu odpowiedział: Wracaj! Twój syn żyje. Człowiek ten uwierzył słowu, które powiedział mu Jezus, i odszedł.
Gdy był jeszcze w drodze, wyszli mu na przeciw jego słudzy i powiedzieli: Twój syn żyje!
Wtedy zapytał ich o godzinę, w której mu się polepszyło. Odpowiedzieli: Wczoraj o godzinie siódmej opuściła go gorączka.
Poznał więc ojciec, że stało się to w tej godzinie, w której Jezus mu powiedział: Twój syn żyje. I uwierzył on i cały jego dom.
Był to już drugi znak, który Jezus uczynił po powrocie z Judei do Galilei.
Potem było święto żydowskie i Jezus przybył do Jerozolimy.
W Jerozolimie zaś przy bramie Owczej jest sadzawka z pięcioma krużgankami, zwana po hebrajsku Betezda.
W krużgankach leżało wielu chorych: ślepych, chromych, sparaliżowanych.
*
Był tam też pewien człowiek od trzydziestu ośmiu lat złożony chorobą.
Kiedy Jezus zobaczył go leżącego i poznał, że od wielu lat czeka na uzdrowienie, zapytał: Czy chcesz być zdrowy?
Chory Mu odpowiedział: Panie, nie mam człowieka, aby sprowadził mnie do sadzawki, gdy się poruszy woda. W tym czasie, gdy ja idę, ktoś inny schodzi przede mną.
Powiedział mu Jezus: Wstań, zabierz swoją matę i chodź!
I natychmiast człowiek ten wyzdrowiał, zabrał swoją matę i chodził. A tego dnia był szabat.
Mówili więc Żydzi do uzdrowionego: Jest szabat i nie wolno ci nieść swojej maty.
On zaś odpowiedział: Ten, który mnie uzdrowił, powiedział do mnie: Weź swoją matę i chodź.
Zapytali go: Kto jest tym człowiekiem, który ci powiedział: Weź ją i chodź?
Uleczony jednak nie wiedział, kto to jest, gdyż Jezus oddalił się od tłumu, który znajdował się w tym miejscu.
Potem Jezus znalazł go w świątyni i powiedział do niego: Wyzdrowiałeś, nie grzesz już więcej, aby nie spotkało cię nic gorszego.
Ten człowiek odszedł i oznajmił Żydom, że Jezus go uzdrowił.
Żydzi więc prześladowali Jezusa, bo uczynił to w szabat.
Lecz Jezus im odpowiedział: Mój Ojciec działa aż do tej pory i Ja działam.
Dlatego Żydzi jeszcze bardziej usiłowali Go zabić, bo nie tylko złamał szabat, ale i Boga nazywał swoim Ojcem, czyniąc siebie równym Bogu.
Jezus więc oznajmił Żydom: Zapewniam, zapewniam was, Syn nie mógłby nic uczynić sam od siebie, jeśli nie widziałby, jak czyni to Ojciec. Co bowiem On czyni, to i Syn czyni podobnie.
Ojciec miłuje Syna i pokazuje Mu wszystko, co sam czyni. I pokaże Mu jeszcze większe dzieła, żebyście je podziwiali.
Jak Ojciec wskrzesza z martwych i ożywia, tak i Syn, kogo chce ożywia.
Ojciec też nikogo nie sądzi, ale cały sąd dał Synowi,
aby wszyscy oddawali cześć Synowi, jak oddają cześć Ojcu. Kto nie czci Syna, nie czci Ojca, który Go posłał.
Zapewniam, zapewniam was, że kto słucha Mojego słowa i wierzy Temu, który Mnie posłał, ma życie wieczne i nie idzie na potępienie, ale przeszedł ze śmierci do życia.
Zapewniam, zapewniam was, że zbliża się godzina, i teraz już jest, gdy umarli usłyszą głos Syna Boga i ci, którzy usłyszą, będą żyć.
Jak bowiem Ojciec ma życie w sobie, tak też sprawił, żeby i Syn miał życie w sobie.
Dał Mu władzę sądzenia, bo jest Synem Człowieczym.
Nie dziwcie się temu, bo zbliża się godzina, kiedy wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą Jego głos,
i ci, którzy dobrze czynili, powstaną do życia, ci zaś, którzy źle czynili, powstaną na potępienie.
Ja sam z siebie nic nie mogę czynić. Osądzam zgodnie z tym, co słyszę, a Mój sąd jest sprawiedliwy, bo nie zabiegam o Moją wolę, ale o wolę Tego, który Mnie posłał.
Jeśli świadczyłbym sam o sobie, Moje świadectwo nie byłoby prawdziwe.
Ktoś inny świadczy o Mnie i wiem, że Jego świadectwo o Mnie jest prawdziwe.
Posłaliście do Jana i zaświadczył o prawdzie.
Ja jednak nie opieram się na ludzkim świadectwie, ale to mówię, abyście zostali zbawieni.
On był zapaloną i świecącą lampą, lecz wy tylko przez krótki czas chcieliście się radować jego światłem.
Ale Ja mam świadectwo większe niż Jana. Dzieła bowiem, które dał Mi Ojciec, abym je wypełnił, te dzieła, które czynię, świadczą o Mnie, że Ojciec Mnie posłał.
I Ten, który Mnie posłał, Ojciec, On zaświadczył o Mnie. Nie słyszeliście jednak nigdy Jego głosu ani nie widzieliście Jego postaci.
Nie macie też w sobie Jego Słowa, bo nie wierzycie Temu, którego posłał.
Badacie Pisma, bo wam się wydaje, że w nich macie życie wieczne. Również one świadczą o Mnie,
ale nie chcecie przyjść do Mnie, aby mieć życie.
Nie przyjmuję chwały od ludzi,
ale poznałem was, że nie macie w sobie miłości Boga.
Przyszedłem w imieniu Mojego Ojca, a nie przyjmujecie Mnie. Gdyby jednak ktoś inny przyszedł we własnym imieniu, przyjęlibyście go.
Jak możecie uwierzyć, jeśli przyjmujecie chwałę jedni od drugich, a nie szukacie chwały od jedynego Boga.
Nie myślcie, że Ja będę was oskarżał przed Ojcem. Będzie was oskarżał Mojżesz, w którym wy pokładacie nadzieję.
Gdybyście bowiem wierzyli Mojżeszowi, wierzylibyście także Mnie, ponieważ on o Mnie napisał.
Jeśli jednak jego pismom nie wierzycie, jak uwierzycie Moim słowom?
Potem Jezus poszedł na drugą stronę Jeziora Galilejskiego, czyli Tyberiadzkiego.
Szło za Nim mnóstwo ludzi, bo widzieli znaki, jakich dokonywał, uzdrawiając chorych.
Jezus zaś wszedł na górę i usiadł tam ze swoimi uczniami.
A zbliżała się Pascha, święto żydowskie.
Gdy Jezus podniósł oczy i zobaczył, że liczny tłum przyszedł do Niego, powiedział do Filipa: Gdzie kupimy chleba, aby dać im jeść?
Zapytał tak, aby wystawić go na próbę, sam bowiem wiedział, co miał czynić.
Odpowiedział Mu Filip: Za dwieście denarów nie wystarczy chleba, aby każdy mógł otrzymać choć trochę.
Jeden z uczniów, Andrzej, brat Szymona, powiedział do Jezusa:
Jest tu chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby. Ale cóż to jest dla tak wielu?
Jezus polecił: Każcie ludziom usiąść! Było zaś tam dużo trawy. Usiedli więc mężczyźni, a było ich około pięciu tysięcy.
Jezus wziął chleby, odmówił modlitwę dziękczynną i rozdał siedzącym. Podobnie uczynił z rybami i rozdał, ile kto chciał.
Gdy się nasycili, powiedział do uczniów: Pozbierajcie pozostałe okruchy, aby nic się nie zmarnowało.
Zebrali więc i napełnili dwanaście koszy okruchami, jakie pozostały po spożyciu pięciu chlebów jęczmiennych.
Kiedy ludzie zobaczyli, jakiego znaku dokonał, mówili: Ten jest prawdziwym prorokiem, który miał przyjść na świat.
Gdy jednak Jezus poznał, że zamierzają przyjść i porwać Go, aby obwołać królem, znowu udał się samotnie na górę.
Wieczorem Jego uczniowie zeszli nad jezioro,
weszli do łodzi i płynęli na drugi brzeg, do Kafarnaum. Nastała już ciemność, a Jezus jeszcze nie przybył do nich.
Jezioro zaś było wzburzone od silnie wiejącego wiatru.
Kiedy przepłynęli około dwudziestu pięciu lub trzydziestu stadiów, zobaczyli Jezusa, idącego po jeziorze, blisko łodzi. I przestraszyli się.
On jednak powiedział do nich: Ja jestem, nie bójcie się.
Chcieli więc wziąć Go do łodzi, ale łódź zaraz znalazła się przy brzegu, do którego zmierzali.
Nazajutrz tłum, który pozostał po drugiej stronie jeziora, stwierdził, że była tam tylko jedna łódź i że Jezus nie wszedł razem ze swoimi uczniami do łodzi, ale że Jego uczniowie odpłynęli sami.
Z Tyberiady jednak przypłynęły łodzie w pobliże miejsca, gdzie zjedli chleb, po tym jak Pan odmówił modlitwę dziękczynną.
Gdy więc ludzie zobaczyli, że nie ma tam Jezusa ani Jego uczniów, wsiedli do łodzi i przybyli do Kafarnaum, szukając Jezusa.
A gdy Go znaleźli po drugiej stronie jeziora, zapytali: Rabbi, kiedy tu przybyłeś?
Jezus im oznajmił: Zapewniam, zapewniam was, szukacie Mnie nie dlatego, że zobaczyliście znaki, ale dlatego, że jedliście chleb i się nasyciliście.
Starajcie się nie o pokarm, który ginie, lecz o pokarm, który trwa na wieki, a który da wam Syn Człowieczy. Jego bowiem Ojciec, Bóg, naznaczył swoją pieczęcią.
Zapytali Go więc: Co mamy czynić, abyśmy wykonywali dzieła Boga?
Jezus im oznajmił: To jest dzieło Boga: abyście wierzyli w Tego, którego On posłał.
Wtedy powiedzieli: Jaki znak uczynisz, abyśmy zobaczyli i uwierzyli Tobie? Czego dokonasz?
Nasi ojcowie zjedli mannę na pustyni, jak jest napisane: Dał im do zjedzenia chleb z nieba0.
Wówczas Jezus im oznajmił: Zapewniam, zapewniam was, nie Mojżesz dał wam chleb z nieba, ale Mój Ojciec daje wam prawdziwy chleb z nieba.
Chlebem Boga bowiem jest Ten, który zstąpił z nieba i daje życie światu.
Powiedzieli więc do Niego: Panie, dawaj nam zawsze tego chleba!
Jezus im odpowiedział: Ja jestem chlebem życia. Kto przychodzi do Mnie, nie będzie głodny, a kto wierzy we Mnie, nigdy nie będzie odczuwał pragnienia.
Ale wam powiedziałem: Chociaż zobaczyliście Mnie, jednak nie wierzycie.
Wszystko, co daje Mi Ojciec, przyjdzie do Mnie, a tego, który do Mnie przychodzi, nie odrzucę.
Zstąpiłem bowiem z nieba nie po to, abym czynił Moją wolę, ale wolę Tego, który Mnie posłał.
Wolą zaś Tego, który Mnie posłał, jest to, abym nie utracił nikogo z tych, których Mi dał, lecz wskrzesił ich w dniu ostatecznym.
Wolą bowiem Mojego Ojca jest to, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w Niego, miał życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.
Żydzi więc szemrali przeciwko Niemu, bo powiedział: Ja jestem chlebem, który zstąpił z nieba.
Mówili: Czy nie jest On Jezusem, synem Józefa? Czy nie znamy jego ojca i matki? Jak teraz może mówić: Z nieba zstąpiłem?
Jezus im oznajmił: Nie szemrajcie między sobą.
Nikt nie może przyjść do Mnie, jeśli nie przyciągnie go Ojciec, który Mnie posłał. A Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.
Jest napisane u Proroków: I będą wszyscy pouczeni przez Boga , Każdy, kto usłyszał od Ojca i zrozumiał, przychodzi do Mnie.
Nie oznacza to, że ktoś widział Ojca. Ojca widział tylko Ten, który jest od Boga.
Zapewniam, zapewniam was: Kto wierzy, ma życie wieczne.
Ja jestem chlebem życia.
Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i poumierali.
To jest chleb, który zstępuje z nieba, aby ten, kto z niego spożyje, nie umarł.
Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożyje z tego chleba, żyć będzie na wieki. Chlebem zaś, który Ja dam, jest Moje ciało za życie świata.
Spierali się więc z sobą Żydzi: Jak może On dać nam swoje ciało do zjedzenia?
Oznajmił im Jezus: Zapewniam, zapewniam was, jeśli nie będziecie jedli ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Jego krwi, nie będziecie mieli w sobie życia.
Kto spożywa Moje ciało i pije Moją krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.
Moje ciało bowiem jest prawdziwym pokarmem, a Moja krew jest prawdziwym napojem.
Kto spożywa Moje ciało i pije Moją krew, pozostaje we Mnie, a Ja w nim.
Tak jak żyjący Ojciec posłał Mnie, tak i Ja żyję przez Ojca, i ten, kto Mnie spożywa, będzie żyć przeze Mnie.
To jest chleb, który zstąpił z nieba - nie jak ten, który zjedli ojcowie i poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żyć na wieki.
To powiedział, gdy nauczał w synagodze w Kafarnaum.
Wielu Jego uczniów, którzy usłyszeli te słowa, powiedziało: Twarda jest ta mowa. Kto może jej słuchać?
Jezus świadomy tego, że Jego uczniowie szemrają, powiedział: To was gorszy?
A jeśli ujrzycie Syna Człowieczego, wstępującego tam, gdzie był wcześniej?
Duch jest tym, który ożywia, ciało nic nie pomaga. Słowa, które wam powiedziałem, są duchem i życiem.
Ale są wśród was tacy, którzy nie wierzą. Jezus bowiem wiedział od początku, kto nie wierzy i kto Go wyda.
I mówił: Dlatego powiedziałem wam, że nikt nie może przyjść do Mnie, jeśli nie jest mu to dane od Ojca.
Odtąd wielu Jego uczniów odeszło i już z Nim nie chodziło.
Powiedział więc Jezus do Dwunastu: Czy i wy chcecie odejść?
Odpowiedział Mu Szymon Piotr: Panie, do kogo pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego.
My uwierzyliśmy i poznaliśmy, że Ty jesteś Święty Boga.
Jezus im odpowiedział: Czy nie Ja was, dwunastu, wybrałem? Jeden z was jest jednak diabłem.
Mówił zaś o Judaszu, synu Szymona Iskarioty. Ten bowiem, jeden z Dwunastu, miał Go wydać.
Potem Jezus chodził po Galilei. Nie chciał bowiem chodzić po Judei, ponieważ Żydzi zamierzali Go zabić.
A zbliżało się żydowskie święto Namiotów.
Jego bracia powiedzieli więc do Niego: Odejdź stąd i idź do Judei, aby także Twoi uczniowie zobaczyli dzieła, jakich dokonujesz.
Nikt przecież, kto chce być znany, nie czyni nic w ukryciu. Skoro to czynisz, daj się poznać światu.
Nawet bowiem Jego bracia nie wierzyli w Niego.
Jezus więc powiedział do nich: Mój czas jeszcze nie nadszedł, ale dla was jest zawsze odpowiednia pora.
Świat nie może was nienawidzić, Mnie zaś nienawidzi, ponieważ Ja świadczę o nim, że jego czyny są złe.
Wy udajcie się na święto. Ja się nie udam na to święto, ponieważ Mój czas jeszcze się nie wypełnił.
Powiedział im to i pozostał w Galilei.
A kiedy Jego bracia udali się na święto, wtedy i On się udał, jednak nie jawnie, lecz potajemnie.
Żydzi więc szukali Go w czasie święta i pytali: Gdzie On jest?
Wiele rozmawiano o Nim w tłumie. Jedni mówili: Jest dobry, inni natomiast: Nie, bo zwodzi lud.
Nikt jednak nie mówił o Nim jawnie z obawy przed Żydami.
Kiedy minęła połowa świąt, Jezus wszedł do świątyni i nauczał.
A Żydzi dziwili się i mówili: W jaki sposób poznał Pisma, skoro się nie uczył?
Jezus im oznajmił: Moja nauka nie pochodzi ode Mnie, ale od Tego, który Mnie posłał.
Jeśli ktoś chce pełnić Jego wolę, pozna, czy ta nauka jest od Boga, czy też Ja mówię sam od siebie.
Kto mówi sam od siebie, ten szuka własnej chwały. Kto zaś szuka chwały tego, który go posłał, ten jest prawdomówny i nie ma w nim niesprawiedliwości.
Czy Mojżesz nie dał wam Prawa? A jednak nikt z was nie wypełnia Prawa. Dlaczego usiłujecie Mnie zabić?
Tłum odpowiedział: Demon Ciebie opętał! Kto usiłuje Cię zabić?
Jezus im oznajmił: Jednego dzieła dokonałem, a wszyscy się dziwicie.
Ponieważ Mojżesz dał wam obrzezanie, chociaż nie pochodzi od Mojżesza, ale od ojców, obrzezujecie człowieka nawet w szabat.
Jeśli człowiek przyjmuje obrzezanie w szabat, aby nie zostało przekroczone Prawo Mojżesza, to dlaczego gniewacie się na Mnie, że w szabat uzdrowiłem całego człowieka?
Nie osądzajcie z pozoru, ale sprawiedliwie.
Niektórzy mieszkańcy Jerozolimy mówili: Czy nie jest to Ten, którego usiłują zabić?
Tymczasem jawnie przemawia i nic Mu nie mówią. Czyżby nasi przywódcy przekonali się, że On jest Mesjaszem?
Wiemy przecież, skąd On jest. Kiedy zaś Mesjasz przyjdzie, nikt nie będzie wiedział, skąd jest .
Wtedy Jezus, nauczając w świątyni, zawołał: I Mnie znacie, i wiecie, skąd jestem! Ja jednak nie przyszedłem sam od siebie, ale prawdziwy jest Ten, który Mnie posłał, a którego wy nie znacie.
Ja Go znam, bo od Niego jestem i On Mnie posłał.
Usiłowali więc Go pojmać, ale nikt nie podniósł na Niego ręki, bo jeszcze nie nadeszła Jego godzina.
Wielu jednak z tłumu uwierzyło w Niego. Mówili: Kiedy przyjdzie Mesjasz, czy uczyni więcej znaków niż On uczynił?
Faryzeusze usłyszeli, że tłum tak szemra przeciwko Niemu. Arcykapłani więc i faryzeusze wysłali sługi, aby Go pojmali.
Jezus zaś powiedział: Jeszcze przez krótki czas jestem z wami i odejdę do Tego, który Mnie posłał.
Będziecie Mnie szukać, lecz nie znajdziecie, bo gdzie Ja będę, wy przyjść nie możecie.
Żydzi więc pytali się nawzajem: Dokąd On zamierza pójść, że Go nie znajdziemy? Czy chce się udać do diaspory greckiej i nauczać Greków?
Co znaczą Jego słowa: Będziecie Mnie szukać, lecz nie znajdziecie, bo gdzie Ja będę, wy przyjść nie możecie?
W ostatnim zaś, najważniejszym dniu święta, Jezus stanął i zawołał: Jeśli ktoś pragnie, niech przyjdzie do Mnie i niech pije.
Kto wierzy we Mnie, jak mówi Pismo, strumienie wody żywej, popłyną z jego wnętrza.
A powiedział to o Duchu, którego mieli otrzymać ci, którzy uwierzyli w Niego. Duch bowiem dotychczas nie był dany, gdyż Jezus nie został jeszcze uwielbiony.
Niektórzy z tłumu, gdy usłyszeli te słowa, mówili: Ten jest rzeczywiście prorokiem.
Inni zaś: On jest Mesjaszem. A jeszcze inni pytali: Czy Mesjasz przyjdzie z Galilei?
Czy Pismo nie stwierdza, że Mesjasz przyjdzie z rodu Dawida i z Betlejem, z miejscowości, w której mieszkał Dawid?
Z Jego powodu powstał więc w tłumie rozłam.
Niektórzy z nich chcieli Go schwytać, lecz nikt nie podniósł na Niego ręki.
Słudzy wrócili do arcykapłanów i faryzeuszy, a ci ich zapytali: Dlaczego nie przyprowadziliście Go?
Słudzy odpowiedzieli: Nikt jeszcze nigdy nie przemówił tak, jak ten człowiek.
Faryzeusze więc zapytali: Czy i wy daliście się zwieść?
Czy ktoś z przywódców lub faryzeuszy uwierzył w Niego?
Ale ten tłum, który nie zna Prawa, jest przeklęty.
A jeden z nich, Nikodem, ten który przedtem przyszedł do Niego, powiedział im:
Czy nasze Prawo osądza człowieka, zanim go najpierw nie wysłucha i nie pozna, jak postępuje?
Odpowiedzieli mu: Czy i ty jesteś z Galilei? Zbadaj i przekonaj się, że żaden prorok nie pochodzi z Galilei.
I każdy poszedł do swojego domu.
Jezus zaś udał się na Górę Oliwną.
O świcie znów przybył do świątyni, a cały lud przyszedł do Niego. On usiadł i uczył ich.
Wtedy nauczyciele Prawa i faryzeusze przyprowadzili do Niego kobietę przyłapaną na cudzołóstwie, postawili ją na środku
i powiedzieli do Niego: Nauczycielu, tę kobietę dopiero co przyłapano na cudzołóstwie.
W Prawie Mojżesz nakazał nam takie kamienować. Ty natomiast, co powiesz na to?
A mówili to, wystawiając Go na próbę, aby mieć o co Go oskarżyć. Jezus jednak schylił się i pisał palcem po ziemi.
Kiedy nadal Go pytali, podniósł się i powiedział: Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem.
I znowu się schylił, i pisał po ziemi.
Gdy to usłyszeli, odchodzili jeden po drugim, zaczynając od starszych. Pozostał tylko On i kobieta stojąca na środku.
Wtedy Jezus się podniósł i powiedział do niej: Kobieto, gdzie oni są? Nikt cię nie potępił?
Ona odpowiedziała: Nikt, Panie. Wówczas Jezus oznajmił: Ja również ciebie nie potępiam. Idź, i od tej chwili nie grzesz więcej.
Jezus znowu przemówił do nich i powiedział: Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość życia.
Powiedzieli więc do Niego faryzeusze: Ty świadczysz sam o sobie. Twoje świadectwo nie jest prawdziwe.
Jezus im oznajmił: Jeżeli nawet Ja sam świadczyłbym o sobie, to Moje świadectwo jest prawdziwe, bo wiem, skąd przyszedłem i dokąd idę. Wy zaś nie wiecie, skąd przychodzę i dokąd idę.
Wy osądzacie według zasad ludzkich, Ja nie osądzam nikogo.
A jeśli nawet Ja osądzam, to Mój sąd jest prawdziwy, gdyż nie jestem sam, lecz jest ze Mną Ten, który Mnie posłał, Ojciec.
W waszym zaś Prawie jest napisane, że świadectwo dwóch ludzi jest prawdziwe.
Ja świadczę o sobie i świadczy o Mnie Ten, który Mnie posłał, Ojciec.
Pytali Go więc: Gdzie jest Twój Ojciec? Jezus odpowiedział: Nie znacie ani Mnie, ani Mojego Ojca. Gdybyście Mnie znali, znalibyście również Mojego Ojca.
Słowa te wypowiedział przy skarbcu, gdy nauczał w świątyni. Nikt jednak Go nie schwytał, bo jeszcze nie nadeszła Jego godzina.
Potem znowu powiedział do nich: Ja odchodzę, a wy będziecie Mnie szukać, i w swoim grzechu umrzecie. Tam, dokąd Ja odchodzę, wy pójść nie możecie.
Mówili więc Żydzi: Czy zabije siebie, skoro mówi: Tam, dokąd Ja odchodzę, wy pójść nie możecie?
Wtedy im powiedział: Wy jesteście z tych na dole, Ja jestem z tych na górze. Wy jesteście z tego świata, Ja nie jestem z tego świata.
Powiedziałem więc wam, że umrzecie w swoich grzechach. Jeśli bowiem nie uwierzycie, że Ja jestem, umrzecie w swoich grzechach.
Pytali więc Go: Kto Ty jesteś? Jezus odpowiedział: A o czym wam mówię od początku?
Wiele mogę mówić i was osądzać. Ale Ten, który Mnie posłał, jest prawdomówny, a Ja to, co usłyszałem od Niego, to mówię do świata.
Nie poznali jednak, że mówił im o Ojcu.
Powiedział więc Jezus: Gdy wywyższycie Syna Człowieczego, wtedy poznacie, że Ja jestem i że nie czynię nic od siebie samego, ale mówię to, czego nauczył Mnie Ojciec.
A Ten, który Mnie posłał, jest ze Mną. Nie zostawił Mnie samego, bo Ja zawsze czynię to, co się Jemu podoba.
Kiedy to mówił, wielu uwierzyło w Niego.
Mówił więc Jezus do tych Żydów, którzy Mu uwierzyli: Jeżeli będziecie trwać w Moim słowie, będziecie prawdziwie Moimi uczniami.
Poznacie prawdę i prawda was wyzwoli.
Odpowiedzieli Mu: Jesteśmy potomstwem Abrahama i nigdy nie byliśmy niczyimi niewolnikami. Dlaczego Ty mówisz: Będziecie wolni?
Jezus im odpowiedział: Zapewniam, zapewniam was, każdy, kto popełnia grzech, jest niewolnikiem grzechu.
Niewolnik zaś nie pozostaje w domu na zawsze, syn pozostaje na zawsze.
Jeżeli więc Syn was wyzwoli, rzeczywiście będziecie wolni.
Wiem, że jesteście potomstwem Abrahama, ale usiłujecie Mnie zabić, gdyż Moje słowo nie przebywa w was.
To, co Ja zobaczyłem u Ojca, mówię. Tak więc i wy, co usłyszeliście od Ojca, czyńcie.
Odpowiedzieli Mu: Naszym ojcem jest Abraham. Jezus im powiedział: Gdybyście byli dziećmi Abrahama, to dokonywalibyście czynów Abrahama.
Teraz zaś usiłujecie Mnie zabić, Człowieka, który wam powiedział prawdę, którą usłyszał od Boga. Tego Abraham nie czynił.
Popełniacie czyny waszego ojca. Odpowiedzieli: Nie urodziliśmy się z nierządu. Jednego mamy Ojca, Boga.
Powiedział im Jezus: Gdyby Bóg był waszym Ojcem, miłowalibyście Mnie, gdyż Ja od Boga wyszedłem i przychodzę. Nie przyszedłem bowiem od siebie, ale On Mnie posłał.
Dlaczego nie rozumiecie tego, co mówię? Dlatego, że nie potraficie słuchać Moich słów.
Waszym ojcem jest diabeł i chcecie spełniać żądze waszego ojca. Od początku był on mordercą i nie wytrwał w prawdzie, bo nie ma w nim prawdy. Kiedy kłamie, mówi od siebie, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa.
Mnie zaś, ponieważ mówię prawdę, nie wierzycie.
Kto z was dowiedzie Mi grzechu? Jeśli mówię prawdę, dlaczego Mi nie wierzycie?
Kto jest z Boga, słów Boga słucha. Wy dlatego nie słuchacie, bo nie jesteście z Boga.
Żydzi Mu odpowiedzieli: Czy nie mówimy słusznie, że jesteś Samarytaninem i że masz demona?
Jezus oznajmił: Ja nie mam demona, ale czczę Mojego Ojca, a wy Mnie znieważacie.
Ja nie szukam własnej chwały. Jest Ktoś, kto szuka i osądza.
Zapewniam, zapewniam was, jeśli ktoś zachowa Moje słowo, nie zazna śmierci na wieki.
Żydzi powiedzieli do Niego: Teraz wiemy, że masz demona. Abraham umarł i prorocy, a Ty mówisz: Jeśli ktoś zachowa Moje słowo, nie zazna śmierci na wieki.
Czy Ty jesteś większy od naszego ojca, Abrahama, który umarł? I prorocy umarli. Za kogo się uważasz?
Jezus odpowiedział: Jeśli Ja sam zabiegam o własną chwałę, Moja chwała jest niczym. O Moją chwałę zabiega Mój Ojciec, o którym mówicie, że jest naszym Bogiem.
Nie poznaliście Go jednak, Ja natomiast Go znam. Jeśli zaś powiedziałbym, że Go nie znam, byłbym podobnym do was kłamcą. Ale znam Go i zachowuję Jego słowo.
Abraham, wasz ojciec, uradował się, że ujrzał Mój dzień, zobaczył i się ucieszył.
Wtedy Żydzi powiedzieli do Niego: Pięćdziesięciu lat jeszcze nie masz i Abrahama widziałeś?
Jezus im odpowiedział: Zapewniam, zapewniam was, zanim Abraham zaistniał, Ja jestem.
Chwycili więc kamienie, aby rzucić w Niego. Jezus jednak ukrył się i wyszedł ze świątyni.
Gdy przechodził, zobaczył człowieka niewidomego od urodzenia.
Zapytali Go Jego uczniowie: Rabbi, kto zgrzeszył, on czyjego rodzice, że urodził się niewidomym?
Jezus odpowiedział: Ani on nie zgrzeszył, ani jego rodzice, ale stało się tak, aby w nim objawiły się dzieła Boga.
Dopóki jest dzień, powinniśmy wykonywać dzieła Tego, który Mnie posłał. Przychodzi noc, gdy nikt nie może działać.
Dopóki jestem na świecie, jestem światłością świata.
Gdy to powiedział, splunął na ziemię, zrobił błoto ze śliny i pomazał nim oczy niewidomego.
Polecił mu też: Idź i obmyj się w sadzawce Siloam (co znaczy Posłany). Odszedł więc, obmył się i wrócił jako widzący.
A sąsiedzi i ci, którzy go przedtem widywali żebrzącego, mówili: Czy nie jest to ten, który siedział i żebrał?
Jedni mówili: To jest on, inni: Nie, ale jest do niego podobny. On zaś powiedział: To ja jestem.
Pytali go więc: Jak zostały otworzone twoje oczy?
On odpowiedział: Człowiek, nazywany Jezusem, uczynił błoto, pomazał moje oczy i powiedział do mnie: Idź do Siloam i obmyj się. Poszedłem więc, obmyłem się i przejrzałem.
Zapytali go: Gdzie On jest? Odpowiedział: Nie wiem.
Zaprowadzili więc do faryzeuszy tego, który jeszcze niedawno był niewidomy.
W tym dniu zaś, w którym Jezus zrobił błoto i otworzył jego oczy, był szabat.
Faryzeusze również pytali go, w jaki sposób przejrzał. On odpowiedział: Nałożył błoto na moje oczy, obmyłem się i widzę.
Wtedy niektórzy faryzeusze powiedzieli: Ten człowiek nie jest od Boga, bo nie zachowuje szabatu. Inni natomiast mówili: Jak może grzeszny człowiek czynić takie znaki? I doszło między nimi do rozłamu.
Zapytali więc ponownie niewidomego: Co ty sądzisz o Nim, skoro otworzył twoje oczy? On odpowiedział: Jest prorokiem.
Żydzi jednak nie wierzyli, że był niewidomy i przejrzał, dopóki nie przywołali jego rodziców.
Zapytali ich: Czy to jest wasz syn, o którym mówicie, że urodził się niewidomy? Jak to się stało, że teraz widzi?
Jego rodzice zaś odpowiedzieli: Wiemy, że to jest nasz syn i że urodził się niewidomy.
Dlaczego teraz widzi, nie wiemy. Nie wiemy też, kto otworzył jego oczy. Jest dorosły, zapytajcie go, niech sam odpowie.
Tak powiedzieli jego rodzicie, bo bali się Żydów. Żydzi bowiem już postanowili, że każdego, kto wyzna, że Jezus jest Mesjaszem, wykluczą z synagogi.
Dlatego jego rodzice powiedzieli: Jest dorosły, jego zapytajcie.
Ponownie więc wezwali człowieka, który był niewidomy i powiedzieli do niego: Oddaj chwałę Bogu. Wiemy, że tamten człowiek jest grzeszny.
On odpowiedział: Czy jest grzeszny, nie wiem. Jedno wiem, że byłem niewidomy, a teraz widzę.
Powiedzieli więc do niego: Co ci uczynił? Jak otworzył twoje oczy?
Odpowiedział im: Już wam powiedziałem, a mnie nie wysłuchaliście. Dlaczego znowu chcecie słuchać? Czy i wy chcecie zostać Jego uczniami?
Wtedy zwymyślali go i powiedzieli: Ty jesteś Jego uczniem, my zaś jesteśmy uczniami Mojżesza.
My wiemy, że Bóg przemówił do Mojżesza, a skąd tamten jest, nie wiemy.
Wówczas człowiek ten oznajmił: To dziwne, że wy nie wiecie, skąd On jest, a otworzył moje oczy.
Wiemy, że Bóg nie wysłuchuje grzeszników, ale wysłuchuje tego, kto boi się Boga i wypełnia Jego wolę.
Od wieków nie słyszano, aby ktoś otworzył oczy niewidomemu od urodzenia.
Gdyby Ten nie był od Boga, nie mógłby nic uczynić.
Wtedy mu odpowiedzieli: Urodziłeś się cały w grzechach i ty nas pouczasz? I wyrzucili go.
A gdy Jezus usłyszał, że go wyrzucili, odnalazł go i zapytał: Czy wierzysz w Syna Człowieczego?
Tamten odpowiedział: A kto Nim jest, Panie, abym w Niego uwierzył?
Jezus mu powiedział: Widzisz Go, bo jest nim Ten, który z tobą rozmawia.
On zaś Oznajmił: Wierzę, Panie! I oddał Mu pokłon.
A Jezus powiedział: Przyszedłem osądzić ten świat, aby ci, którzy nie widzą, widzieli, a ci, którzy widzą, stali się ślepi.
Usłyszeli to pewni faryzeusze, którzy z Nim byli i zapytali Go: Czy my jesteśmy ślepi?
Jezus im odpowiedział: Gdybyście byli ślepi, nie mielibyście grzechu, ale ponieważ mówicie: Widzimy, dlatego grzech wasz trwa.
Zapewniam, zapewniam was, kto nie wchodzi do owczarni przez bramę, ten jest złodziejem i rozbójnikiem.
Kto zaś wchodzi przez bramę, jest pasterzem owiec.
Temu stróż otwiera, a owce słuchają jego głosu. Woła swoje owce po imieniu i je wyprowadza.
Kiedy wszystkie wyprowadzi, podąża przed nimi, a owce idą za nim, bo znają jego głos.
Za obcym zaś nie pójdą, lecz uciekną od niego, bo nie znają głosu obcych.
Tę przypowieść powiedział im Jezus, ale oni nie zrozumieli tego, co do nich mówił.
Jezus więc ponownie oznajmił: Zapewniam, zapewniam was, Ja jestem bramą dla owiec.
Wszyscy, którzy przyszli przede Mną, są złodziejami i rozbójnikami, ale owce ich nie posłuchały.
Ja jestem bramą. Jeśli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony, wejdzie i wyjdzie, i znajdzie pokarm.
Złodziej przychodzi tylko po to, aby ukraść, zabić i zniszczyć. Ja przyszedłem, aby miały życie, i to w obfitości.
Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz oddaje swoje życie za owce.
Najemnik, który nie jest pasterzem i owce nie są jego własnością, gdy widzi zbliżającego się wilka, porzuca owce i ucieka, a wilk je porywa i rozprasza.
Jest bowiem najemnikiem i nie martwi się o owce.
Ja jestem dobrym pasterzem i znam Moje, a Moje Mnie znają,
podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca. I życie swoje daję za owce.
Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. Je także muszę przyprowadzić i będą słuchać Mojego głosu. I będzie jedna owczarnia, i jeden pasterz.
Dlatego Ojciec Mnie miłuje, bo Ja oddaję swoje życie, aby na nowo je odzyskać.
Nikt Mi go nie odbiera, lecz sam dobrowolnie je oddaję. Mam moc je oddać i mam moc znowu je odzyskać. Taki nakaz otrzymałem od Mojego Ojca.
Z powodu tych słów znowu doszło do rozłamu między Żydami.
A wielu z nich mówiło: Demon Go opętał i szaleje. Dlaczego Go słuchacie?
Inni mówili: To nie są słowa opętanego. Czy demon może otworzyć oczy niewidomym?
Wtedy w Jerozolimie odbywała się uroczystość Poświęcenia Świątyni. Była zima.
Jezus przechadzał się w świątyni, w portyku Salomona.
Otoczyli Go Żydzi i zapytali: Jak długo będziesz trzymał nas w niepewności? Jeśli Ty jesteś Mesjaszem, powiedz nam wyraźnie.
Jezus im odpowiedział: Powiedziałem wam, a nie wierzycie. Dzieła, które czynię w imieniu Mojego Ojca, one świadczą o Mnie.
Ale wy nie wierzycie, bo nie jesteście z Moich owiec.
Moje owce słuchają Mojego głosu i Ja znam je, a one idą za Mną.
Ja daję im życie wieczne, dlatego nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z Mojej ręki.
Mój Ojciec, który Mi je dał, jest większy od wszystkich i nikt nie może wyrwać ich z Jego ręki.
Ja i Ojciec jedno jesteśmy.
Żydzi znowu podnieśli kamienie, aby Go ukamienować.
Jezus im oznajmił: Pokazałem wam wiele dobrych czynów, pochodzących od Ojca. Za który z tych czynów Mnie kamienujecie?
Żydzi Mu odpowiedzieli: Nie chcemy Cię kamienować za dobre czyny, ale za bluźnierstwo, za to, że będąc człowiekiem, czynisz siebie Bogiem.
Jezus ich zapytał: Czy w waszym Prawie nie jest napisane: Ja powiedziałem: Jesteście bogami?
Jeśli Prawo nazwało bogami tych, do których zostało skierowane Słowo Boga - a Pisma nie wolno podważać -
to dlaczego do Tego, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, wy mówicie: Bluźnisz? Czy dlatego, że powiedziałem: Jestem Synem Boga?
Jeśli nie czynię dzieł Mojego Ojca, nie wierzcie Mi.
Jeśli zaś czynię, to choćbyście Mi nie wierzyli, dziełom wierzcie, abyście poznali i poznawali, że Ojciec jest we Mnie, a Ja w Ojcu.
Usiłowali więc Go znowu schwytać, ale On im się wymknął.
Wtedy On znowu poszedł za Jordan, na miejsce, gdzie kiedyś Jan chrzcił, i tam pozostał.
Wielu przychodziło do Niego i mówiło: Jan wprawdzie nie uczynił żadnego znaku, ale prawdą okazało się to, co o Nim powiedział.
I wielu tam uwierzyło w Niego .
Zachorował pewien człowiek, Łazarz z Betanii, z miasteczka Marii i jej siostry Marty.
Maria właśnie była tą, która namaściła Pana olejkiem i wytarła Jego nogi swoimi włosami. Jej to brat, Łazarz, chorował.
Siostry więc przekazały Jezusowi wiadomość: Panie, ten, którego kochasz, choruje.
Gdy On to usłyszał, powiedział: Choroba ta nie prowadzi do śmierci, lecz jest na chwałę Boga, aby przez nią został uwielbiony Syn Boży.
Jezus zaś miłował Martę, jej siostrę i Łazarza.
Chociaż więc usłyszał, że choruje, to jednak pozostał jeszcze dwa dni w miejscu, w którym przebywał.
Następnie powiedział do uczniów: Pójdźmy znowu do Judei.
Pytali Go uczniowie: Rabbi, dopiero co Żydzi usiłowali Cię ukamienować i znowu tam idziesz?
Jezus odpowiedział: Czy dzień nie ma dwunastu godzin? Jeśli ktoś chodzi w dzień, nie potyka się, bo widzi światło tego świata.
Jeśli zaś ktoś chodzi w nocy, potyka się, bo brak mu światła.
Powiedział to i następnie dodał: Łazarz, nasz przyjaciel, zasnął, ale idę, aby wyrwać go ze snu.
Uczniowie więc powiedzieli: Panie, jeżeli zasnął, to wyzdrowieje.
Jezus jednak mówił o jego śmierci, a oni myśleli, że mówi o zwykłym śnie.
Dlatego Jezus powiedział im wyraźnie: Łazarz umarł,
ale ze względu na was, abyście uwierzyli, cieszę się, że Mnie tam nie było. Chodźmy więc do niego.
Wtedy Tomasz, zwany Didymos, powiedział do pozostałych uczniów: Pójdźmy i my, aby razem z nim umrzeć.
Kiedy Jezus przyszedł, znalazł go już od czterech dni leżącego w grobowcu.
Betania zaś była oddalona od Jerozolimy około piętnastu stadiów.
Wielu więc spośród Żydów przyszło do Marty i Marii, aby je pocieszyć po śmierci brata.
Gdy Marta usłyszała, że Jezus nadchodzi, wyszła Mu naprzeciw. Maria natomiast została w domu.
Marta powiedziała do Jezusa: Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł.
Ale i teraz wiem, że Bóg da Tobie, o cokolwiek Go poprosisz.
Jezus jej odpowiedział: Twój brat zmartwychwstanie.
Marta Mu powiedziała: Wiem, że zmartwychwstanie przy zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym.
Jezus powiedział do niej: Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto wierzy we Mnie, choćby i umarł, będzie żył.
I każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Czy wierzysz w to?
Odpowiedziała Mu: Tak, Panie! Wierzę, że jesteś Mesjaszem, Synem Boga, który przyszedł na świat.
Gdy to powiedziała, odeszła i zawołała swoją siostrę Marię. Dyskretnie jej powiedziała: Nauczyciel jest tutaj i woła ciebie.
Jak tylko to usłyszała, pośpiesznie wstała i przyszła do Niego.
Jezus zaś nie wszedł jeszcze do miasteczka, lecz był wciąż na tym miejscu, gdzie spotkała Go Marta.
Żydzi zaś, którzy byli z nią w domu i ją pocieszali, widząc, że Maria szybko wstała i wyszła, poszli za nią w przekonaniu, że idzie do grobu, aby tam płakać.
Kiedy Maria przyszła, gdzie był Jezus, i ujrzała Go, upadła Mu do stóp i powiedziała: Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł.
Jezus, gdy zobaczył ją, jak płacze, a także jak płaczą Żydzi, którzy z nią przyszli, wzruszył się w duchu i rozrzewnił.
Zapytał: Gdzie go położyliście? Odpowiedzieli Mu: Panie, chodź i zobacz.
Jezus zapłakał.
Żydzi więc powiedzieli: Patrzcie, jak go kochał.
Niektórzy zaś z nich pytali: Czy Ten, który otworzył oczy niewidomego, nie mógł sprawić, aby on nie umarł?
A Jezus ponownie się wzruszył, i przyszedł do grobu. Była to grota, którą zamykał kamień.
Jezus polecił: Usuńcie kamień. Wtedy Marta, siostra zmarłego, powiedziała: Panie, już cuchnie, leży bowiem od czterech dni w grobie.
Jezus jej oznajmił: Czy nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Boga?
Usunęli więc kamień. Jezus zaś podniósł oczy w górę i powiedział: Ojcze, dziękuję Ci, że Mnie wysłuchałeś.
Ja wiedziałem, że zawsze Mnie wysłuchujesz, ale powiedziałem to ze względu na zebrany wokoło tłum, aby uwierzyli, że Ty Mnie posłałeś.
Gdy to powiedział, głośno zawołał: Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!
Zmarły wyszedł, mając nogi i ręce powiązane opaskami, a twarz owiniętą chustą. Jezus zaś im polecił: Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić.
Liczni więc Żydzi, którzy przyszli do Marii i ujrzeli to, czego Jezus dokonał, uwierzyli w Niego.
Niektórzy zaś z nich poszli do faryzeuszy i powiedzieli im, co Jezus uczynił.
Wtedy arcykapłani i faryzeusze zwołali Sanhedryn i mówili: Co zrobimy, gdyż ten Człowiek czyni wiele znaków?
Jeśli Go tak pozostawimy, wszyscy uwierzą w Niego, przyjdą Rzymianie i zagarną nasze miejsce i naród.
Wówczas jeden z nich, Kajfasz, który w tym roku był arcykapłanem, powiedział: Wy nic nie rozumiecie
ani nie bierzecie pod uwagę tego, że lepiej jest dla was, aby jeden człowiek umarł za lud, niż miałby zginąć cały naród.
A nie powiedział tego sam od siebie, lecz będąc w tym roku arcykapłanem, prorokował, że Jezus miał umrzeć za naród,
i nie tylko za naród, ale i po to, aby zgromadzie w jedno rozproszone dzieci Boga.
Tego dnia więc postanowili Go zabić.
Odtąd Jezus nie występował już publicznie wśród Żydów, ale odszedł stamtąd do krainy w pobliżu pustyni, do miasta zwanego Efraim, i przebywał tam z uczniami.
A zbliżała się Pascha żydowska, i wielu z tej krainy udało się przed Paschą do Jerozolimy, aby się oczyścić.
Szukali Jezusa i mówili w świątyni jedni do drugich: Jak wam się wydaje? Nie przyjdzie na święto?
Arcykapłani zaś i faryzeusze wydali polecenie, żeby ten, kto się dowie, gdzie On jest, doniósł o tym, aby mogli Go pojmać.
Sześć dni przed Paschą Jezus przyszedł do Betanii, gdzie mieszkał Łazarz, którego wskrzesił ż martwych.
Przygotowali Mu tam wieczerzę. Marta usługiwała, Łazarz zaś był jednym z tych, którzy zajmowali z Nim miejsce przy stole.
Maria natomiast wzięła funt prawdziwego olejku nardowego, bardzo drogiego, namaściła stopy Jezusa i wytarła je swoimi włosami. A dom napełnił się wonią olejku.
Wówczas Judasz Iskariota, jeden z Jego uczniów, ten, który miał Go wydać, powiedział:
Dlaczego nie sprzedano tego olejku za trzysta denarów i nie rozdano ich ubogim?
Powiedział zaś to nie dlatego, że troszczył się o ubogich, ale dlatego, że był złodziejem, i mając sakiewkę, wykradał z niej to, co składano.
Jezus jednak odpowiedział: Zostaw ją, gdyż zachowała to na dzień Mojego pogrzebu.
Ubogich bowiem zawsze macie wśród siebie, Mnie zaś nie zawsze.
Wielki tłum Żydów dowiedział się, że tam jest, i przyszli nie tylko z powodu Jezusa, ale i po to, aby zobaczyć Łazarza, którego wskrzesił z martwych.
Arcykapłani więc postanowili zabić również Łazarza,
gdyż z jego powodu wielu odeszło od Żydów i uwierzyło w Jezusa.
Nazajutrz wielki tłum przybył na święto. Gdy usłyszeli, że Jezus zbliża się do Jerozolimy,
wzięli liście palmowe, wyszli Mu naprzeciw i wołali: Hosanna! Błogosławiony, który przychodzi w imię Pana, Król Izraela!
A Jezus znalazł osiołka i wsiadł na niego, zgodnie z tym, co jest napisane:
Nie bój się, córko Syjonu: Oto twój Król przychodzi, siedząc na źrebięciu oślicy.
Początkowo Jego uczniowie nie zrozumieli tego, ale gdy Jezus został uwielbiony, przypomnieli sobie, że to było o Nim napisane i że uczynili to dla Niego.
Dawał więc świadectwo tłum, który był z Nim, gdy Łazarza wywołał z grobowca i wskrzesił go z martwych.
Dlatego też tłum wyszedł Mu na spotkanie, bo usłyszeli, że On uczynił ten znak.
Wtedy faryzeusze mówili między sobą: Zobaczcie, nie zdołacie nic uczynić! Oto świat poszedł za Nim.
Wśród tych, którzy przybyli na święto, aby oddać pokłon Bogu, byli też pewni Grecy.
Podeszli oni do Filipa z Betsaidy Galilejskiej i prosili: Panie, chcemy zobaczyć Jezusa.
Filip poszedł i powiedział Andrzejowi. Wówczas Andrzej z Filipem poszli i powiedzieli Jezusowi.
Jezus zaś oznajmił im: Nadeszła godzina, aby został uwielbiony Syn Człowieczy.
Zapewniam, zapewniam was: Jeśli ziarno pszenicy, które wpadło w ziemię, nie obumrze, samo jedynie pozostaje. Jeśli zaś obumrze, przynosi obfity owoc.
Kto miłuje swoje życie, utraci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne.
Jeśli ktoś chciałby Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i Mój sługa. Jeśli ktoś będzie Mi służył, uszanuje go Ojciec.
Teraz Moja dusza się zatrwożyła. I co mam powiedzieć? Ojcze, wybaw Mnie od tej godziny? Przecież przyszedłem dla tej godziny.
Ojcze, uwielbij swoje Imię! Wtedy rozległ się głos z nieba: I uwielbiłem, i znów uwielbię.
Stojący zaś tłum, gdy to usłyszał, mówił: Zagrzmiało. Inni mówili: Anioł do Niego przemówił.
Jezus natomiast oznajmił: Ten głos rozległ się nie ze względu na Mnie, ale ze względu na was.
Teraz odbywa się sąd nad tym światem, teraz władca tego świata będzie wyrzucony na zewnątrz.
A Ja, gdy zostanę wywyższony nad ziemię, pociągnę wszystkich do siebie.
To zaś powiedział, dając poznać, jaką śmiercią miał umrzeć.
Tłum jednak Mu odpowiedział: Dowiedzieliśmy się z Prawa, że Mesjasz ma trwać na wieki. Jak więc możesz mówić, że Syn Człowieczy ma zostać wywyższony? Kim jest Syn Człowieczy?
Wtedy Jezus im powiedział: Jeszcze przez krótki czas jest pośród was światłość. Chodźcie, dopóki macie światłość, aby was ciemność nie ogarnęła. Kto bowiem chodzi w ciemności, nie wie, dokąd idzie.
Dopóki macie światłość, wierzcie w światłość, abyście się stali synami światłości. Gdy Jezus to powiedział, odszedł i ukrył się przed nimi.
A chociaż uczynił tak wiele znaków wobec nich, nie uwierzyli w Niego,
aby się spełniło słowo, wypowiedziane przez proroka Izajasza: Panie, kto uwierzył w nasze zwiastowanie? I komu potęga Pana została objawiona?b
Dlatego nie mogli uwierzyć, ponieważ znowu Izajasz powiedział:
Oślepił ich oczy i znieczulił ich serce, aby oczami nie zobaczyli i sercem nie zrozumieli, i się nie nawrócili; żebym ich nie uleczył.
To powiedział Izajasz, bo ujrzał Jego chwałę i mówił o Nim.
Wielu jednak przywódców uwierzyło w Niego, ale z obawy przed faryzeuszami nie ujawniali się, aby nie wykluczono ich z synagogi.
Bardziej bowiem umiłowali ludzką chwałę niż chwałę Boga.
Jezus zaś zawołał: Kto we Mnie wierzy, nie wierzy we Mnie, ale w Tego, który Mnie posłał.
I kto Mnie widzi, widzi Tego, który Mnie posłał.
Ja, światłość, przyszedłem na świat, aby każdy, kto we Mnie wierzy, nie pozostał w ciemności.
Jeśli ktoś wysłucha Moich słów, lecz ich nie będzie przestrzegał, Ja go nie będę sądził. Nie przyszedłem bowiem po to, aby świat sądzić, lecz aby świat zbawić.
Kto Mnie odrzuca i słów Moich nie przyjmuje, ten ma swego sędziego: Słowo, które głosiłem, ono będzie go sądzić w dniu ostatecznym.
Nie mówiłem bowiem sam od siebie, ale Ten, który Mnie posłał, Ojciec, On Mi polecił, co mam mówić i głosić.
A wiem, że Jego przykazanie jest życiem wiecznym. Co więc Ja mówię, mówię tak, jak Mi powiedział Ojciec.
Przed świętem Paschy Jezus wiedząc, że nadeszła Jego godzina, aby przeszedł z tego świata do Ojca, umiłował swoich w świecie, i to umiłował ich do końca.
Podczas wieczerzy, gdy w sercu Judasza, syna Szymona Iskarioty, diabeł wzniecił zamiar, aby Go wydać,
Jezus wiedząc, że Ojciec dał Mu wszystko w ręce i że od Boga wyszedł i do Boga idzie,
wstał od stołu, złożył szaty, wziął prześcieradło i nim się przepasał.
Potem nalał wody do misy i zaczął myć nogi uczniów, i wycierać prześcieradłem, którym był przepasany.
Podszedł do Szymona Piotra. Ten powiedział do Niego: Panie, Ty mi będziesz mył nogi?
Jezus mu oznajmił: Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, zrozumiesz to później.
Powiedział Mu Piotr: O nie, nie będziesz nigdy mył moich nóg. Odpowiedział mu Jezus: Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną.
Powiedział więc do Niego Szymon Piotr: Panie, nie tylko moje nogi, ale także ręce i głowę.
Odpowiedział mu Jezus: Wykąpany nie ma potrzeby się umyć, chyba że nogi, bo cały jest czysty. I wy jesteście czyści, ale nie wszyscy.
Wiedział bowiem, kto ma Go wydać, dlatego powiedział: Nie wszyscy jesteście czyści.
Kiedy umył im nogi, założył szaty, znowu zajął miejsce przy stole i powiedział do nich: Czy rozumiecie, co wam uczyniłem?
Wy nazywacie Mnie Nauczycielem i Panem, i dobrze mówicie, bo nim jestem.
Jeśli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy powinniście sobie nawzajem umywać nogi.
Dałem wam przykład, abyście i wy czynili, co Ja wam uczyniłem.
Zapewniam, zapewniam was, sługa nie jest większy od swego pana ani wysłannik od tego, który go posłał.
Szczęśliwi jesteście, jeśli to wiecie i tak postępujecie.
Nie mówię o was wszystkich. Wiem, kogo wybrałem, ale aby się wypełniło Pismo: Ten, kto spożywa Mój chleb, wystąpił przeciwko Mnie.
Mówię wam teraz, zanim się to stanie, abyście, gdy to się stanie, uwierzyli, że Ja jestem.
Zapewniam, zapewniam was, kto przyjmuje tego, którego Ja posłałem, Mnie przyjmuje, kto zaś Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał.
Gdy Jezus to powiedział, wzruszył się w duchu i oznajmił: Zapewniam, zapewniam was, jeden spośród was Mnie wyda.
Uczniowie spoglądali na siebie niepewni, o kim mówi.
A jeden z Jego uczniów, ten którego Jezus miłował, spoczywał blisko Jezusa.
Szymon Piotr dał mu więc znak, żeby się dowiedział, kim jest ten, o którym mówi.
Wtedy on oparł się o pierś Jezusa i zapytał Go: Panie, kto to jest?
Jezus odpowiedział: To jest ten, dla którego Ja umoczę kawałek chleba i podam mu. Umoczył więc kawałek, wziął go i dał Judaszowi, synowi Szymona Iskarioty.
Gdy on wziął ten kawałek chleba, wszedł w niego szatan. Wówczas Jezus powiedział do niego: Co chcesz czynić, uczyń szybko.
Nikt jednak ze spoczywających przy stole nie zrozumiał, dlaczego mu tak powiedział.
Niektórzy bowiem myśleli, że skoro Judasz miał pod opieką sakiewkę, Jezus mu polecił: Zakup, czego nam potrzeba na święto, albo żeby coś dał ubogim.
Kiedy więc wziął ten kawałek chleba, zaraz wyszedł. A była noc.
A gdy on wyszedł, Jezus powiedział: Teraz został uwielbiony Syn Człowieczy i Bóg został w Nim uwielbiony.
Jeśli zaś Bóg został uwielbiony w Nim, to i Bóg uwielbi Go w sobie, i wkrótce Go uwielbi.
Dzieci, już niedługo z wami pozostanę. Będziecie Mnie szukać, ale jak powiedziałem Żydom, tak i wam teraz mówię: Dokąd Ja idę, wy przyjść nie możecie.
Nowe przykazanie wam daję, abyście się wzajemnie miłowali. Jak Ja was umiłowałem, tak i wy miłujcie jedni drugich.
Po tym wszyscy poznają, że jesteście Moimi uczniami, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali.
Zapytał Go Szymon Piotr: Panie, dokąd idziesz? Jezus odpowiedział: Dokąd Ja idę, ty teraz ze Mną iść nie możesz, ale pójdziesz później.
Piotr Mu powiedział: Panie, dlaczego teraz nie mogę pójść za Tobą? Moje życie oddam za Ciebie.
Jezus mu odpowiedział: Swoje życie chcesz oddać za Mnie? Zapewniam, zapewniam cię, zanim kogut zapieje, trzy razy się Mnie wyprzesz.
Niech się nie trwoży wasze serce. Wierzycie w Boga i we Mnie wierzcie.
W domu Mojego Ojca jest wiele mieszkań. Jeśliby tak nie było, to czy powiedziałbym wam, że idę przygotować wam miejsce?
Gdy pójdę i przygotuję wam miejsce, znowu przyjdę i zabiorę was do siebie, abyście tam, gdzie Ja jestem i wy byli.
Znacie drogę, dokąd Ja idę.
Tomasz powiedział: Panie, nie wiemy dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?
Jezus mu odpowiedział: Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej, jak tylko przeze Mnie.
Jeśli Mnie poznaliście, to i Mojego Ojca poznacie. Już Go poznajecie i zobaczyliście.
Filip powiedział do Niego: Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy.
Jezus mu odpowiedział: Tyle czasu jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś, Filipie? Kto Mnie zobaczył, zobaczył Ojca. Dlaczego więc mówisz: Pokaż nam Ojca?
Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? Tego, co mówię do was, nie mówię od siebie. Ojciec bowiem, który jest we Mnie, czyni swoje dzieła.
Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeśli zaś nie, to z powodu tych dzieł wierzcie.
Zapewniam, zapewniam was, kto wierzy we Mnie, będzie czynił dzieła, które Ja czynię, a nawet większych dokona, bo Ja idę do Ojca.
To, o co poprosicie w Moje imię, uczynię, aby Ojciec był uwielbiony w Synu.
Jeśli Mnie o coś poprosicie w Moje imię, Ja to uczynię.
Jeśli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać Moje przykazania.
A Ja poproszę Ojca i da wam innego Orędownika, aby był z wami na wieki,
Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi i nie zna. Wy Go znacie, bo przebywa z wami i w was będzie.
Nie pozostawię was sierotami, przyjdę do was.
Już niedługo, a świat nie będzie Mnie oglądać, lecz wy będziecie Mnie oglądać, ponieważ Ja żyję i wy będziecie żyć.
Tego dnia poznacie, że Ja jestem w Moim Ojcu, a wy we Mnie i Ja w was.
Kto przyjął Moje przykazania i je zachowuje, ten Mnie miłuje. Tego zaś, kto Mnie miłuje, umiłuje Mój Ojciec i Ja go będę miłować, i objawię mu siebie.
Powiedział mu Judasz, lecz nie Iskariota: Panie, co się stało, że masz się nam objawić, a nie światu?
Jezus mu oznajmił: Jeśli kto Mnie miłuje i będzie zachowywał Moje słowo, Mój Ojciec go umiłuje i do niego przyjdziemy, i zamieszkamy u niego.
Kto Mnie nie miłuje, nie zachowuje Moich słów. Słowo zaś, które słyszycie, nie jest Moje, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.
To wam powiedziałem, przebywając z wami.
Orędownik zaś, Duch Święty, którego Ojciec pośle w Moim imieniu, On nauczy was wszystkiego i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem.
Pokój wam zostawiam, Mój pokój wam daję. Nie tak, jak świat daje, Ja wam daję. Niech się nie trwoży wasze serce i niech się nie lęka.
Słyszeliście, co wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę do was. Gdybyście Mnie miłowali, uradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec jest większy ode Mnie.
Teraz wam mówię, zanim to nastąpi, abyście uwierzyli, kiedy się to stanie.
Niewiele już będę mówił z wami, nadchodzi bowiem władca tego świata. On nie ma nic do Mnie.
Ale niech świat pozna, że miłuję Ojca i tak czynię, jak przykazał Mi Ojciec. Podnieście się, chodźmy stąd.
Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Mój Ojciec jest rolnikiem.
Każdą latorośl, która we Mnie nie wydaje owocu, odcina, a każdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby lepiej owocowała.
Wy już jesteście czyści dzięki Słowu, które do was mówiłem.
Trwajcie we Mnie, a Ja będę trwał w was. Tak jak latorośl nie może przynieść owocu sama z siebie, jeśli nie pozostanie w krzewie winnym, tak i wy, jeśli we Mnie nie będziecie trwać.
Ja jestem krzewem winnym, wy zaś latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi obfity owoc, bo beze Mnie nic nie możecie uczynić.
Jeśli ktoś nie trwa we Mnie, ten jak latorośl zostanie wyrzucony na zewnątrz i uschnie. Zbierają je, wrzucają do ognia i płoną.
Jeśli we Mnie będziecie trwać, a Moje słowa w was, poproście, o cokolwiek chcecie, a spełni się wam.
Mój Ojciec będzie uwielbiony przez to, że przyniesiecie obfity owoc i staniecie się Moimi uczniami.
Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w Mojej miłości.
Jeśli będziecie zachowywać Moje przykazania, będziecie trwać w Mojej miłości, jak Ja zachowałem przykazania Mojego Ojca i trwam w Jego miłości.
Powiedziałem wam to, aby Moja radość była w was i aby wasza radość była pełna.
Takie jest Moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, jak Ja was umiłowałem.
Nikt nie ma większej miłości niż ta, gdy ktoś daje swoje życie za swoich przyjaciół.
Wy jesteście Moimi przyjaciółmi, jeśli czynicie to, co Ja wam przykazuję.
Nie nazywam już was sługami, gdyż sługa nie wie, co czyni jego pan. Nazwałem was przyjaciółmi, bo oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Mojego Ojca.
Nie wy Mnie wybraliście, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem, abyście szli i przynosili owoc, i aby wasz owoc był trwały, żeby Ojciec dał wam to, o co poprosicie w Moje imię.
To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali .
Jeśli świat was nienawidzi, wiedzcie, że Mnie wcześniej znienawidził.
Gdybyście byli ze świata, świat miłowałby was jak swoją własność. Ponieważ jednak ze świata nie jesteście, bo Ja was wybrałem ze świata, dlatego świat was nienawidzi.
Przypomnijcie sobie Słowo, które Ja wam powiedziałem: Sługa nie jest większy od swego pana. Jeśli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować. Jeśli Moje słowo zachowali, to i wasze zachowają.
To wszystko zaś uczynią wam z powodu Mojego imienia, bo nie znają Tego, który Mnie posłał.
Gdybym nie przyszedł i nie powiedział im, nie mieliby grzechu. Teraz jednak nie mają wytłumaczenia dla swojego grzechu.
Kto Mnie nienawidzi, nienawidzi także Mojego Ojca.
Gdybym nie dokonał wśród nich dzieł, których nikt inny nie dokonał, nie mieliby grzechu. Teraz jednak zobaczyli je, a mimo to znienawidzili i Mnie, i Mojego Ojca.
Ale to się stało, aby wypełniło się słowo, napisane w ich Prawie: Znienawidzili Mnie bez powodu.
Kiedy przyjdzie Orędownik, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On da świadectwo o Mnie.
I wy świadczycie, bo jesteście ze Mną od początku.
To wam powiedziałem, abyście się nie zgorszyli.
Wykluczą was z synagog. Nadchodzi też godzina, że każdy, kto was zabije, będzie uważał, że pełni służbę dla Boga.
A uczynią tak, bo nie poznali ani Ojca, ani Mnie.
Ale powiedziałem wam to, abyście, gdy nadejdzie ich godzina, przypomnieli sobie, że Ja wam to mówiłem. Nie powiedziałem wam tego na początku, ponieważ byłem z wami.
Teraz jednak idę do Tego, który Mnie posłał i nikt z was nie pyta Mnie: Dokąd idziesz?
Ponieważ wam to powiedziałem, smutek napełnił wasze serca.
Ale Ja mówię wam prawdę: Lepiej jest dla was, abym odszedł. Jeśli bowiem nie odejdę, Orędownik do was nie przyjdzie, jeśli zaś odejdę, poślę Go do was.
On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat co do grzechu, sprawiedliwości i sądu.
Co do grzechu, bo nie wierzą we Mnie.
Co do sprawiedliwości, bo odchodzę do Ojca i już Mnie nie zobaczycie.
Co do sądu, bo władca tego świata został osądzony.
Jeszcze mam wiele wam do powiedzenia, ale teraz nie możecie temu podołać.
Kiedy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Nie będzie bowiem mówił od siebie, ale będzie mówił, co usłyszy, i objawi wam to, co ma nastąpić.
On Mnie uwielbi, bo z Mojego weźmie i wam objawi.
Wszystko, co ma Ojciec, jest Moje. Dlatego powiedziałem, że z Mojego weźmie i wam objawi.
Jeszcze krótki czas i już nie będziecie Mnie oglądać, i znowu krótki czas, i Mnie ujrzycie.
Wtedy niektórzy z Jego uczniów pytali się: Co znaczy to, co mówi do nas: Jeszcze krótki czas i już nie będziecie Mnie oglądać, i znowu krótki czas, i Mnie ujrzycie? oraz: Idę do Ojca?
Mówili: Co znaczy: Krótki czas? Nie rozumiemy, co mówi.
Jezus poznał, że chcieli Go zapytać i powiedział do nich: Pytacie się nawzajem o znaczenie tego, co powiedziałem: Jeszcze krótki czas i nie będziecie Mnie oglądać, i znowu krótki czas, i Mnie ujrzycie.
Zapewniam, zapewniam was, będziecie płakać i zawodzić, a świat będzie się radował. Będziecie smutni, ale wasz smutek przemieni się w radość.
Kobieta, gdy rodzi, smuci się, bo przyszła jej godzina. Kiedy jednak urodzi dziecko, nie pamięta już bólu z powodu radości, że człowiek przyszedł na świat.
Teraz wprawdzie się smucicie, lecz znowu was zobaczę i uraduje się wasze serce, a waszej radości nikt wam nie odbierze.
W tym dniu o nic nie będziecie Mnie pytać. Zapewniam, zapewniam was, jeśli o cokolwiek poprosicie Ojca w Moje imię, da wam.
Dotychczas o nic nie prosiliście w Moje imię. Proście a otrzymacie, aby wasza radość była pełna.
Mówiłem wam o tym w przypowieściach. Nadchodzi godzina, kiedy już nie będę mówił do was w przypowieściach, ale otwarcie będę wam mówił o Ojcu.
Tego dnia będziecie prosić w Moje imię. Nie mówię wam, że Ja za was będę prosić Ojca.
Sam bowiem Ojciec was miłuje, bo wy Mnie umiłowaliście i uwierzyliście, że Ja wyszedłem od Boga.
Wyszedłem od Ojca i przyszedłem na świat. Znowu opuszczam świat i idę do Ojca.
Wtedy Jego uczniowie powiedzieli: Teraz mówisz otwarcie i bez żadnej przypowieści.
Teraz wiemy, że Ty wszystko wiesz i nie potrzeba, aby ktoś Cię pytał. Dlatego wierzymy, że wyszedłeś od Boga.
Jezus im odpowiedział: Teraz wierzycie?
Przychodzi godzina, a nawet już nadeszła, że rozproszycie się, każdy w swoją stronę i zostawicie Mnie samego. Ale nie jestem sam, bo Ojciec jest ze Mną.
To wam powiedziałem, abyście mieli pokój we Mnie. Na świecie będziecie mieć ucisk, ale ufajcie, Ja zwyciężyłem świat.
Gdy Jezus to powiedział, podniósł oczy ku niebu i modlił się: Ojcze, nadeszła godzina. Uwielbij swego Syna, aby Syn uwielbił Ciebie,
podobnie jak dałeś Mu władzę nad każdym człowiekiem, aby wszystkim, których Mu powierzyłeś, dał życie wieczne.
Na tym zaś polega życie wieczne, aby poznali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa.
Uwielbiłem Ciebie na ziemi, bo wypełniłem dzieło, które powierzyłeś Mi do wykonania.
A teraz Ty, Ojcze, uwielbij Mnie u siebie chwałą, którą miałem u Ciebie, zanim świat zaistniał.
Objawiłem Twoje imię ludziom, których Mi powierzyłeś na świecie. Twoimi byli, lecz Mnie ich powierzyłeś, a oni zachowali Twoje słowo.
Teraz poznali, że wszystko, co Mi dałeś, pochodzi od Ciebie,
bo przekazałem im słowa, które Mi dałeś, a oni przyjęli je i prawdziwie poznali, że od Ciebie wyszedłem i uwierzyli, że Ty Mnie posłałeś.
Ja proszę za nimi. Nie proszę za światem, ale za tymi, których Mi powierzyłeś, ponieważ należą do Ciebie.
Wszystko, co Moje, jest Twoje, a Twoje jest Moje, i w nich jestem uwielbiony,
Już nie jestem na świecie, ale oni są na świecie, a Ja idę do Ciebie. Ojcze święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby byli jedno, jak my.
Dopóki byłem z nimi, strzegłem ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, i ustrzegłem. Nikt z nich nie zginął, z wyjątkiem syna zatracenia, aby się wypełniło Pismo.
Teraz zaś idę do Ciebie i mówię to, będąc na świecie, aby w pełni mieli w sobie Moją radość.
Przekazałem im Twoje słowo, lecz świat ich znienawidził, bo nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata.
Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata, lecz abyś ich ustrzegł od złego.
Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata.
Uświęć ich w prawdzie. Twoje słowo jest prawdą.
Jak Ty posłałeś Mnie na świat, tak i Ja posłałem ich na świat.
Ja za nich poświęcam siebie, aby i oni zostali uświęceni w prawdzie.
Nie proszę jedynie za nimi, ale także za tymi, którzy dzięki ich słowu uwierzą we Mnie.
Aby wszyscy byli jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, żeby i oni byli w nas, aby świat uwierzył, że Ty Mnie posłałeś.
Obdarowałem ich chwałą, którą Mi dałeś, aby byli jedno, jak my jedno jesteśmy,
Ja w nich, a Ty we Mnie. Aby doskonalili się w jedności, żeby świat poznał, że Ty Mnie posłałeś i umiłowałeś ich tak, jak Mnie umiłowałeś.
Ojcze, chcę, aby ci, których Mi powierzyłeś, byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem, aby oglądali Moją chwałę, którą Mi dałeś, ponieważ umiłowałeś Mnie przed założeniem świata.
Ojcze sprawiedliwy, świat Ciebie nie poznał, lecz Ja Ciebie poznałem i oni poznali, że Ty Mnie posłałeś.
Objawiłem im Twoje imię i będę objawiał, aby miłość, którą Mnie umiłowałeś, była w nich i abym Ja był w nich.
Gdy Jezus to powiedział, wyszedł ze swoimi uczniami za potok Cedron, gdzie był ogród, do którego wszedł z uczniami.
Miejsce to znał również Judasz, który Go wydał, bo Jezus przychodził tam często ze swoimi uczniami.
Judasz więc wziął oddział żołnierzy oraz strażników od arcykapłanów i faryzeuszy i przyszedł tam z pochodniami, latarniami i bronią.
Jezus zaś wiedząc o wszystkim, co miało Go spotkać, wyszedł im naprzeciw i zapytał: Kogo szukacie?
Odpowiedzieli Mu: Jezusa z Nazaretu. Powiedział im: Ja jestem. A był też wśród nich Judasz, który Go wydał.
Kiedy powiedział im: Ja jestem, cofnęli się i padli na ziemię.
Znowu więc zapytał: Kogo szukacie? Oni zaś powiedzieli: Jezusa z Nazaretu.
Wtedy Jezus odpowiedział: Powiedziałem wam, że Ja jestem. Jeśli więc Mnie szukacie, pozwólcie tym odejść.
Stało się tak, aby się wypełniły słowa, które powiedział: Nie utraciłem żadnego z tych, których Mi powierzyłeś.
Wówczas Szymon Piotr, który miał miecz, wydobył go, uderzył nim sługę arcykapłana i odciął mu prawe ucho. Słudze było na imię Malchos.
Jezus jednak powiedział do Piotra: Włóż miecz do pochwy. Czy nie mam wypić kielicha, który dał Mi Ojciec?
Wtedy dowódca z oddziałem i strażnicy żydowscy pojmali i związali Jezusa.
Zaprowadzili Go najpierw do Annasza. Był on bowiem teściem Kajfasza, który był w tym roku arcykapłanem.
Właśnie Kajfasz doradził Żydom, że lepiej jest, aby jeden człowiek umarł za lud.
Szedł zaś za Jezusem Szymon Piotr i inny uczeń. Uczeń ten był znany arcykapłanowi i dlatego wszedł za Jezusem na dziedziniec arcykapłana.
Piotr natomiast stał na zewnątrz przed bramą. Wyszedł więc ten drugi uczeń, znany arcykapłanowi, porozmawiał z odźwierną i wprowadził Piotra.
A odźwierna zapytała Piotra: Czy i ty jesteś jednym z uczniów tego Człowieka? On odpowiedział: Nie jestem.
Słudzy zaś i strażnicy stali i ogrzewali się przy ognisku, które rozpalili, ponieważ było zimno. Piotr stał także z nimi i się ogrzewał.
W tym czasie arcykapłan zapytał Jezusa o Jego uczniów i o Jego naukę.
Jezus mu odpowiedział: Ja otwarcie mówiłem światu. Ja zawsze nauczałem w synagodze i w świątyni, gdzie gromadzą się wszyscy Żydzi. Potajemnie niczego nie mówiłem.
Dlaczego Mnie pytasz? Zapytaj tych, którzy słuchali, co mówiłem. Oni wiedzą, co powiedziałem.
Gdy to oznajmił, jeden ze stojących obok strażników spoliczkował Jezusa i powiedział: Tak odpowiadasz arcykapłanowi?
Jezus mu odpowiedział: Jeśli źle powiedziałem, udowodnij to, a jeśli dobrze, to dlaczego Mnie bijesz?
Wówczas Annasz wysłał Go związanego do arcykapłana Kajfasza.
Szymon Piotr zaś stał i się ogrzewał. Wtedy go zapytali: Czy i ty jesteś jednym z Jego uczniów? A on wyparł się i powiedział: Nie jestem.
Zapytał też jeden ze sług arcykapłana, krewny tego, któremu Piotr odciął ucho: Czy nie widziałem cię razem z Nim w ogrodzie?
Lecz Piotr ponownie się wyparł. I zaraz zapiał kogut.
Od Kajfasza zaprowadzili Jezusa do pretorium. A było rano. Sami jednak nie weszli do pretorium, aby się nie zanieczyścić przed spożyciem wieczerzy paschalnej.
Piłat więc wyszedł do nich na zewnątrz i zapytał: O co oskarżacie tego człowieka?
Oznajmili mu: Gdyby On nie był złoczyńcą, nie wydalibyśmy Go tobie.
Wtedy Piłat powiedział: Weźcie Go i osądźcie według waszego Prawa. Żydzi zaś mu odpowiedzieli: Nam nie wolno nikogo zabijać.
Stało się tak, aby wypełniły się słowa Jezusa, w których zapowiedział, jaką śmiercią miał umrzeć.
Wtedy Piłat wrócił do pretorium, zawołał Jezusa i Go zapytał: Czy Ty jesteś królem Żydów?
Jezus odpowiedział: Czy mówisz to sam od siebie, czy też inni powiedzieli ci o Mnie?
Piłat powiedział: Czy ja jestem Żydem? Twój naród i arcykapłani wydali mi Ciebie. Co uczyniłeś?
Jezus oznajmił: Moje Królestwo nie jest z tego świata. Gdyby Moje Królestwo było z tego świata, wtedy Moi słudzy walczyliby, abym nie został wydany Żydom. Teraz jednak Moje Królestwo nie jest stąd.
Wówczas Piłat Go zapytał: A więc jesteś królem? Jezus odpowiedział: Ty mówisz, że jestem królem. Ja po to się narodziłem i przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha Mojego głosu.
Piłat zaś powiedział do Niego: Co to jest prawda? Gdy to powiedział, znowu wyszedł do Żydów i oznajmił: Ja nie znajduję w Nim żadnej winy.
Jest natomiast u was zwyczaj, że na święto Paschy uwalniam wam jednego więźnia. Czy chcecie więc, abym wam uwolnił króla Żydów?
Wtedy oni krzyknęli: Nie tego, ale Barabasza! Barabasz zaś był zbrodniarzem.
Wtedy Piłat wziął Jezusa i kazał Go ubiczować.
Żołnierze zaś spletli koronę z cierni, włożyli ją na Jego głowę i okryli Go purpurowym płaszczem.
Podchodzili do Niego i mówili: Witaj, królu Żydów. I policzkowali Go.
Wówczas Piłat ponownie wyszedł na zewnątrz i powiedział: Oto wyprowadzam Go do was, abyście poznali, że nie znajduję w Nim żadnej winy.
Jezus więc wyszedł na zewnątrz w cierniowej koronie i w purpurowym płaszczu. A Piłat oznajmił: Oto człowiek.
Gdy arcykapłani i strażnicy zobaczyli Go, krzyknęli: Ukrzyżuj, ukrzyżuj Go! Piłat powiedział do nich: Wy weźcie i ukrzyżujcie Go, ja bowiem nie znajduję w Nim winy.
Żydzi mu odpowiedzieli: My mamy Prawo, a według Prawa powinien umrzeć, bo uczynił siebie Synem Boga.
Gdy Piłat usłyszał te słowa, jeszcze bardziej się przeraził.
Wszedł znowu do pretorium i zapytał Jezusa: Skąd Ty jesteś? Jezus jednak mu nie odpowiedział.
Piłat więc powiedział do Niego: Nie chcesz ze mną rozmawiać? Czy nie wiesz, że mam władzę Cię uwolnić i mam też władzę Cię ukrzyżować?
Jezus odpowiedział: Nie miałbyś nade Mną żadnej władzy, gdyby nie dano ci jej z góry. Dlatego ten, który Mnie tobie wydał, ma większy grzech.
Od tej chwili Piłat starał się Go uwolnić. Żydzi jednak zawołali: Jeśli Go uwolnisz, nie jesteś przyjacielem cesarza. Każdy, kto się czyni królem, sprzeciwia się cesarzowi.
Gdy Piłat usłyszał te słowa, wyprowadził Jezusa na zewnątrz i usiadł na trybunie, na miejscu zwanym Lithostrotos, po hebrajsku Gabbata.
A był to dzień Przygotowania Paschy, około godziny szóstej. I powiedział do Żydów: Oto wasz król.
Oni jednak krzyknęli: Precz, precz! Ukrzyżuj Go! Piłat ich zapytał: Waszego króla mam ukrzyżować? Arcykapłani odpowiedzieli: Nie mamy króla, tylko cesarza.
Wtedy im Go wydał na ukrzyżowanie. Wzięli więc Jezusa.
On zaś dźwigając swój krzyż, wszedł na miejsce zwane Miejscem Czaszki, które po hebrajsku nazywa się Golgota.
Tam Go ukrzyżowali, a z Nim dwóch innych, z jednej i z drugiej strony, pośrodku zaś Jezusa.
Piłat sporządził napis o Jego winie i polecił go umieścić na krzyżu. A było napisane: Jezus z Nazaretu, król Żydów.
Napis ten czytało wielu Żydów, ponieważ miejsce, na którym ukrzyżowano Jezusa, było blisko miasta. A było napisane po hebrajsku, po łacinie i po grecku.
Arcykapłani żydowscy powiedzieli więc do Piłata: Nie pisz: Król Żydów, ale że On powiedział: Jestem królem Żydów.
Piłat odpowiedział: Co napisałem, to napisałem.
Żołnierze, gdy ukrzyżowali Jezusa, wzięli Jego szaty i podzielili na cztery części, każdemu żołnierzowi po jednej. Wzięli również Jego tunikę, która nie była szyta, ale od góry cała tkana.
Powiedzieli więc do siebie: Nie rozdzierajmy jej, lecz rzućmy o nią losy, do kogo ma należeć. Stało się tak, aby się wypełniły słowa Pisma: Podzielili między siebie Moje szaty, a los rzucili o Moją suknię. Tak właśnie postąpili żołnierze.
A obok krzyża Jezusa stały Jego matka i siostra Jego matki, Maria, żona Kleofasa i Maria Magdalena.
Jezus, gdy zobaczył matkę i stojącego obok ucznia, którego miłował, powiedział do matki: Niewiasto, oto twój syn.
Następnie powiedział do ucznia: Oto twoja matka. I od tej godziny uczeń wziął ją do siebie.
Potem Jezus wiedząc, że już wszystko się dokonało, aby się wypełniło Pismo, powiedział: Pragnę.
Stało tam naczynie napełnione octem. Nałożyli więc na łodygę hizopu gąbkę nasączoną octem i podali Mu do ust.
Gdy Jezus skosztował octu, powiedział: Dokonało się! Skłonił głowę i oddał ducha.
Ponieważ był dzień Przygotowania, a ten szabat był wielkim świętem, aby ciała nie pozostały na krzyżu w szabat, Żydzi poprosili Piłata, żeby ukrzyżowanym połamano golenie i ich usunięto.
Przyszli więc żołnierze i połamali golenie tym, którzy byli z Nim ukrzyżowani, tak pierwszemu, jak i drugiemu.
Kiedy podeszli do Jezusa i zobaczyli, że już umarł, nie połamali Mu goleni,
ale jeden z żołnierzy przebił włócznią Jego bok i natychmiast wypłynęła krew i woda.
Ten zaś, który to widział, daje o tym świadectwo, a jego świadectwo jest prawdziwe i on wie, że mówi prawdę, abyście i wy uwierzyli.
Stało się to bowiem, aby się wypełniło Pismo: Jego kość nie zostanie złamana.
I znowu w innym miejscu mówi Pismo: Będą patrzeć na Tego, którego przebili.
Potem Józef z Arymatei, który z bojaźni przed Żydami był potajemnie uczniem Jezusa, poprosił Piłata, aby mógł zabrać Jego ciało. Piłat zezwolił. Poszedł więc i zabrał ciało Jezusa.
Przyszedł także Nikodem, który po raz pierwszy przyszedł do Jezusa nocą. Przyniósł on około stu funtów mieszaniny mirry i aloesu.
Wzięli więc ciało Jezusa i owinęli je w płótna z wonnościami, zgodnie z żydowskim zwyczajem grzebania zmarłych.
W miejscu zaś, gdzie Go ukrzyżowano, był ogród, a w ogrodzie nowy grobowiec, w którym jeszcze nikt nie był złożony.
Tam położyli Jezusa z powodu żydowskiego dnia Przygotowania, bo grób był blisko.
Pierwszego dnia tygodnia, wczesnym rankiem, kiedy było jeszcze ciemno, przyszła do grobu Maria Magdalena i zobaczyła kamień odsunięty od grobowca.
Pobiegła więc i przyszła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus miłował. Powiedziała do nich: Zabrali Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położyli.
Wyszedł więc Piotr i ten drugi uczeń, i udali się do grobu.
Biegli razem, lecz ten drugi uczeń wyprzedził Piotra i pierwszy przybył do grobu.
Nachylił się i zobaczył leżące płótna, jednak nie wszedł do środka.
Przyszedł także Szymon Piotr, który z nim podążał, i wszedł do grobowca. Zobaczył leżące płótna
oraz chustę, która była na głowie Jezusa. Nie leżała ona z płótnami, ale była zwinięta oddzielnie, na jednym miejscu.
Wówczas wszedł również ten drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu, zobaczył i uwierzył.
Jeszcze bowiem nie rozumieli Pisma, które mówi, że On musi powstać z martwych.
Następnie uczniowie powrócili do siebie.
Maria zaś stała przy grobie i płakała. Płacząc, zajrzała do grobowca
i zobaczyła dwóch aniołów w bieli, którzy siedzieli jeden przy głowie, a drugi przy nogach, gdzie było złożone ciało Jezusa.
Zapytali ją: Kobieto, dlaczego płaczesz? A ona odpowiedziała: Zabrali mojego Pana i nie wiem, gdzie Go położyli.
Gdy to powiedziała, odwróciła się za siebie i zobaczyła stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że jest to Jezus.
A Jezus zapytał ją: Kobieto, dlaczego płaczesz? Kogo szukasz? Ona sądząc, że to ogrodnik, powiedziała: Panie, jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go zabiorę.
Jezus powiedział do niej: Mario! Wtedy ona zwróciła się do Niego i powiedziała po hebrajsku: Rabbuni! - to znaczy: Nauczycielu.
Jezus jej oznajmił: Nie dotykaj Mnie, bo nie wstąpiłem jeszcze do Ojca. Idź do Moich braci i powiedz im: Wstępuję do Mojego Ojca i waszego Ojca, do Mojego Boga i waszego Boga.
Poszła więc Maria Magdalena i oznajmiła uczniom: Widziałam Pana, oraz powtórzyła to, co jej powiedział.
A gdy nastał wieczór tego pierwszego dnia tygodnia i drzwi były zamknięte z powodu strachu przed Żydami tam, gdzie przebywali uczniowie, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i powiedział: Pokój wam!
Kiedy to powiedział, pokazał im ręce i bok. Uczniowie uradowali się, że zobaczyli Pana.
Wtedy Jezus znowu do nich powiedział: Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam.
Gdy to oznajmił, tchnął na nich i powiedział: Weźcie Ducha Świętego!
Komu grzechy odpuścicie, są mu odpuszczone, a komu zatrzymacie, są mu zatrzymane.
Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był z nimi, kiedy przyszedł Jezus.
Inni więc uczniowie powiedzieli mu: Widzieliśmy Pana. On jednak powiedział: Jeśli nie zobaczę na Jego rękach śladu gwoździ i nie włożę palca w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki w Jego bok, nie uwierzę.
A po ośmiu dniach Jego uczniowie znowu byli w domu, a z nimi Tomasz. Chociaż drzwi były zamknięte, Jezus przyszedł, stanął pośrodku i powiedział: Pokój wam!
Następnie oznajmił Tomaszowi: Podnieś tu swój palec i zobacz Moje ręce, podnieś swoją rękę i włóż w Mój bok, i nie bądź niewierzącym, lecz wierzącym.
Wyznał Mu Tomasz: Mój Pan i mój Bóg.
Jezus mu powiedział: Uwierzyłeś, ponieważ Mnie ujrzałeś. Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli.
I jeszcze wiele innych znaków uczynił Jezus wobec uczniów, które nie są spisane w tej Księdze.
Te zaś spisano, abyście uwierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Boga i abyście wierząc, mieli życie w Jego imię.
Potem Jezus znowu ukazał się uczniom nad Jeziorem Tyberiadzkim. A ukazał się w ten sposób:
Byli razem Szymon Piotr, Tomasz, zwany Didymos, Natanael z Kany Galilejskiej, synowie Zebedeusza i dwaj inni z Jego uczniów.
Szymon Piotr powiedział do nich: Idę łowić ryby. Odpowiedzieli mu: Idziemy z tobą. Wyszli i wsiedli do łodzi, ale tej nocy nic nie złowili.
Rano Jezus stanął na brzegu. Uczniowie jednak nie wiedzieli, że to Jezus.
Jezus zaś zapytał ich: Dzieci, czy macie coś do jedzenia? Odpowiedzieli Mu: Nie.
Wtedy powiedział do nich: Zarzućcie sieć z prawej strony łodzi, a znajdziecie. Zarzucili ją więc i nie mogli wyciągnąć z powodu mnóstwa ryb.
Wtedy ten uczeń, którego Jezus miłował, powiedział do Piotra: To jest Pan. Gdy Szymon Piotr usłyszał, że to jest Pan, przepasał się szatą, był bowiem nagi, i rzucił się w morze.
Pozostali uczniowie natomiast przypłynęli łodzią, ciągnąc sieć z rybami. Nie było bowiem daleko od lądu, jakieś dwieście łokci.
Kiedy wyszli na ląd, zobaczyli żarzące się węgle i położoną na nich rybę oraz chleb.
Jezus zaś powiedział do nich: Przynieście kilka z tych ryb, które teraz złowiliście.
Poszedł więc Szymon Piotr i wyciągnął na brzeg sieć, pełną wielkich ryb. Było ich sto pięćdziesiąt trzy. Mimo tak wielkiej ilości ryb, sieć się nie rozerwała.
Wówczas Jezus powiedział im: Chodźcie, posilcie się! Żaden jednak z uczniów nie odważył się Go zapytać: Kim jesteś? Wiedzieli, że to jest Pan.
A Jezus zbliżył się, wziął chleb i podał im, podobnie i rybę.
To już trzeci raz Jezus ukazał się uczniom po swoim zmartwychwstaniu.
A kiedy spożyli śniadanie, Jezus zapytał Szymona Piotra: Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie bardziej niż ci? Odpowiedział: Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham. Powiedział mu: Paś Moje baranki.
Zapytał go znowu, po raz drugi: Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie? Odpowiedział: Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham. Powiedział mu: Troszcz się jak pasterz o Moje owce.
Zapytał go po raz trzeci: Szymonie, synu Jana, czy kochasz Mnie? Piotr się zasmucił, że zapytał go po raz trzeci: Czy kochasz Mnie? I odpowiedział Mu: Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham. Powiedział mu Jezus: Paś Moje owce.
Zapewniam, zapewniam cię, kiedy byłeś młodszy, przepasywałeś się sam i chodziłeś, dokąd chciałeś. Gdy jednak się zestarzejesz, wyciągniesz swoje ręce i ktoś inny cię przepasze, i poprowadzi, dokąd nie chcesz.
To zaś powiedział, aby zaznaczyć, jaką śmiercią uwielbi Boga. A gdy to powiedział, oznajmił: Pójdź za Mną!
Piotr odwrócił się i zobaczył ucznia, którego Jezus miłował, idącego za nim, który przy wieczerzy oparł się o pierś Jezusa i zapytał: Panie, kim jest ten, kto Cię wyda?
Gdy Piotr go zobaczył, zapytał Jezusa: Panie, a z tym, co będzie?
Jezus mu odpowiedział: Jeśli chcę, aby pozostał, aż przyjdę, to co ci do tego? Ty pójdź za Mną.
Rozeszła się więc wieść wśród braci, że ten uczeń nie umrze. Jezus jednak nie powiedział mu, że nie umrze, ale: Jeśli chcę, aby pozostał aż przyjdę, to co ci do tego?
Ten właśnie uczeń daje świadectwo o tych wydarzeniach i on je opisał, a wiemy, że jego świadectwo jest prawdziwe.
Są jeszcze i inne liczne dzieła, których dokonał Jezus, lecz gdyby zostały spisane szczegółowo, to cały świat, jak sądzę, nie pomieściłby ksiąg, które należałoby napisać.
Pierwszą Księgę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku
aż do dnia, w którym został wzięły do góry, po tym jak przez Ducha Świętego udzielił poleceń apostołom, których sobie wybrał.
Im też po swojej męce objawił się jako Żyjący i dał tego liczne dowody. Ukazywał się przez czterdzieści dni i mówił o Królestwie Boga.
A podczas wspólnego posiłku polecił: Nie oddalajcie się z Jerozolimy, ale oczekujcie obietnicy Ojca, o której usłyszeliście ode Mnie.
Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym.
Ci, którzy byli zgromadzeni, pytali Go: Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraelowi?
Odpowiedział: Nie wasza to rzecz poznać dni i godziny, które Ojciec ustanowił swoją mocą,
ale gdy Duch Święty zstąpi na was, weźmiecie Jego moc i będziecie Moimi świadkami w Jeruzalem i w całej Judei, w Samarii i aż po krańce ziemi.
Kiedy to powiedział, a oni patrzyli, został uniesiony w górę i obłok zabrał Go sprzed ich oczu.
Gdy wpatrywali się w niebo, jak On wstępował, stanęli przy nich dwaj mężczyźni w białych szatach
i powiedzieli: Galilejczycy, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, który został wzięty od was do nieba, tak przyjdzie, jak widzieliście Go wstępującego do nieba.
Wtedy wrócili do Jeruzalem z góry, zwanej Oliwną, która leży blisko Jeruzalem, w odległości drogi szabatowej.
Gdy przyszli, weszli do sali na górze. Przebywali tam: Piotr i Jan, Jakub i Andrzej, Filip i Tomasz, Bartłomiej i Mateusz, Jakub - syn Alfeusza i Szymon Gorliwy oraz Juda - syn Jakuba.
Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie razem z kobietami, Marią, Matką Jezusa i Jego braćmi.
Wtedy Piotr stanął między braćmi, a zebrało się razem około stu dwudziestu osób, i tak przemówił:
Bracia, musiało się wypełnić Pismo, w którym Duch Święty powiedział przez usta Dawida o Judaszu, który wskazał drogę tym, co pojmali Jezusa.
Został zaliczony do naszego grona i miał udział w naszym posługiwaniu.
Za otrzymaną zapłatę za nieprawość nabył ziemię, spadł głową na dół, pękł na dwie części i wypłynęły wszystkie jego wnętrzności.
Wieść o tym rozeszła się wśród wszystkich mieszkańców Jeruzalem. Teren ten nazwano w ich języku Hakeldamach, to znaczy: Pole Krwi.
Zostało bowiem napisane w Księdze Psalmów: Niech opustoszeje jego dom i niech nikt w nim nie mieszka. A jego urząd niech weźmie ktoś inny.
Trzeba więc, aby jeden z tych, którzy chodzili z nami przez cały czas, gdy Pan Jezus przebywał między nami
od chrztu Janowego aż do dnia, w którym został wzięty od nas do góry, stał się razem z nami świadkiem Jego zmartwychwstania.
Wskazali dwóch: Józefa zwanego Barsabą, z przydomkiem Justus, i Macieja.
I tak się pomodlili: Ty, Panie, znasz serca wszystkich, wskaż z tych dwóch jednego, którego wybrałeś,
aby zajął miejsce w tym posługiwaniu i w apostolstwie, któremu sprzeniewierzył się Judasz, żeby pójść swoją drogą.
Następnie dali im losy, a los padł na Macieja i został dołączony do jedenastu apostołów.
Kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu.
Nagle powstał z nieba szum, jakby wiejącego silnego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali.
Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzielały i na każdym z nich spoczął jeden.
Wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i zaczęli mówić innymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić.
Przebywali wtedy w Jeruzalem pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod niebem.
Kiedy więc powstał ten szum, tłum zgromadził się i zdumiał, bo każdy słyszał, jak przemawiali w jego własnym języku.
Byli zaskoczeni, dziwili się i pytali: Czy ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami?
Jak więc każdy z nas słyszy swoją mowę ojczystą?
Partowie, Medowie, Elamici, mieszkańcy Mezopotamii, Judei, Kapadocji, Pontu, Azji,
Frygii, Pamfilii, Egiptu, tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, przybysze z Rzymu,
Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie - słyszymy ich, jak w naszych językach głoszą wielkie dzieła Boga.
Wszyscy byli zaskoczeni i nie wiedzieli, co myśleć. Mówili jeden do drugiego: Co to może znaczyć?
Inni natomiast drwili: Upili się młodym winem.
Wtedy Piotr stanął razem z Jedenastoma i przemówił do nich donośnym głosem: Judejczycy i wszyscy mieszkańcy Jeruzalem, przyjmijcie to do wiadomości i posłuchajcie uważnie moich słów.
Ci ludzie nie są pijani, jak przypuszczacie, bo jest dopiero trzecia godzina dnia,
ale spełnia się przepowiednia proroka Joela:
W ostatnich dniach, mówi Bóg, wyleję Mojego Ducha na wszelkie ciało i będą prorokowali wasi synowie i córki. Wasi młodzieńcy będą mieli widzenia, a starcy sny.
Nawet na Moich niewolników i niewolnice wyleję w tych dniach Mojego Ducha i będą prorokowali.
Uczynię cuda w górze na niebie i znaki na dole na ziemi: krew i ogień, i kłęby dymu.
Słońce zamieni się w ciemność, a księżyc w krew, zanim nadejdzie dzień Pana, wielki i wspaniały.
Każdy, kto będzie wzywał imienia Pana, będzie zbawiony.
Izraelici, posłuchajcie tego, co mówię: Jezusa Nazarejczyka, człowieka, którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał pośród was, o czym sami wiecie,
wydanego według powziętego postanowienia i przewidzenia Bożego, przybiliście rękami bezbożnych do krzyża i zabiliście.
Bóg jednak zerwał więzy śmierci i wskrzesił Go, ponieważ niemożliwe było, aby ona panowała nad Nim.
Dawid bowiem mówi o Nim: Miałem Pana zawsze przed oczami, ponieważ stoi po Mojej prawicy, abym się nie zachwiał.
Dlatego ucieszyło się Moje serce i rozradował się Mój język, także i Moje ciało będzie spoczywać w nadziei,
że nie zostawisz Mojej duszy w otchłani ani nie dopuścisz, aby Twój Święty doznał skażenia .
Dałeś Mi poznać drogi życia i napełnisz Mnie radością przed Twoim obliczem.
Bracia, wolno powiedzieć do was otwarcie o patriarsze Dawidzie, że umarł i został pogrzebany, a jego grobowiec znajduje się u nas aż po dzień dzisiejszy.
Jednak jako prorok, który wiedział, że Bóg przysiągł mu uroczyście, iż jego Potomek zasiądzie na jego tronie,
widział przyszłość i przepowiedział zmartwychwstanie Chrystusa, że ani nie pozostanie w otchłani, ani Jego ciało nie dozna skażenia.
Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami.
Wyniesiony na prawicę Boga, otrzymał od Ojca obietnicę Ducha Świętego i zesłał Go, jak to sami widzicie i słyszycie.
Dawid przecież nie wstąpił do nieba, a jednak mówi: Powiedział Pan do mego Pana: Siądź po Mojej prawicy,
aż położę Twoich nieprzyjaciół jako podnóżek pod Twoje stopy.
Niech więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wy ukrzyżowaliście, Bóg uczynił i Panem, i Mesjaszem.
Gdy to usłyszeli, przejęli się do głębi serca. Zapytali Piotra i pozostałych apostołów: Co mamy uczynić, bracia?
Piotr odpowiedział: Nawróćcie się i niech każdy z was przyjmie chrzest w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie waszych grzechów, a weźmiecie dar Ducha Świętego.
Dla was bowiem jest obietnica i dla waszych dzieci oraz dla wszystkich, którzy są daleko, a których powoła Pan, nasz Bóg.
W wielu też innych słowach dawał świadectwo i napominał: Ratujcie się spośród tego przewrotnego pokolenia!
Ci więc, którzy przyjęli jego naukę, zostali ochrzczeni. Przyłączono tego dnia około trzech tysięcy ludzi.
Trwali oni w nauce apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i na modlitwach.
Bojaźń ogarniała każdego, ponieważ apostołowie czynili wiele znaków i cudów.
Wszyscy, którzy uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne.
Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby.
Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, łamali chleb po domach i przyjmowali pokarm z radością i prostotą serca.
Wielbili Boga i cieszyli się przychylnością całego ludu. A Pan dołączał do nich codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia.
Kiedy Piotr i Jan wchodzili do świątyni na modlitwę o godzinie dziewiątej,
wnoszono właśnie pewnego człowieka, sparaliżowanego od urodzenia. Kładziono go codziennie przy bramie świątyni, zwanej Piękną, aby wchodzących tam prosił o jałmużnę.
Gdy więc zobaczył Piotra i Jana, jak zamierzali wejść do świątyni, prosił ich o jałmużnę.
Lecz Piotr wraz z Janem popatrzył na niego i powiedział: Spójrz na nas.
A on zwrócił się ku nim, czegoś od nich oczekując.
Wówczas Piotr powiedział: Nie mam srebra ani złota, ale co mam, to ci daję: W imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, wstań i chodź!
Następnie ujął go za prawą rękę i podniósł. A on natychmiast odzyskał władzę w nogach i kostkach.
Zerwał się, stanął na nogach i chodził. Wszedł z nimi do świątyni, chodząc, skacząc i wielbiąc Boga.
Cały lud zobaczył go, jak chodził i chwalił Boga.
Rozpoznawali w nim tego człowieka, który dla jałmużny siadał przy Bramie Pięknej świątyni i ogarnęło ich zdumienie i zachwyt z powodu tego, co mu się przydarzyło.
A gdy on trzymał się Piotra i Jana, cały lud zdumiony zbiegł się do nich w portyku Salomona.
Kiedy Piotr to zobaczył, przemówił do ludu: Izraelici, dlaczego się temu dziwicie? Dlaczego też patrzycie na nas, jakbyśmy własną mocą lub pobożnością sprawili, że on chodzi?
Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, Bóg naszych ojców obdarzył chwałą Sługę swego Jezusa, którego wydaliście i zaparliście się przed Piłatem, chociaż postanowił Go uwolnić.
Zaparliście się Świętego i Sprawiedliwego, a dla zabójcy wyprosiliście ułaskawienie.
Zabiliście Dawcę życia, którego Bóg wskrzesił z martwych, czego my jesteśmy świadkami.
Właśnie z powodu wiary w Jego imię, temu, którego widzicie i którego znacie, to Imię przywróciło siły. Wiara w Niego dała mu tę pełnię sił, którą wszyscy widzicie.
Teraz jednak wiem, bracia, że działaliście w nieświadomości, tak samo jak wasi przywódcy.
A Bóg w ten sposób wypełnił to, co zapowiedział przez usta wszystkich proroków, że Jego Mesjasz będzie cierpiał.
Zmieńcie więc sposób myślenia i nawróćcie się, aby wasze grzechy zostały zgładzone,
aby nadeszły od Pana dni ochłody i aby posłał wam ustanowionego Mesjasza, Jezusa,
którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, co od wieków Bóg przepowiedział przez usta swoich świętych proroków.
Mojżesz przecież powiedział: Proroka jak mnie wzbudzi wam Pan, wasz Bóg, spośród waszych braci. Jego będziecie słuchać we wszystkim, co wam powie.
A każdy, kto nie posłucha tego Proroka, zostanie usunięty z ludu.
Zapowiadali te dni także wszyscy prorocy, którzy przemawiali od czasów Samuela i jego następców.
Wy jesteście synami proroków i przymierza, które Bóg zawarł z waszymi ojcami, kiedy powiedział do Abrahama: W twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi.
Dla was Bóg najpierw wskrzesił swego Sługę i posłał Go, aby błogosławił wam w odwracaniu się każdego z was od waszych niegodziwości.
Gdy przemawiali do ludu, podeszli do nich kapłani i dowódca straży świątynnej oraz saduceusze,
oburzeni, że nauczają lud i głoszą zmartwychwstanie w Jezusie.
Pojmali ich i wtrącili do więzienia aż do następnego dnia, bo był już wieczór.
A wielu z tych, którzy usłyszeli naukę, uwierzyło. Liczba mężczyzn sięgała pięciu tysięcy.
Następnego dnia zebrali się w Jeruzalem ich przełożeni, starsi i nauczyciele Prawa:
arcykapłan Annasz, Kajfasz, Jan, Aleksander i wszyscy pozostali z rodu arcykapłańskiego.
Postawili ich w środku i pytali: Jaką mocą albo w czyim imieniu to uczyniliście?
Wtedy Piotr napełniony Duchem Świętym powiedział do nich: Przełożeni ludu i starsi.
Jeżeli przesłuchujecie nas dzisiaj z powodu dobrodziejstwa, dzięki któremu chory człowiek jest uzdrowiony,
to niech wam wszystkim i całemu ludowi Izraela będzie wiadomo, że w imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, którego ukrzyżowaliście, a którego Bóg wskrzesił z martwych, że przez Niego ten człowiek stanął przed wami zdrowy.
On jest kamieniem, odrzuconym przez was budujących, Tym, który stał się kamieniem węgielnym.
Nie ma w nikim innym zbawienia. Nie dano bowiem ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni.
Gdy widzieli odwagę Piotra i Jana i dowiedzieli się, że są oni ludźmi nieuczonymi i prostymi, dziwili się. Rozpoznawali również, że byli z Jezusem.
Patrząc też na stojącego z nimi uzdrowionego człowieka, nie wiedzieli, co odpowiedzieć.
Kazali więc wyjść im z sali Rady i naradzali się między sobą.
Mówili: Co mamy zrobić z tymi ludźmi? Dokonali bowiem jawnego cudu, oczywistego dla wszystkich mieszkańców Jeruzalem. Nie możemy przecież temu zaprzeczyć.
Lecz aby się to nie rozpowszechniało wśród ludu, zabrońmy im surowo mówić do kogokolwiek w to Imię.
Przywołali ich potem i zakazali im w ogóle przemawiać i nauczać w imię Jezusa.
Wtedy Piotr i Jan odpowiedzieli: Rozsądźcie, czy wobec Boga jest słuszne bardziej słuchać was niż Boga?
Nie możemy przecież nie mówić tego, co widzieliśmy i słyszeliśmy.
Oni jednak ponowili groźby, a nie znajdując żadnej podstawy do wymierzenia im kary, wypuścili ich ze względu na lud, bo wszyscy wielbili Boga z powodu tego, co się stało.
Człowiek, który doznał tego cudownego uzdrowienia, miał bowiem ponad czterdzieści lat.
Kiedy zostali zwolnieni, przyszli do swoich i opowiedzieli, co im oznajmili arcykapłani i starsi.
Ci, gdy to usłyszeli, zgodnie wznieśli głos do Boga i powiedzieli: Wszechwładny Stwórco nieba i ziemi, i morza, i wszystkiego, co w nich istnieje,
który przez Ducha Świętego powiedziałeś ustami naszego ojca Dawida, Twego sługi: Dlaczego wzburzyły się narody i ludy knują rzeczy próżne?
Powstali królowie ziemi i książęta zeszli się przeciw Panu i przeciw Jego Mesjaszowi.
Zeszli się bowiem rzeczywiście w tym mieście przeciw Twemu świętemu Słudze, Jezusowi, którego namaściłeś, Herod i Poncjusz Piłat z poganami i pokoleniami Izraela,
aby uczynić to, co zamierzyła Twoja ręka i myśl.
A teraz spójrz, Panie, na ich groźby i daj Twoim sługom z całą odwagą głosić Twoje Słowo,
gdy Ty będziesz wyciągał rękę, aby uzdrawiać i dokonywać znaków i cudów przez imię Twego świętego Sługi, Jezusa.
Po tej modlitwie zadrżało miejsce, na którym byli zebrani. Wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i odważnie głosili Słowo Boga.
Jedno serce i jeden duch ożywiały wszystkich wierzących. Nikt nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne.
Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa. Towarzyszyła im bowiem wielka łaska.
Nikt z nich nie cierpiał niedostatku, bo właściciele pól albo domów sprzedawali je i przynosili pieniądze uzyskane ze sprzedaży,
i składali u stóp apostołów. Każdemu też rozdzielano według potrzeby.
Także Józef, lewita rodem z Cypru, nazwany przez apostołów Barnabas, to znaczy Syn Pocieszenia,
sprzedał ziemię, którą posiadał, a pieniądze przyniósł i złożył u stóp apostołów.
Lecz pewien człowiek o imieniu Ananiasz ze swoją żoną Safirą sprzedał posiadłość
i za wiedzą żony odłożył sobie część zapłaty, a resztę przyniósł i złożył u stóp apostołów.
Wtedy Piotr powiedział: Ananiaszu, czym to szatan wypełnił twoje serce, że okłamałeś Ducha Świętego i odłożyłeś sobie część zapłaty za ziemię?
Czy dopóki ją miałeś, nie była twoja, a gdy została sprzedana, czy nie mogłeś rozporządzać tym, co za nią otrzymałeś? Jak mogłeś taką myśl powziąć w swoim sercu? Nie skłamałeś ludziom, lecz Bogu.
Słysząc te słowa, Ananiasz upadł i umarł. A wszystkich, którzy tego słuchali, ogarnął wielki strach.
Młodsi natomiast wstali, owinęli go, wynieśli i pogrzebali.
Po upływie około trzech godzin weszła także jego żona. Nie wiedziała, co się stało.
Piotr zapytał ją: Powiedz mi, czy za tyle sprzedaliście ziemię? Odpowiedziała: Tak, za tyle.
Wtedy Piotr oznajmił: Dlaczego się umówiliście, aby wystawiać na próbę Ducha Pana? Oto stoją przed drzwiami ci, którzy pogrzebali twego męża. Wyniosą również ciebie.
I upadła natychmiast u jego stóp, i skonała. Gdy młodzieńcy weszli, znaleźli ją martwą. Wynieśli ją więc i pogrzebali obok męża.
Wielki strach ogarnął wówczas cały Kościół i wszystkich, którzy o tym słyszeli.
Wiele znaków i cudów działo się wśród ludu przez ręce apostołów. Trzymali się wszyscy razem w portyku Salomona.
Spośród obcych nikt jednak nie miał odwagi dołączyć się do nich, ale lud ich wychwalał.
Coraz więcej też przyłączało się mężczyzn i kobiet wierzących w Pana.
Wynoszono również chorych na ulice i kładziono na łożach i noszach, żeby choć cień przechodzącego Piotra padł na któregoś z nich.
Schodziły się też tłumy z miast położonych wokół Jeruzalem. Przynosili chorych i dręczonych przez duchy nieczyste i wszyscy doznawali uzdrowienia.
Wówczas arcykapłan i wszyscy jego zwolennicy, którzy należeli do stronnictwa saduceuszy, pełni zazdrości
pojmali apostołów i wtrącili ich do publicznego więzienia.
Anioł Pana otworzył jednak w nocy bramy więzienia, wyprowadził ich i powiedział:
Idźcie i głoście ludowi w świątyni wszystkie Słowa tego Życia.
Gdy to usłyszeli, weszli o świcie do świątyni i nauczali. Tymczasem arcykapłan i jego stronnicy zwołali Sanhedryn i całą starszyznę synów Izraela. Posłali też do więzienia, aby ich przyprowadzono.
Lecz kiedy słudzy przyszli, nie znaleźli ich w więzieniu. Powrócili więc i oznajmili:
Znaleźliśmy więzienie bardzo starannie zamknięte i strażników stojących przed drzwiami. Gdy jednak je otworzyliśmy, nie znaleźliśmy wewnątrz nikogo.
Kiedy dowódca straży świątynnej i arcykapłani usłyszeli te słowa, nie mogli pojąć, co się z nimi stało.
Wówczas nadszedł ktoś i oznajmił: Ci ludzie, których wtrąciliście do więzienia, znajdują się w świątyni i nauczają lud.
Wtedy dowódca straży poszedł ze sługami i przyprowadził ich, ale bez użycia siły. Obawiali się bowiem ludu, aby ich nie ukamienował,
Gdy ich przyprowadzili, postawili przed Sanhedrynem. Następnie arcykapłan zapytał ich:
Nakazaliśmy wam surowo, abyście nie nauczali w to Imię, a oto napełniliście Jeruzalem waszą nauką i chcecie ściągnąć na nas krew tego Człowieka?
Wówczas Piotr i apostołowie odpowiedzieli: Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi.
Bóg naszych ojców wskrzesił Jezusa, którego zgładziliście przez ukrzyżowanie.
Bóg wywyższył Go na swoją prawicę jako Władcę i Zbawiciela, aby dać Izraelowi opamiętanie i odpuszczenie grzechów.
Dajemy temu świadectwo my właśnie oraz Duch Święty, którego Bóg udzielił tym, którzy są Mu posłuszni.
Gdy to usłyszeli, wpadli w gniew i chcieli ich zabić.
Wstał jednak spośród członków Sanhedrynu pewien faryzeusz o imieniu Gamaliel, poważany przez cały lud nauczyciel Prawa, i polecił na chwilę wyprowadzić apostołów na zewnątrz.
Następnie powiedział: Izraelici, zastanówcie się dobrze, co chcecie zrobić z tymi ludźmi.
Niedawno bowiem wystąpił Teudas, podając się za kogoś niezwykłego. Przyłączyło się do niego około czterystu ludzi. Gdy został zabity, wszyscy jego zwolennicy zostali rozproszeni i ślad po nich zaginął.
Potem, podczas spisu ludności, wystąpił Judasz Galilejczyk i pociągnął lud za sobą. Ale i on zginął, i wszyscy jego zwolennicy zostali rozproszeni.
Dlatego mówię wam teraz: Odstąpcie od tych ludzi i uwolnijcie ich. Jeżeli bowiem jest to wymysł czy dzieło czysto ludzkie, rozpadnie się,
a jeżeli rzeczywiście pochodzi od Boga, nie zdołacie ich zniszczyć. Może się przy tym okazać, że walczycie z Bogiem. Posłuchali więc go.
Przywołali apostołów i kazali ich ubiczować. Zabronili im też mówić w imię Jezusa. Potem ich zwolnili.
A oni odchodzili sprzed Sanhedrynu i cieszyli się, że stali się godni cierpieć dla tego Imienia.
Nie przestawali też co dzień nauczać w świątyni i po domach i głosić Dobrą Nowinę o Chrystusie Jezusie.
W tym czasie, gdy liczba uczniów wzrastała, helleniści zaczęli szemrać przeciwko Hebrajczykom, że podczas codziennego posługiwania ich wdowy są zaniedbywane.
Wówczas Dwunastu zwołało wszystkich uczniów i oznajmiło: Nie jest rzeczą słuszną, abyśmy zaniedbywali Słowo Boga, a obsługiwali stoły.
Wybierzcie więc, bracia, siedmiu mężów spośród siebie, cieszących się dobrą sławą, pełnych Ducha i mądrości. Im zlecimy to zadanie.
My natomiast oddamy się wyłącznie modlitwie i posłudze Słowa.
Spodobały się te słowa wszystkim zebranym i wybrali Szczepana, męża pełnego wiary i Ducha Świętego, Filipa, Prochora, Nikanora, Tymona, Parmenasa i Mikołaja, prozelitę z Antiochii.
Przedstawili ich apostołom, którzy pomodlili się i włożyli na nich ręce.
A Słowo Boga rozszerzało się, wzrastała też bardzo liczba uczniów w Jeruzalem, a nawet wielu kapłanów przyjmowało wiarę.
Szczepan, pełen łaski i mocy, czynił cuda i wielkie znaki wśród ludu.
Wówczas niektórzy z synagogi, zwanej synagogą Libertynów, Cyrenejczyków, Aleksandryjczyków i tych, którzy pochodzili z Cylicji i z Azji, przystąpili do dyskusji ze Szczepanem.
Nie mogli jednak sprostać mądrości i Duchowi, pod wpływem którego przemawiał.
Podstawili więc ludzi, którzy oświadczyli: Słyszeliśmy, jak on mówił bluźnierstwa przeciwko Mojżeszowi i Bogu.
W ten sposób podburzyli lud, starszych i nauczycieli Prawa. Podbiegli do niego, porwali go i poprowadzili przed Sanhedryn.
Postawili również fałszywych świadków, którzy zeznali: Ten człowiek nie przestaje mówić przeciwko temu świętemu miejscu i przeciwko Prawu.
Słyszeliśmy bowiem, jak mówił, że Jezus Nazarejczyk zburzy to miejsce i zmieni zwyczaje, które przekazał nam Mojżesz.
A wszyscy, którzy zasiadali w Sanhedrynie, przyglądali się mu uważnie i zobaczyli jego twarz podobną do oblicza anioła.
Wtedy arcykapłan zapytał: Czy to prawda?
A on odpowiedział: Bracia i ojcowie, posłuchajcie! Bóg chwały ukazał się naszemu ojcu Abrahamowi, gdy żył w Mezopotamii, zanim zamieszkał w Charanie.
I powiedział do niego: Opuść swoją ziemię i rodzinę i idź do ziemi, którą ci wskażę.
Wówczas wyszedł z ziemi chaldejskiej i zamieszkał w Charanie. Stamtąd, po śmierci jego ojca, przesiedlił go do tej ziemi, w której wy teraz mieszkacie.
Nie dał mu jednak w dziedzictwo ani jej skrawka. Obiecał tylko, że da ją w posiadanie jemu, a po nim jego potomstwu, chociaż nie miał wtedy jeszcze syna.
Następnie Bóg tak oznajmił: Twoi potomkowie będą wygnańcami na obczyźnie. Uczynią z nich niewolników i będą uciskać przez czterysta lat.
Lecz naród, którego będą niewolnikami, Ja sam będę sądził - powiedział Bóg. Potem wyjdą i będą Mi służyć na tym miejscu .
I zawarł z nim przymierze, którego znakiem było obrzezanie. Wówczas urodził mu się Izaak, którego obrzezał ósmego dnia, podobnie Izaak Jakuba, a Jakub dwunastu patriarchów.
Patriarchowie z zazdrości sprzedali Józefa do Egiptu. Bóg jednak był z nim
i uwolnił go od wszystkich jego utrapień. Obdarzył go łaską i mądrością wobec faraona, króla Egiptu, który ustanowił go zarządcą Egiptu i całego swego domu.
Nastał wtedy głód i wielka bieda w całym Egipcie i Kanaanie. Nasi ojcowie nie mieli żywności.
Gdy Jakub dowiedział się, że w Egipcie jest zboże, wysłał tam po raz pierwszy naszych ojców.
Za drugim razem Józef dał się poznać swoim braciom, a faraon dowiedział się o jego rodzie.
Potem Józef posłał po Jakuba i sprowadził swego ojca i całą rodzinę, razem siedemdziesiąt pięć osób.
Tak Jakub przybył do Egiptu, gdzie umarł on i nasi ojcowie.
Następnie przeniesiono ich do Sychem i złożono w grobowcu, który Abraham kupił za srebro od synów Chamora w Sychem.
Gdy zbliżał się czas obietnicy, którą Bóg dał Abrahamowi, lud w Egipcie rozrósł się i rozmnożył.
Trwało tak aż do czasu, gdy nastał inny król w Egipcie, który nie znał Józefa.
Działał on podstępnie przeciwko naszemu narodowi. Zmusił naszych ojców do wyrzucania swoich niemowląt, żeby nie zostawały przy życiu.
Wówczas właśnie narodził się Mojżesz. Był on miły Bogu. Przez trzy miesiące karmiono go w domu ojca.
A gdy go wyrzucono, zabrała go córka faraona i wychowała jak własnego syna.
Mojżesz został więc wykształcony we wszystkich naukach egipskich. Był potężny w słowie i czynie.
Kiedy skończył czterdzieści lat, zapragnął odwiedzić swoich braci, synów Izraela.
Zobaczył wówczas, jak któremuś z nich wyrządzano krzywdę. Stanął w jego obronie i pomścił krzywdzonego, zabijając Egipcjanina.
Sądził, że jego bracia zrozumieją, iż Bóg przez jego ręce daje im wybawienie. Oni jednak nie zrozumieli.
Następnego dnia zjawił się wśród nich, gdy się bili, i usiłował ich pogodzić. Powiedział: Ludzie, jesteście braćmi, dlaczego krzywdzicie jeden drugiego?
Ten jednak, który krzywdził bliźniego, odepchnął go i odpowiedział: Kto ciebie ustanowił wodzem i sędzią nad nami?
Czy chcesz mnie zabić, tak jak wczoraj zabiłeś Egipcjanina?
Gdy Mojżesz usłyszał te słowa, uciekł i żył jako cudzoziemiec w ziemi Madian, gdzie mu się urodziło dwóch synów.
Po czterdziestu latach ukazał się mu na pustyni góry Synaj anioł w płomieniu ognistego krzewu.
Gdy Mojżesz to zobaczył, dziwił się temu. Kiedy podchodził, aby się lepiej przyjrzeć, rozległ się głos Pana:
Ja jestem Bogiem twoich ojców, Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba. Mojżesz przeraził się i nie śmiał spojrzeć.
Wtedy Pan powiedział do niego: Zdejmij z nóg sandały, bo miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą.
Długo patrzyłem na ucisk mojego ludu w Egipcie i wysłuchałem jego westchnień, dlatego zstąpiłem, aby ich wyzwolić. Teraz więc idź, posyłam cię do Egiptu.
Tego Mojżesza, którego zaparli się, mówiąc: Kto ustanowił ciebie wodzem i sędzią? - tego to Bóg wysłał jako wodza i wybawcę, pod opieką anioła, który mu się ukazał w krzewie.
On wyprowadził ich, czyniąc cuda i znaki w ziemi egipskiej, nad Morzem Czerwonym i przez czterdzieści lat na pustyni.
Ten właśnie Mojżesz powiedział synom Izraela: Proroka jak mnie wzbudzi wam Bóg spośród waszych braci.
On to w społeczności na pustyni pośredniczył między aniołem, który mówił do niego na górze Synaj, a naszymi ojcami. On otrzymał Słowa życia, aby nam je przekazać.
Nie chcieli go jednak słuchać nasi ojcowie. Odepchnęli go i zwrócili swoje serca ku Egiptowi.
Powiedzieli do Aarona: Uczyń nam bogów, którzy pójdą przed nami, bo nie wiemy, co się stało z tym Mojżeszem, który wyprowadził nas z ziemi egipskiej .
I zrobili cielca. Złożyli ofiarę bałwanowi i cieszyli się dziełem swoich rąk.
Wtedy Bóg odwrócił się od nich i dozwolił, aby czcili wojsko nieba, jak napisano w księdze Proroków: Czy składaliście Mi ofiary i dary na pustyni przez czterdzieści lat, domu Izraela?
Obnosiliście raczej namiot Molocha i gwiazdę bożka Remfana, wyobrażenia, które zrobiliście, aby oddawać im cześć Przesiedlę was za to poza Babilon.
Nasi ojcowie mieli na pustyni Namiot Świadectwa. Ten bowiem, który rozmawiał z Mojżeszem, rozkazał mu zbudować go według wzoru, jaki zobaczył.
Przejęli go nasi ojcowie i wraz z Jozuem wnieśli do ziemi pogan, których Bóg wypędził przed naszymi ojcami. Tak było aż do czasów Dawida,
który znalazł łaskę przed Bogiem i poprosił, aby mógł wznieść przybytek dla Boga Jakuba.
Dopiero jednak Salomon zbudował Mu dom.
Ale Najwyższy nie mieszka w dziełach rąk ludzkich, jak mówi prorok:
Niebo jest Moim tronem, a ziemia podnóżkiem Moich stóp. Jaki dom Mi zbudujecie, mówi Pan, albo gdzie jest miejsce Mego odpoczynku?
Czy tego wszystkiego nie stworzyła Moja ręka?
O wy, twardego karku, opornych serc i uszu! Wy zawsze sprzeciwiacie się Duchowi Świętemu. Jak wasi ojcowie, tak i wy!
Którego z proroków nie prześladowali wasi ojcowie? Pozabijali nawet tych, którzy przepowiedzieli przyjście Sprawiedliwego, którego wy staliście się teraz zdrajcami i zabójcami.
Wy, którzy otrzymaliście Prawo za pośrednictwem aniołów, lecz go nie przestrzegaliście.
Gdy to usłyszeli, zawrzały gniewem ich serca i zgrzytali zębami na niego.
A on, pełen Ducha Świętego, patrzył w niebo i ujrzał chwałę Boga i Jezusa, stojącego po prawicy Boga.
I powiedział: Oto widzę niebiosa otwarte i Syna Człowieczego, stojącego po prawicy Boga.
Wtedy podnieśli wielki krzyk, zatkali sobie uszy i wszyscy razem rzucili się na niego.
Wyrzucili go poza miasto i kamienowali, a świadkowie złożyli swoje szaty u stóp młodzieńca, zwanego Szawłem.
Tak kamienowali Szczepana, który się modlił: Panie Jezu, przyjmij mojego ducha!
A gdy osunął się na kolana, zawołał głośno: Panie, nie pamiętaj im tego grzechu! Po tych słowach skonał.
A Szaweł zgadzał się na zabicie go. Wybuchło wówczas wielkie prześladowanie Kościoła w Jerozolimie. Wszyscy, z wyjątkiem apostołów, rozproszyli się po okolicach Judei i Samarii.
Szczepana pogrzebali ludzie pobożni i bardzo nad nim płakali.
Szaweł natomiast niszczył Kościół. Wchodził do domów, porywał mężczyzn i kobiety i wtrącał do więzienia.
Ci, którzy się rozproszyli, zwiastowali Słowo w drodze.
Filip przybył do miasta Samarii i głosił im Chrystusa.
A tłumy przyjmowały uważnie i zgodnie to, co Filip mówił, ponieważ słyszały o znakach, które czynił i je widziały.
Z wielu opętanych bowiem wychodziły z donośnym krzykiem duchy nieczyste. Wielu sparaliżowanych i chromych zostało uzdrowionych.
Wielka więc radość zapanowała w tym mieście.
Od pewnego czasu mieszkał w mieście pewien człowiek o imieniu Szymon, który zajmował się magią i wprawiał w zdumienie lud Samarii, ponieważ twierdził, że jest kimś niezwykłym.
Poważali go wszyscy, od najmniejszego do największego. Mówili: Ten jest wielką mocą Boga.
A liczyli się z nim dlatego, że już od dość długiego czasu zachwycał ich magicznymi sztukami.
Gdy jednak uwierzyli Filipowi, który głosił Dobrą Nowinę o Królestwie Boga oraz o imieniu Jezusa Chrystusa, dali się ochrzcić zarówno mężczyźni, jak i kobiety.
Uwierzył również sam Szymon, a kiedy został ochrzczony, towarzyszył wszędzie Filipowi i zdumiewał się bardzo na widok dokonywanych znaków i cudów.
Kiedy apostołowie w Jerozolimie dowiedzieli się, że Samaria przyjęła Słowo Boga, wysłali do nich Piotra i Jana.
Oni przyszli i pomodlili się za nich, aby otrzymali Ducha Świętego.
Na żadnego z nich bowiem jeszcze nie zstąpił. Byli jedynie ochrzczeni w imię Pana Jezusa.
Wtedy więc wkładali na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego.
Gdy Szymon zobaczył, że apostołowie przez nakładanie rąk udzielali Ducha, przyniósł im pieniądze
i powiedział: Dajcie i mnie tę władzę, aby ten, na kogo nałożę ręce, otrzymał Ducha Świętego.
Wówczas Piotr oświadczył: Niech twoje pieniądze przepadną razem z tobą, ponieważ sądziłeś, że dar Boży można nabyć za pieniądze!
Nie masz żadnego udziału w tym dziele, bo twoje serce nie jest prawe wobec Boga.
Odwróć się więc od swojej nieprawości i proś Pana, a może ci odpuści zamysł twego serca.
Widzę bowiem, że jesteś pogrążony w goryczy i uwikłany w nieprawości.
Wtedy Szymon odpowiedział: Módlcie się za mnie do Pana, aby nic z tego, co powiedzieliście, nie przyszło na mnie.
Kiedy dali świadectwo i opowiedzieli Słowo Pana, udali się w drogę powrotną do Jerozolimy, głosząc Dobrą Nowinę w wielu wioskach samarytańskich.
Anioł Pana powiedział do Filipa: Wstań i idź około południa na drogę, która prowadzi z Jeruzalem do Gazy. Przebiega ona przez bezludną okolicę.
Powstał więc i poszedł. A oto Etiopczyk, eunuch, dostojnik królowej etiopskiej Kandaki, który zarządzał całym jej skarbcem i przybył do Jeruzalem, aby oddać pokłon Bogu,
wracał właśnie i, siedząc w swoim wozie, czytał proroka Izajasza.
Wtedy Duch powiedział do Filipa: Podejdź i przyłącz się do tego wozu.
Gdy Filip podbiegł, usłyszał, że tamten czyta proroka Izajasza. Wówczas zapytał: Czy rozumiesz to, co czytasz?
A tamten odpowiedział: Jak mogę rozumieć, jeśli nikt mi nie wyjaśnił? I zaprosił Filipa, aby wsiadł i spoczął przy nim.
A czytał ten urywek Pisma: Jak owca na rzeź był prowadzony, i jak baranek milczący wobec tego, który go strzyże, tak On nie otwiera swoich ust.
W Jego poniżeniu odmówiono Mu sprawiedliwości Kto zdoła opisać Jego ród? Jego życie bowiem zostaje zgładzone z ziemi.
Zapytał więc eunuch Filipa: Proszę cię, o kim to Prorok mówi? O sobie samym czy o kimś innym?
A Filip, poczynając od tego tekstu Pisma, opowiedział mu Dobrą Nowinę o Jezusie.
Gdy tak jechali drogą, przybyli nad jakąś wodę. Wówczas eunuch powiedział: Oto woda, co przeszkadza, abym został ochrzczony?
*
Kazał więc zatrzym?ć wóz. Obaj, Filip i eunuch, zeszli do wody i go ochrzcił.
A kiedy wyszli z wody, Duch Pana porwał Filipa i eunuch już go więcej nie zobaczył. Jechał jednak z radością swoją drogą.
Filip natomiast znalazł się w Azocie i wędrując, głosił Dobrą Nowinę po wszystkich miastach, aż dotarł do Cezarei.
Szaweł ciągle jeszcze pałał nienawiścią i chęcią zabijania uczniów Pana. Udał się do arcykapłana
i poprosił go o listy do synagog w Damaszku, aby mógł, jeśliby znalazł jakichś zwolenników tej Drogi, zarówno mężczyzn, jak i kobiety, uwięzić ich i przyprowadzić do Jeruzalem.
Gdy się już zbliżał w swojej podróży do Damaszku, nagle otoczyła go światłość z nieba.
A kiedy upadł na ziemię, usłyszał głos, który mówił: Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz?
Zapytał więc: Kto Ty jesteś, Panie? On odpowiedział: Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz.
Wstań jednak i wejdź do miasta, tam ci powiedzą, co masz czynić.
Ludzie, którzy razem z nim byli w drodze, stanęli oniemiali. Słyszeli bowiem głos, ale nikogo nie widzieli.
Szaweł natomiast podniósł się z ziemi, a kiedy otworzył oczy, nic nie widział. Wtedy wzięli go pod rękę i wprowadzili do Damaszku.
Przez trzy dni nic nie widział i ani nie jadł, ani nie pił.
W Damaszku mieszkał pewien uczeń, imieniem Ananiasz. Pan powiedział do niego w widzeniu: Ananiaszu! Wtedy on odpowiedział: Jestem, Panie.
A Pan mu oznajmił: Wstań i idź na ulicę Prostą, i w domu Judy poszukaj Szawła z Tarsu. Właśnie się modli
i zobaczył w widzeniu, jak człowiek o imieniu Ananiasz wszedł i położył na nim ręce, aby przejrzał.
Wówczas Ananiasz odpowiedział: Panie, słyszałem od wielu, ile zła wyrządził on Twoim świętym w Jeruzalem.
Tutaj także ma władzę od arcykapłanów uwięzić wszystkich, którzy wzywają Twojego imienia.
Pan jednak odpowiedział: Idź, bo wybrałem go sobie za narzędzie. On zaniesie Moje imię do pogan i królów, i synów Izraela.
Pokażę mu też, jak wiele będzie musiał wycierpieć dla Mojego imienia.
Wtedy Ananiasz poszedł, wszedł do domu, położył na nim ręce i powiedział: Szawle, bracie, Pan Jezus, który ukazał ci się na drodze, którą szedłeś, przysłał mnie, abyś przejrzał i został napełniony Duchem Świętym.
Wtedy natychmiast jakby łuski spadły z jego oczu, odzyskał wzrok, wstał i został ochrzczony.
A gdy się najadł, odzyskał siły. Jakiś czas spędził z uczniami w Damaszku
i zaraz w synagogach zaczął głosić, że Jezus jest Synem Boga.
Wszyscy, którzy go słyszeli, mówili zdumieni: Czy to nie jest ten, który w Jeruzalem prześladował wyznawców tego Imienia i przybył tu po to, aby ich związanych zaprowadzić do arcykapłanów?
A Szaweł występował coraz odważniej i szerzył zamieszanie wśród Żydów mieszkających w Damaszku, dowodząc, że Ten jest Mesjaszem.
Po upływie dłuższego czasu Żydzi postanowili go zabić.
Szaweł został powiadomiony o ich zamiarach. A strzegli bram we dnie iw nocy, aby go zgładzić.
Jego uczniowie jednak nocą spuścili go w koszu przez mur.
Kiedy przybył do Jeruzalem, próbował przyłączyć się do uczniów, ale wszyscy się go bali, nie wierząc, że jest uczniem.
Dopiero Barnaba przygarnął go i zaprowadził do apostołów. Opowiedział im też, jak w drodze zobaczył Pana, który do niego przemówił, i jak w Damaszku nauczał otwarcie w imię Jezusa.
Odtąd przebywał z nimi w Jeruzalem i nauczał jawnie w imię Pana.
Mówił też i rozprawiał z hellenistami, którzy usiłowali go zgładzić.
Bracia jednak dowiedzieli się o tym, odprowadzili go do Cezarei i wysłali do Tarsu.
A Kościół cieszył się pokojem w całej Judei, Galilei i Samarii. Rozwijał się i trwał w bojaźni Pana, i rozrastał dzięki zachęcie Ducha Świętego.
Kiedy Piotr odwiedzał wszystkich, przyszedł też do świętych, którzy mieszkali w Liddzie.
Znalazł tam pewnego człowieka o imieniu Eneasz, który był sparaliżowany i od ośmiu lat leżał w łóżku.
Piotr powiedział do niego: Eneaszu, Jezus Chrystus uzdrawia ciebie. Wstań i zaściel swoje łóżko. I natychmiast wstał.
Zobaczyli go wszyscy mieszkańcy Liddy i Saronu i nawrócili się do Pana.
Mieszkała też w Jafie pewna uczennica o imieniu Tabita, co znaczy Gazela. Czyniła ona dużo dobrego i dawała hojne jałmużny.
Wtedy właśnie zachorowała i umarła. Obmyto ją i położono w izbie na piętrze.
Ponieważ Lidda leży blisko Jafy, uczniowie, gdy dowiedzieli się, że jest tam Piotr, wysłali do niego dwóch mężczyzn z prośbą: Przyjdź natychmiast do nas.
Piotr wstał i poszedł z nimi. Gdy przyszedł, zaprowadzili go do izby na górze. Otoczyły go wszystkie wdowy, płakały i pokazywały mu tuniki i płaszcze, które robiła Gazela, gdy była z nimi.
Wtedy Piotr usunął wszystkich na zewnątrz, upadł na kolana i się modlił. Potem zwrócił się do zmarłej i powiedział: Tabito, wstań! A ona otworzyła oczy i gdy zobaczyła Piotra, usiadła.
Podał więc jej rękę i ją podniósł. Następnie zawołał świętych i wdowy i pokazał ją żywą.
Wieść o tym rozeszła się po całej Jafie i wielu uwierzyło w Pana.
A Piotr jeszcze przez dłuższy czas przebywał w Jafie u niejakiego Szymona, garbarza.
W Cezarei mieszkał pewien człowiek o imieniu Korneliusz, setnik z kohorty zwanej Italską,
pobożny i bojący się Boga wraz z całym swoim domem. Dawał on ludowi liczne jałmużny i nieustannie modlił się do Boga.
Około dziewiątej godziny dnia zobaczył wyraźnie w widzeniu anioła Boga, który wszedł do niego i powiedział: Korneliuszu!
Wówczas on, wpatrując się w niego, zapytał z lękiem: Co, panie? Odpowiedział mu: Modlitwy i jałmużny twoje dotarły jako ofiara przed oblicze Boga.
Teraz więc poślij ludzi do Jafy i sprowadź niejakiego Szymona, zwanego Piotrem.
Jest on gościem pewnego Szymona, garbarza, który ma dom nad morzem.
Kiedy anioł, który z nim mówił, odszedł, zawołał dwóch domowników i pobożnego żołnierza spośród swoich podwładnych.
Opowiedział im wszystko i posłał ich do Jafy.
Następnego dnia, gdy byli w drodze i zbliżali się do miasta, Piotr około godziny szóstej wszedł na dach, aby się pomodlić.
Potem odczuł głód i chciał coś zjeść. Gdy przygotowywali mu posiłek, miał widzenie.
Zobaczył niebo otwarte i jakiś zstępujący przedmiot, jakby wielkie płótno, które opuszczano za cztery końce ku ziemi.
Były w nim wszelkie zwierzęta czworonożne, płazy i ptaki.
I usłyszał głos: Wstań Piotrze, zabijaj i jedz!
Piotr jednak odpowiedział: O nie, Panie! Nigdy jeszcze nie zjadłem nic skalanego i nieczystego.
A głos znowu, po raz drugi, oznajmił: Nie nazywaj skalanym tego, co Bóg oczyścił.
Powtórzyło się to trzy razy i natychmiast ten przedmiot został wzięty do nieba.
Podczas gdy Piotra dręczyła jeszcze niepewność, co mogłoby oznaczać to widzenie, ludzie wysłani przez Korneliusza dopytali się o dom Szymona i stanęli przed bramą.
Następnie pytali głośno, czy przebywa tutaj Szymon, zwany Piotrem.
Kiedy Piotr rozmyślał jeszcze nad widzeniem, Duch powiedział do niego: Poszukuje cię trzech ludzi.
Wstań więc, zejdź i idź z nimi bez wahania, bo Ja ich posłałem.
Piotr zszedł do tych ludzi i powiedział: Ja jestem tym, którego szukacie. Z jaką sprawą przybyliście?
A oni odpowiedzieli: Setnik Korneliusz, człowiek sprawiedliwy i bojący się Boga, o czym zaświadczyć może cały lud żydowski, otrzymał polecenie od świętego anioła, aby wezwał ciebie do swego domu i wysłuchał tego, co mu powiesz.
Wtedy zaprosił ich i ugościł. Gdy następnego dnia wstał, wyruszył razem z nimi, a niektórzy bracia z Jafy przyłączyli się do niego.
Nazajutrz wszedł do Cezarei. Korneliusz natomiast ich oczekiwał. Zwołał swoich krewnych i najbliższych przyjaciół.
A kiedy Piotr wchodził, Korneliusz wyszedł mu na spotkanie, upadł do nóg i oddał pokłon.
Piotr jednak podniósł go i powiedział: Wstań, ja też jestem człowiekiem.
Rozmawiając z nim, wszedł i zastał wielu zebranych.
Przemówił więc do nich: Wiecie, że zabronione jest Żydowi przestawać z cudzoziemcem lub przychodzić do niego. Lecz Bóg pokazał mi, że nie wolno żadnego człowieka nazywać skalanym lub nieczystym.
Dlatego też wezwany przybyłem bez sprzeciwu. Pytam jednak, dlaczego mnie wezwaliście?
Korneliusz odpowiedział: Cztery dni temu, gdy o godzinie dziewiątej modliłem się w swoim domu, stanął przede mną mężczyzna w lśniącej szacie
i powiedział: Korneliuszu, twoja modlitwa została wysłuchana i twoje jałmużny zostały wspomniane przed Bogiem.
Poślij więc do Jafy i wezwij Szymona, zwanego Piotrem. Jest on gościem w domu Szymona garbarza, nad morzem.
Natychmiast więc posłałem do ciebie, a ty dobrze zrobiłeś, że przyszedłeś. Teraz wszyscy stoimy przed Bogiem, aby wysłuchać wszystkiego, co Pan tobie polecił.
Wtedy Piotr przemówił: Przekonuję się naprawdę, że Bóg nie ma względu na osobę,
lecz w każdym narodzie jest Mu miły ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie.
Posłał Słowo synom Izraela, głosząc Dobrą Nowinę o pokoju przez Jezusa Chrystusa. On jest Panem wszystkich.
Wiecie, co się stało w całej Judei, poczynając od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan,
że Bóg namaścił Jezusa z Nazaretu Duchem Świętym i mocą. Przeszedł On dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła, ponieważ Bóg był z Nim.
My jesteśmy świadkami wszystkiego, co uczynił w ziemi żydowskiej i w Jeruzalem. Jego to zgładzili przez ukrzyżowanie.
Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia i pozwolił Mu się ukazać
nie całemu ludowi, ale świadkom uprzednio wybranym przez Boga, nam, którzy z Nim jedliśmy i piliśmy po Jego zmartwychwstaniu.
Rozkazał nam też ogłosić ludowi i dać świadectwo, że On jest ustanowionym przez Boga sędzią żywych i umarłych .
Wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów.
Kiedy jeszcze Piotr mówił te słowa, Duch Święty zstąpił na wszystkich, którzy słuchali nauki.
Zdumieli się wówczas wierni pochodzenia żydowskiego, którzy przybyli z Piotrem, że dar Ducha Świętego został wylany także na pogan.
Słyszeli bowiem, że mówią językami i wielbią Boga. Wtedy Piotr powiedział:
Czy może ktoś odmówić chrztu tym, którzy otrzymali Ducha Świętego tak, jak my?
I rozkazał ich ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa. Potem poprosili go, aby pozostał u nich kilka dni.
Apostołowie i bracia, przebywający w Judei, dowiedzieli się, że również poganie przyjęli Słowo Boga.
Kiedy Piotr przybył do Jeruzalem, ci, którzy byli pochodzenia żydowskiego, robili mu wymówki.
Mówili: Wszedłeś do ludzi nieobrzezanych i jadłeś z nimi.
Piotr więc zaczął im po kolei wyjaśniać.
Mówił: Modliłem się w mieście Jafie i w widzeniu zobaczyłem jakiś zstępujący przedmiot, jakby wielkie płótno, które opuszczano za cztery końce z nieba. I dotarło aż do mnie.
Gdy w nie spojrzałem, zobaczyłem czworonożne zwierzęta domowe i dzikie, płazy oraz ptaki.
Usłyszałem też głos, który mówił do mnie: Wstań Piotrze, zabijaj i jedz!
Odpowiedziałem: O nie, Panie! Nigdy jeszcze nie wziąłem do ust nic skalanego lub nieczystego.
Ale głos ż nieba odezwał się po raz drugi: Nie nazywaj skalanym tego, co Bóg oczyścił.
Powtórzyło się to trzy razy i wszystko zostało wzięte znowu do nieba.
Zaraz potem trzech ludzi wysłanych do mnie z Cezarei stanęło przed domem, w którym mieszkaliśmy.
Duch powiedział mi, abym poszedł z nimi bez wahania. Razem ze mną poszło też tych sześciu braci i przybyliśmy do domu tamtego człowieka.
On nam opowiedział, jak zobaczył w swoim domu anioła, który zjawił się i polecił: Poślij do Jafy i sprowadź Szymona, zwanego Piotrem.
On ci oznajmi słowa, przez które będziesz zbawiony ty i cały twój dom.
Kiedy zacząłem mówić. Duch Święty zstąpił na nich, jak na nas na początku.
Przypomniałem sobie wtedy Słowa Pana, który powiedział: Jan chrzcił wodą, wy natomiast zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym.
Jeżeli więc Bóg udzielił im tego samego daru co nam, którzy uwierzyliśmy w Pana Jezusa Chrystusa, to jak ja mogłem sprzeciwić się Bogu?
Gdy to usłyszeli, uspokoili się, wielbili Boga i mówili: A więc i poganom udzielił Bóg łaski nawrócenia, aby żyli.
Ci, których rozproszyło prześladowanie, jakie wybuchło z powodu Szczepana, dotarli aż do Fenicji, na Cypr i do Antiochii, nie głosząc Słowa nikomu innemu, tylko samym Żydom.
Niektórzy z nich pochodzili jednak z Cypru i z Cyreny. Oni to po przybyciu do Antiochii przemawiali również do Greków i głosili im Dobrą Nowinę o Panu Jezusie.
A ręka Pana była z nimi. Wielka też liczba tych, którzy uwierzyli, nawróciła się do Pana.
Wieść o tym dotarła do Kościoła w Jeruzalem. Wysłali więc do Antiochii Barnabę.
Gdy on przybył i zobaczył działanie łaski Bożej, ucieszył się i zachęcał wszystkich, aby całym sercem trwali przy Panu.
Był bowiem człowiekiem dobrym i pełnym Ducha Świętego i wiary. Pozyskano wtedy dla Pana wielkie rzesze ludzi.
Potem udał się do Tarsu, aby odszukać Szawła.
A kiedy go odnalazł, przyprowadził do Antiochii. Przez cały rok pozostali razem w tym Kościele i nauczali wielkie tłumy ludzi. W Antiochii też po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami.
W tym właśnie czasie jacyś prorocy przybyli z Jerozolimy do Antiochii.
Jeden z nich, o imieniu Agabos, powstał i przepowiedział z natchnienia Ducha, że na całej ziemi nastanie wielki głód. Nastał on za Klaudiusza.
Wówczas uczniowie postanowili, że każdy z nich według możności pośpieszy z pomocą braciom, którzy mieszkają w Judei.
Tak też zrobili, wysyłając przez Barnabę i Szawła jałmużnę do starszych.
W tym czasie Herod zaczął prześladować niektórych członków Kościoła.
Ściął mieczem Jakuba, brata Jana,
a gdy spostrzegł, że spodobało się to Żydom, postanowił uwięzić także Piotra. A były to dni Przaśników.
Kiedy go pojmał, osadził w więzieniu i przekazał czterem oddziałom liczącym po czterech żołnierzy, aby go strzegli. Zamierzał bowiem wydać go ludowi po święcie Paschy.
Strzeżono więc Piotra w więzieniu, a Kościół nieustannie modlił się za niego do Boga.
Tej nocy, po której Herod miał go wydać, Piotr, skuty podwójnym łańcuchem, spał między dwoma żołnierzami, a strażnicy przed bramą strzegli więzienia.
Nagle zjawił się anioł Pana i światłość zajaśniała w celi. Trącił Piotra w bok, obudził go i powiedział: Wstań szybko! Równocześnie z jego rąk opadły łańcuchy.
Następnie anioł dodał: Przepasz się i włóż sandały. A gdy to zrobił, polecił mu: Narzuć płaszcz i chodź za mną.
Wyszedł więc i szedł za nim. Nie wiedział jednak czy to, co czyni anioł, jest rzeczywistością. Zdawało mu się, że to widzenie.
Minęli pierwszą i drugą straż i doszli do żelaznej bramy, prowadzącej do miasta. Ta otworzyła się przed nimi sama. Wyszli więc, przeszli jedną ulicę i nagle anioł odstąpił od niego.
Wtedy Piotr doszedł do siebie i powiedział: Teraz wiem na pewno, że Pan posłał swego anioła i wyrwał mnie z ręki Heroda i z tego wszystkiego, czego spodziewał się lud żydowski.
Gdy sobie to uświadomił, poszedł do domu Marii, matki Jana, zwanego Markiem , gdzie wielu zebrało się na modlitwie.
Kiedy zakołatał do drzwi wejściowych, podeszła dziewczyna o imieniu Rode i nasłuchiwała.
Gdy rozpoznała głos Piotra, z radości nie otworzyła bramy, lecz pobiegła i oznajmiła, że Piotr stoi przed bramą.
Oni powiedzieli jej jednak: Oszalałaś! Mimo to z uporem twierdziła, że tak jest na pewno. Mówili więc: To jest jego anioł.
A Piotr kołatał dalej. Kiedy wreszcie otworzyli, zobaczyli go i się zdumieli.
On jednak dał im znak ręką, aby milczeli, opowiedział, jak to Pan wyprowadził go z więzienia i polecił: Powiadomcie o tym Jakuba i braci. Potem wyszedł i udał się w inne miejsce.
A gdy nastał dzień, żołnierze przerazili się bardzo z powodu tego, co się stało z Piotrem.
Herod poszukiwał go, a gdy nie znalazł, przesłuchał strażników i rozkazał ukarać ich śmiercią. Następnie udał się z Judei do Cezarei i tam się zatrzymał.
Był zagniewany na mieszkańców Tyru i Sydonu. Oni jednak przybyli razem do niego, pozyskali Blasta, podkomorzego królewskiego, i prosili o pokój, ponieważ sprowadzali żywność z kraju króla.
W oznaczonym dniu Herod, ubrany w szaty królewskie, zasiadł na tronie i przemawiał do nich.
A lud wołał: To głos boga, a nie człowieka!
Wtedy poraził go natychmiast anioł Pana za to, że nie oddał czci Bogu. I wyzionął ducha, stoczony przez robactwo.
A Słowo Pana rozszerzało się i rosło.
Barnaba natomiast i Szaweł, gdy wypełnili swoje zadanie, powrócili z Jeruzalem, zabierając z sobą Jana, zwanego Markiem.
W Antiochii, w tamtejszym Kościele, prorokami i nauczycielami byli: Barnaba i Szymon, zwany Niger, Lucjusz Cyrenejczyk i Manaen, który się wychowywał razem z Herodem tetrarchą, oraz Szaweł.
Gdy pełnili służbę Panu i pościli, Duch Święty powiedział: Wyznaczcie już Mi Barnabę i Szawła do dzieła, do którego ich powołałem.
Wtedy po poście, modlitwie i włożeniu na nich rąk, wyprawili ich.
A oni wysłani przez Ducha Świętego zeszli do Seleucji i stamtąd odpłynęli na Cypr.
Kiedy przybyli do Salaminy, głosili Słowo Boga w synagogach żydowskich. Mieli też do pomocy Jana.
Gdy przeszli przez całą wyspę aż do Pafos, spotkali pewnego maga, fałszywego proroka żydowskiego imieniem Bar-Jezus,
który należał do otoczenia prokonsula Sergiusza Pawła, człowieka roztropnego. Ten wezwał do siebie Barnabę i Szawła, ponieważ chciał słuchać Słowa Boga.
Lecz przeciwstawił się im Elimas, mag, tak bowiem tłumaczy się jego imię, gdyż zamierzał odwieść prokonsula od wiary.
Szaweł jednak, zwany też Pawłem, napełniony Duchem Świętym spojrzał uważnie na niego
i powiedział: O, synu diabelski, pełny wszelkiego podstępu i przewrotności, wrogu wszelkiej sprawiedliwości, czy nie przestaniesz wykrzywiać prostych dróg Pana?
Teraz dotknie cię ręka Pana. Będziesz niewidomy i przez pewien czas nie będziesz widział słońca. Natychmiast też spadły na niego mrok i ciemność. I chodząc wkoło, szukał kogoś, kto poprowadziłby go za rękę.
Kiedy prokonsul zobaczył, co się stało, uwierzył. Był pod wrażeniem nauki Pana.
Gdy Paweł i jego towarzysze odpłynęli z Pafos, przybyli do Perge w Pamfilii. Jan natomiast odłączył się od nich i wrócił do Jerozolimy.
Następnie opuścili Perge, dotarli do Antiochii Pizydyjskiej i w dzień szabatu weszli do synagogi i usiedli.
Po odczytaniu Prawa i Proroków przełożeni synagogi zwrócili się do nich z prośbą: Przemówcie, bracia, jeżeli macie jakieś słowo zachęty dla ludu.
Wtedy Paweł wstał, dał znak ręką i przemówił: Izraelici i wy, którzy boicie się Boga, posłuchajcie.
Bóg tego ludu izraelskiego wybrał sobie naszych ojców i wywyższył lud na obczyźnie w ziemi egipskiej, i wyprowadził ich z niej z podniesionym ramieniem.
Mniej więcej przez czterdzieści lat znosił cierpliwie ich zachowanie na pustyni.
A gdy wytępił siedem szczepów w ziemi Kanaan, oddał im w dziedzictwo ich ziemię,
mniej więcej po czterystu pięćdziesięciu latach. Potem dał im sędziów aż do proroka Samuela.
Później zażądali króla i Bóg dał im na czterdzieści lat Saula, syna Kisza z pokolenia Beniamina.
Gdy jednak go odrzucił, powołał im na króla Dawida, o którym też dał świadectwo w słowach: Znalazłem Dawida0, syna Jessego, człowieka według Mego sercad, który we wszystkim wypełni Moją wolę.
Z jego to potomstwa zgodnie z obietnicą Bóg wyprowadził Izraelowi Zbawiciela Jezusa.
Przed Jego przyjściem Jan głosił całemu ludowi izraelskiemu chrzest opamiętania.
A gdy Jan był bliski końca swojej misji, mówił: Ja nie jestem tym, za kogo mnie uważacie. Ale po mnie przychodzi Ten, któremu nie jestem godny rozwiązać sandałów na nogach.
Bracia, synowie rodu Abraham ma, i ci spośród was, którzy boją się Boga! Nam została przekazana nauka o tym zbawieniu.
Ci bowiem, którzy mieszkają w Jeruzalem i ich zwierzchnicy, nie uznali Go i, potępiając Go, wypełnili słowa Proroków, czytane w każdy szabat.
Chociaż nie znaleźli w Nim żadnej winy zasługującej na śmierć, zażądali od Piłata, aby został stracony.
A gdy wykonali wszystko, co było o Nim napisane, zdjęli Go z krzyża i złożyli w grobie.
Bóg jednak wskrzesił Go z martwych.
Przez wiele dni ukazywał się tym, którzy razem z Nim poszli z Galilei do Jeruzalem, a teraz przed ludem dają o Nim świadectwo.
My właśnie głosimy wam Dobrą Nowinę o obietnicy danej ojcom.
Bóg spełnił ją wobec nas jako ich dzieci, gdy wskrzesił Jezusa. Jest bowiem napisane w psalmie drugim: Ty jesteś Moim Synem, dzisiaj Ja Ciebie zrodziłem0.
To natomiast, że wskrzesił Go z martwych, aby już nigdy nie uległ skażeniu, tak wyraził: Wypełnię wam godne wiary święte sprawy Dawida.
Dlatego też w innym miejscu mówi: Nie dopuścisz, aby Twój Święty doznał skażenia.
Dawid jednak, gdy zgodnie z wolą Boga wypełnił posługę względem swego pokolenia, zasnął, został przyłączony do swoich ojców i doznał skażenia.
Lecz Ten, którego Bóg wskrzesił, nie doznał skażenia.
Niech więc wam, bracia, będzie wiadomo, że przez Niego jest wam zwiastowane odpuszczenie grzechów. Wszystko, co nie mogło wam zostać usprawiedliwione w Prawie Mojżesza,
w Nim jest usprawiedliwione każdemu wierzącemu.
Baczcie więc, aby nie przyszło na was to, co zostało powiedziane u Proroków:
Patrzcie, szydercy, zdumiewajcie się i przepadnijcie, boża waszych dni dokonuję dzieła, dzieła któremu nie uwierzylibyście, jeśliby o nim ktoś wam opowiadał.
Kiedy wychodzili, proszono ich, aby w następny szabat mówili do nich o tym samym.
Po zakończeniu zebrania wielu Żydów i pobożnych prozelitów towarzyszyło Pawłowi i Barnabie, którzy rozmawiali z nimi i nakłaniali ich, żeby trwali w łasce Boga.
W następny szabat zebrało się niemal całe miasto, aby usłyszeć Słowo Pana.
Gdy Żydzi zobaczyli tłumy, ogarnęła ich zazdrość i bluźniąc sprzeciwiali się temu, co mówił Paweł.
Wtedy Paweł i Barnaba odważnie powiedzieli: Należało głosić Słowo Boga najpierw wam. Jeśli jednak je odrzucacie i sami uznajecie się za niegodnych życia wiecznego, zwracamy się do pogan.
Tak bowiem nakazał nam Pan: Ustanowiłem Ciebie światłością dla pogan, abyś był zbawieniem aż po krańce ziemi.
Gdy poganie to usłyszeli, radowali się i wielbili Słowo Pana. Wszyscy też, którzy byli przeznaczeni do życia wiecznego, uwierzyli.
Słowo Pana rozszerzało się po całej krainie.
Żydzi jednak podburzyli pobożne a wpływowe kobiety i znaczniejszych obywateli miasta. Zaczęli prześladować Pawła i Barnabę i wyrzucili ich ze swoich granic.
A oni otrząsnęli na nich pył z nóg i przyszli do Ikonium.
Uczniowie natomiast byli pełni radości i Ducha Świętego.
W Ikonium również weszli do synagogi żydowskiej i przemówili, wskutek czego uwierzyła wielka liczba Żydów i pogan.
Ale Żydzi, którzy nie uwierzyli, podburzyli pogan i usposobili wrogo do braci.
Pozostali tam jednak przez dłuższy czas i nauczali odważnie, gdyż Pan potwierdzał Słowo swojej łaski znakami i cudami, których dokonywał przez ich ręce.
Podzielili się więc mieszkańcy miasta. Jedni byli z Żydami, inni z apostołami.
Kiedy jednak poganie i Żydzi wraz ze swoimi przełożonymi postanowili ich znieważyć i ukamienować,
wtedy, gdy dowiedzieli się o tym, uciekli do miast Likaonii, do Listry i Derbe oraz w ich okolice.
Tam też głosili Dobrą Nowinę.
W Listrze mieszkał pewien człowiek o bezwładnych nogach, chromy od urodzenia, który nigdy nie chodził.
Słuchał on przemawiającego Pawła, który spojrzał na niego uważnie i gdy zobaczył, że ma wiarę potrzebną do uzdrowienia,
zawołał głośno: Stań prosto na nogach! A on poderwał się i chodził.
Kiedy tłumy zobaczyły, co Paweł uczynił, zaczęły wołać po likaońsku: Bogowie przybrali postać ludzi i zstąpili do nas!
Barnabę nazywali Zeusem, a Pawła Hermesem, ponieważ głównie on przemawiał.
A kapłan Zeusa, który miał świątynię przed miastem, przywiódł przed bramę woły i przyniósł wieńce, i chciał razem z tłumem złożyć ofiarę.
Gdy to usłyszeli apostołowie Barnaba i Paweł, rozdarli swoje szaty i rzucili się w tłum, krzycząc:
Ludzie, dlaczego to czynicie! My także jesteśmy ludźmi, podobnie jak wy. Głosimy wam Dobrą Nowinę, abyście od tych marności odwrócili się do Boga żywego, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich się znajduje.
Pozwolił On w dawnych czasach, żeby każdy naród chodził własnymi drogami.
Nie przestawał jednak dawać o sobie świadectwa, czyniąc dobrze. Zsyłał wam deszcz z nieba i urodzajne lata, karmił was i napełniał radością wasze Serca.
Tymi słowami z trudem powstrzymali tłumy od złożenia im ofiary.
Tymczasem nadeszli Żydzi z Antiochii i z Ikonium. Podburzyli tłum, ukamienowali Pawła i wywlekli go za miasto, sądząc, że nie żyje.
Kiedy go jednak otoczyli uczniowie, podniósł się i wrócił do miasta. Natomiast następnego dnia razem z Barnabą udał się do Derbe.
tym mieście głosili Dobrą Nowinę i pozyskali wielu uczniów. Następnie wrócili do Listry, do Ikonium i do Antiochii.
Umacniali dusze uczniów, zachęcali do wytrwania w wierze, bo przez wiele ucisków trzeba nam wejść do Królestwa Boga.
Kiedy w każdym Kościele wśród modlitw i postów, przez włożenie rąk ustanowili im starszych, polecili ich Panu, w którego uwierzyli.
Potem przeszli przez Pizydię i przybyli do Pamfilii.
Gdy opowiedzieli Słowo w Perge, zeszli do Attalii.
Stamtąd odpłynęli do Antiochii, gdzie za łaską Boga zostali przeznaczeni do dzieła, które wykonali.
Kiedy przybyli i zebrali Kościół, opowiedzieli, jak wiele Bóg przez nich uczynił i jak otworzył poganom podwoje wiary.
I dłuższy czas pozostali z uczniami.
Niektórzy przybysze z Judei nauczali braci: Jeśli się nie poddacie obrzezaniu według zwyczaju Mojżeszowego, nie możecie zostać zbawieni.
Kiedy doszło do niemałych sporów i zatargów między nimi a Pawłem i Barnabą, postanowiono, że Paweł i Barnaba, oraz jeszcze kilku spośród nich, w sprawie tego sporu udadzą się do Jeruzalem, do apostołów i starszych.
Wysłani przez Kościół szli przez Fenicję i Samarię i opowiadali o nawróceniu pogan. Sprawiali tym wielką radość wszystkim braciom.
Kiedy przybyli do Jeruzalem, zostali przyjęci przez Kościół, apostołów i starszych. Opowiedzieli też, jak wielkich rzeczy dokonał Bóg przez nich.
Ci jednak ze stronnictwa faryzeuszy, którzy uwierzyli, powstali i oświadczyli: Trzeba ich obrzezać i nakazać im, żeby przestrzegali Prawa Mojżeszowego.
Zebrali się więc apostołowie i starsi, aby rozpatrzyć tę sprawę.
Gdy już długo nad tym dyskutowali, wstał Piotr i powiedział do nich: Wiecie, bracia, że Bóg od dawna wybrał mnie spośród was, aby z moich ust poganie usłyszeli słowa Ewangelii i uwierzyli.
Bóg, który zna serca, zaświadczył na ich korzyść, gdy dał im Ducha Świętego, podobnie jak nam.
Nie zrobił żadnej różnicy między nami a nimi, kiedy oczyścił przez wiarę ich serca.
Dlaczego więc teraz wystawiacie Boga na próbę i wkładacie na kark uczniów jarzmo, którego ani nasi ojcowie, ani my nie mieliśmy siły dźwigać.
Wierzymy przecież, że będziemy zbawieni przez łaskę Pana Jezusa, tak samo jak i oni.
Umilkli wszyscy, a potem słuchali Barnaby i Pawła, którzy opowiadali o tym, jak wielkich znaków i cudów wśród pogan dokonał przez nich Bóg.
A gdy i oni umilkli, odezwał się Jakub. Powiedział: Posłuchajcie mnie, bracia.
Szymon opowiedział, jak najpierw Bóg zatroszczył się, żeby wybrać sobie lud spośród pogan.
Zgadzają się z tym słowa Proroków, bo jest napisane:
Potem powrócę i odbuduję zniszczony przybytek Dawida. Odbuduję jego ruiny i wzniosę go,
aby odnaleźli Pana pozostali ludzie i wszystkie narody, nad którymi jest wzywane Moje imię - mówi Pan, który to sprawia.
Znane jest to od wieków.
Dlatego sądzę, że nie należy nakładać ciężarów na pogan, którzy nawracają się do Boga,
ale napisać im, żeby się wstrzymali od pokarmów ofiarowanych bożkom, od nierządu, od tego, co uduszone i od krwi.
Od dawna bowiem są po miastach tacy, którzy co szabat czytają Mojżesza i wykładają go w synagogach.
Wtedy apostołowie i starsi wraz z całym Kościołem postanowili posłać do Antiochii razem z Pawłem i Barnabą wybranych spośród siebie ludzi: Judę, zwanego Barsabas, i Sylasa, którzy przewodzili braciom.
Posłali przez nich pismo tej treści: Apostołowie i starsi bracia przesyłają pozdrowienie braciom pogańskiego pochodzenia w Antiochii, w Syrii i w Cylicji.
Ponieważ usłyszeliśmy, że niektórzy spośród nas zaniepokoili was naukami i wzburzyli wasze dusze, bez naszego upoważnienia,
postanowiliśmy jednomyślnie posłać do was wybranych ludzi wraz z naszymi umiłowanymi Barnabą i Pawłem,
ludzi, którzy dla imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa poświęcili swoje życie.
Wysyłamy więc Judę i Sylasa, którzy powtórzą wam to samo ustnie.
Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego większego ciężaru oprócz tego, co konieczne.
Powstrzymajcie się od ofiar składanych bożkom, od krwi, od tego, co uduszone i od nierządu. Dobrze uczynicie, jeżeli powstrzymacie się od tego. Bywajcie zdrowi!
Ci więc, którzy zostali posłani, przybyli do Antiochii, zwołali lud i oddali list.
Gdy go przeczytali, uradowali się z jego zachęcającej treści.
Juda i Sylas, którzy byli również prorokami, przez liczne nauki zachęcili i umocnili braci.
Po upływie pewnego czasu zostali wyprawieni przez braci z pozdrowieniami pokoju dla tych, którzy ich wysłali.
*
Paweł natomiast i Barnaba przebywali w Antiochii, nauczali i razem z wielu innymi głosili Dobrą Nowinę - Słowo Pana.
Po pewnym czasie Paweł powiedział do Barnaby: Wróćmy już i zobaczmy, jak się mają bracia we wszystkich miastach, w których głosiliśmy Słowo Pana.
Barnaba chciał również zabrać Jana, zwanego Markiem.
Paweł jednak nic uważał za słuszne zabierać z sobią tego, który odszedł od nich w Pamfilii i nie brał udziału w ich pracy.
Doszło do ostrego starcia, w rezultacie którego się rozdzielili. Barnaba wziął Marka i popłynął na Cypr,
a Paweł dobrał sobie za towarzysza Sylasa i wyszedł, polecony przez braci łasce Pana.
Przechodził przez Syrię i Cylicję i umacniał Kościoły.
Przybył także do Derbe i Listry. Był tam pewien uczeń o imieniu Tymoteusz, syn Żydówki, która przyjęła wiarę, i ojca Greka.
Bracia z Listry i Ikonium dawali o nim dobre świadectwo.
Paweł postanowił, żeby udał się z nim w drogę. Obrzezał go jednak ze względu na Żydów, którzy mieszkali w tamtych stronach. Wszyscy bowiem wiedzieli, że jego ojciec był Grekiem.
Kiedy przechodzili przez miasta, nakazywali im przestrzegać postanowień powziętych w Jerozolimie przez apostołów i starszych.
Kościoły więc były umacniane w wierze i z każdym dniem rosły w liczbę.
Przeszli Frygię i krainę galacką, ponieważ Duch Święty zabronił im głosić Słowo w Azji.
Gdy przybyli do Myzji, próbowali pójść do Bitynii, ale Duch Jezusa nie pozwolił im.
Przeszli więc Myzję i zeszli do Troady.
W nocy Paweł miał widzenie. Jakiś Macedończyk stanął przed nim i prosił go: Przepraw się do Macedonii i pomóż nam!
Kiedy tylko zobaczył to widzenie, staraliśmy się zaraz wyruszyć do Macedonii w przekonaniu, że Bóg wezwał nas, abyśmy głosili im Dobrą Nowinę.
Gdy wypłynęliśmy z Troady, popłynęliśmy wprost na Samotrakę, a następnego dnia do Neapolu.
Stamtąd natomiast do Filippi, które jest głównym miastem tej części Macedonii i kolonią rzymską. W tym mieście spędziliśmy kilka dni.
W dzień szabatu wyszliśmy za bramę nad rzekę, gdzie, jak sądziliśmy, zbierano się na modlitwę. Usiedliśmy i rozmawialiśmy z kobietami, które się zeszły.
Przysłuchiwała się nam też pewna czcząca Boga kobieta, o imieniu Lidia, sprzedawczyni purpury z miasta Tiatyry. Pan otworzył jej serce. Uważnie więc słuchała słów Pawła.
Kiedy została ochrzczona razem ze swoim domem, poprosiła nas: Jeżeli uważacie mnie za wierną Panu, to przyjdźcie do mego domu i zamieszkajcie w nim. I wymogła to na nas.
Gdy udawaliśmy się na modlitwę, zabiegła nam drogę jakaś niewolnica, która miała ducha wieszczego. Przez swoje wróżby przynosiła ona wielki dochód swym panom.
Ona to szła za Pawłem i za nami i wołała: Ci ludzie są sługami Boga Najwyższego! Oni wam głoszą drogę zbawienia!
Czyniła to przez wiele dni. W końcu rozdrażniony Paweł odwrócił się i powiedział do ducha: Rozkazuję ci w imię Jezusa Chrystusa, abyś z niej wyszedł. I w tej chwili wyszedł.
Kiedy jej panowie spostrzegli, że przepadła nadzieja ich zarobku, pochwycili Pawła i Sylasa i zawlekli na rynek przed zwierzchników.
Gdy doprowadzili ich przed strategów, powiedzieli: Ci ludzie, którzy są Żydami, sieją niepokój w naszym mieście.
Propagują obyczaje, których my, Rzymianie, nie możemy przyjmować ani stosować się do nich.
Razem też z nimi wystąpił przeciwko nim tłum. Wtedy strategowie zdarli z nich szaty i rozkazali ich wychłostać.
Gdy wymierzyli im wiele razów, wtrącili ich do więzienia i nakazali strażnikowi, aby dobrze ich strzegł.
Po otrzymaniu takiego rozkazu, wrzucił ich do wewnętrznego lochu, a nogi zakuł im w dyby.
O północy Paweł i Sylas modląc się śpiewali hymny Bogu, a więźniowie im się przysłuchiwali.
Nagle powstało tak silne trzęsienie ziemi, że zachwiały się fundamenty więzienia. Natychmiast też otworzyły się wszystkie drzwi i ze wszystkich opadły kajdany.
Gdy strażnik się przebudził i zobaczył drzwi więzienia otwarte, wyciągnął miecz i chciał się zabić. Sądził bowiem, że więźniowie uciekli.
Wówczas Paweł krzyknął na cały głos: Nie czyń sobie nic złego, bo jesteśmy tu wszyscy!
Zażądał więc światła, wskoczył do lochu i przypadł drżący do stóp Pawła i Sylasa.
A gdy ich wyprowadził na zewnątrz, powiedział: Panowie, co mam czynić, abym został zbawiony?
Odpowiedzieli mu: Uwierz w Pana Jezusa, a będziesz zbawiony ty i twój dom.
Następnie jemu i wszystkim jego domownikom opowiedzieli naukę Pana.
Przyjął ich więc tej godziny w nocy, obmył rany i natychmiast został ochrzczony wraz z całym swoim domem.
Wprowadził ich również do swego mieszkania, zastawił stół i wraz z całym domem cieszył się bardzo, że uwierzył w Boga.
Gdy nastał dzień, strategowie posłali liktorów z rozkazem: Zwolnij tych ludzi!
Strażnik więzienia oznajmił te słowa Pawłowi. Powiedział: Strategowie przysłali polecenie, żeby was wypuścić. Wyjdźcie więc teraz i idźcie w pokoju.
Paweł jednak oznajmił im: Publicznie, bez sądu biczowali nas, obywateli rzymskich, i wtrącili do więzienia, a teraz potajemnie nas wyrzucają? O, nie! Niech raczej sami przyjdą i nas wyprowadzą!
Liktorzy przekazali te słowa strategom. Ci, gdy usłyszeli, że są Rzymianami, przestraszyli się.
Przyszli i przeprosili ich. Następnie wyprowadzili i prosili, aby opuścili miasto.
A oni po wyjściu z więzienia wstąpili do Lidii, zobaczyli się z braćmi, dodali im otuchy i odeszli.
Przeszli przez Amfipolis i Apolonię i przybyli do Tesalonika gdzie była synagoga żydowska.
Paweł według swego zwyczaju wszedł do nich i przez trzy szabaty rozprawiał z nimi na podstawie Pism.
Wyjaśniał i dowodził: Mesjasz musiał cierpieć i zmartwychwstać. Jezus, którego wam głoszę, jest tym Mesjaszem.
Niektórzy z nich, a także wielka liczba pobożnych Greków i niemało znamienitych kobiet, dali się przekonać i przyłączyli się do Pawła i Sylasa.
Wtedy zazdrośni Żydzi dobrali sobie z rynku jakichś niegodziwych ludzi, wywołali zbiegowisko, podburzyli miasto, naszli dom Jazona i szukali ich, aby stawić przed ludem.
Gdy jednak ich nie znaleźli, zawlekli Jazona i niektórych braci przed politarchów, krzycząc: Ci, którzy podburzają cały świat, przybyli też tutaj,
a Jazon ich przyjął. Oni wszyscy występują przeciwko rozkazom Cezara. Głoszą, że jest inny król, Jezus.
Zaniepokoili więc tłum i politarchów, którzy tego słuchali.
Po uzyskaniu jednak poręczenia od Jazona i innych, zwolnili ich.
Wtedy zaraz w nocy bracia wysłali Pawła i Sylasa do Berei. Kiedy tam przybyli, poszli do synagogi żydowskiej.
Ci byli szlachetniejsi od Tesaloniczan. Przyjęli Słowo z całą gorliwością i codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają.
Wielu też z nich uwierzyło, a także niemało wpływowych greckich kobiet i mężczyzn.
Gdy Żydzi z Tesalonik dowiedzieli się, że również w Berei zostało ogłoszone przez Pawła Słowo Boga, przyszli tam, podburzyli tłumy i wzniecili rozruchy.
Wtedy bracia natychmiast wyprawili Pawła, aby szedł aż do morza. Sylas jednak i Tymoteusz tam pozostali.
Ci, którzy towarzyszyli Pawłowi, zaprowadzili go aż do Aten i powrócili, po otrzymaniu polecenia dla Sylasa i Tymoteusza, aby jak najszybciej przyszli do niego.
Gdy Paweł czekał na nich w Atenach, oburzył się w duchu na widok miasta pełnego bożków.
Rozprawiał więc w synagodze z Żydami i z czczącymi Boga, a na agorze codziennie z tymi, których tam spotykał.
Niektórzy z filozofów epikurejskich i stoickich ścierali się z nim. Jedni mówili: Co chce powiedzieć ten nowinkarz? Inni natomiast: Zdaje się, że jest zwiastunem obcych bóstw. Głosił bowiem Dobrą Nowinę o Jezusie i zmartwychwstaniu.
Wtedy zabrali go, zaprowadzili na Areopag i zapytali: Czy możemy się dowiedzieć, co to za nowa nauka, którą głosisz?
Każesz nam bowiem słuchać jakichś nowych rzeczy. Chcielibyśmy się więc dowiedzieć, o co właściwie chodzi.
A wszyscy Ateńczycy i mieszkający tam przybysze na nic innego nie poświęcają tyle czasu, co na mówienie o czymś albo wysłuchiwanie czegoś nowego.
Wówczas Paweł, stojąc pośrodku Areopagu, przemówił: Ateńczycy, widzę, że jesteście pod każdym względem bardzo religijni.
Gdy bowiem przechodziłem i oglądałem wasze świętości, znalazłem też ołtarz, na którym było napisane: Nieznanemu Bogu. Otóż ja wam głoszę to, co czcicie, nie znając.
Bóg, który stworzył świat i wszystko na nim, On, który jest Panem nieba i ziemi, nie mieszka w świątyniach zbudowanych ręką ludzką
ani nie jest uzależniony od posługi rąk ludzkich, jak gdyby czegoś potrzebować, bo sam daje wszystkim życie i oddech, i wszystko.
On także z jednego człowieka powołał do istnienia wszystkich ludzi, aby zamieszkiwali całą powierzchnię ziemi. Określił właściwe czasy i granice ich zamieszkiwania,
aby szukali Boga czy to nawet dotknęli Go po omacku i znaleźli. W rzeczywistości bowiem jest On niedaleko od każdego z nas.
W Nim przecież żyjemy, poruszamy się i jesteśmy, jak też powiedzieli niektórzy z waszych poetów: Jesteśmy bowiem z Jego rodu.
Jeśli więc jesteśmy z rodu Boga, nie powinniśmy sądzić, że Bóstwo jest podobne do złota, srebra albo kamienia, wytworu rąk i myśli człowieka.
Nie zważając przeto na czasy nieświadomości, wzywa Bóg teraz wszędzie i wszystkich ludzi, aby się nawracali,
gdyż wyznaczył dzień, w którym sprawiedliwie będzie sądzić świat przez Człowieka, którego na to przeznaczył, po uwierzytelnieniu wobec wszystkich przez wskrzeszenie Go z martwych.
Gdy usłyszeli o zmartwychwstaniu, jedni się wyśmiewali, inni natomiast powiedzieli: Posłuchamy o tym innym razem.
Tak Paweł wyszedł spośród nich.
Niektórzy jednak przyłączyli się do niego i uwierzyli. Wśród nich Dionizy Areopagita i kobieta imieniem Damaris, a z nimi inni.
Potem opuścił Ateny i przybył do Koryntu.
Znalazł tam pewnego Żyda, o imieniu Akwila, rodem z Pontu, który z żoną Pryscyllą przybył niedawno z Italii, dlatego że Klaudiusz zarządził, aby wszyscy Żydzi opuścili Rzym. Poszedł do nich,
a ponieważ uprawiał to samo rzemiosło, zamieszkał z nimi i pracował. Zajmowali się wyrobem namiotów.
Co szabat natomiast rozprawiał w synagodze i starał się przekonać tak Żydów, jak i Greków.
Kiedy Sylas i Tymoteusz przyszli z Macedonii, Paweł poświęcił się wyłącznie nauczaniu, wykazując Żydom, że Jezus jest Mesjaszem.
Gdy mimo to się sprzeciwiali i bluźnili, otrząsnął swoje szaty i powiedział do nich: Krew wasza na waszą głowę. Ja jestem niewinny. Od tej chwili pójdę do pogan.
Odszedł więc stamtąd i poszedł do domu pewnego czciciela Boga, o imieniu Tycjusz Justus. Dom ten przylegał do synagogi.
Przełożony synagogi, Kryspus, uwierzył jednak w Pana z całym swym domem. Wielu też Koryntian, którzy słuchali, przyjmowało wiarę i zostało ochrzczonych.
W nocy Pan powiedział do Pawła w widzeniu: Nie bój się, lecz mów i nie milcz,
bo Ja jestem z tobą i nikt się nie targnie na ciebie, aby cię skrzywdzić. Mam bowiem liczny lud w tym mieście.
Pozostał więc i głosił im Słowo Boga przez rok i sześć miesięcy.
Kiedy Gallio został prokonsulem Achai, Żydzi jednomyślnie wystąpili przeciw Pawłowi i przyprowadzili go przed sąd,
Powiedzieli: Człowiek ten namawia ludzi, aby czcili Boga niezgodnie z Prawem.
Gdy Paweł miał już otworzyć usta, Gallio przemówił do Żydów: Gdyby tu chodziło o jakieś przestępstwo albo wykroczenie, zająłbym się wami, Żydzi, jak należy.
Jeśli natomiast spór toczy się o słowa i nazwy, i o wasze Prawo, rozpatrzcie to sami. Ja nie chcę być sędzią w tych sprawach.
I wypędził ich z sądu.
Wtedy wszyscy pochwycili przełożonego synagogi, Sostenesa, i bili go przed sądem, lecz Gallio wcale na to nie zważał.
Paweł pozostał tu jeszcze przez dłuższy czas, potem pożegnał się z braćmi i odpłynął do Syrii, a z nim Pryscylla i Akwila. W Kenchrach ostrzygł sobie głowę, bo złożył taki ślub.
Następnie przybyli do Efezu i tam ich zostawił. Sam natomiast wszedł do synagogi i rozprawiał z Żydami.
Gdy jednak prosili go, aby pozostał dłużej, nie zgodzi się,
ale żegnając się z nimi, powiedział: Wrócę do was, jeżeli Bóg zechce. I odpłynął z Efezu.
Po przybyciu do Cezarei wstąpił i pozdrowił Kościół, a następnie zszedł do Antiochii.
Pozostał tam pewien czas. Potem wyruszył, aby obejść kolejno krainę galacką i Frygię, umacniając wszystkich uczniów.
Pewien Żyd o imieniu Apollos, rodem z Aleksandrii, człowiek wymowny i doskonale znający Pisma, przybył do Efezu.
Znał on Drogę Pana, przemawiał z wielkim zapałem i nauczał dokładnie tego, co dotyczyło Jezusa, wiedząc tylko o chrzcie Janowym.
Zaczął on odważnie przemawiać w synagodze. Gdy go Pryscylla i Akwila usłyszeli, zabrali go z sobą i wyłożyli mu dokładniej Drogę Boga.
Ponieważ chciał wyruszyć do Achai, bracia zachęcili go i napisali list do uczniów, aby go przyjęli. Gdy przybył, pomagał bardzo tym, którzy dzięki łasce Bożej uwierzyli.
Dzielnie bowiem obalał twierdzenia Żydów, wykazując publicznie z Pism, że Jezus jest Mesjaszem.
Kiedy Apollos znajdował się w Koryncie, Paweł przeszedł okolice wyżej położone, zszedł do Efezu i znalazł jakichś uczniów.
Zapytał ich: Czy otrzymaliście Ducha Świętego, gdy przyjęliście wiarę? Oni odpowiedzieli: Nawet nie słyszeliśmy, że istnieje Duch Święty.
Zapytał wtedy: Jaki więc chrzest przyjęliście? Oznajmili: Chrzest Janowy.
Wówczas Paweł powiedział: Jan udzielał chrztu opamiętania, przemawiając do ludu, aby uwierzyli w Tego, który za nim idzie, to jest w Jezusa.
Gdy to usłyszeli, zostali ochrzczeni w imię Pana Jezusa.
Następnie Paweł włożył na nich ręce i Duch Święty zstąpił na nich. Mówili też językami i prorokowali.
Wszystkich ich było około dwunastu mężczyzn.
Potem wszedł do synagogi. Odważnie nauczał przez trzy miesiące. Rozprawiał i przekonywał o Królestwie Boga.
Gdy jednak niektórzy trwali z uporem w niewierze i mówili źle wobec ludu o Drodze, odłączył się od nich, oddzielił uczniów i codziennie prowadził dyskusje w szkole Tyrannosa.
Trwało to przez dwa lata. Tak więc wszyscy mieszkańcy Azji, Żydzi i Grecy, usłyszeli Słowo Pana.
Bóg czynił też niezwykłe cuda przez ręce Pawła,
dlatego nawet chusty i przepaski z jego ciała kładziono na chorych, a choroby ustępowały i wychodziły złe duchy.
Niektórzy wędrowni egzorcyści żydowscy próbowali również wzywać imienia Pana Jezusa nad opętanymi przez złe duchy. Mówili: Zaklinam was na Jezusa, którego głosi Paweł.
Czyniło tak siedmiu synów niejakiego Skewasa, arcykapłana żydowskiego.
Zły duch odpowiedział im jednak: Znam Jezusa i wiem o Pawle, lecz wy kim jesteście?
I rzucił się na nich człowiek, w którym był zły duch, powalił wszystkich i poturbował, tak że nadzy i poranieni uciekli z tego domu.
Dowiedzieli się o tym wszyscy Żydzi i Grecy, którzy mieszkali w Efezie. Strach padł na wszystkich i wysławiano imię Pana Jezusa.
Wielu też z tych, którzy uwierzyli, przychodziło, wyznając i ujawniając swoje uczynki.
Dość liczni z tych, co uprawiali magię, poznosili także księgi i palili je wobec wszystkich. Wartość ich obliczono na pięćdziesiąt tysięcy sztuk srebra.
Tak potężnie rosło i umacniało się Słowo Pana.
Po tych wydarzeniach Paweł postanowił udać się do Jerozolimy przez Macedonię i Achaję. Powiedział: Potem, gdy już tam będę, muszę i Rzym zobaczyć.
Wysłał więc do Macedonii dwóch swoich pomocników, Tymoteusza i Erasta, a sam pozostał przez jakiś czas w Azji.
W tym właśnie czasie powstało niemałe zamieszanie z powodu Drogi.
Pewien złotnik imieniem Demetriusz, dawał niemały zarobek rzemieślnikom przy wyrobie srebrnych świątyniek Artemidy.
Zebrał ich razem z innymi pracownikami tego rzemiosła i powiedział: Mężowie, wiecie, że nasz dobrobyt zawdzięczamy temu rzemiosłu.
Widzicie też i słyszycie, że nie tylko w Efezie, ale prawie w całej Azji ten Paweł przekonał i zwiódł dość liczny tłum, mówiąc, że nie są bogami ci, którzy są dziełem rąk.
Grozi niebezpieczeństwo, że nie tylko nasze rzemiosło upadnie, ale i świątynia wielkiej bogini Artemidy za nic zostanie uznana, a ona sama, której cześć oddaje cała Azja i świat, zostanie odarta z majestatu.
Gdy to usłyszeli, zawrzeli gniewem i krzyczeli: Wielka Artemida Efeska!
Zamieszanie objęło całe miasto. Schwytali Gajusa i Arystarcha, Macedończyków, towarzyszy Pawła i jednomyślnie ruszyli do teatru.
Gdy Paweł chciał się wmieszać w tłum, uczniowie mu nie pozwolili.
Nawet niektórzy z azjarchów, którzy byli mu życzliwi, posłali do niego z prośbą, by się nie udawał do teatru.
Każdy krzyczał co innego, bo zebranie było burzliwe. Większość nie wiedziała nawet, po co się zebrali.
Z tłumu wypchnięto Aleksandra, bo go wysunęli Żydzi. Aleksander dał znak ręką. Chciał się usprawiedliwić przed ludem.
Gdy jednak poznali, że jest Żydem, ze wszystkich ust podniósł się jeden krzyk i prawie przez dwie godziny krzyczeli: Wielka Artemida Efeska!
W końcu sekretarz uspokoił tłum i powiedział: Efezjanie, czy istnieje człowiek, który by nie wiedział, że miasto Efez jest opiekunem świątyni wielkiej Artemidy i posągu, który spadł z nieba?
Skoro więc temu nie można zaprzeczyć, powinniście się uspokoić i niczego nie czynić pochopnie.
Przywiedliście bowiem tych ludzi, którzy nie są ani świętokradcami, ani też nie bluźnią naszej bogini.
Jeśli natomiast Demetriusz i jego rzemieślnicy mają sprawę przeciw komuś, to na rynku odbywają się sądy i są też prokonsulowie. Niech jedni drugich oskarżają.
A jeżeli czegoś więcej żądacie, zostanie to rozstrzygnięte na prawomocnym zgromadzeniu.
Grozi nam bowiem oskarżenie o dzisiejsze rozruchy, ponieważ nie ma żadnego powodu, którym moglibyśmy wytłumaczyć to zbiegowisko. Po tych słowach rozwiązał zebranie.
- - -
Gdy skończyło się zamieszanie, Paweł przywołał uczniów, podniósł ich na duchu, pożegnał się i wyruszył w podróż do Macedonii.
Przeszedł tamte okolice i udzielił wielu napomnień. Potem przybył do Grecji.
Kiedy po trzymiesięcznym pobycie zamierzał odpłynąć do Syrii, Żydzi uknuli przeciwko niemu spisek. Postanowił więc wracać przez Macedonię.
Towarzyszył mu Sopater - syn Pyrrusa z Berei, z Tesaloniczan Arystarch i Sekundus, Gajus z Derbe i Tymoteusz, a z Azji Tychik i Trofim.
Poszli oni naprzód i czekali na nas w Troadzie.
My natomiast po święcie Przaśników odpłynęliśmy z Filippi i po pięciu dniach przybyliśmy do nich do Troady, gdzie spędziliśmy siedem dni.
W pierwszym dniu po szabacie, gdy się zebraliśmy na łamanie chleba, Paweł, który następnego dnia zamierzał wyruszyć w podróż, przemawiał do nich i przedłużył mowę aż do północy.
Wiele lamp paliło się w górnej sali, gdzie byliśmy zebrani.
Pewien młodzieniec, o imieniu Eutych, siedział na oknie pogrążony w głębokim śnie, a kiedy Paweł przedłużał przemówienie, zmorzony snem spadł z trzeciego piętra na dół. Gdy go podniesiono, był martwy.
Paweł zszedł, przypadł do niego, wziął go w ramiona i powiedział: Nie trwóżcie się, bo on żyje.
Następnie wszedł na górę, połamał chleb i spożył, i mówił jeszcze długo, bo aż do świtu. Potem wyszedł,
a chłopca przyprowadzono żywego. Byli więc niezmiernie ucieszeni.
My natomiast wsiedliśmy wcześniej na statek i popłynęliśmy do Assos, skąd mieliśmy zabrać Pawła. Tak bowiem zarządził, gdyż chciał iść pieszo.
Kiedy się spotkał z nami w Assos, zabraliśmy go i przybyliśmy do Mityleny.
Gdy odpłynęliśmy stamtąd, następnego dnia znaleźliśmy się naprzeciw Chios, a dzień później przybyliśmy do Samos. Kolejnego dnia dotarliśmy do Miletu,
gdyż Paweł postanowił ominąć Efez, aby nie tracić czasu w Azji. Śpieszył się bowiem, aby, jeśli to możliwe, być na dzień Pięćdziesiątnicy w Jerozolimie.
Z Miletu posłał do Efezu i wezwał starszych Kościoła.
Gdy do niego przybyli, przemówił do nich: Wiecie, jak żyłem wśród was przez cały czas od pierwszego dnia, w którym stanąłem w Azji.
Służyłem Panu z całą pokorą wśród łez i doświadczeń, które mnie spotkały z powodu zasadzek Żydów.
Nie uchylałem się od niczego, co pożyteczne, od przemawiania i nauczania was publicznie i po domach.
Nawoływałem zarówno Żydów, jak i Greków do nawrócenia się do Boga i do wiary w naszego Pana, Jezusa.
Teraz natomiast przynaglany Duchem udaję się do Jeruzalem. Nie wiem, co mnie tam spotka
oprócz tego, że czekają mnie więzy i utrapienia, o czym zapewnia mnie Duch Święty w każdym mieście.
Lecz wcale nie cenię sobie życia. Chcę tylko dokończyć mego biegu i posługiwania, które otrzymałem od Pana Jezusa i dać świadectwo Ewangelii łaski Bożej.
Wiem teraz, że wy wszyscy, wśród których przebywałem i ogłaszałem Królestwo, już mnie nie ujrzycie.
Dlatego oświadczam wam dzisiaj, że nie jestem winien niczyjej krwi,
bo się nie uchylałem od głoszenia wam całej woli Boga.
Uważajcie na samych siebie i na całą trzodę, w której Duch Święty ustanowił was biskupami, abyście paśli Kościół Boga, który On nabył własną krwią.
Wiem, że po moim odejściu wejdą między was drapieżne wilki, które nie oszczędzą trzody.
Także spośród was samych powstaną ludzie, którzy będą głosić przewrotne nauki, aby pociągnąć za sobą uczniów.
Dlatego czuwajcie, pamiętając, że przez trzy lata we dnie i w nocy nie przestawałem ze łzami upominać każdego z was.
A teraz polecam was Bogu i Słowu Jego łaski, które ma moc zbudować i dać dziedzictwo ze wszystkimi świętymi.
Nie pożądałem srebra ani złota, ani niczyjej szaty.
Sami wiecie, że te ręce zarabiały na potrzeby moje i moich towarzyszy.
We wszystkim pokazałem wam, że tak pracując, trzeba wspierać słabych i pamiętać o słowach Pana Jezusa, który powiedział: Więcej szczęścia jest w dawaniu niż w braniu.
Po tych słowach upadł na kolana i modlił się razem ze wszystkimi.
Wtedy wszyscy wybuchnęli wielkim płaczem. Rzucali się Pawłowi na szyję i całowali go,
bolejąc najbardziej nad tym, że, jak powiedział, nie zobaczą go już więcej . Potem odprowadzili go na statek.
Po rozstaniu się z nimi odpłynęliśmy i bezpośrednim kursem dotarliśmy na Kos, a następnego dnia na Rodos, a stamtąd do Patary.
Gdy znaleźliśmy statek, który miał płynąć do Fenicji, wsiedliśmy i odpłynęliśmy.
Kiedy zobaczyliśmy Cypr, zostawiliśmy go po lewej stronie i popłynęliśmy do Syrii. Przybyliśmy do Tyru, ponieważ tam ze statku były wyładowywane towary.
Odszukaliśmy uczniów i pozostaliśmy u nich siedem dni. Pod wpływem Ducha mówili oni Pawłowi, żeby nie szedł do Jerozolimy.
Po upływie tych dni wyruszyliśmy jednak i udaliśmy się w drogę, a wszyscy wraz z żonami i dziećmi odprowadzili nas aż za miasto. Na wybrzeżu padliśmy na kolana, modliliśmy się
i pożegnaliśmy wzajemnie. Potem weszliśmy na statek, a oni wrócili do swoich domów.
Kończąc naszą żeglugę, przybyliśmy z Tyru do Ptolemaidy. Powitaliśmy braci i pozostaliśmy u nich jeden dzień.
Następnego dnia wyruszyliśmy i dotarliśmy do Cezarei. Weszliśmy do domu Filipa ewangelisty, który był jednym z Siedmiu, i zamieszkaliśmy u niego.
Miał on cztery córki, dziewice, które prorokowały.
Kiedy mieszkaliśmy tam przez dłuższy czas, przyszedł z Judei pewien prorok o imieniu Agabos.
Przybył do nas, wziął pas Pawła, związał sobie ręce i nogi i powiedział: To mówi Duch Święty: Męża, do którego należy ten pas, tak zwiążą Żydzi w Jeruzalem i wydadzą w ręce pogan.
Kiedy to usłyszeliśmy, razem z miejscowymi braćmi prosiliśmy Pawła, aby nie szedł do Jeruzalem.
Wtedy Paweł odpowiedział: Co czynicie, płacząc i rozdzierając mi serce? Ja przecież jestem gotów nie tylko dać się związać, lecz i umrzeć w Jeruzalem dla imienia Pana, Jezusa.
Ponieważ nie ulegał, daliśmy spokój i powiedzieliśmy: Niech się dzieje wola Pana!
Potem przygotowaliśmy się do podróży i wyruszyliśmy do Jerozolimy.
Towarzyszyli nam niektórzy uczniowie z Cezarei i zaprowadzili do niejakiego Mnazona z Cypru, jednego z pierwszych uczniów, u którego mieliśmy znaleźć gościnę.
Gdy znaleźliśmy się w Jerozolimie, bracia przyjęli nas z radością.
Następnego dnia Paweł poszedł razem z nami do Jakuba. Zebrali się też wszyscy starsi.
Pozdrowił ich i zaczął szczegółowo opowiadać, czego Bóg przez jego posługę dokonał wśród pogan.
Gdy to usłyszeli, wielbili Boga. Powiedzieli mu jednak: Widzisz, bracie, ile tysięcy Żydów uwierzyło, a wszyscy trzymają się gorliwie Prawa.
O tobie jednak słyszeli, że wszystkich Żydów, mieszkających wśród pogan, nauczasz odstępstwa od Mojżesza, ponieważ mówisz, że nie mają obrzezywać swych dzieci ani zachowywać zwyczajów.
Co więc czynić? W każdym wypadku dowiedzą się, że przybyłeś.
Zrób więc to, co ci mówimy: Mamy tu czterech mężczyzn, którzy złożyli ślub.
Weź ich z sobą, poddaj się razem z nimi oczyszczeniu, pokryj za nich koszty, aby mogli ostrzyc sobie głowy. Wtedy wszyscy przekonają się, że w tym, czego się dowiedzieli o tobie, nie tylko nie ma źdźbła prawdy, lecz że ty sam przestrzegasz Prawa na równi z nimi.
A co do pogan, którzy uwierzyli, to posłaliśmy im na piśmie polecenie, aby się powstrzymali od pokarmów ofiarowanych bożkom, od krwi, od tego, co uduszone i od nierządu.
Wtedy Paweł wziął z sobą tych mężczyzn, następnego dnia poddał się razem z nimi oczyszczeniu, wszedł do świątyni i zgłosił wypełnianie dni oczyszczenia aż do czasu, gdy zostanie złożona ofiara za każdego z nich.
Kiedy siedem dni dobiegało końca, Żydzi z Azji zobaczyli go w świątyni, podburzyli cały tłum i rzucili się na niego,
krzycząc: Izraelici, pomóżcie! To jest człowiek, który wszędzie wszystkich naucza przeciwko narodowi i Prawu, i temu miejscu. Wprowadził nadto Greków do świątyni i zbezcześcił to święte miejsce.
Przedtem bowiem widzieli z nim w mieście Trofima z Efezu i sądzili, że Paweł wprowadził go do świątyni.
Poruszyło się całe miasto, zbiegł się lud, porwali Pawła i wlekli go na zewnątrz świątyni. Natychmiast też zostały zamknięte bramy.
Gdy usiłowali go zabić, doszła do trybuna kohorty wiadomość, że całe Jeruzalem jest wzburzone.
Niezwłocznie wziął żołnierzy i setników i zbiegł do nich na dół. Skoro zobaczyli trybuna i żołnierzy, przestali bić Pawła.
Gdy się trybun przybliżył, zatrzymał go i kazał związać dwoma łańcuchami. Dopytywał się też, kim jest i co uczynił.
A z tłumu każdy krzyczał co innego. Ponieważ z powodu zgiełku nie mógł się dowiedzieć nic pewnego, rozkazał prowadzić Pawła do twierdzy.
Kiedy się znalazł przy schodach, doszło do tego, że z powodu naporu tłumu żołnierze musieli go nieść.
Tłum ludzi bowiem szedł za nim i krzyczał: Precz z nim!
Gdy Paweł miał być wprowadzony do twierdzy, zapytał trybuna: Czy wolno mi coś powiedzieć? On odpowiedział: Mówisz po grecku?
Nie jesteś więc Egipcjaninem, który niedawno podburzył i wyprowadził na pustynię cztery tysiące sykaryjczyków?
Wtedy Paweł powiedział: Ja jestem Żydem z Tarsu, obywatelem znacznego miasta w Cylicji. Proszę cię, pozwól mi przemówić do ludu.
Gdy pozwolił, Paweł stojąc na schodach dał ludowi znak ręką, a kiedy nastała zupełna cisza, odezwał się po hebrajsku tymi słowami:
Bracia i ojcowie, posłuchajcie, co teraz do was powiem na swoją obronę.
Gdy usłyszeli, że przemawia do nich w języku hebrajskim, uciszyli się jeszcze bardziej. A on mówił:
Ja jestem Żydem urodzonym w Tarsie w Cylicji. Wychowałem się jednak w tym mieście. U stóp Gamaliela otrzymałem staranne wykształcenie w Prawie ojczystym. Gorliwie służyłem Bogu, jak wy wszyscy czynicie to dzisiaj.
Prześladowałem tę Drogę, domagałem się nawet śmierci, gdy wiązałem i wtrącałem do więzienia mężczyzn i kobiety.
Może to poświadczyć zarówno arcykapłan, jak i cała starszyzna. Od nich otrzymałem też listy do braci i udałem się do Damaszku, aby również tych, którzy tam byli, uwięzić i przyprowadzić do Jeruzalem w celu wymierzenia im kary.
Gdy byłem w drodze i zbliżałem się do Damaszku, nagle około południa otoczyła mnie wielka światłość z nieba.
Upadłem na ziemię i usłyszałem głos, który mówił do mnie: Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz?
Odpowiedziałem: Kto jesteś, Panie? Powiedział mi: Ja jestem Jezus Nazarejczyk, którego ty prześladujesz.
Ci natomiast, którzy byli ze mną zobaczyli światło, ale głosu, który do mnie mówił, nie usłyszeli.
Zapytałem więc: Co mam czynić, Panie? A Pan mi odpowiedział: Wstań, idź do Damaszku, tam ci powiedzą wszystko, co masz czynić.
Ponieważ zaniewidziałem od blasku tego światła, przyszedłem do Damaszku prowadzony za rękę przez tych, którzy byli ze mną.
Niejaki Ananiasz, człowiek przestrzegający wiernie Prawa, o którym wszyscy tamtejsi Żydzi wydawali dobre świadectwo,
przyszedł, przystąpił do mnie i powiedział: Szawle, bracie, przejrzyj! I w tej chwili spojrzałem na niego,
a on oznajmił: Bóg naszych ojców wybrał ciebie, abyś poznał Jego wolę, ujrzał Sprawiedliwego i usłyszał słowa z Jego ust.
Wobec wszystkich ludzi będziesz bowiem świadczył o tym, co zobaczyłeś i usłyszałeś.
Dlaczego teraz zwlekasz? Ochrzcij się i obmyj ze swoich grzechów, wzywając Jego imienia!
A gdy wróciłem do Jeruzalem i modliłem się w świątyni, wpadłem w zachwycenie
i Go ujrzałem. Powiedział mi: Pospiesz się i szybko opuść Jeruzalem, gdyż nie przyjmą twego świadectwa o Mnie.
Ja jednak odpowiedziałem: Panie, oni wiedzą, że zamykałem w więzieniach i biczowałem w synagogach tych, którzy wierzą w Ciebie,
a kiedy przelewano krew Szczepana, Twego świadka, byłem przy tym, zgadzałem się na to i pilnowałem szat jego zabójców.
Powiedział mi jednak: Idź, bo Ja poślę ciebie daleko do pogan.
Słuchali go aż do tych słów. Potem krzyknęli: Zgładź z ziemi tego człowieka, bo się nie godzi, aby taki żył!
Gdy oni krzyczeli, zrzucali szaty i ciskali pył w powietrze,
trybun rozkazał wprowadzić go do twierdzy i polecił, żeby przesłuchano go z zastosowaniem biczowania. Chciał się bowiem dowiedzieć, dlaczego tak krzyczeli przeciwko niemu.
Kiedy go jednak skrępowano rzemieniem, Paweł odezwał się do stojącego obok setnika: Czy wolno wam biczować obywatela rzymskiego i to bez wyroku sądowego?
Gdy setnik to usłyszał, podszedł do trybuna i powiedział: Co chcesz zrobić? Ten człowiek jest przecież Rzymianinem.
Wtedy trybun przyszedł i zapytał go: Powiedz mi, czy ty jesteś Rzymianinem? On odpowiedział: Tak.
Trybun zatem powiedział: Ja za wielką sumę nabyłem to obywatelstwo. A Paweł oznajmił: Ja natomiast mam je od urodzenia.
Odstąpili więc natychmiast od niego ci, co mieli go przesłuchiwać, a trybun, gdy się dowiedział, że jest Rzymianinem, przestraszył się, że kazał go związać.
Następnego dnia, chcąc się dowiedzieć dokładnie, o co oskarżają go Żydzi, uwolnił go z więzów, rozkazał zebrać się arcykapłanom i całemu Sanhedrynowi, sprowadził Pawła i postawił go przed nimi.
Paweł spojrzał śmiało na Sanhedryn i przemówił: Bracia, aż do dnia dzisiejszego służyłem Bogu z zupełnie spokojnym sumieniem.
Arcykapłan Ananiasz kazał tym, co przy nim stali, uderzyć go w twarz.
Wtedy Paweł powiedział do niego: Uderzy cię Bóg, ściano pobielana! Zasiadłeś, aby mnie sądzić według Prawa, a każesz mnie bić wbrew Prawu?
Ci, którzy stali przy nim powiedzieli: Arcykapłana Bożego znieważasz?
Paweł odpowiedział: Nie wiedziałem bracia, że to arcykapłan. Jest bowiem napisane: O przełożonym twego ludu nie będziesz źle mówił.
Ponieważ Paweł był świadomy, że jedna część składa się z saduceuszy, a druga z faryzeuszy, wołał przed Sanhedrynem: Bracia, jestem faryzeuszem, synem faryzeuszy. Jestem sądzony za to, że się spodziewam zmartwychwstania.
Gdy to powiedział, powstał spór między faryzeuszami a saduceuszami i doszło do rozdwojenia wśród zebranych.
Saduceusze bowiem mówią, że nie ma zmartwychwstania, ani anioła, ani ducha, a faryzeusze uznają jedno i drugie.
Powstała wielka wrzawa. Zerwali się niektórzy z nauczycieli Prawa spośród faryzeuszy i groźnie wykrzykiwali: Nie znajdujemy niczego złego w tym człowieku. A jeśli mówił do niego duch albo anioł?
Kiedy doszło do wielkiego wzburzenia, trybun, obawiając się, żeby nie rozszarpali Pawła, rozkazał żołnierzom zejść, zabrać go spośród nich i zaprowadzić do twierdzy.
Następnej nocy ukazał mu się Pan i powiedział: Odwagi, jak bowiem dałeś o Mnie świadectwo w Jeruzalem, tak trzeba dać świadectwo i w Rzymie.
Gdy nastał dzień, Żydzi zebrali się i zobowiązali pod przysięgą, że nie będą ani jeść, ani pić, dopóki nie zabiją Pawła.
Było więcej niż czterdziestu tych, którzy złożyli tę przysięgę.
Udali się oni do arcykapłanów i starszych i powiedzieli: Zobowiązaliśmy się pod przysięgą, że nic nie weźmiemy do ust, dopóki nie zabijemy Pawła.
Teraz więc wy, razem z Sanhedrynem, przekonajcie trybuna, aby go do was sprowadził pod pozorem dokładniejszego zbadania jego sprawy, a my jesteśmy gotowi go zabić, zanim dotrze.
Gdy siostrzeniec Pawła dowiedział się o tej zasadzce, przybył, wszedł do twierdzy i oznajmił o tym Pawłowi.
Wtedy Paweł przywołał jednego z setników i powiedział: Zaprowadź tego młodzieńca do trybuna, ma go bowiem o czymś powiadomić.
Zabrał go więc z sobą, zaprowadził do trybuna i oznajmił: Więzień Paweł przywołał mnie i poprosił, abym przyprowadził do ciebie tego młodzieńca, który ma ci coś do powiedzenia.
Trybun wziął go za rękę, odszedł z nim na bok i dopytywał się: O czym to masz mnie powiadomić?
Odpowiedział: Żydzi postanowili poprosić ciebie, abyś jutro sprowadził Pawła do Sanhedrynu pod pozorem dokładniejszego zbadania jego sprawy.
Ale ty ich nie słuchaj, bo spośród nich czyha na niego ponad czterdziestu mężczyzn. Oni zobowiązali się pod przysięgą, że nie będą ani jeść, ani pić, dopóki go nie zabiją. Już teraz są w pogotowiu i czekają na twoje zezwolenie.
Wtedy trybun odprawił młodzieńca i przykazał mu: Nie mów nikomu, że mnie o tym powiadomiłeś.
Następnie przywołał dwóch setników i rozkazał: Przygotujcie do wymarszu do Cezarei na trzecią godzinę w nocy dwustu żołnierzy, siedemdziesięciu jezdnych i dwustu oszczepników.
Niech będą też gotowe zwierzęta juczne, aby mogli na nie wsadzić Pawła i doprowadzić bezpiecznie do namiestnika Feliksa.
Napisał również list tej treści:
Klaudiusz Lizjasz najdostojniejszemu namiestnikowi Feliksowi - pozdrowienie.
Tego człowieka pochwycili Żydzi i mieli go już zabić. Wtedy nadbiegłem z wojskiem i uratowałem go, ponieważ się dowiedziałem, że jest Rzymianinem.
Aby się zorientować, co mu zarzucają, sprowadziłem go przed ich Sanhedryn.
Stwierdziłem, że oskarżają go o sporne kwestie z ich Prawa, a nie o przestępstwo podlegające karze śmierci lub więzienia.
Kiedy mi doniesiono o zasadzce na tego człowieka, wysłałem go natychmiast do ciebie, a oskarżycieli powiadomiłem, aby przed tobą wytoczyli mu sprawę.
Żołnierze więc zgodnie z rozkazem zabrali Pawła i poprowadzili nocą do Antipatris.
Następnego dnia zostawili jeźdźców, aby z nim odjechali, i wrócili do twierdzy.
Tamci przybyli do Cezarei, oddali list namiestnikowi i stawili przed nim Pawła.
Kiedy przeczytał list, zapytał, z jakiej prowincji pochodzi. Gdy się dowiedział, że z Cylicji,
powiedział: Przesłucham cię, gdy przybędą też twoi oskarżyciele. I rozkazał strzec go w pretorium Heroda.
Po pięciu dniach przybył arcykapłan Ananiasz z kilkoma starszymi i retorem, niejakim Tertullosem. Oni to wnieśli przed namiestnika oskarżenie przeciwko Pawłowi.
Kiedy go wezwano, Tertullos rozpoczął mowę oskarżycielską. Mówił: Tobie zawdzięczamy, że cieszymy się zupełnym pokojem i że dzięki twojej przezorności zostały przeprowadzone reformy dla dobra tego narodu.
Zawsze i wszędzie przyjmujemy to, najdostojniejszy Feliksie, z wielką wdzięcznością.
Aby jednak nie zatrzymywać ciebie zbyt długo, proszę, żebyś przez chwilę posłuchał nas łaskawie.
Stwierdziliśmy, że ten człowiek jest przywódcą sekty Nazarejczyków, szerzy zarazę i wzbudza niepokoje wśród wszystkich Żydów na świecie.
Usiłował nawet zbezcześcić świątynię, więc go ujęliśmy.
*
Gdy go przesłuchasz, sam będziesz mógł się dowiedzieć od niego, o co go oskarżamy.
Żydzi to potwierdzili, oświadczając, że sprawa tak się przedstawia.
Kiedy namiestnik dał znak, aby mówił, Paweł odpowiedział: Wiem, że od wielu lat jesteś sędzią tego narodu, dlatego będę się śmiało bronił.
Możesz się bowiem przekonać, że nie więcej jak dwanaście dni temu przybyłem do Jeruzalem, aby oddać pokłon Bogu.
I nie przyłapali mnie na rozprawianiu z kimkolwiek lub na podburzaniu tłumu ani w świątyni, ani w synagodze, ani w mieście.
Nie mogą zatem dowieść tobie tego, o co mnie teraz oskarżają.
To jednak przyznaję przed tobą, że służę Bogu moich ojców zgodnie z tą Drogą, którą oni nazywają sektą, wierząc we wszystko, co zostało napisane w Prawie i u Proroków.
Mam też w Bogu nadzieję, którą również oni mają, że nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych.
I sam usilnie się staram, abym wobec Boga i ludzi miał zawsze czyste sumienie.
Po wielu więc latach przybyłem, aby złożyć memu narodowi jałmużny i ofiary.
Wtedy spotkali mnie oczyszczonego w świątyni, bez tłumu i bez zbiegowiska,
niektórzy Żydzi z Azji. Oni to powinni stanąć przed tobą i wnieść skargę, jeśli mają coś przeciwko mnie.
A ci tutaj niech powiedzą, jakiego przestępstwa dopatrzyli się we mnie, gdy stanąłem przed Sanhedrynem.
Chyba jedynie tego, że stojąc wśród nich, zawołałem głośno: Sądzicie mnie dzisiaj z powodu wiary w zmartwychwstanie!
Feliks, który dokładniej znał Drogę, odesłał ich. Powiedział: Rozpatrzę waszą sprawę, gdy przybędzie trybun Lizjasz.
A setnikowi rozkazał strzec go, zastosować ulgi i nie zabraniać nikomu z jego przyjaciół świadczyć mu posług.
Po kilku dniach przybył Feliks ze swoją żoną Druzyllą, która była Żydówką. Posłał po Pawła i wysłuchał jego nauki o wierze w Jezusa Chrystusa.
Kiedy jednak mówił on o sprawiedliwości, wstrzemięźliwości i o przyszłym sądzie, Feliks przestraszony odpowiedział: Na teraz wystarczy, odejdź! W stosownej chwili przywołam cię ponownie.
Spodziewał się przy tym, że dostanie od Pawła pieniądze. Dlatego też częściej posyłał po niego i rozmawiał z nim.
Po upływie dwóch lat następcą Feliksa został Porcjusz Festus. Feliks jednak pozostawił Pawła w więzieniu, gdyż chciał Żydom okazać życzliwość.
Po trzech dniach od przybycia do prowincji Festus udał się z Cezarei do Jerozolimy.
Arcykapłani i najznakomitsi Żydzi wnieśli do niego skargę przeciwko Pawłowi i prosili go
usilnie, by w jego sprawie okazał im przychylność i polecił przyprowadzić go do Jeruzalem. Przygotowali bowiem zasadzkę, aby go zgładzić w drodze.
Festus jednak odpowiedział, że Paweł znajduje się pod strażą w Cezarei i że on sam zamierza wkrótce tam wyruszyć.
Niech więc wasi pełnomocnicy - dodał - udadzą się razem ze mną i niech go oskarżą, jeśli ten człowiek popełnił coś złego.
Spędził wśród nich nie więcej niż osiem lub dziesięć dni i udał się do Cezarei. Następnego dnia zasiadł w trybunale i kazał przyprowadzić Pawła.
Kiedy ten przyszedł, otoczyli go Żydzi, którzy przybyli z Jerozolimy, i stawiali wiele ciężkich zarzutów, których nie potrafili udowodnić.
Paweł bronił się: Nie wykroczyłem w niczym ani przeciwko Prawu żydowskiemu, ani przeciwko świątyni, ani przeciwko Cezarowi.
Festus, chcąc okazać Żydom przychylność, odpowiedział Pawłowi: Czy chcesz się udać do Jerozolimy i w tej sprawie odpowiadać tam przede mną?
Wtedy Paweł oznajmił: Stoję przed sądem Cezara i przed nim należy mnie sądzić. Żydom nic złego nie zrobiłem, o czym ty wiesz doskonale.
Jeżeli jednak postępuję niesprawiedliwie i popełniłem coś godnego śmierci, nie wzbraniam się umrzeć. Ale jeśli nie zrobiłem nic z tego, o co mnie oskarżają, nikt nie może mnie im wydać. Odwołuję się do Cezara.
Wówczas Festus porozumiał się z radą i powiedział: Odwołałeś się do Cezara, do Cezara się udasz.
Po upływie kilku dni król Agryppa i Berenike przybyli do Cezarei, żeby powitać Festusa.
Gdy przebywali tam dłuższy czas, Festus przedstawił królowi sprawę Pawła. Powiedział: Feliks pozostawił w więzieniu pewnego człowieka.
Gdy byłem w Jerozolimie, arcykapłani i starsi żydowscy wnieśli przeciw niemu skargę, żądając dla niego wyroku skazującego.
Odpowiedziałem im, że Rzymianie nie mają zwyczaju skazywania kogokolwiek, zanim oskarżony nic stanie wobec oskarżycieli i nie będzie miał sposobności obrony przed zarzutami.
A kiedy bez żadnej zwłoki przybyli tutaj, zasiadłem następnego dnia w trybunale i kazałem przyprowadzić tego człowieka.
Oskarżyciele nie wnieśli przeciwko niemu żadnej skargi o przestępstwa, których się domyślałem.
Mieli z nim tylko spory o ich wierzenia i o jakiegoś zmarłego Jezusa, o którym Paweł twierdzi, że żyje.
Nie znając się na tych rzeczach, zapytałem, czy nie chciałby udać się do Jerozolimy, żeby tam być w tych sprawach sądzony.
Ponieważ jednak Paweł zażądał, aby go zatrzymać pod strażą do wyroku Cezara, kazałem go strzec, dopóki nie odeślę go do Najdostojniejszego.
Wtedy Agryppa powiedział do Festusa: Chciałbym i ja posłuchać tego człowieka. A on odpowiedział: Jutro go usłyszysz.
Kiedy następnego dnia Agryppa i Berenike przybyli bardzo uroczyście i weszli do sali przyjęć wraz z trybunami i najznakomitszymi obywatelami miasta, na rozkaz Festusa wprowadzono Pawła.
Po czym Festus przemówił: Królu Agryppo i wszyscy tutaj obecni mężowie! Widzicie tego, z powodu którego mnóstwo Żydów nachodziło mnie zarówno w Jerozolimie, jak i tutaj, wołając, że nie powinien on dłużej żyć.
Lecz ja się przekonałem, że nie popełnił on niczego, co zasługuje na karę śmierci. Ponieważ odwołał się do Najdostojniejszego, postanowiłem go odesłać.
Nie mogę jednak napisać władcy nic pewnego w jego sprawie, dlatego postawiłem go przed wami, a zwłaszcza przed tobą, królu Agryppo, abym po przesłuchaniu miał co napisać.
Wydaje mi się bowiem nierozsądne posłać więźnia bez podania stawianych mu zarzutów.
Wtedy Agryppa powiedział do Pawła: Możesz przemówić we własnej obronie. Wówczas Paweł wyciągnął rękę i zaczął się bronić:
Jestem szczęśliwy, królu Agryppo, że mogę się dzisiaj bronić wobec ciebie przed wszystkimi zarzutami, jakie stawiają mi Żydzi.
Ty bowiem najlepiej znasz wszystkie zwyczaje i spory Żydów. Dlatego proszę, wysłuchaj mnie cierpliwie.
Wszyscy Żydzi znają moje życie, które od młodości wiodłem wśród mego narodu w Jerozolimie.
Wiedzą o mnie od dawna i jeśliby chcieli, mogliby zaświadczyć, że żyłem według zasad najsurowszego stronnictwa naszej religii jako faryzeusz.
A teraz stoję przed sądem, ponieważ pokładam nadzieję w obietnicy, danej przez Boga naszym ojcom,
której spełnienia ma nadzieję doczekać dwanaście naszych pokoleń, służąc Bogu wytrwale we dnie i w nocy. Z powodu tej nadziei, królu, oskarżyli mnie Żydzi.
Dlaczego uważacie za nieprawdopodobne, że Bóg wskrzesza umarłych?
Przecież mnie samemu się zdawało, że powinienem bezwzględnie występować przeciw imieniu Jezusa Nazarejczyka.
Uczyniłem to też w Jerozolimie. Wziąłem upoważnienie od arcykapłanów i wtrąciłem do więzienia wielu świętych. Głosowałem przeciwko nim, gdy skazywano ich na śmierć.
Często też karząc, przymuszałem we wszystkich synagogach do bluźnierstwa. Prześladowałem ich bez miary i ścigałem nawet po innych miastach.
W tym celu jechałem do Damaszku z upoważnienia i polecenia najwyższych kapłanów.
W południe podczas drogi ujrzałem, o królu, światłość z nieba, jaśniejszą od słońca, która ogarnęła mnie i tych, co jechali ze mną.
Gdy wszyscy upadliśmy na ziemię, usłyszałem głos, który mówił do mnie po hebrajsku: Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz? Trudno ci wierzgać przeciwko ościeniowi.
Zapytałem: Kto jesteś, Panie? A Pan odpowiedział: Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz.
Ale podnieś się i stań na nogi, bo ukazałem się tobie po to, aby ustanowić ciebie sługą i świadkiem tego, co zobaczyłeś i tego, co ci objawię.
Obronię cię przed ludem i przed poganami, do których cię posyłam,
abyś otworzył im oczy i odwrócił od ciemności do światła, od władzy szatana do Boga, aby przez wiarę we Mnie otrzymali odpuszczenie grzechów i dziedzictwo ze świętymi.
Otóż, królu Agryppo, temu widzeniu z nieba nie mogłem się sprzeciwić.
Nawoływałem więc najpierw mieszkańców Damaszku i Jerozolimy, a potem całej krainy judzkiej oraz pogan, aby się nawrócili i zwrócili do Boga, i pełnili uczynki godne nawrócenia.
Z tego powodu Żydzi pochwycili mnie w świątyni i usiłowali zabić.
Ponieważ jednak dostąpiłem opieki Bożej aż do dnia dzisiejszego, daję świadectwo małym i wielkim, nie głosząc nic ponad to, co przepowiedzieli Prorocy i Mojżesz, że się stanie:
że Mesjasz musi cierpieć, że jako pierwszy ze zmartwychwstałych będzie głosił światło ludowi i poganom.
Gdy on tak się bronił, Festus zawołał głośno: Tracisz rozum, Pawle! Wielka uczoność przywodzi cię do szaleństwa.
Paweł odpowiedział: Nie tracę rozumu, najdostojniejszy Festusie, lecz słowa, które mówię, są prawdziwe i przemyślane.
Zna te sprawy król, do którego śmiało mówię. Jestem przekonany, że nic z nich nie jest mu obce. Nie działo się to bowiem na jakimś odludziu.
Czy wierzysz, królu Agryppo, Prorokom? Wiem, że wierzysz.
Wtedy Agryppa oznajmił Pawłowi: Niewiele brakuje, a przekonasz mnie, bym został chrześcijaninem.
Paweł natomiast powiedział: Chciałbym uprosić u Boga, aby prędzej lub później nie tylko ty, ale też wszyscy, którzy mnie dzisiaj słuchają, stali się takimi, jakim ja jestem, z wyjątkiem tych więzów.
Wówczas wstał król, namiestnik, Berenike i ci, którzy z nimi wzięli udział w posiedzeniu.
Kiedy odeszli, mówili jedni do drugich: Człowiek ten nie czyni nic, co zasługiwałoby na karę śmierci lub więzienia.
Agryppa powiedział też do Festusa: Można by zwolnić tego człowieka, gdyby się nie odwołał do Cezara.
Kiedy postanowiono, że mamy odpłynąć do Italii, oddano Pawła razem z innymi więźniami setnikowi kohorty cesarskiej, o imieniu Juliusz.
Wsiedliśmy na statek adramyteński, który płynął do portów Azji i odpłynęliśmy. Był też z nami Arystarch, Macedończyk z Tesalonik.
Następnego dnia przypłynęliśmy do Sydonu, a Juliusz, który odnosił się życzliwie do Pawła, pozwolił mu pójść do przyjaciół, aby zatroszczyli się o jego potrzeby.
Stamtąd popłynęliśmy wzdłuż Cypru, dlatego że wiatry były przeciwne.
Przepłynęliśmy morze koło Cylicji i Pamfilii i przybyliśmy do Myry w Licji.
Tam setnik znalazł statek aleksandryjski, który płynął do Italii i umieścił nas na nim.
Przez wiele dni płynęliśmy wolno. Dotarliśmy zaledwie na wysokość Knidos. Ponieważ wiatr nie pozwalał nam przybić do brzegu, popłynęliśmy wzdłuż Krety w kierunku Salmone.
Płynąc z trudem wzdłuż jej brzegów, przybiliśmy do pewnego miejsca, zwanego Piękne Porty, blisko którego było miasto Lasaia.
Gdy upłynęło wiele czasu i żegluga stała się niebezpieczna, bo minął już post, Paweł przestrzegał ich:
Mężowie, widzę, że dalsza żegluga będzie związana z niebezpieczeństwem i wielką szkodą nie tylko dla ładunku i statku, ale i dla naszego życia.
Setnik ufał jednak bardziej sternikowi i właścicielowi statku niż słowom Pawła.
Ponieważ także port nie nadawał się do przezimowania, większość postanowiła odpłynąć stamtąd, spodziewając się na przezimowanie dotrzeć jakoś do Feniksu, portu na Krecie, wystawionego na wiatry południowo-zachodnie i północno-zachodnie.
Kiedy więc powiał wiatr z południa, przekonani, że doprowadzą zamiar do skutku, podnieśli kotwicę i płynęli wzdłuż brzegów Krety.
Wkrótce jednak zerwał się od jej strony huraganowy wiatr, zwany Euraquilo.
Gdy statek został porwany i nie mógł stawić czoła wiatrowi, zdaliśmy się na jego łaskę i poniosły nas fale.
Kiedy podpłynęliśmy pod pewną wyspę, zwaną Kauda, z trudem zdołaliśmy uchwycić łódź ratunkową.
Po jej wciągnięciu zabezpieczono statek, opasując go linami. Z obawy, aby nie wpaść na Syrtę, zrzucili pływającą kotwicę i tak się zdali na fale.
Ponieważ miotała nami gwałtowna burza, zaczęto następnego dnia pozbywać się ładunku.
Trzeciego dnia wyrzucili własnoręcznie osprzęt statku.
Kiedy przez wiele dni nie pokazało się ani słońce, ani gwiazdy, a wichura szalała z nie mniejszą siłą, w końcu zaczęła znikać wszelka nadzieja naszego ocalenia.
A gdy ludzie nie chcieli już nawet jeść, wtedy Paweł stanął pośrodku nich i powiedział: Trzeba było, mężowie, posłuchać mnie i nie odpływać z Krety. Uniknęlibyście tej niedoli i szkody.
Mimo to wzywam was teraz, abyście byli dobrej myśli, bo nikt z was nie zginie, tylko statek.
Tej nocy ukazał mi się bowiem anioł Boga, do którego należę i któremu służę,
i powiedział: Nie bój się, Pawle. Musisz stanąć przed Cezarem, dlatego Bóg podarował ci wszystkich, którzy płyną razem z tobą.
Bądźcie więc dobrej myśli, mężowie, bo ufam Bogu, że będzie tak, jak mi powiedziano.
Musimy przecież dopłynąć do jakiejś wyspy.
Kiedy zapadła czternasta noc, a nas rzucało po Adriatyku, około północy zdawało się żeglarzom, że zbliża się ku nim jakiś ląd.
Spuścili sondę i stwierdzili dwadzieścia sążni. Nieco dalej spuścili ją znowu i stwierdzili piętnaście sążni.
Lękając się, abyśmy nie wpadli na skały, zrzucili z rufy cztery kotwice i oczekiwali nastania dnia.
A gdy żeglarze próbowali uciec ze statku i pod pozorem, że chcą od dziobu zarzucić kotwicę, spuścili w morze łódź ratunkową,
Paweł powiedział do setnika i żołnierzy: Jeśli ci nie zostaną na statku, wy nie potraficie się uratować.
Wtedy żołnierze przecięli liny od łodzi i pozwolili jej spaść do morza.
Kiedy zaczynało świtać, Paweł zachęcał wszystkich do posiłku. Powiedział: Dzisiaj już czternasty dzień, jak czekacie i pozostajecie bez posiłku, nic nie jedząc.
Dlatego proszę was, abyście się posilili, bo to przyczyni się do waszego ocalenia. Nikomu bowiem z was włos z głowy nie spadnie.
Po tych słowach wziął chleb, na oczach wszystkich złożył Bogu dziękczynienie, ułamał i zaczął jeść.
Wtedy wszyscy nabrali otuchy i też się posilili.
A było nas wszystkich na statku dwustu siedemdziesięciu sześciu.
Kiedy się najedli, odciążyli statek, wyrzucając zboże do morza.
Gdy nastał dzień, nie rozpoznali lądu, widzieli jednak jakąś zatokę o płaskim wybrzeżu, do którego chcieli, jeśli będzie można, doprowadzić statek.
Poodcinali kotwice i zostawili je w morzu. Równocześnie rozluźnili wiązania sterowe, nastawili pod wiatr przedni żagiel i zmierzali ku brzegowi.
Wpadli jednak na mieliznę i osadzili na niej statek. Dziób statku zarył się i pozostał nieruchomy, a rufa zaczęła się rozpadać pod naporem fal.
Wtedy żołnierze postanowili pozabijać więźniów, aby któryś nie uciekł po dopłynięciu do brzegu.
Lecz setnik, chcąc ocalić Pawła, przeszkodził ich zamiarowi. Rozkazał, aby ci, co umieją pływać, skoczyli pierwsi do wody i wyszli na brzeg.
Pozostali dopłynęli, jedni na deskach, drudzy na innych resztkach statku. W ten sposób wszyscy cało znaleźli się na lądzie.
Po ocaleniu dowiedzieliśmy się, że wyspa nazywa się Melita.
Tubylcy okazywali nam niespotykaną życzliwość. Rozpalili ognisko i zgromadzili nas wszystkich przy nim, bo zaczął padać deszcz i zrobiło się zimno.
Kiedy Paweł uzbierał naręcze chrustu i wrzucił do ognia, żmija wypełzła na skutek gorąca i uczepiła się jego ręki.
Gdy tubylcy zobaczyli gada wiszącego u jego ręki, mówili jeden do drugiego: Na pewno człowiek ten jest mordercą, bo choć wyszedł cało z morza, bogini zemsty nie pozwala mu żyć.
On jednak strząsnął gada w ogień i nic nie ucierpiał.
Tymczasem oni spodziewali się, że opuchnie albo nagle padnie martwy. Lecz gdy długo czekali i widzieli, że nie stało mu się nic złego, zmienili zdanie i mówili, że jest bogiem.
W pobliżu tego miejsca znajdowały się posiadłości naczelnika wyspy o imieniu Publiusz, który nas przyjął i przez trzy dni gościł po przyjacielsku.
Ojciec Publiusza leżał właśnie chory, miał gorączkę i biegunkę. Paweł poszedł do niego, pomodlił się, położył na nim ręce i go uzdrowił.
Po tym wydarzeniu przychodzili również inni chorzy z wyspy i byli uzdrawiani.
Oni to okazali nam wielki szacunek, a gdy mieliśmy odpłynąć, przynieśli wszystko, co było nam potrzebne.
Po trzech miesiącach odpłynęliśmy na statku aleksandryjskim z godłem Dioskurów, który przezimował na wyspie.
Przybyliśmy do Syrakuz i pozostaliśmy tam trzy dni.
Stamtąd, płynąc wzdłuż wybrzeża, przybyliśmy do Regium. A gdy po upływie jednego dnia powiał wiatr południowy, następnego dnia przybyliśmy do Puteoli.
Tam spotkaliśmy braci i zostaliśmy przez nich zaproszeni, aby pozostać u nich siedem dni. Tak przybyliśmy do Rzymu.
Tamtejsi bracia, gdy dowiedzieli się o nas, wyszli nam naprzeciw aż do Forum Appiusza i Trzech Gospód. Kiedy Paweł ujrzał ich, podziękował Bogu i nabrał otuchy.
Gdy weszliśmy do Rzymu, pozwolono Pawłowi mieszkać prywatnie razem z żołnierzem, który go pilnował.
Po trzech dniach poprosił on do siebie najznakomitszych Żydów. A kiedy się zeszli, mówił do nich: Nie uczyniłem, bracia, nic przeciwko narodowi lub zwyczajom ojczystym, a jednak wydano mnie z Jerozolimy jako więźnia w ręce Rzymian.
Oni po rozpatrzeniu mojej sprawy chcieli mnie wypuścić, ponieważ nie było żadnego powodu, by wydać na mnie wyrok śmierci.
Gdy jednak Żydzi sprzeciwiali się temu, musiałem odwołać się do Cezara, nie mając oczywiście zamiaru oskarżać w czymkolwiek mojego narodu.
Dlatego też zaprosiłem was, aby się z wami zobaczyć i porozmawiać, bo przecież dla nadziei Izraela dźwigam te kajdany.
Wtedy oni odpowiedzieli: Nie otrzymaliśmy z Judei ani listów, ani też nie przybył nikt z braci, który by o tobie coś złego doniósł lub powiedział.
Pragniemy jednak usłyszeć od ciebie, co myślisz. Wiadomo nam bowiem o tej sekcie, że wszędzie spotyka się ze sprzeciwem.
Wyznaczyli mu dzień i w większej liczbie przyszli do niego w gościnę, a on wykładał im od rana aż do wieczora. Przytaczał im świadectwa o Królestwie Boga. Przekonywał ich też o Jezusie na podstawie Prawa Mojżesza i Proroków.
Jedni dali się przekonać jego słowom, inni natomiast nie wierzyli.
Poróżnieni między sobą zabierali się do odejścia. Wtedy Paweł oznajmił im jedną rzecz: Trafnie Duch Święty powiedział przez proroka Izajasza do waszych ojców:
Pójdź do tego ludu i powiedz: Będziecie słuchać, a nie zrozumiecie, będziecie patrzeć, a nie zobaczycie.
Otępiało bowiem serce tego ludu, uszy ich dotknęła głuchota, zamknęli swe oczy, żeby nie zobaczyli oczami i nie usłyszeli uszami, żeby nie zrozumieli sercem i nie nawrócili się, żebym ich nie uleczył.
Wiedzcie więc, że to zbawienie Boże zostało posłane do pogan, a oni będą słuchać.
*
Przez całe dwa lata pozostał w wynajętym przez siebie mieszkaniu i przyjmował wszystkich, którzy do niego przychodzili.
Głosił Królestwo Boga i nauczał o Panu Jezusie Chrystusie zupełnie jawnie, bez przeszkód.
Paweł - sługa Chrystusa Jezusa, powołany na apostoła, przeznaczony dla Ewangelii Boga,
która wcześniej została ogłoszona przez Jego proroków w Pismach Świętych;
Ewangelii o Jego Synu, pochodzącym według ciała z rodu Dawida,
a ustanowionym Synem Boga w mocy według Ducha uświęcenia przez powstanie z martwych; o Jezusie Chrystusie, naszym Panu,
poprzez którego otrzymaliśmy łaskę i posłannictwo do posłuszeństwa wiary wśród wszystkich narodów dla Jego imienia,
wśród których jesteście i wy, powołani Jezusa Chrystusa.
Wszystkim zamieszkałym w Rzymie, umiłowanym Boga, powołanym świętym: Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana, Jezusa Chrystusa.
Na wstępie dziękuję mojemu Bogu przez Jezusa Chrystusa za was wszystkich, ponieważ mówi się o waszej wierze na całym świecie.
Bóg, któremu służę całym sercem przez głoszenie Ewangelii Jego Syna, jest mi świadkiem, że nieustannie o was pamiętam.
Zawsze w moich modlitwach proszę, aby zgodnie z wolą Boga udało mi się w końcu przybyć do was.
Pragnę bowiem was zobaczyć, aby udzielić wam jakiegoś daru duchowego dla waszego umocnienia,
to znaczy, aby przez wiarę waszą i moją wzajemnie się pokrzepić.
A chcę, abyście wiedzieli, bracia, że wiele razy pragnąłem przybyć do was, aby podobnie jak wśród pozostałych narodów pogańskich zebrać wśród was jakiś plon, lecz aż do tej chwili miałem przeszkody.
Jestem bowiem dłużnikiem Greków i barbarzyńców, uczonych i niewykształconych.
Jeśli więc o mnie chodzi, jestem gotowy także wam w Rzymie głosić Ewangelię.
Nie wstydzę się bowiem Ewangelii, gdyż jest ona mocą Boga ku zbawieniu dla każdego wierzącego, najpierw dla Żyda, potem dla Greka,
bo w niej objawia się sprawiedliwość Boga z wiary ku wierze, jak jest napisane: A sprawiedliwy z wiary będzie żył.
Gniew Boży objawia się z nieba przeciwko wszelkiej bezbożności i niesprawiedliwości ludzi - którzy prawdę w niesprawiedliwość obracają -
gdyż to, co można wiedzieć o Bogu, zostało im objawione. Sam Bóg przecież im to objawił.
To bowiem, co w Nim niewidzialne, Jego wieczna moc i boskość, są od stworzenia świata widoczne w dziełach, dlatego nie mają nic na swoją obronę.
Chociaż poznali Boga, to jednak nie oddali Mu chwały jako Bogu, ani Mu podziękowali, ale zbłądzili w swoich myślach, a ich nierozumne serce pogrążyło się w ciemności.
Uważali, że są mądrzy, a dali się ogłupić.
I zamienili chwałę niezniszczalnego Boga na podobieństwo obrazu zniszczalnego człowieka, ptaków, czworonogów i płazów.
Dlatego Bóg wydał ich z powodu pożądliwości ich serc na pastwę nieczystości, aby hańbili swoje ciała między sobą.
Zamienili prawdę Bożą w kłamstwo, oddawali cześć i służyli stworzeniu zamiast Stwórcy, który jest błogosławiony na wieki. Amen.
Z tego powodu Bóg poddał ich władzy bezwstydnych namiętności. Ich kobiety bowiem zamieniły współżycie zgodne z naturą na przeciwne naturze.
Podobnie mężczyźni porzucili zgodne z naturą współżycie z kobietą i zapałali żądzą jedni ku drugim. Mężczyźni z mężczyznami dopuszczają się haniebnych czynów i dlatego sami na sobie ponoszą karę należną za zboczenie.
A skoro nie uważali za słuszne uznać Boga, wydał ich Bóg na pastwę niecnych myśli, aby czynili to, co niestosowne,
pełni wszelkiej niesprawiedliwości, niegodziwości, chciwości, złości; pełni zawiści, chęci zabójstwa, waśni, podstępu, złośliwości, obmowy;
oszczercy, nienawidzący Boga, zuchwali, pyszni, chełpliwi, podejmujący to, co złe, nieposłuszni rodzicom;
nierozumni, niewierni, beż serca, bez litości.
Oni to, chociaż poznali postanowienie Boga, że ci, co tak postępują, zasługują na śmierć, to jednak nie tylko sami tak czynią, ale i pochwalają tych, którzy tak postępują.
Dlatego nic nie masz na swoją obronę, kimkolwiek jesteś, człowieku, gdy osądzasz. W czym bowiem osądzasz drugiego, na siebie samego wydajesz wyrok, bo czynisz to samo, za co innych osądzasz.
Wiemy zaś, że zgodny z prawdą sąd Boga spotyka tych, którzy tak postępują.
A może liczysz na to, człowieku, który sądzisz tych, co tak postępują, a czynisz to samo, że unikniesz sądu Boga?
A może lekceważysz bogactwo Jego dobroci i cierpliwości, i wielkoduszności, zapominając o tym, że dobroć Boga prowadzi cię do nawrócenia?
Tak więc z powodu twojej zatwardziałości i niezdolnego do nawrócenia serca, gromadzisz nad sobą gniew na dzień gniewu i objawienia sprawiedliwego sądu Boga,
który odda każdemu według jego czynów:
tym, którzy wytrwale czynią dobrze, dążą do chwały i szacunku, i nieśmiertelności, da życie wieczne,
tym natomiast, którzy powodowani samolubną rywalizacją nie przyjmują prawdy, a ulegają nieprawości - gniew i złość;
utrapienie i ucisk każdemu człowiekowi, który czyni zło, najpierw Żydowi, potem Grekowi;
chwałę natomiast i szacunek, i pokój każdemu, kto czyni dobro, najpierw Żydowi, potem Grekowi.
Bóg bowiem nie ma względu na osobę.
Ci, którzy bez Prawa zgrzeszyli, bez Prawa również zginą, ci zaś, co będąc pod Prawem zgrzeszyli, przez Prawo zostaną osądzeni.
Nie słuchacze Prawa są przecież sprawiedliwi przed Bogiem, ale zostaną usprawiedliwieni ci, którzy postępują zgodnie z Prawem.
Jeśli bowiem poganie nie mając Prawa, z natury czynią to, co Prawo nakazuje, to chociaż go nie mają, sami dla siebie są Prawem.
Wykazują, że czyn zgodny z Prawem jest wpisany w ich serca, bo ich sumienie jawi się równocześnie jako świadek, między jednymi a drugimi myślami, które oskarżają lub bronią.
A zostanie to ujawnione w dniu, w którym Bóg przez Jezusa Chrystusa będzie sądził ukryte czyny ludzkie według mojej Ewangelii.
Jeśli zaś ty, który uważasz się za Żyda, zaufałeś Prawu i chlubisz się Bogiem,
a będąc pouczonym przez Prawo, poznajesz Jego wolę i umiesz rozpoznać, co jest lepsze,
i uważasz siebie za przewodnika ślepych, za światło dla tych, którzy są w ciemności,
za wychowawcę nierozsądnych, nauczyciela niedojrzałych, mając ukształtowaną wiedzę i prawdę w Prawie,
to dlaczego pouczając drugiego, samego siebie nie pouczasz? Dlaczego głosisz, że nie wolno kraść, a kradniesz?
Mówisz, aby nie cudzołożyć, a cudzołożysz? Brzydzisz się bożkami, a dopuszczasz się świętokradztwa?
Chlubisz się Prawem, a przez przekroczenie Prawa znieważasz Boga?
To bowiem z waszego powodu, jak napisano, poganie bluźnią imieniu Boga.
Z obrzezania masz pożytek wówczas, gdy przestrzegasz Prawa. Jeśli natomiast przekraczasz Prawo, twoje obrzezanie staje się nieobrzezaniem.
Jeśli więc nieobrzezany przestrzega przepisów Prawa, to czy jego nieobrzezanie nie będzie mu uznane za obrzezanie?
Dlatego ten, który z natury jest nieobrzezany, a wypełnia Prawo, będzie sądził ciebie, który wobec litery i obrzezania łamiesz Prawo.
Nie ten bowiem jest Żydem, który jest nim zewnętrznie i nie ten jest obrzezany, kto ma znak na ciele,
ale Żydem jest ten, który jest nim wewnętrznie, a prawdziwym obrzezaniem jest obrzezanie serca przez Ducha, a nie przez literę. Ten ma chwałę nie od ludzi, ale od Boga.
Na czym więc polega wyższość Żyda lub jaki jest pożytek z obrzezania?
Wielki pod każdym względem. Najpierw ten, że Żydom zostały powierzone słowa Boga.
Cóż z tego, że niektórzy z nich nie uwierzyli? Czy ich niewierność udaremni wierność Boga?
To niemożliwe! Bóg musi być prawdomówny, każdy człowiek natomiast jest kłamcą, jak napisano: Abyś się okazał sprawiedliwy w swoich słowach, a zwyciężysz, kiedy będziesz sądzony0.
Jeśli zaś nasza niesprawiedliwość uwydatnia sprawiedliwość Boga, cóż powiemy? Czy Bóg jest niesprawiedliwy, gdy okazuje gniew? Mówię po ludzku.
To niemożliwe! Jak wtedy Bóg mógłby sądzić świat?
Jeśli natomiast prawda Boga przez moje kłamstwo wzrasta ku Jego chwale, to dlaczego jeszcze i ja jestem sądzony jako grzesznik?
I czy jest tak, jak nas spotwarzają i tak, jak mówią niektórzy, że nauczamy: Uczyńmy rzeczy złe, aby przyszły dobre? Ich potępienie jest zgodne z prawem.
Cóż więc? Czy przewyższamy ich? Nigdy! Przecież dopiero co wykazaliśmy, że zarówno Żydzi, jak i Grecy, wszyscy są pod panowaniem grzechu,
tak, jak jest napisane: Nikt nie jest sprawiedliwy,
nie jest rozumny nie szuka Boga,
wszyscy zbłądzili, razem stali się nieużyteczni, nikt nie czyni dobra.
Grobem otwartym jest ich gardło, swoimi językami mówią podstępnie, jad żmij na ich wargach,
ich usta pełne są przekleństw i goryczy.
Ich nogi są szybkie, by przelać krew,
na swoich drogach pozostawiają zagładę i nędzę
i nie poznali drogi pokoju.
Nie ma bojaźni Bożej przed ich oczami.
Wiemy zaś, że cokolwiek mówi Prawo, mówi do tych, którzy podlegają Prawu, aby wszystkie usta zamilkły i aby cały świat stał się podległy sądowi Boga,
gdyż z uczynków Prawa żaden człowiek nie zostanie przed Nim usprawiedliwiony. Prawo bowiem daje tylko poznanie grzechu.
Teraz zaś niezależnie od Prawa została objawiona sprawiedliwość Boga, poświadczona przez Prawo i Proroków,
sprawiedliwość Boga przez wiarę w Jezusa Chrystusa, dla wszystkich wierzących. Nie ma bowiem różnicy,
ponieważ wszyscy zgrzeszyli i są pozbawieni chwały Boga,
a zostali usprawiedliwieni darmo, Jego łaską, przez odkupienie w Jezusie Chrystusie.
Jego to Bóg ustanowił narzędziem przebłagania przez wiarę, dzięki Jego krwi, żeby okazać swoją sprawiedliwość przez odpuszczenie grzechów, które zaistniały wcześniej,
w czasie pobłażliwości Boga, i żeby okazać swoją sprawiedliwość teraz, w tym czasie, aby okazało się, że On sam jest sprawiedliwy i usprawiedliwia tego, kto wierzy w Jezusa.
Gdzie więc jest powód do chluby? Już nie istnieje. Przez jakie prawo? Uczynków? Nie, przez prawo wiary.
Uważamy bowiem, że człowiek zostaje usprawiedliwiony przez wiarę, niezależnie od uczynków wynikających z Prawa.
Czy Bóg jest jedynie Bogiem Żydów? Czy nie również pogan? Tak, i pogan.
Przecież jeden jest Bóg, który usprawiedliwia obrzezanych dzięki wierze, a nieobrzezanych przez wiarę.
Czy więc odrzucamy Prawo z powodu wiary? Przeciwnie, Prawo jeszcze utwierdzamy.
Zapytajmy więc, co osiągnął Abraham, nasz ojciec według ciała?
Jeśli Abraham został usprawiedliwiony dzięki uczynkom, może się chlubić, lecz nie wobec Boga.
Co bowiem mówi Pismo? Abraham uwierzył Bogu i zostało mu to policzone jako sprawiedliwość.
Temu zaś, kto pracuje, zapłata nie jest liczona według łaski, ale według należności.
Natomiast temu, kto nie pracuje, a wierzy w Tego, który usprawiedliwia bezbożnego, jego wiara jest liczona jako sprawiedliwość,
tak jak mówi Dawid o szczęściu człowieka, którego Bóg usprawiedliwia niezależnie od uczynków:
Błogosławieni, którym zostały odpuszczone nieprawości i których grzechy zostały zakryte.
Błogosławiony człowiek, któremu Pan nie policzy grzechu.
Czy więc to błogosławieństwo dotyczy tylko obrzezanych, czy także nieobrzezanych? Mówimy przecież: Wiara została Abrahamowi policzona jako sprawiedliwość.
Kiedy zaś została policzona? Gdy był obrzezany, czy przed obrzezaniem? Nie po obrzezaniu, ale przed obrzezaniem.
I otrzymał znak obrzezania - pieczęć usprawiedliwienia z wiary, którą posiadał przed obrzezaniem - po to, aby był ojcem wszystkich wierzących: tych, którzy są nieobrzezani, żeby im zostało to policzone jako sprawiedliwość,
a także ojcem obrzezanych, którzy są nie tylko obrzezani, ale i idą śladami tej wiary naszego ojca, Abrahama, jaką miał on przed obrzezaniem.
Nie na podstawie Prawa została przecież dana obietnica Abrahamowi, czy jego potomstwu, że będzie dziedzicem świata, ale dzięki usprawiedliwieniu z wiary.
Jeśli zaś dziedzicami są ci, którzy polegają na Prawie, to wiara jest daremna i obietnica bez wartości.
Prawo bowiem sprowadza gniew, a gdzie nie ma Prawa, nie ma też przestępstwa.
Dlatego obietnica jest z wiary, aby, według łaski, była obowiązująca dla całego potomstwa - nie jedynie dla tego, które polega na Prawie, ale i dla tego, które ma wiarę Abrahama. On jest ojcem nas wszystkich -
tak, jak jest napisane: Powołałem cię na ojca wielu narodów - przed obliczem Tego, któremu uwierzył, Boga, który ożywia umarłych i powołuje do istnienia to, co nie istnieje.
On wbrew nadziei, z powodu nadziei uwierzył, że zostanie ojcem wielu narodów, zgodnie z tym, co powiedziano: Takie będzie twoje potomstwo.
Nie zachwiał się w wierze, choć stwierdził, że jego ciało jest obumarłe - miał już bowiem około stu lat - i że obumarłe jest łono Sary.
Wobec obietnicy Boga nie uległ zwątpieniu, lecz umocniony wiarą, oddał Bogu chwałę,
będąc przekonany, że to, co On obiecał, jest w mocy uczynić.
Dlatego zostało mu to policzone jako sprawiedliwość.
A nie tylko ze względu na niego samego napisano, że zostało mu to policzone,
ale także ze względu na nas, aby było to policzone nam, wierzącym w Tego, który wskrzesił z martwych Jezusa, naszego Pana,
który został wydany z powodu naszych przestępstw i wskrzeszony dla naszego usprawiedliwienia.
Usprawiedliwieni z wiary, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Przez Niego, dzięki wierze, mamy także dostęp do tej łaski, w której trwamy, i radujemy się nadzieją chwały Boga.
I nie tylko to, ale także radujemy się w uciskach, wiedząc, że z ucisku rodzi się wytrwałość,
z wytrwałości doświadczenie, z doświadczenia zaś nadzieja.
Nadzieja natomiast nie sprawia zawodu, bo miłość Boża jest wylana w naszych sercach przez Ducha Świętego, który został nam dany.
Już bowiem Chrystus, gdy byliśmy bezsilni, w wyznaczonym czasie umarł za bezbożnych.
Niełatwo jest zaś umrzeć za sprawiedliwego. Może jeszcze za dobrego ktoś odważy się umrzeć.
Bóg natomiast okazuje nam swoją miłość przez to, że gdy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł.
O wiele więc bardziej usprawiedliwieni, teraz, dzięki Jego krwi, zostaniemy przez Niego wybawieni od gniewu.
Jeśli bowiem będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Jego Syna, o wiele bardziej będąc pojednani, zostaniemy zbawieni przez Jego życie.
I nie tylko to, ale i radujemy się w Bogu przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, przez którego teraz uzyskaliśmy pojednanie.
Dlatego, tak jak przez jednego człowieka grzech przyszedł na świat, i przez grzech śmierć, tak też na wszystkich ludzi przeszła śmierć, bo wszyscy zgrzeszyli.
Już bowiem przed Prawem grzech był na świecie, chociaż grzech się nie liczy, jeśli nie ma Prawa.
Śmierć jednak królowała od Adama aż do Mojżesza, nawet nad tymi, którzy nie popełnili grzechu, podobnego do przestępstwa Adama. Adam zaś jest zapowiedział Tego, który miał przyjść.
Inaczej jest jednak z przestępstwem i z darem łaski. Jeśli bowiem z powodu przestępstwa jednego umarło wielu, to o wiele bardziej łaska Boga - i w tej łasce dar jednego człowieka, Jezusa Chrystusa - zaobfitowała dla wielu.
A dar ten nie jest tylko z powodu jednego, który zgrzeszył, bo wyrok z powodu jednego zmierza do potępienia, łaska zaś z powodu wielu przestępstw do usprawiedliwienia.
Jeśli bowiem z powodu przestępstwa jednego człowieka, śmierć zaczęła królować z powodu tego jednego, to o wiele bardziej ci, którzy otrzymali obfitość łaski i daru usprawiedliwienia, będą królować w życiu z powodu Tego Jednego - Jezusa Chrystusa.
Tak więc, jak z powodu przestępstwa jednego człowieka został wydany na wszystkich ludzi wyrok potępienia, tak z powodu sprawiedliwego czynu Jednego, zostało wszystkim ludziom dane usprawiedliwienie, które daje życie.
Jak też z powodu nieposłuszeństwa jednego człowieka wielu stało się grzesznikami, tak z powodu posłuszeństwa Jednego, wielu stanie się sprawiedliwymi.
Prawo weszło natomiast po to, aby pomnożyło się przestępstwo. Gdzie zaś pomnożył się grzech, szczególnie zaobfitowała łaska,
aby, jak grzech zakrólował przez śmierć, tak też łaska zakrólowała przez sprawiedliwość, prowadzącą do życia wiecznego przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana.
Co więc powiemy? Czy mamy nadal trwać w grzechu, aby zaobfitowała łaska?
Oczywiście, że nie! My, którzy umarliśmy dla grzechu, jak możemy jeszcze w nim żyć?
Czy nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy zanurzeni w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć?
Zostaliśmy więc pogrzebani z Nim przez zanurzenie w śmierć, abyśmy tak, jak Chrystus został wskrzeszony z martwych dzięki chwale Ojca, i my prowadzili nowe życie.
Jeśli bowiem przez śmierć, podobną do Jego śmierci, zostaliśmy z Nim złączeni w jedno, to tak samo będziemy z Nim złączeni przez podobne zmartwychwstanie,
wiedząc, że nasz stary człowiek został razem z Nim ukrzyżowany, żeby zostało zniszczone grzeszne ciało, tak abyśmy już nie służyli grzechowi.
Kto bowiem umarł, jest wolny od grzechu.
Jeśli zaś umarliśmy z Chrystusem, wierzymy, że i z Nim będziemy żyć,
wiedząc, że Chrystus wskrzeszony z martwych już nie umiera i śmierć nad Nim nie panuje.
To bowiem, że umarł, raz na zawsze umarł dla grzechu, to zaś, że żyje, żyje dla Boga.
Tak i wy uważajcie siebie za umarłych dla grzechu, a żyjących dla Boga w Chrystusie Jezusie.
Niech więc grzech nie króluje w waszym śmiertelnym ciele, abyście nie byli posłuszni jego pożądliwościom.
Nie oddawajcie też członków waszych jako oręża niesprawiedliwości do dyspozycji grzechu, ale oddajcie siebie samych do dyspozycji Boga, jako wskrzeszonych z martwych do życia, i członki wasze jako oręż sprawiedliwości do dyspozycji Boga.
Grzech nie będzie bowiem panował nad wami, nie jesteście przecież pod panowaniem Prawa, lecz łaski.
Cóż więc? Czy mielibyśmy grzeszyć, bo nie jesteśmy pod panowaniem Prawa, lecz łaski? To niemożliwe!
Czy nie wiecie, że jeśli posłusznie oddajecie siebie jako niewolników, jesteście niewolnikami tego, czemu jesteście posłuszni: czy to grzechu, który prowadzi do śmierci, czy posłuszeństwa, które prowadzi do usprawiedliwienia?
Wdzięczność niech będzie Bogu za to, że byliście niewolnikami grzechu, a staliście się z serca posłuszni względem tego wzoru nauki, któremu zostaliście powierzeni.
Uwolnieni zaś od grzechu, staliście się niewolnikami sprawiedliwości.
Po ludzku mówię, z powodu słabości waszego ciała. Jak bowiem oddaliście wasze członki w niewolę nieczystości i nieprawości, aby popełniać nieprawość, tak teraz oddajcie wasze członki w niewolę sprawiedliwości, aby się uświęcić.
Gdy byliście niewolnikami grzechu, byliście wolni względem sprawiedliwości.
Jaki więc wtedy mieliście plon z tych czynów, których się teraz wstydzicie? Końcem ich przecież jest śmierć.
Teraz natomiast, uwolnieni od grzechu, gdy staliście się sługami Boga, macie wasz plon, który prowadzi do uświęcenia, na końcu zaś życie wieczne.
Zapłatą bowiem za grzech jest śmierć, a darem łaski Boga życie wieczne w Chrystusie Jezusie, naszym Panu.
Czy nie wiecie, bracia - mówię przecież do znających prawo - że prawo panuje nad człowiekiem, dopóki on żyje?
Zamężna kobieta bowiem jest przez prawo związana z żyjącym mężem. Jeśli zaś jej mąż umrze, jest uwolniona od prawa, które połączyło ją z mężem.
Gdyby jednak za życia męża związała się z innym mężczyzną, będzie nazwana cudzołożnicą. Jeśli natomiast jej mąż umrze, wolna jest od tego prawa, tak że nie będzie cudzołożnicą, jeśli związałaby się z innym mężczyzną.
Podobnie, moi bracia, wy również zostaliście uśmierceni dla Prawa przez ciało Chrystusa, by związać się z innym, z Tym wskrzeszonym z martwych, abyśmy przynieśli owoce Bogu.
Gdy bowiem byliśmy w ciele, grzeszne namiętności rozbudzane przez Prawo działały w naszych członkach, żeby przynieść owoce śmierci.
Teraz zaś zostaliśmy uwolnieni od Prawa, gdyż umarliśmy dla tego, co wzięło nas w posiadanie, żeby służyć według nowej rzeczywistości Ducha, a nie według przestarzałej litery.
Cóż więc powiemy? Czy Prawo jest grzechem? To niemożliwe! Nie poznałbym jednak grzechu, gdyby nie Prawo, nie wiedziałbym też, co to pożądliwość, gdyby Prawo nie mówiło: Nie będziesz pożądał.
Gdy zaś dzięki przykazaniu grzech zyskał okazję, rozbudził we mnie całą pożądliwość. Bez Prawa bowiem grzech jest martwy.
Ja żyłem niegdyś bez Prawa, lecz kiedy przyszło przykazanie, grzech ożył,
a ja umarłem. I okazało się, że przykazanie, które miało prowadzić do życia, doprowadziło mnie do śmierci.
Gdy bowiem dzięki przykazaniu grzech zyskał okazję, zwiódł mnie i przez nie uśmiercił.
Tak więc Prawo jest święte i przykazanie jest święte i sprawiedliwe, i dobre.
Czy więc to, co jest dobre, stało się dla mnie śmiercią? To niemożliwe! Grzech jednak - żeby się uwidocznił jako grzech - przez to, co dobre, sprowadza na mnie śmierć, aby przez przykazanie ujawnił całą swoją grzeszność.
Wiemy przecież, że Prawo jest duchowe, ja zaś jestem cielesny, sprzedany w niewolę grzechu.
Co bowiem robię, nie pojmuję, ponieważ nie dokonuję tego, czego chcę, ale czynię to, czego nienawidzę.
Jeśli natomiast czynię to, czego nie chcę, to potwierdzam, że Prawo jest dobre.
Teraz zaś już nie ja to robię, ale grzech, który mieszka we mnie.
Wiem przecież, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro, bo chociaż pragnienie dobra znajduje się we mnie, to wykonania brak.
Nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale dokonuję zła, którego nie chcę.
Jeśli zaś czynię to, czego nie chcę, już nie ja to robię, ale grzech, który mieszka we mnie.
Odkrywam więc prawo, że gdy chcę czynić dobro, narzuca mi się zło.
Cieszę się bowiem prawem Boga jako człowiek wewnętrzny,
ale w moich członkach dostrzegam inne prawo, które walczy z prawem mojego umysłu i bierze mnie w niewolę prawa grzechu, które mieszka w moich członkach.
Jak udręczonym jestem człowiekiem! Kto mnie uwolni z ciała podległego tej śmierci?
Dzięki niech będą Bogu przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana. Tak więc ja sam służę umysłem Prawu Boga, ciałem zaś prawu grzechu.
Żadne więc teraz potępienie nie zagraża tym, którzy są w Jezusie Chrystusie,
bo prawo Ducha życia w Chrystusie Jezusie uwolniło cię od prawa grzechu i śmierci.
To bowiem, czego Prawo nie mogło dokonać, ponieważ było osłabione przez ciało, tego dokonał Bóg, gdy posłał swojego Syna w postaci grzesznego ciała i z powodu grzechu potępił grzech w ciele,
aby sprawiedliwy czyn Prawa został wypełniony w nas, którzy nie postępujemy według ciała, lecz według Ducha.
Ci przecież, którzy postępują według ciała, dążą do tego, czego chce ciało, ci zaś, którzy postępują według Ducha - do tego, czego chce Duch.
Dążenie ciała rodzi śmierć, dążenie zaś Ducha owocuje życiem i pokojem,
gdyż dążenie ciała jest wrogie Bogu, bo Prawu Boga się nie podporządkowuje, ani nie może się podporządkować.
Ci więc, co żyją według ciała, nie mogą się spodobać Bogu.
Wy natomiast nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, skoro Duch Boga w was mieszka. A jeśli ktoś nie ma Ducha Chrystusa, ten do Niego nie należy.
Jeśli zaś Chrystus jest w was, to chociaż ciało podlega śmierci z powodu grzechu, to jednak Duch daje życie dzięki usprawiedliwieniu.
A jeśli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, który Chrystusa wskrzesił z martwych, ożywi również wasze śmiertelne ciała przez swojego Ducha, który w was mieszka.
Nie jesteśmy więc, bracia, dłużnikami ciała, tak, aby żyć według ciała.
Jeśli bowiem według ciała żyjecie, umrzecie, jeśli zaś przy pomocy Ducha uśmiercacie uczynki ciała, będziecie żyć.
Ci, którzy dają się prowadzić Duchowi Boga, są synami Boga.
Nie otrzymaliście przecież ducha zniewolenia, żeby znowu się bać, lecz otrzymaliście Ducha usynowienia, w którym wołamy: Abba, Ojcze!
Duch ten równocześnie świadczy naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Boga.
Jeśli zaś dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, skoro rzeczywiście cierpimy z Nim, aby też uczestniczyć z Nim w chwale.
Liczę bowiem, że teraźniejszych cierpień nie można stawiać na równi z mającą nastąpić chwałą, która zostanie w nas objawiona.
Stworzenie przecież z wytrwałością oczekuje objawienia synów Boga,
gdyż zostało poddane marności nie z własnej woli, lecz przez Tego, który je poddał, w nadziei,
że również ono będzie wyzwolone z niewoli skażenia do wolności chwały dzieci Boga.
Wiemy bowiem, że aż dotąd całe stworzenie wzdycha i rodzi w bólach.
I nie tylko ono, lecz również my sami, którzy mamy pierwsze plony Ducha, wzdychamy, oczekując usynowienia, odkupienia naszego ciała.
W nadziei przecież zostaliśmy zbawieni. Nadzieja zaś, którą się widzi, nie jest już nadzieją, bo jak można się spodziewać tego, co się widzi?
Jeśli jednak spodziewamy się tego, czego nie widzimy, to z wytrwałością tego oczekujemy.
Podobnie też Duch wspiera nas w naszej niemocy. Nie wiemy bowiem, o co i jak należy się modlić, ale sam Duch wstawia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami.
A Ten, który bada serca, wie, czym jest zamysł Ducha i że zgodnie z wolą Boga wstawia się On za świętymi.
Wiemy zaś, że tym, którzy miłują Boga, wszystko służy ku dobremu, tym, którzy są powołani według Jego postanowienia.
Tych bowiem, których poznał, przeznaczył, żeby się stali podobni do obrazu Jego Syna, aby był On pierworodnym między wielu braćmi.
Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał, tych również usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych także obdarzył chwałą.
Co więc na to powiemy? Jeśli Bóg z nami, któż przeciwko nam?
On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale wydał Go za nas wszystkich, jak i z Nim nie miałby nam darować wszystkiego?
Kto będzie oskarżał wybranych Boga? Bóg jest Tym, który usprawiedliwia.
Kto potępi? Chrystus Jezus jest Tym, który umarł, więcej, zmartwychwstał, jest po prawicy Boga i wstawia się za nami.
Kto nas odłączy od miłości Chrystusa? Czy utrapienie, ucisk, prześladowanie, głód, nagość, niebezpieczeństwo lub miecz?
Jak jest napisane: Z powodu Ciebie zabijają nas przez cały dzień, uważają nas za owce na rzeź przeznaczone.
Ale w tym wszystkim w pełni zwyciężamy przez Tego, który nas umiłował.
Jestem bowiem przekonany, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani moce,
ani to, co wysoko, ani to, co głęboko, ani żadne inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, naszym Panu.
Mówię prawdę w Chrystusie, nie kłamię - ponieważ równocześnie potwierdza mi w Duchu Świętym moje sumienie -
że mam wielki smutek i nieustanny ból w swoim sercu.
Pragnąłbym bowiem sam być przeklęty i odłączony od Chrystusa dla moich braci, krewnych według ciała,
którymi są Izraelici. Do nich należą usynowienie i chwała, przymierza i nadanie Prawa, służba Boża i obietnice,
ich są ojcowie i z nich jest Chrystus według ciała, Ten, który jest nad wszystkim, Bóg uwielbiony na wieki. Amen.
To jednak nie oznacza, że zawiodło Słowo Boga. Nie wszyscy bowiem, którzy pochodzą z Izraela, są Izraelem.
Nie dlatego wszyscy są dziećmi, że są potomstwem Abrahama, ale: W Izaaku zostanie powołane tobie potomstwo.
To zaś znaczy, że nie synowie cieleśni są dziećmi Boga, lecz za potomstwo są uznane dzieci obietnicy.
Takie bowiem było słowo obietnicy: W tym samym czasie przyjdę i Sara będzie miała syna.
Nie tylko ona, ale i Rebeka, która poczęła synów z jednego zbliżenia z mężczyzną, z Izaakiem, naszym ojcem.
Chociaż się jeszcze nie urodzili i nie dokonali niczego dobrego lub złego - aby zgodnie z wybraniem trwało postanowienie Boga,
nie na podstawie uczynków, lecz dzięki Temu, który powołuje - zostało jej powiedziane: Starszy będzie służył młodszemu,
jak napisano: Jakuba umiłowałem, Ezawa zaś znienawidziłem .
Co więc powiemy? Czy Bóg jest niesprawiedliwy? To niemożliwe!
Powiedział przecież do Mojżesza: Okażę miłosierdzie temu, komu chcę okazać, a litość temu, nad kim chcę się litować.
Nie zależy więc to od tego, który chce, ani od tego, który zabiega, lecz od Tego, który okazuje miłosierdzie, od Boga.
Pismo bowiem mówi do faraona: Po to cię wzbudziłem, abym mógł okazać na tobie Moją moc i aby zostało rozsławione Moje imię na całej ziemi.
A zatem komu chce, okazuje litość, a kogo chce, czyni zatwardziałym.
Powiesz na to: Dlaczego więc jeszcze oskarża? Kto jest w stanie sprzeciwić się Jego woli?
O, człowieku! Kim jesteś, że spierasz się z Bogiem? Czy naczynie może powiedzieć do tego, kto je uformował: Dlaczego mnie takim uczyniłeś?
Czy garncarz nie ma władzy nad gliną, żeby z tej samej bryły uczynić czy to naczynie kosztowne, czy pospolite?
Jeśli zaś Bóg, chcąc okazać gniew i dać poznać swoją moc, zniósł z wielką cierpliwością naczynia zasługujące na gniew, przygotowane ku zagładzie,
to dlatego, aby dać poznać bogactwo swojej chwały na naczyniach objętych miłosierdziem, które wcześniej przygotował ku chwale,
to jest na nas, których powołał nie tylko z Żydów, ale i spośród pogan.
Jak mówi też w księdze Ozeasza: Nazwę nie Mój lud Moim ludem i nie umiłowaną - umiłowaną.
I stanie się tak, że w miejscu, gdzie zostało im powiedziane: Jesteście nie Moim ludem, będą nazwani synami Boga żyjącego.
Izajasz zaś woła o Izraelu: Choćby synowie Izraela byli tak liczni jak piasek morski, to tylko Reszta będzie zbawiona.
Pan bowiem wypełni swoje słowo na ziemi skutecznie i szybko.
Jak to Izajasz wcześniej powiedział: Jeśli Pan Zastępów nie pozostawiłby nam potomstwa, stalibyśmy się jak Sodoma i bylibyśmy podobni do Gomory.
Co więc powiemy? Powiemy, że poganie nie zabiegając o sprawiedliwość, osiągnęli sprawiedliwość, tę sprawiedliwość, która jest z wiary.
Izrael zaś, który zabiegał o Prawo sprawiedliwości, do Prawa nie doszedł.
Dlaczego? Dlatego, że jego sprawiedliwość nie była z wiary, ale jakby z uczynków. Potknęli się o kamień potknięcia,
tak, jak napisano: Oto kładę na Syjonie kamień potknięcia i skałę zgorszenia, a kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony.
Bracia, pragnieniem mojego serca i przedmiotem modlitwy zanoszonej do Boga jest ich zbawienie.
Daję im bowiem świadectwo, że mają gorliwość dla Boga, ale nie wynika ona z poznania.
Nie znając przecież sprawiedliwości Bożej i dążąc do ustanowienia własnej, nie podporządkowali się sprawiedliwości Bożej,
ponieważ końcem Prawa jest Chrystus, dla usprawiedliwienia każdego, kto wierzy.
Mojżesz pisze o sprawiedliwości, która pochodzi z Prawa: Człowiek, który je wypełnił, przez nie będzie żył.
Usprawiedliwienie z wiary zaś tak mówi: Nie pytaj w swoim sercu: Kto zdoła wstąpić do nieba? -po to, żeby Chrystusa sprowadzić,
albo: Kto zstąpi do otchłani? - po to, żeby Chrystusa wyprowadzić spośród umarłych.
I co jeszcze mówi? Blisko ciebie jest Słowo, w twoich ustach i w twoim sercu , a jest to Słowo wiary, które głosimy.
Jeśli więc swoimi ustami wyznasz, że Panem jest Jezus, i uwierzysz w swoim sercu, że Bóg wskrzesił Go z martwych, będziesz zbawiony.
Sercem bowiem wierzy się dla usprawiedliwienia, ustami zaś wyznaje się dla zbawienia.
Pismo przecież mówi: Nikt, kto wierzy w Niego, nie będzie zawstydzony.
Nie ma bowiem różnicy między Żydem a Grekiem, gdyż ten sam jest Pan dla wszystkich, bogaty względem wszystkich, którzy Go wzywają.
Każdy bowiem, kto wzywa imię Pana, będzie zbawiony.
Jak jednak mają wzywać Tego, w którego nie uwierzyli? Jak mają uwierzyć w Tego, którego nie usłyszeli? Jak mają usłyszeć bez tego, który by zwiastował?
Jak zaś mieliby zwiastować, jeśli by nie zostali posłani? Tak, jak napisano: Jak piękne są nogi tych, którzy głoszą Dobrą Nowinę.
Ale nie wszyscy okazali posłuszeństwo Ewangelii. Izajasz bowiem mówi: Panie, kto uwierzył w nasze zwiastowanie?
Wiara przecież rodzi się ze słuchania, ze słuchania Słowa Chrystusa.
Pytam jednak: Czy nie usłyszeli? Ależ tak. Po całej ziemi rozległ się ich głos, a ich słowa aż do krańców świata.
Pytam dalej: Czy Izrael nie zrozumiał? Mojżesz pierwszy mówi: Wzbudzę w was zazdrość z powodu ludu, który nie jest ludem, z powodu nierozumnego ludu doprowadzę was do gniewu.
A Izajasz nawet się ośmiela i mówi: Dałem się znaleźć tym, którzy Mnie nie szukają, objawiłem się tym, którzy nie pytają się o Mnie.
Do Izraela zaś mówi: Cały dzień wyciągałem Moje ręce do nieposłusznego i buntującego się ludu.
Pytam więc: Czy Bóg odrzucił swój lud? To niemożliwe! I ja przecież jestem Izraelitą, potomkiem Abrahama, z pokolenia Beniamina.
Bóg nie odrzucił swojego ludu, który wcześniej poznał. Czy nie wiecie, co mówi Pismo o Eliaszu? Jak skarży się przed Bogiem na Izraela:
Panie, pozabijali Twoich proroków, zburzyli Twoje ołtarze, mnie samego pozostawili i nastają na moje życie?
Co jednak mówi mu głos Boży? Pozostawiłem sobie siedem tysięcy mężów, którzy nie zgięli kolan przed Baalem .
Podobnie i teraz pozostała reszta dzięki wybraniu przez łaskę.
Jeśli zaś dzięki łasce, to nie z powodu uczynków, bo wtedy łaska nie byłaby już łaską.
Cóż więc? Czego Izrael szuka, tego nie osiągnął, wybrani jednak osiągnęli. Ci natomiast, co pozostali, zostali pogrążeni w zatwardziałości,
tak, jak napisano: Bóg dał im ducha odurzenia, oczy, aby nie widzieli, i uszy, aby nie słyszeli, aż do dnia dzisiejszego.
Także Dawid mówi: Niech ich stół stanie się pułapką i sidłem, zgorszeniem i odpłatą dla nich.
Niech ich oczy zostaną pogrążone w ciemności, aby nie widzieli, a ich grzbiet zegnij na zawsze.
Pytam więc: Czy się potknęli, aby upaść? To niemożliwe! Ale z powodu ich występku, zbawienie stało się udziałem pogan, aby pobudzić ich do zazdrości.
Jeśli ich występek stał się bogactwem dla świata, a ich poniżenie bogactwem dla pogan, to czym zaobfituje ich pełne uczestnictwo?
Mówię zaś wam, poganom: Właśnie jako apostoł pogan chlubię się swoją służbą.
Obym w ten sposób pobudził moich rodaków do zazdrości i niektórych z nich doprowadził do zbawienia.
Jeśli bowiem odrzucenie ich okazało się pojednaniem dla świata, to czym będzie przyjęcie ich, jeśli nie powstaniem z martwych do życia?
Jeśli zaczyn jest święty, to i ciasto, i jeśli korzeń jest święty, to i gałęzie.
Jeśli niektóre gałęzie zostały odłamane, a ty, będąc z dzikiego drzewa oliwnego, zostałeś wszczepiony na ich miejsce i z korzeni czerpiesz soki drzewa oliwnego,
to nie chełp się poniżeniem tych gałęzi. Jeśli jednak się chełpisz, to pamiętaj, że nie ty dźwigasz korzeń, lecz korzeń ciebie.
Powiesz może: Odłamano gałęzie, abym ja mógł zostać wszczepiony.
Słusznie, zostały odłamane z powodu braku wiary, ty zaś trwasz dzięki wierze. Nie miej jednak o sobie zbyt wysokiego mniemania, ale się bój.
Jeśli bowiem Bóg nie oszczędził gałęzi naturalnych, może i ciebie nie oszczędzić.
Spójrz więc na łagodność i surowość Boga: dla tych, którzy upadli, surowość, dla ciebie zaś łagodność Boga, o ile wytrwasz w łagodności. W przeciwnym razie, ty też będziesz odcięty.
I oni jednak, jeśli odrzucą niewiarę, zostaną wszczepieni, gdyż Bóg ma moc wszczepić ich ponownie.
Jeżeli bowiem ty zostałeś odcięty od tego, według natury dzikiego, drzewa oliwnego i wbrew naturze wszczepiony w szlachetne drzewo oliwne, o wiele bardziej tamci, którzy według natury należą do niego, zostaną wszczepieni we własne drzewo oliwne.
Nie chcę, bracia, żebyście byli nieświadomi tej tajemnicy i sami w sobie zadufani: częściowa zatwardziałość Izraela ma miejsce aż do czasu wejścia wszystkich pogan.
I w ten sposób cały Izrael będzie zbawiony, tak jak napisano: Przyjdzie z Syjonu Wybawiciel i odwróci bezbożności od Jakuba.
A to będzie Moje Przymierze z nimi, gdy zgładzę ich grzechy0.
Zgodnie z Ewangelią są nieprzyjaciółmi ze względu na was, zgodnie zaś z wybraniem są umiłowanymi ze względu na ojców.
Nieodwołalne są bowiem dary i powołanie Boże.
Podobnie jak kiedyś wy byliście nieposłuszni Bogu, teraz zaś dostąpiliście miłosierdzia z powodu ich nieposłuszeństwa,
tak i oni stali się teraz nieposłuszni z powodu okazanego wam miłosierdzia, aby też i oni dostąpili miłosierdzia.
Bóg bowiem wszystkim nałożył więzy nieposłuszeństwa, aby wszystkim okazać miłosierdzie .
O głębokości bogactwa, mądrości i poznania Boga! Jak niezbadane są Jego sądy i niepoznawalne Jego drogi.
Kto bowiem poznał sposób myślenia Pana, albo kto był Jego doradcą?
Lub kto pierwszy Go obdarował, aby otrzymać zapłatę?
Z Niego bowiem, przez Niego i dla Niego jest wszystko. Jemu chwała na wieki. Amen.
Zachęcam więc was, bracia, przez wzgląd na miłosierdzie Boga, abyście złożyli wasze ciała na ofiarę żywą, świętą, podobającą się Bogu, związaną z waszą mądrą służbą.
Nie dostosowujcie się do tego świata, ale dajcie się przemienić przez odnowienie myśli, abyście potrafili rozpoznać, co jest wolą Boga, co jest dobre, co Mu się podoba i co jest doskonałe.
Mówię bowiem do każdego z was mocą danej mi łaski, abyście nie myśleli o sobie więcej niż należy, ale myśleli w granicach rozsądku, stosownie do wiary otrzymanej od Boga.
Tak przecież, jak w jednym ciele mamy wiele członków, lecz nie wszystkie członki wykonują tę samą czynność,
tak chociaż liczni, jesteśmy jednym ciałem w Chrystusie, a dla siebie nawzajem członkami.
Jeśli więc mamy różne dary według udzielonej nam łaski, to jeśli ktoś ma dar prorokowania - niech go używa zgodnie z wiarą,
jeśli dar służby - niech służy, jeśli dar nauczania - niech naucza,
jeśli dar napominania - niech napomina, jeśli dar wspomagania - niech to robi z hojnością, jeśli ktoś jest przełożonym - niech działa z gorliwością, a kto okazuje miłosierdzie - niech czyni to z radością.
Miłość niech będzie nieobłudna. Nienawidźcie zła, uchwyćcie się tego, co dobre.
Miłujcie się wzajemnie miłością braterską, jedni drugich wyprzedzajcie w okazywaniu szacunku,
nie bądźcie ospali w gorliwości, bądźcie płomiennego ducha, służcie Panu.
Radujcie się nadzieją, w ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie wytrwali,
pomagajcie świętym w ich potrzebach, okazujcie gościnność.
Błogosławcie tych, którzy was prześladują, błogosławcie, a nie przeklinajcie.
Cieszcie się z cieszącymi, płaczcie z płaczącymi.
Bądźcie jednej myśli, nie gońcie za wielkością, lecz bądźcie skromni. Nie uważajcie sami siebie za mądrych.
Nikomu złem za zło nie odpłacajcie. Wobec wszystkich ludzi troszczcie się o to, co jest dobre.
Jeśli to możliwe, o ile to od was zależy, zachowujcie pokój ze wszystkimi ludźmi.
Nie szukajcie zemsty sami, umiłowani, ale pozostawcie miejsce gniewowi Boga. Napisano bowiem: Do Mnie należy wymierzanie kary, Ja odpłacę0, mówi Pan.
Przeciwnie, jeśli twój nieprzyjaciel jest głodny - nakarm go, jeśli jest spragniony - daj mu pić. Gdy tak czynisz, rozżarzone węgle sypiesz na jego głowę.
Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj.
Każdy człowiek niech będzie poddany zwierzchnim władzom. Nie ma bowiem władzy, która nie pochodziłaby od Boga. Te zaś, które są, ustanowione są przez Boga.
Tak więc ten, kto się przeciwstawia władzy, przeciwstawia się postanowieniu Boga. Ci natomiast, którzy się przeciwstawiają, ściągną na siebie potępienie.
Rządzący przecież nie są postrachem dla tych, którzy dobrze czynią, lecz dla tych, którzy źle postępują. Czy chcesz się nie bać władzy? Czyń więc dobro, a będziesz miał od niej pochwałę.
Jest ona bowiem sługą Boga dla twojego dobra. Jeśli jednak czynisz zło, bój się, bo nie na próżno nosi miecz. Jest przecież sługą Boga, wymierzającym karę temu, kto popełnia zło.
Dlatego należy się podporządkować nie tylko z powodu gniewu, lecz także ze względu na sumienie.
Z tego samego powodu płacicie podatki. Ci bowiem, którzy są przeznaczeni do ich pobierania, są sługami Boga.
Oddajcie każdemu to, co się mu należy: komu podatek - podatek, komu cło - cło, komu bojaźń - bojaźń, komu szacunek - szacunek.
Nikomu nic nie bądźcie dłużni, z wyjątkiem wzajemnej miłości. Kto bowiem miłuje drugiego człowieka, wypełnił Prawo.
Przecież przykazania: Nie będziesz cudzołożył, nie będziesz zabijał, nie będziesz kradł, nie będziesz pożądał, i każde inne, streszczają się w tym nakazie: Będziesz miłował swego bliźniego, jak siebie samego0.
Miłość bliźniemu nie wyrządza zła. Miłość jest więc wypełnieniem Prawa.
I tak rozumiejcie ten czas, że nadeszła godzina, abyście się ze snu obudzili. Teraz bowiem nasze zbawienie jest bliżej niż wtedy, gdy uwierzyliśmy.
Noc prawie przeminęła, a dzień się zbliżył. Odrzućmy więc uczynki ciemności, a przyobleczmy się w oręż światłości.
Postępujmy uczciwie, jak podczas dnia, unikając hulanek i pijaństwa, rozpusty i wyuzdania, kłótni i zazdrości.
Przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie troszczcie się o ciało, by zaspokoić pożądania.
Tego, kto jest słaby w wierze, przygarniajcie, bez spierania się o poglądy.
Jeden wierzy, że może zjeść wszystko, słaby zaś je tylko jarzyny.
Ten, kto je, niech nie pogardza tym, który nie je, a kto nie je, niech nie potępia tego, który je. Bóg przecież go przygarnął.
Ty, kim jesteś, że osądzasz cudzego sługę? Przed własnym panem stoi lub upada. Będzie jednak stał, gdyż Pan ma moc go postawić.
Jeden robi różnicę między dniami, drugi zaś każdy dzień ocenia jednakowo. Każdy niech się umacnia we własnym przekonaniu.
Kto się troszczy o dzień, dla Pana się troszczy, kto je, dla Pana je, dziękuje bowiem Bogu. I ten, kto nie je, dla Pana nie je, i dziękuje Bogu.
Nikt z nas przecież dla siebie nie żyje i nikt dla siebie nie umiera.
Jeśli bowiem żyjemy, dla Pana żyjemy, jeśli zaś umieramy, dla Pana umieramy. Czy więc żyjemy, czy też umieramy, należymy do Pana.
Po to przecież Chrystus umarł i ożył, aby panował nad umarłymi i nad żyjącymi.
Dlaczego więc ty osądzasz swojego brata? Albo dlaczego gardzisz swoim bratem? Wszyscy przecież staniemy przed trybunałem Boga.
Napisano bowiem: Na Moje życie, mówi Pan, przede Mną zegnie się wszelkie kolano. I każdy język będzie wyznawał Boga.
Tak więc każdy za siebie samego odpowie przed Bogiem.
Nie osądzajmy więc jedni drugich. Raczej uważajcie, abyście się nie przyczyniali do upadku lub zgorszenia brata.
Wiem i jestem przekonany w Panu Jezusie, że nie ma niczego, co by samo w sobie było skalane. Skalane jest jedynie dla tego, kto je uważa za skalane.
Jeśli jednak twój brat jest zasmucony twoją postawą wobec pokarmów, to nie postępujesz zgodnie z miłością. Nie narażaj na zgubę przez swój pokarm tego, za którego umarł Chrystus.
Niech więc wasze dobro nie będzie przyczyną bluźnierstwa.
Królestwo Boga przecież nie jest pokarmem i napojem, ale sprawiedliwością, pokojem i radością w Duchu Świętym.
Ten bowiem, kto w tym służy Chrystusowi, podoba się Bogu i cieszy się uznaniem u ludzi.
Starajmy się więc o to, co służy pokojowi i wzajemnemu zbudowaniu.
Nie burz dzieła Boga z powodu pokarmu. Wprawdzie wszystko jest czyste, ale może stać się złe dla człowieka z powodu zgorszenia, jakie może dać jedzący.
Dobrą rzeczą jest nie spożywać mięsa i nie pić wina, a także nie robić tego, o co twój brat się potyka.
Twoje własne przekonanie zachowaj dla siebie przed Bogiem. Szczęśliwy jest ten, kto siebie nie potępia za to, co uważa za dobre.
Ten jednak, kto ma wątpliwości, jeśli spożyje pokarm, jest potępiony, bo nie postępuje zgodnie z przekonaniem. Wszystko zaś, co nie jest zgodne z przekonaniem, jest grzechem.
My natomiast, mocni, powinniśmy nosić słabości słabych, a nie myśleć sami o sobie.
Niech każdy z nas stara się podobać bliźniemu dla dobra, ku zbudowaniu.
Chrystus przecież nie miał upodobania w sobie samym, ale jak napisano: Na Mnie spadły urągania tych, którzy Tobie urągają.
A co niegdyś zostało napisane, napisano dla naszego pouczenia, abyśmy przez wytrwałość i zachętę płynącą z Pism, trwali w nadziei.
Bóg zaś, który jest źródłem wytrwałości i pociechy, niech sprawi, abyście między sobą to samo myśleli, zgodnie z wolą Chrystusa Jezusa,
abyście jednomyślnie, jednym głosem wielbili Boga i Ojca naszego Pana, Jezusa Chrystusa.
Dlatego przygarniajcie siebie nawzajem tak, jak i Chrystus przygarnął was ku chwale Boga.
Mówię przecież, że Chrystus stał się sługą obrzezanych dla ukazania wiarygodności Boga, żeby potwierdzić obietnice dane ojcom,
żeby też poganie wielbili Boga za okazane miłosierdzie, jak napisano: Dlatego będę Cię wyznawał między poganami i będę śpiewał Twojemu imieniu0.
I znowu mówi Pismo: Weselcie się, poganie, z Jego ludem .
I znowu: Chwalcie, wszyscy poganie, Pana, chwalcie Go wszystkie narody.
A także Izajasz mówi: Wyrośnie korzeń Jessego, powstanie, aby panować nad poganami. W Nim poganie położą nadzieję:
A Bóg nadziei niech was napełni wszelką radością i pokojem w wierze, abyście dzięki mocy Ducha Świętego obfitowali w nadzieję.
Jestem co do was przekonany, moi bracia, że i sami jesteście pełni dobroci, napełnieni wszelką wiedzą, i możecie również jedni drugich pouczać.
Nieco śmiało zaś napisałem do was jako ten, który przypomina wam pewne sprawy, na mocy łaski, danej mi przez Boga.
Dzięki niej jestem dla pogan sługą Chrystusa Jezusa, sprawującym świętą służbę głoszenia Ewangelii Boga, aby poganie stali się ofiarą przyjemną, uświęconą przez Ducha Świętego.
Chlubię się więc w Chrystusie Jezusie z powodu tych spraw Bożych.
Nie odważę się bowiem mówić o niczym innym, jak tylko o tym, czego Chrystus dokonał przeze mnie - aby pogan doprowadzić do posłuszeństwa - słowem i czynem,
przez moc znaków i cudów, przez moc Ducha Bożego, tak że obszar od Jeruzalem i okolicy aż po Illirię napełniłem Ewangelią Chrystusa.
Uważałem zaś za punkt honoru głosić Ewangelię nie tam, gdzie znany był Chrystus, aby nie budować na cudzym fundamencie,
ale jak napisano: Ci, którym o Nim nie mówiono, zobaczą Go, i ci, którzy o Nim nie słyszeli, poznają Go.
Dlatego też napotykałem wiele przeszkód, aby przyjść do was.
Teraz jednak, ponieważ w tych stronach nie mam już miejsca do pracy, a mam od wielu lat pragnienie, żeby przyjść do was,
uczynię to, gdy może będę szedł do Hiszpanii. Mam bowiem nadzieję, że kiedy będę przechodził, ujrzę was i zostanę przez was tam wyprawiony, gdy się już trochę wami nacieszę.
Ale teraz idę do Jeruzalem, aby usłużyć świętym.
Macedonia bowiem i Achaja uznały za stosowne zebrać składkę na rzecz ubogich świętych, którzy są w Jeruzalem.
Uznały za stosowne, bo są ich dłużnikami. Jeśli bowiem poganie stali się uczestnikami ich dóbr duchowych, to powinni im usłużyć także w dobrach doczesnych.
Gdy więc to wypełnię i przekażę im bezpiecznie owoc zbiórki, podążę przez wasze strony do Hiszpanii.
Wiem zaś, że przychodząc do was, przyjdę z pełnią błogosławieństwa Chrystusa.
Zachęcam was, bracia, przez naszego Pana Jezusa Chrystusa i przez miłość Ducha, abyście wraz ze mną modlili się wytrwale za mnie do Boga,
abym w Judei został wyrwany z rąk niewierzących i aby moja posługa na rzecz Jeruzalem została dobrze przyjęta przez świętych,
abym zgodnie z wolą Boga z radością przyszedł do was i wśród was odpoczął.
Bóg zaś pokoju niech będzie z wami wszystkimi. Amen.
Polecam wam Febę, naszą siostrę, która jest diakonisą Kościoła w Kenchrach.
Przyjmijcie ją w Panu w sposób godny świętych i wesprzyjcie w każdej potrzebie. Wielu bowiem objęła swą opieką, także i mnie samego.
Pozdrówcie Pryscyllę i Akwilę, moich współpracowników w Chrystusie Jezusie,
którzy za moje życie nadstawili swoją głowę, a którym nie tylko ja dziękuję, ale także wszystkie Kościoły z pogan.
Pozdrówcie także Kościół, który gromadzi się w ich domu. Pozdrówcie Epeneta, mojego umiłowanego, który jest pierwszym owocem Azji dla Chrystusa.
Pozdrówcie Marię, która wiele się natrudziła dla was.
Pozdrówcie Andronika i Juniasa, moich rodaków i współwięźniów, którzy się cieszą wielkim poważaniem u apostołów, a którzy przede mną uwierzyli w Chrystusa.
Pozdrówcie Ampliata, mojego umiłowanego w Panu.
Pozdrówcie Urbana, naszego współpracownika w Chrystusie, i mojego umiłowanego Stachysa.
Pozdrówcie Apellesa, doświadczonego w Chrystusie. Pozdrówcie tych, którzy są z domu Arystobula.
Pozdrówcie Herodiona, mojego rodaka. Pozdrówcie tych, którzy są z domu Narcyza, a należą do Pana.
Pozdrówcie Tryfenę i Tryfozę, które trudzą się w Panu. Pozdrówcie umiłowaną Persydę, która w Panu zniosła wielkie trudy.
Pozdrówcie Rufusa, wybranego w Panu, oraz matkę jego i moją.
Pozdrówcie Asynkryta, Flegonta, Hermesa, Patrobę, Hermasa oraz braci, którzy są z nimi.
Pozdrówcie Filologa i Julię, Nereusza i jego siostrę, Olimpasa i wszystkich świętych, którzy są z nimi.
Pozdrówcie wzajemnie jedni drugich świętym pocałunkiem. Pozdrawiają was wszystkie Kościoły Chrystusa.
Zachęcam was, bracia, abyście strzegli się tych, którzy wzniecają spory i zgorszenia wbrew nauce, którą otrzymaliście. Unikajcie ich.
Nie służą oni bowiem naszemu Panu, Chrystusowi, lecz własnemu brzuchowi, i pięknymi i pochlebnymi słowami uwodzą serca łatwowiernych.
Wasze jednak posłuszeństwo znane jest wszystkim. Dlatego raduję się z waszego powodu i pragnę, abyście okazali się mądrymi w tym, co dobre, a niewinnymi w tym, co złe.
Bóg zaś pokoju zetrze wkrótce szatana pod waszymi stopami. Łaska naszego Pana, Jezusa, niech będzie z wami.
Pozdrawia was Tymoteusz, mój współpracownik, oraz Lucjusz, Jazon i Sozypater, moi rodacy.
Pozdrawiam was w Panu ja, Tercjusz, który pisałem ten list.
Pozdrawia was Gajus, który udzielił mi gościny i całemu Kościołowi. Pozdrawia was Erast, zarządca miasta, i Kwartus, brat.
*
Temu zaś - który ma moc utwierdzić was według mojej Ewangelii i zwiastowania Jezusa Chrystusa, według objawienia tajemnicy od wieków zachowanej w milczeniu,
ale teraz według polecenia odwiecznego Boga przez pisma prorockie ujawnionej wszystkim narodom, żeby je skłonić do posłuszeństwa wiary -
Bogu, który jedynie jest mądry, Jemu niech będzie chwała na wieki wieków przez Jezusa Chrystusa. Amen.
Paweł, powołany z woli Boga na apostoła Jezusa Chrystusa, i Sostenes, brat,
do Kościoła Bożego, który jest w Koryncie, do uświęconych przez Jezusa Chrystusa, do powołanych na świętych wraz ze wszystkimi, którzy w jakimkolwiek miejscu, u siebie i u nas, wzywają imienia naszego Pana, Jezusa Chrystusa.
Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa.
Zawsze dziękuję mojemu Bogu za was z powodu łaski Bożej, która została wam dana w Chrystusie Jezusie.
Zostaliście bowiem w Nim ubogaceni pod każdym względem, we wszelkie słowo i wszelkie poznanie,
gdyż świadectwo o Chrystusie zostało umocnione w was, tak że
wam, którzy wyczekujecie objawienia się naszego Pana Jezusa Chrystusa, nie brak żadnego daru łaski.
On również będzie was umacniał do końca, aby nie można było was o nic oskarżyć w dniu naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Wierny jest Bóg, przez którego zostaliście powołani do wspólnoty z Jego Synem, Jezusem Chrystusem, naszym Panem.
Zachęcam więc was, bracia, przez wzgląd na imię naszego Pana, Jezusa Chrystusa, abyście wszyscy byli zgodni i aby nie było wśród was rozłamów, ale abyście byli doskonali w jednakowym myśleniu i w jednakowej ocenie.
Ludzie Chloe bowiem donieśli mi o was, moi bracia, że są między wami spory.
Mówię to dlatego, że każdy z was mówi: ja należę do Pawła; ja do Apollosa; ja do Kefasa; ja zaś do Chrystusa.
Czy Chrystus jest podzielony? Czy Paweł został za was ukrzyżowany? Czy też w imię Pawła zostaliście ochrzczeni?
Dziękuję Bogu, że nikogo z was nie ochrzciłem, z wyjątkiem Kryspusa i Gajusa,
tak że nikt nie może powiedzieć, iż został ochrzczony w moje imię.
Ochrzciłem też dom Stefanasa. Poza tym nie pamiętam, abym jeszcze ochrzcił kogoś innego.
Chrystus przecież nie posłał mnie, abym chrzcił, lecz abym głosił Ewangelię, i to nie w mądrości słowa, aby nie został pozbawiony znaczenia krzyż Chrystusa.
Nauka krzyża jest bowiem głupstwem dla tych, którzy dążą ku zagładzie, natomiast dla nas, którzy dostępujemy zbawienia, jest mocą Bożą.
Jest przecież napisane: Wytracę mądrość mądrych i rozum rozumnych obrócę wniwecz.
Gdzie mędrzec? Gdzie nauczyciel Prawa? Gdzie badacz tego wieku? Czy Bóg nie uczynił głupstwem mądrości tego świata?
Skoro bowiem z pomocą mądrości świat nie potrafił poznać Boga w Jego mądrości, spodobało się Bogu przez głupstwo głoszonej nauki zbawić tych, którzy wierzą.
Toteż gdy Żydzi domagają się znaków, a Grecy szukają mądrości,
my głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, głupstwem dla pogan,
a dla tych, którzy są powołani, zarówno dla Żydów, jak i Greków, Mesjaszem, mocą Boga i mądrością Boga.
To przecież, co głupie u Boga, jest mądrzejsze niż ludzie, a to, co słabe u Boga, jest mocniejsze niż ludzie.
Przypatrzcie się bowiem, bracia, waszemu powołaniu. Niewielu tu mądrych według ciała, niewielu mocnych, niewielu szlachetnie urodzonych.
To właśnie, co głupie według świata, wybrał Bóg, aby zawstydzić mądrych; to, co słabe według świata, wybrał Bóg, aby zawstydzić to, co mocne;
to, co nieszlachetnie urodzone według świata i pogardzane, i to, co nie jest, wybrał Bóg, aby to, co jest, pozbawić znaczenia,
żeby żaden człowiek nie mógł się chlubić przed Bogiem.
To dzięki Niemu jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem,
aby, jak napisano, Ten, kto się chlubi, chlubił się w Panu.
Także ja, bracia, gdy przyszedłem do was, przyszedłem głosić wam tajemnicę Boga nie za pomocą górnolotnych słów lub mądrości.
Postanowiłem bowiem będąc wśród was, nie znać niczego innego, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego.
I stanąłem przed wami w słabości, i w bojaźni, i z wielkim drżeniem.
A moje słowo i moje głoszenie nie opierały się na przekonujących słowach mądrości, ale na ukazywaniu Ducha i mocy,
aby wasza wiara nie opierała się na mądrości ludzkiej, lecz na mocy Boga.
Głosimy wprawdzie mądrość wśród doskonałych, ale nie mądrość tego świata ani władców tego świata, którzy przemijają.
Przeciwnie, głosimy mądrość Boga, pełną tajemnicy i zakrytą, którą Bóg ustanowił przed wiekami dla naszej chwały,
której nie poznał żaden z władców tego świata. Gdyby ją bowiem poznali, nie ukrzyżowaliby Pana chwały.
Ale jak jest napisane: To, czego oko nie ujrzało ani ucho nie usłyszało, ani co nie wstąpiło do serca człowieka, Bóg przygotował tym, którzy Go miłują.
Nam natomiast Bóg objawił to przez Ducha, ponieważ Duch bada wszystko, także głębie Boga.
Kto bowiem z ludzi zna to, co ludzkie, jeśli nie duch człowieka, który jest w nim? Podobnie i tego, co Boże nikt inny nie zna, jak tylko sam Duch Boży.
My zaś nie otrzymaliśmy ducha świata, lecz Ducha, który pochodzi od Boga, abyśmy poznali dary łaski udzielone nam przez Boga.
O nich to mówimy nie wyuczonymi słowami ludzkiej mądrości, ale słowami, których nauczył nas Duch, wyjaśniając duchowe dary ludziom Ducha.
Natomiast człowiek poznający tylko zmysłami nie przyjmuje darów Ducha Bożego. Są one bowiem dla niego głupstwem i nie może ich zrozumieć, ponieważ można je badać jedynie w sposób duchowy.
Człowiek Ducha zaś bada wszystko, a sam przez nikogo nie jest badany.
Kto bowiem poznał sposób myślenia Pana tak, aby mógł Go pouczać? My właśnie mamy sposób myślenia Chrystusa.
Ale ja, bracia, nie mogłem przemawiać do was jak do ludzi Ducha, lecz jak do ludzi cielesnych, jak do dzieci w Chrystusie.
Mleko dałem wam do picia, nie pokarm stały. Nie byliście bowiem jeszcze zdolni go przyjąć, a nawet teraz jeszcze nie możecie,
ponieważ nadal jesteście ludźmi cielesnymi. Dopóki przecież zazdrość i niezgoda są między wami, czyż nie jesteście ludźmi cielesnymi i czy nie postępujecie w sposób czysto ludzki?
Kiedy ktoś mówi: Ja jestem Pawła, a inny: Ja Apollosa, to czy nie jesteście tylko ludźmi?
Kim bowiem jest Apollos? Kim zaś jest Paweł? Sługami, przez których uwierzyliście, każdy zgodnie z tym, co Pan mu powierzył.
Ja zasadziłem, Apollos podlewał, ale Bóg dawał wzrost.
Tak więc ani ten, kto sadzi, ani ten, kto podlewa nic nie znaczą, tylko Bóg, który daje wzrost.
Ten zaś, kto sadzi, jak i ten, kto podlewa, stanowią jedno, a każdy otrzyma swoją zapłatę, stosownie do swojej pracy.
Jesteśmy bowiem współpracownikami Boga. Wy jesteście uprawną rolą Boga, Jego budowlą.
Zgodnie z udzieloną mi łaską Boga niczym umiejętny architekt położyłem fundament, inny natomiast na nim buduje. A każdy niech zważa na to, jak buduje.
Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego niż ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus.
Czy zaś ktoś buduje na tym fundamencie ze złota, srebra, szlachetnych kamieni, drewna, trawy, słomy -
dzieło każdego stanie się jawne. Dzień ten bowiem uczyni je jawnym, ponieważ w ogniu się objawi i dzieło każdego, jakie jest, ogień wypróbuje.
Jeżeli przetrwa dzieło, które ktoś budował, otrzyma on nagrodę.
Jeżeli czyjeś dzieło spłonie, poniesie stratę. On natomiast będzie zbawiony, tak jednak jak przez ogień.
Czy nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boga w was mieszka?
Jeśli ktoś niszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest bowiem święta, a wy jesteście takimi świątyniami.
Niech nikt nie oszukuje samego siebie. Jeżeli na tym świecie ktoś uważa, że jest mądry pośród was, niech się stanie głupi, aby się stać mądrym.
Mądrość tego świata bowiem jest głupstwem u Boga. Jest przecież napisane: On przyłapuje mądrych w ich przebiegłości.
I znowu: Pan zna myśli mądrych i wie, że są próżne.
Dlatego też niech się nikt nie chlubi ludźmi. Wszystko przecież jest wasze:
czy Paweł, czy Apollos, czy Piotr, czy świat, czy życie, czy śmierć, czy teraźniejszość, czy przyszłość - wszystko wasze,
wy natomiast Chrystusa, a Chrystus Boga.
Niech więc każdy uważa nas za sługi Chrystusa i szafarzy tajemnic Boga.
A od szafarzy żąda się, aby każdy okazał się wierny.
Mnie jednak najmniej zależy, czy będę osądzony przez was, czy przez trybunał ludzki. Nawet sam siebie nie osądzam.
Wprawdzie niczego sobie nie wyrzucam, ale nie z tego powodu jestem usprawiedliwiony. Tym bowiem, który mnie sądzi, jest Pan.
Dlatego też nie osądzajcie niczego przed czasem, dopóki nie przyjdzie Pan, który i rzuci światło na to, co ukryte w ciemnościach, i wyjawi zamiary serc. Wtedy każdy otrzyma pochwałę od Boga.
To wszystko zaś, bracia, ze względu na was odniosłem do mnie i do Apollosa, abyście za naszym przykładem nauczyli się nie wykraczać poza to, co zostało napisane, aby nie wynosił się jeden ponad drugiego.
Kto bowiem cię wyróżnia? Co też masz, czego byś nie otrzymał? Jeżeli zaś rzeczywiście otrzymałeś, dlaczego się chlubisz, jakbyś nie otrzymał?
Już jesteście nasyceni, już opływacie w bogactwa, bez nas zaczęliście królować. Obyście naprawdę królowali, abyśmy i my mogli razem z wami królować!
Uważam bowiem, że Bóg postawił nas, apostołów, na ostatnim miejscu, jakby skazanych na śmierć. Staliśmy się widowiskiem dla świata, zarówno dla aniołów, jak i dla ludzi:
my głupi ze względu na Chrystusa, wy natomiast rozumni w Chrystusie; my słabi, wy natomiast mocni; wy szanowani, my natomiast pogardzani.
Aż dotąd cierpimy głód i pragnienie, jesteśmy nadzy, policzkowani i bez stałego miejsca zamieszkania.
Trudzimy się, pracując własnymi rękami. Znieważani - błogosławimy, prześladowani - znosimy to z wytrwałością,
wyszydzani - dodajemy otuchy. Staliśmy się jakby wyrzutkami tego świata, śmieciem dla wszystkich aż do tej chwili.
Nie piszę tego po to, aby was zawstydzić, lecz aby was napomnieć, jako moje ukochane dzieci.
Choćbyście bowiem mieli dziesiątki tysięcy wychowawców w Chrystusie, to jednak niewielu macie ojców. To ja was przecież zrodziłem w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię.
Proszę was więc: bądźcie moimi naśladowcami.
W tym też celu posłałem do was Tymoteusza, który jest moim dzieckiem ukochanym i wiernym w Panu. On przypomni wam moje drogi, te w Chrystusie Jezusie, tak, jak nauczam wszędzie, w każdym Kościele.
Niektórzy wbili się w pychę, jakbym nie miał przybyć do was.
Przybędę jednak do was wkrótce, jeśli taka będzie wola Pana, i poznam nie słowo, ale moc tych, którzy wbili się w pychę.
Królestwo Boga jawi się bowiem nie w słowie, lecz w mocy.
Co chcecie? Czy z rózgą mam przybyć do was, czy w miłości i w duchu łagodności?
Powszechnie słyszy się o rozpuście między wami, i to o takiej rozpuście, której nie ma nawet wśród pogan, o tym, że ktoś żyje z żoną ojca.
A wy wbiliście się w pychę, zamiast raczej tak boleć nad tym, aby został usunięty spośród was ten, kto się dopuścił takiego czynu.
Ja chociaż nieobecny ciałem, ale obecny duchem, jak osoba obecna wydałem wyrok przeciwko temu, kto się dopuścił takiego czynu.
W imię naszego Pana Jezusa, łącząc się, wy i mój duch, z mocą naszego Pana Jezusa,
wydajcie takiego szatanowi dla wyniszczenia ciała, aby duch został zbawiony w dniu Pana.
Nie macie czym się chlubić! Czy nie wiecie, że niewiele kwasu całe ciasto zakwasza?
Usuńcie stary kwas, abyście byli nowym ciastem, ponieważ jesteście ciastem przaśnym. Chrystus przecież został zabity w ofierze jako nasza Pascha.
Tak więc świętujmy używając nie starego kwasu, nie kwasu zła i zepsucia, lecz przaśników szczerości i prawdy.
Napisałem wam w liście, abyście nie utrzymywali kontaktów z rozpustnikami,
ale nie z rozpustnikami tego świata lub chciwcami, złodziejami czy bałwochwalcami, ponieważ musielibyście opuścić ten świat.
Teraz jednak wam napisałem, abyście nie utrzymywali kontaktów z kimś, kto jest nazywany bratem, a jest rozpustnikiem, chciwcem, bałwochwalcą, oszczercą, pijakiem lub zdziercą. Z takim nawet nie jedzcie razem.
Po co mi bowiem osądzać tych z zewnątrz? Czy wy nie osądzacie tych, którzy są wewnątrz?
Tych, którzy są na zewnątrz, osądzi Bóg. Usuńcie złego spośród was samych .
Czy ktoś spośród was, wiodąc spór z drugim, odważy się szukać rozstrzygnięcia u niesprawiedliwych, a nie u świętych?
Czy nie wiecie, że święci będą sądzić świat? A jeśli świat będzie sądzony przez was, to czy nie jesteście kompetentni w sprawach tak małej wagi?
Czy nie wiecie, że będziemy sądzić aniołów, a cóż dopiero sprawy życia codziennego?
Jeżeli więc macie do rozstrzygnięcia sprawy życia codziennego, to czy waszymi sędziami czynicie właśnie tych, którzy nic nie znaczą w Kościele?
Mówię to, aby was zawstydzić. Czy pomiędzy wami nie ma nikogo mądrego, kto mógłby rzetelnie osądzić sprawy między braćmi?
Ale brat procesuje się z bratem, i to przed niewierzącymi?
W ogóle już to przynosi wam ujmę, że między wami samymi zdarzają się procesy sądowe. Dlaczego raczej nie znosicie niesprawiedliwości? Dlaczego raczej nie ponosicie szkody?
Przeciwnie, to wy dopuszczacie się niesprawiedliwości i wyrządzacie szkodę, i to braciom.
Czy nie wiecie, że niesprawiedliwi nie odziedziczą Królestwa Boga? Nie łudźcie się! Ani rozpustnicy, ani bałwochwalcy, ani cudzołożnicy, ani rozwięźli, ani ci, który współżyją z mężczyznami,
ani złodzieje, ani chciwcy, ani pijacy, ani oszczercy, ani zdziercy nie odziedziczą Królestwa Boga.
A takimi właśnie byli niektórzy z was. Ale zostaliście obmyci, uświęceni, usprawiedliwieni w imię Pana Jezusa Chrystusa i przez Ducha naszego Boga.
Wszystko mi wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne. Wszystko mi wolno, ale ja nie dam się niczemu zniewolić.
Pokarm jest dla żołądka a żołądek dla pokarmu, Bóg zaś unicestwi jedno i drugie. Ciało przecież nie jest dla rozpusty, ale dla Pana, i Pan dla ciała.
Bóg wskrzesił Pana i nas wskrzesi swoją mocą.
Czy nie wiecie, że wasze ciała są członkami Chrystusa? Czy więc wezmę członki Chrystusa i uczynię je członkami nierządnicy? Przenigdy!
Czy nie wiecie, że ten, kto się łączy z nierządnicą, jest z nią jednym ciałem? Będą bowiem, mówi Bóg, oboje jednym ciałem.
Kto natomiast łączy się z Panem, jest z Nim jednym duchem.
Uciekajcie od rozpusty! Wszelki grzech, który może popełnić człowiek, jest poza ciałem. Kto zaś grzeszy rozpustą, przeciw własnemu ciału grzeszy.
Czy nie wiecie, że wasze ciało jest świątynią obecnego w was Ducha Świętego, którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie?
Zostaliście bowiem nabyci za wielką cenę. Chwalcie więc Boga w waszym ciele.
Co do spraw, o których pisaliście, to dobrze jest, jeśli mężczyzna nie dotyka kobiety.
Z powodu jednak niebezpieczeństwa rozpusty niech każdy ma swoją żonę, i każda niech ma własnego męża.
Mąż niech oddaje powinność żonie, podobnie i żona mężowi.
Żona nie jest panią własnego ciała, ale mąż. Podobnie i mąż nie jest panem swego ciała, lecz żona.
Nie strońcie jedno od drugiego, chyba że za obopólną zgodą i na pewien czas, abyście mogli oddać się modlitwie. Potem znowu bądźcie razem, aby szatan nie kusił was z powodu waszego nieopanowania.
Mówię to jednak jako przyzwolenie, a nie rozkaz.
Wolałbym bowiem, aby wszyscy ludzie byli tacy, jak ja, lecz każdy ma własny dar łaski od Boga - jeden taki, a drugi inny.
Tym zaś, którzy nie wstąpili w związek małżeński oraz wdowom, mówię, że dobrze będzie dla nich, jeśli pozostaną podobnie jak ja.
Lecz jeśli nie panują nad sobą, niech zawrą związek małżeński. Lepiej jest bowiem zawrzeć małżeństwo niż płonąć.
Tym natomiast, którzy trwają w związku małżeńskim, nakazuję nie ja, lecz Pan: Żona niech nie odchodzi od męża!
A jeśliby odeszła, winna pozostać niezamężna albo pojednać się z mężem. Mąż również niech nie rozwodzi się z żoną.
Wreszcie pozostałym mówię ja, nie Pan: Jeśli któryś z braci ma żonę niewierzącą, a ta chce z nim żyć, niech się z nią nie rozwodzi.
I jeśli jakaś żona ma niewierzącego męża, a ten chce z nią żyć, niech się nie rozwodzi z mężem.
Mąż niewierzący bowiem jest uświęcony przez swoją żonę i niewierząca żona jest uświęcona przez tego brata. Inaczej dzieci wasze byłyby nieczyste, teraz zaś są święte.
Jeżeli natomiast niewierzący chce odejść, niech odejdzie. W takich przypadkach nie jest niewolniczo skrępowany ani brat, ani siostra. Do życia w pokoju przecież powołał was Bóg.
Skąd bowiem wiesz, żono, czy zbawisz męża? Albo skąd wiesz, mężu, czy zbawisz żonę?
Zresztą, niech każdy postępuje tak, jak mu wyznaczył Pan, zgodnie z tym, do czego powołał go Bóg. Taką zasadę ustanawiam we wszystkich Kościołach.
Został ktoś powołany jako obrzezany? Niech nie ukrywa swego obrzezania. Został ktoś powołany jako nieobrzezany? Niech się nie obrzezuje.
Obrzezanie nic nie znaczy i nieobrzezanie nic nie znaczy. Liczy się tylko zachowywanie przykazań Boga.
Każdy niech trwa w tym stanie, w jakim został powołany.
Zostałeś powołany jako niewolnik? Nie martw się. Ale jeśli nawet możesz stać się wolny, raczej wykorzystaj swoje niewolnictwo.
Ten bowiem, kto został powołany w Panu jako niewolnik, jest wyzwoleńcem Pana. Podobnie ten, kto został powołany jako wolny, jest niewolnikiem Chrystusa.
Zostaliście nabyci za wielką cenę. Nie stawajcie się niewolnikami ludzi.
Niech każdy, bracia, trwa przed Bogiem w takim stanie, w jakim został powołany.
Co do osób dziewiczych natomiast, nie mam nakazu Pańskiego, ale daję wskazanie jako ten, który wskutek doznanego od Pana miłosierdzia zasługuje na wiarę.
Sądzę więc, że przy obecnych utrapieniach dobrze jest tak pozostać, dobrze dla człowieka tak żyć.
Jesteś związany z żoną? Nie próbuj odłączyć się od niej. Nie jesteś związany z żoną? Nie szukaj żony.
A jeśli się ożenisz, nie zgrzeszysz, i jeśli panna wyjdzie za mąż, nie zgrzeszy. Tacy jednak będą mieli utrapienia w tym życiu, a ja chciałbym wam ich oszczędzić.
Mówię, bracia, czas jest krótki. W końcu i ci, którzy mają żony, niech żyją tak, jakby ich nie mieli;
ci, którzy płaczą, jakby nie płakali; ci, którzy się weselą, jakby się nie weselili; ci, którzy nabywają, jakby nie posiadali;
a ci, którzy używają rzeczy tego świata, jakby nie używali. Przemija bowiem postać tego świata.
Chciałbym, abyście byli wolni od trosk. Bezżenny troszczy się o sprawy Pana, jak przypodobać się Panu.
Żonaty zaś troszczy się o sprawy tego świata, jak przypodobać się żonie.
I żyje w rozterce. Podobnie też kobieta niezamężna i panna troszczy się o sprawy Pana, o to, aby była święta zarówno ciałem, jak i duchem. Mężatka natomiast troszczy się o sprawy tego świata, jak przypodobać się mężowi.
Mówię to dla waszego dobra - nie zaś po to, aby zastawiać na was pułapkę, lecz abyście mogli godnie i z oddaniem trwać przy Panu.
A jeśli ktoś uważa, że jest nieuczciwy wobec swojej panny, gdyż zbyt mocno jej pożąda - i tak musi być - niech czyni to, czego pragnie. Nie grzeszy, niech się pobiorą.
Kto jednak ma spokój w sercu, bo nie odczuwa przymusu, panuje też nad swoją wolą i postanowił we własnym sercu strzec swojej panny - dobrze uczyni.
Tak więc ten, kto poślubia swoją pannę, dobrze czyni, a ten, kto nie poślubia, czyni jeszcze lepiej.
Żona związana jest tak długo, jak długo żyje jej mąż. Jeżeli mąż umrze, jest wolna i może poślubić, kogo chce, tylko niech uczyni to w Panu.
Będzie jednak, jak mi się wydaje, szczęśliwsza, jeśli pozostanie tak, jak jest. A sądzę, że i ja mam Ducha Bożego.
Jeśli chodzi o pokarmy składane bożkom w ofierze, to wszyscy mamy wiedzę. Wiedza wbija w pychę, miłość zaś buduje.
Jeżeli ktoś uważa, że coś wie, to jeszcze nie wie, jak należy wiedzieć.
Jeżeli natomiast ktoś miłuje Boga, ten jest poznany przez Niego.
Co więc dotyczy spożywania pokarmów ofiarowanych bożkom, wiemy, że nie ma żadnego bożka na świecie i że nikt nie jest Bogiem, z wyjątkiem Jednego.
A choćby nawet byli tak zwani bogowie czy to w niebie, czy to na ziemi - jest zresztą mnóstwo takich bogów i panów -
to jednak dla nas jest jeden Bóg Ojciec, od którego wszystko pochodzi i dla którego my jesteśmy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego istnieje wszystko i przez którego my istniejemy.
Ale nie wszyscy mają tę wiedzę. Niektórzy bowiem aż do tej pory przywykli do bałwochwalstwa, spożywają to, co zostało ofiarowane bożkom, i w ten sposób kala się ich sumienie, które jest jeszcze słabe.
Pokarm zaś nie zbliża nas do Boga. Ani nic nie tracimy, gdy przestaniemy go spożywać, ani nic nie zyskujemy, jeśli go spożywamy.
Uważajcie jednak, aby ta wasza możliwość wyboru nie stała się dla słabych powodem do zgorszenia.
Jeśli bowiem ktoś ujrzałby ciebie, mającego wiedzę, jak znajdujesz się za stołem w świątyni pogańskiej, to czy sumienie tego, który jest słaby, nie skłoniłoby go do spożywania z ofiar składanych bożkom?
Z powodu więc twojej wiedzy ginie słaby brat, za którego umarł Chrystus.
W ten sposób zaś grzesząc przeciw braciom i raniąc ich słabe sumienie, grzeszycie przeciwko Chrystusowi.
Dlatego, jeśli pokarm gorszy mojego brata, nigdy nie będę jadł mięsa, abym nie gorszył mojego brata.
Czy nie jestem wolny? Czy nie jestem apostołem? Czy nie widziałem Jezusa, naszego Pana? Czy wy nie jesteście moim dziełem w Panu?
Jeśli dla innych nie jestem apostołem, to dla was na pewno nim jestem. Wy bowiem jesteście pieczęcią mojego apostołowania w Panu.
Moja obrona wobec tych, którzy mnie oskarżają, jest taka:
Czy nie mamy prawa do jedzenia i picia?
Czy nie mamy prawa zabrać z sobą siostry, kobiety, podobnie jak to czynią pozostali apostołowie oraz bracia Pana i Kefas?
Czy tylko ja sam i Barnaba nie mamy prawa nie pracować?
Czy ktoś kiedykolwiek pełnił służbę żołnierską na własnym żołdzie? Kto zakłada winnicę, a nie spożywa jej owocu? Albo kto pasie trzodę, a nie posila się mlekiem trzody?
Czy mówię to tylko na sposób ludzki, czy nie mówi o tym także Prawo?
Jest bowiem napisane w Prawie Mojżesza: Nie zawiążesz pyska młócącemu wołowi. Czy Bóg myśli o wołach?
Czy nie mówi tego właśnie o nas? To przecież ze względu na nas zostało napisane, że ten, który orze, ma orać, i ten, który młóci, ma młócić, w nadziei, że otrzyma swoją część.
Jeżeli my zasialiśmy dla was dobra duchowe, to cóż wielkiego, jeśli będziemy uczestniczyć w żniwie waszych dóbr doczesnych?
Jeżeli w waszych dobrach uczestniczą inni, to dlaczego nie my? Nie skorzystaliśmy jednak z tego prawa, lecz znosimy wszystko, aby nie stawiać żadnej przeszkody Ewangelii Chrystusa.
Czy nie wiecie, że ci, którzy sprawują służbę w świątyni, żywią się ze świątyni, a ci, którzy służą przy ołtarzu, mają udział w ofiarach ołtarza?
Podobnie też Pan postanowił, żeby ci, którzy głoszą Ewangelię, żyli z Ewangelii.
Ja jednak z żadnego z tych praw nie skorzystałem. Napisałem zaś to, nie po to, aby odniesiono to do mnie. Lepiej byłoby mi raczej umrzeć, niż ktoś miałby mnie pozbawić mojej chluby.
Jeżeli bowiem głoszę Ewangelię, nie mam się czym chlubić, ponieważ jest to obowiązek, który ciąży na mnie. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!
Gdybym to czynił z własnej woli, miałbym zapłatę. Jeżeli natomiast działam nie z własnej woli, to wypełniam powierzony mi obowiązek szafarza.
Jaką więc mam zapłatę? Otóż tę właśnie, że głosząc Ewangelię, głoszę ją darmo i nie korzystam z praw, jakie mi daje Ewangelia.
Tak więc będąc wolny wobec wszystkich, samego siebie uczyniłem niewolnikiem wszystkich, aby jak najwięcej ludzi pozyskać.
I tak dla Żydów stałem się jak Żyd, aby pozyskać Żydów; dla tych, co są pod panowaniem Prawa, jak ten, który jest pod jego panowaniem - choć sam nie jestem pod panowaniem Prawa - aby pozyskać tych, którzy są pod panowaniem Prawa;
dla tych, którzy nie mają Prawa, jak ten, który nie ma Prawa - choć nie jestem pozbawiony prawa Boga, bo podlegam prawu Chrystusa - aby pozyskać tych, którzy nie mają Prawa.
Dla słabych stałem się słaby, aby pozyskać słabych. Dla wszystkich stałem się wszystkim, żebym wszelkimi sposobami zbawił przynajmniej niektórych.
Wszystko zaś czynię ze względu na Ewangelię, abym stał się jej współuczestnikiem.
Czy nie wiecie, że ci, którzy biegną na stadionie, wszyscy biegną, ale tylko jeden otrzymuje nagrodę? Tak biegnijcie, abyście zdobyli nagrodę.
Każdy, kto staje do zawodów, wszystko wytrzymuje: tamci, aby zdobyć zniszczalny wieniec, my zaś niezniszczalny.
Ja więc tak biegnę, lecz nie na oślep, walczę na pięści, lecz nie jak ktoś, kto uderza w próżnię,
ale opanowuję własne ciało i traktuję jak niewolnika, abym innym głosząc naukę, sam nie został odrzucony.
Nie chcę, bracia, abyście nie wiedzieli, że wszyscy nasi ojcowie byli pod obłokiem i wszyscy przeszli przez morze.
Wszyscy też zostali zanurzeni w Mojżesza w obłoku i w morzu.
Wszyscy także spożywali ten sam duchowy pokarm
i wszyscy pili ten sam duchowy napój. Pili przecież z towarzyszącej im duchowej skały. Tą skałą zaś był Chrystus.
Ale większości z nich nie upodobał sobie Bóg. Zostali bowiem wygubieni na pustyni.
To zaś jest przykładem dla nas, abyśmy nie pożądali złych rzeczy, jak oni pożądali.
Nie bądźcie więc bałwochwalcami, jak niektórzy z nich, jak jest napisane: Usiadł lud, aby jeść i pić, i wstali, aby się bawić.
Nie oddawajmy się też rozpuście, jak niektórzy z nich się oddali i padło ich jednego dnia dwadzieścia trzy tysiące.
Nie wystawiajmy też Chrystusa na próbę, jak niektórzy z nich wystawili i zostali wygubieni przez węże.
Nie szemrajcie również, jak niektórzy z nich szemrali i zginęli z ręki anioła zagłady.
To jednak przyszło na nich jako przykład, a zostało spisane dla pouczenia nas, których dosięga kres czasów.
Tak więc każdy, kto myśli, że stoi, niech uważa, aby nie upadł.
Nie nawiedziła was żadna inna pokusa niż ludzka. Bóg zaś jest wierny i nie pozwoli kusić was ponad to, co możecie znieść, ale wraz z pokusą da sposób wyjścia tak, abyście mogli wytrwać.
Dlatego, moi kochani, strzeżcie się bałwochwalstwa!
Mówię jak do ludzi rozsądnych. Osądźcie sami to, co mówię.
Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czy nie jest wspólnotą Krwi Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czy nie jest wspólnotą Ciała Chrystusa?
Ponieważ jeden jest chleb, my, liczni, jesteśmy jednym ciałem. Wszyscy bowiem spożywamy z jednego chleba.
Przypatrzcie się Izraelowi według ciała. Czy ci, którzy spożywają z ofiar złożonych na ołtarzu, nie są we wspólnocie ołtarza?
Co więc chcę powiedzieć? Czy to, że ofiara złożona bożkom jest czymś? Albo że bożek jest czymś?
Nie, ale chcę powiedzieć, że to, co składają w ofierze, składają demonom, a nie Bogu. Ja zaś nie chcę, abyście wy stali się tymi, którzy żyją we wspólnocie demonów.
Nie możecie pić kielicha Pana i kielicha demonów. Nie możecie być uczestnikami stołu Pana i stołu demonów.
Czy chcemy pobudzać Pana do zazdrości? Czy jesteśmy mocniejsi od Niego?
Wszystko wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne. Wszystko wolno, ale nie wszystko buduje.
Niech nikt nie szuka tego, co dobre dla niego, lecz tego, co dobre dla drugiego.
Tak więc jedzcie wszystko, co sprzedają w jatce, niczego nie osądzając dla spokoju sumienia.
Pana jest bowiem ziemia i wszystko, co ją napełnia.
Jeśli zaprosi was ktoś z niewierzących, a wy zgodzicie się przyjść, jedzcie wszystko, co wam podadzą, niczego nie osądzając dla spokoju sumienia.
Gdyby jednak ktoś wam powiedział: To było złożone na ofiarę bożkom, nie jedzcie przez wzgląd na tego, który to oznajmił, i ze względu na sumienie.
Mam na myśli, rzecz jasna, nie twoje sumienie, lecz tego drugiego. Dlaczego bowiem moja wolność miałaby być osądzana przez inne sumienie?
Jeśli ja spożywam coś z dziękczynieniem, to dlaczego mam być przeklinany za to, za co ja dziękuję?
Czy więc jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko czyńcie ku chwale Boga.
Nie bądźcie powodem upadku ani Żydów, ani Greków, ani Kościoła Bożego,
podobnie jak ja, który staram się pod każdym względem podobać wszystkim, nie szukając własnej korzyści, lecz dobra wielu, aby zostali zbawieni.
Stańcie się moimi naśladowcami, jak i ja stałem się naśladowcą Chrystusa.
Pochwalam was, bracia, za to, że we wszystkim o mnie pamiętacie i zachowujecie tradycję tak, jak wam przekazałem.
Chciałbym jednak, abyście wiedzieli, że głową każdego mężczyzny jest Chrystus. Mężczyzna zaś jest głową kobiety, a głową Chrystusa - Bóg.
Każdy mężczyzna, modląc się lub prorokując z nakrytą głową, hańbi swoją głowę.
Każda kobieta natomiast hańbi swoją głowę, gdy modli się lub prorokuje z odkrytą głową. Nakrywając bowiem głowę jednym jest i tym samym z ogoloną.
Jeżeli zaś jakaś kobieta nie ma nakrytej głowy, niech się ostrzyże. Jeśli natomiast hańbiące dla kobiety jest być ostrzyżoną lub ogoloną, niech nakrywa głowę.
Mężczyzna zaś nie powinien nakrywać głowy, bo jest obrazem i chwałą Boga, kobieta natomiast jest chwałą mężczyzny.
Mężczyzna przecież nie jest z kobiety, lecz kobieta z mężczyzny.
Mężczyzna bowiem nie został stworzony dla kobiety, ale kobieta dla mężczyzny.
Dlatego kobieta, ze względu na aniołów, powinna mieć na głowie znak władzy.
Zresztą w Panu ani kobieta nie istnieje bez mężczyzny, ani mężczyzna bez kobiety.
Jak bowiem kobieta jest z mężczyzny, tak i mężczyzna przez kobietę, a wszystko jest z Boga.
Osądźcie sami! Czy wypada kobiecie bez nakrycia głowy modlić się do Boga?
Czy też sama natura nie poucza nas, że mężczyźnie przynosi wstyd noszenie długich włosów,
podczas gdy kobiecie, jeśli nosi długie włosy, przynosi to chwałę? Włosy przecież są jej dane jako okrycie.
Jeżeli natomiast ktoś chciałby się nadal spierać, to my takiego zwyczaju nie mamy, ani Kościoły Boże.
To zaś nakazując, nie pochwalam, że schodzicie się nie dla waszego pożytku, ale dla waszej szkody.
Najpierw bowiem słyszę, że gdy się schodzicie jako Kościół, powstają między wami podziały, i po części temu wierzę.
Zresztą nawet muszą być rozłamy między wami, aby się okazało, którzy spośród was są wypróbowani.
Gdy się więc schodzicie w jednym miejscu, nie spożywacie Wieczerzy Pańskiej.
Każdy bowiem niezwłocznie zabiera się do spożywania własnej wieczerzy, i jeden jest głodny, a drugi pijany.
Czy nie macie domów, aby jeść i pić? Albo czy chcecie znieważać Kościół Boży i upokarzać tych, którzy nic nie mają? Cóż mam wam powiedzieć? Czy mam was pochwalić? Nie, za to nie pochwalam.
Ja bowiem otrzymałem od Pana to, co też wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, której został wydany, wziął chleb
i po dziękczynieniu połamał i powiedział: To jest Moje ciało za was wydane. To czyńcie na Moją pamiątkę.
Podobnie po wieczerzy wziął także kielich, mówiąc: Ten kielich jest Nowym Przymierzem w Mojej krwi. To czyńcie, ile razy będziecie pić, na Moją pamiątkę.
Ile razy bowiem spożywacie ten chleb i pijecie kielich, śmierć Pana głosicie, aż przyjdzie.
Dlatego też, kto spożywa chleb i pije kielich Pana niegodnie, dopuszcza się grzechu przeciw Ciału i Krwi Pana.
Niech więc człowiek bada samego siebie i wtedy spożywa z tego chleba i pije z tego kielicha.
Kto bowiem spożywa i pije nie zważając na Ciało, spożywa i pije własne potępienie.
Dlatego to wśród was wielu jest słabych i chorych, i liczni umierają.
Jeśli natomiast sami siebie osądzimy, nie będziemy sądzeni.
Jeśli zaś jesteśmy sądzeni przez Pana, jesteśmy karceni, abyśmy nie zostali potępieni wraz ze światem.
Tak więc, moi bracia, gdy się schodzicie, aby spożywać Wieczerzę, czekajcie jedni na drugich.
Jeżeli ktoś jest głodny, niech zje w domu, abyście się nie schodzili ku potępieniu. Pozostałe sprawy natomiast uporządkuję, gdy przybędę.
A co do darów duchowych, bracia, nie chciałbym, abyście trwali w niewiedzy.
Wiecie, że gdy byliście poganami, byliście jakby siłą prowadzeni ku niemym bożkom.
Dlatego oznajmiam wam, że nikt, kto przemawia w Duchu Bożym, nie powie: Niech Jezus będzie przeklęty! Nikt też nie może powiedzieć: Jezus jest Panem, inaczej, jak tylko dzięki Duchowi Świętemu.
Różne są dary łaski, ale ten sam Duch,
różne są też posługi, ale ten sam Pan.
Różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, który sprawia wszystko we wszystkich.
W każdym jednak Duch objawia się dla wspólnego dobra.
Temu bowiem przez Ducha jest dany dar mądrości słowa, innemu natomiast, według tego samego Ducha, umiejętność poznania;
jednemu dar wiary w tym samym Duchu, drugiemu zaś łaska uzdrawiania w tym jednym Duchu;
innemu dar czynienia cudów, innemu prorokowania, jeszcze innemu rozpoznawania duchów; jednemu różne rodzaje języków, drugiemu natomiast dar tłumaczenia języków.
Wszystko to zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu z osobna tak, jak chce.
Tak bowiem jak jest jedno ciało i ma wiele członków, a wszystkie członki, chociaż jest ich wiele, są jednym ciałem, tak też jest i z Chrystusem.
Wszyscy przecież w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscy też zostaliśmy napojeni jednym Duchem.
Ciało bowiem to nie jest jeden członek, lecz liczne.
Jeśli noga powiedziałaby: Ponieważ nie jestem ręką, nie należę do ciała - czy przez to rzeczywiście nie należy do ciała?
Lub jeśli ucho powiedziałoby: Ponieważ nie jestem okiem, nie należę do ciała - czy przez to rzeczywiście nie należy do ciała?
Jeśli całe ciało byłoby okiem, gdzie byłby słuch? A jeśli całe byłoby słuchem, gdzie byłoby powonienie?
Tymczasem Bóg umieścił członki w ciele, każdy z nich tak, jak chciał.
Jeśli zaś wszystkie byłyby jednym członkiem, gdzie byłoby ciało?
A tak wiele jest członków, ale jedno ciało.
Nie może więc oko powiedzieć ręce: Nie jesteś mi potrzebna, albo głowa nogom: Nie potrzebuję was,
Ale o wiele bardziej potrzebne są te członki ciała, które uchodzą za słabsze.
Te więc, które uważamy za mało godne szacunku, tym większym otaczamy szacunkiem, i te wstydliwe traktujemy z większą przyzwoitością.
Te zaś, które nie należą do wstydliwych, nie potrzebują tego. Ale Bóg tak ukształtował ciało, że obdarzył większą czcią te członki, którym jej brakuje,
aby nie było rozdwojenia w ciele, lecz żeby członki tak samo troszczyły się o siebie nawzajem.
I jeśli jeden członek cierpi, cierpią z nim wszystkie członki, jeśli jednemu członkowi jest okazywany szacunek, radują się z nim wszystkie członki.
Wy zaś jesteście Ciałem Chrystusa, a z osobna członkami.
I tak Bóg ustanowił w Kościele najpierw apostołów, po drugie proroków, po trzecie nauczycieli, następnie tych, co mają dar czynienia cudów, dar uzdrawiania, niesienia pomocy, rządzenia oraz mówienia językami.
Czy wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokami? Czy wszyscy nauczycielami? Czy wszyscy mają moc czynienia cudów?
Czy wszyscy mają dar uzdrawiania? Czy wszyscy mówią językami? Czy wszyscy potrafią je tłumaczyć?
Starajcie się usilnie o większe dary łaski! A ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą.
Jeśli mówiłbym językami ludzi i aniołów, lecz miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca lub cymbały brzmiące.
I jeśli miałbym dar prorokowania, znał wszystkie tajemnice oraz całą wiedzę, i jeśli miałbym taką pełnię wiary, aby góry przenosić, lecz miłości bym nie miał, byłbym niczym.
I jeśli rozdałbym ubogim wszystko, co posiadam, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic bym nie zyskał.
Miłość jest cierpliwa, pełna życzliwości. Miłość nie zazdrości, nie przechwala się, nie unosi się pychą.
Nie jest bezwstydna, nie szuka swego, nie wybucha gniewem, nie pamięta złego.
Nie raduje się z niesprawiedliwości, ale raduje się prawdą.
Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko wytrzyma.
Miłość nigdy nie ustaje. Natomiast proroctwa przeminą, dar języków zaniknie, wiedza przeminie.
Cząstkowe bowiem jest nasze poznanie i cząstkowe nasze prorokowanie.
A kiedy nadejdzie pełnia, przeminie to, co cząstkowe.
Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, myślałem jak dziecko, rozumowałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężczyzną, zaniechałem tego, co dziecięce.
Teraz bowiem widzimy niejasno, jakby w zwierciadle, kiedyś ujrzymy twarzą w twarz. Teraz poznaję cząstkowo, ale kiedyś poznam tak, jak zostałem poznany.
Teraz więc trwają wiara, nadzieja i miłość, te trzy. A z nich największa jest miłość.
Dążcie do miłości, zabiegajcie też o dary duchowe, a szczególnie o to, abyście mogli prorokować.
Ten bowiem, kto mówi językami, nie mówi do ludzi, lecz do Boga. Nikt go przecież nie rozumie, on zaś pod wpływem Ducha mówi rzeczy tajemne.
Ten natomiast, kto prorokuje, mówi do ludzi ku zbudowaniu i zachęcie, i pocieszeniu.
Ten, kto mówi językami, samego siebie buduje, kto zaś prorokuje, buduje Kościół.
Chcę, abyście wszyscy mówili językami, jeszcze bardziej jednak, abyście prorokowali. Większy jest bowiem ten, kto prorokuje, niż ten, kto mówi językami, chyba, że tłumaczy je, aby Kościół był zbudowany.
Teraz zaś, bracia, jeśli przyszedłbym do was i mówił językami, to jaki z tego będziecie mieli pożytek, jeśli w moich słowach nie przekazałbym wam czy to jakiegoś objawienia, czy to wiedzy, czy to proroctwa, czy to pouczenia?
Przecież nawet przedmioty martwe, które wydają dźwięk, jak flet czy cytra, gdyby nie wydawały różnych tonów, to jak można byłoby rozpoznać, co się gra na flecie lub cytrze?
A gdyby trąba wydała niewyraźny głos, kto by się przygotowywał do bitwy?
Tak też i wy, jeśli przy pomocy języka nie wypowiecie dobrze swoich słów, jak ktoś zrozumie to, co jest mówione? Będziecie mówili na wiatr.
Wiele jest języków na świecie i każdy ma swoje brzmienie.
Jeśli więc nie znałbym znaczenia języka, będę dla tego, kto mówi, barbarzyńcą, i ten co, mówi, będzie dla mnie barbarzyńcą.
Tak i wy, skoro usilnie zabiegacie o dary Ducha, starajcie się posiąść w obfitości te, które służą ku zbudowaniu Kościoła.
Dlatego ten, kto mówi językami, niech się modli, aby potrafił je tłumaczyć.
Jeśli przecież modlę się mówiąc językami, to modli się mój duch, ale umysł jest bezczynny.
Cóż więc pozostaje? Będę się modlił duchem, będę się modlił też i umysłem. Będę śpiewał duchem, będę śpiewał też i umysłem.
Jeśli bowiem będziesz wypowiadał błogosławieństwo duchem, to w jaki sposób ten, kto jest człowiekiem prostym, na twoje dziękczynienie odpowie: Amen, skoro nie rozumie tego, co mówisz?
Ty wprawdzie pięknie zanosisz dziękczynienie, ale drugiemu nie służy to ku zbudowaniu.
Dziękuję Bogu, że mówię językami więcej od was wszystkich.
Lecz w Kościele wolę powiedzieć pięć słów przemyślanych, aby i innych pouczyć, niż dziesięć tysięcy słów korzystając z daru języków.
Bracia, nie stawajcie się w myśleniu jak dzieci, ale w tym, co złe bądźcie jak niemowlęta. W myśleniu jednak bądźcie dojrzali.
Jest napisane w Prawie: Przez ludzi, którzy mówią innymi językami i przez usta innych będę mówił do tego ludu, ale i tak nie będą Mnie słuchać, mówi Pan.
Dlatego mówienie językami jest znakiem nie dla wierzących, ale dla niewierzących, proroctwo natomiast jest nie dla niewierzących, ale dla wierzących.
Jeśli więc zgromadziłby się cały Kościół w jednym miejscu i wszyscy mówiliby językami, a wejdą podczas tego ludzie prości bądź niewierzący, czy nie powiedzą, że szalejecie?
Jeśli natomiast wszyscy prorokowaliby, a wszedłby ktoś niewierzący lub człowiek prosty, to przez wszystkich jest przekonywany, przez wszystkich jest osądzany,
tajniki jego serca stają się jawne, i tak upadnie na twarz, odda pokłon Bogu i wyzna: Rzeczywiście Bóg jest pośród was.
Co więc pozostaje, bracia? Kiedy się zbieracie, każdy ma jakiś dar: śpiewania hymnów lub nauczania, lub objawiania tego, co zakryte, lub mówienia językami, lub tłumaczenia. Wszystko niech służy ku zbudowaniu.
Jeśli ktoś mówi językami, to niech mówi najwyżej dwóch albo trzech, i to po kolei, a jeden niech tłumaczy.
A jeśli nie byłoby tłumacza, niech milczy na zgromadzeniu, niech mówi sobie samemu i Bogu.
Prorocy natomiast, dwóch albo trzech, niech mówią, a inni niech to rozpoznają.
A gdyby ktoś z siedzących tam otrzymał objawienie, ten pierwszy niech milczy.
Możecie bowiem wszyscy, jeden po drugim prorokować, aby wszyscy uczyli się i doznawali zachęty.
Także natchnienia proroków są podporządkowane prorokom.
Bóg bowiem nie jest Bogiem nieładu, lecz pokoju. Tak jak we wszystkich zgromadzeniach świętych,
kobiety niech w czasie zgromadzeń milczą. Nie pozwala się bowiem im mówić, ale niech będą podporządkowane, jak nakazuje to również Prawo.
A jeśli chcą się czegoś nauczyć, niech w domu pytają swoich mężów. Nie wypada przecież kobiecie przemawiać na zgromadzeniu.
Czy Słowo Boga wyszło od was, czy tylko do was dotarło?
Jeżeli ktoś uważa, że jest prorokiem, albo że posiada dary Ducha, niech uzna, że to, co wam piszę, jest nakazem Pana.
A gdyby ktoś tego nie uznawał, sam nie będzie uznany.
Tak więc, moi bracia, zabiegajcie o dar prorokowania i nie zabraniajcie mówić językami.
Wszystko jednak niech się odbywa z godnością i we właściwym porządku.
Przypominam wam, bracia, Ewangelię, którą wam głosiłem, a którą przyjęliście i w której trwacie.
Przez nią również dostępujecie zbawienia, jeśli zachowujecie ją tak, jak wam głosiłem, chyba że nadaremnie uwierzyliście.
Przekazałem wam bowiem na początku to, co i ja przejąłem, że zgodnie z Pismem Chrystus umarł za nasze grzechy,
że został pogrzebany i trzeciego dnia wskrzeszony z martwych, zgodnie z Pismem,
że ukazał się Piotrowi, potem Dwunastu.
Następnie ukazał się więcej niż pięciuset braciom jednocześnie, z których większość żyje do dziś, niektórzy zaś pomarli.
Później ukazał się Jakubowi, potem wszystkim apostołom.
A jako ostatniemu ze wszystkich, jakby poronionemu płodowi, ukazał się także mnie.
Ja przecież jestem najmniejszym z apostołów i nie jestem godny nazywać się apostołem, ponieważ prześladowałem Kościół Boży.
Dzięki jednak łasce Boga jestem tym, kim jestem, a Jego łaska względem mnie nie okazała się daremna. Pracowałem bowiem więcej od nich wszystkich, nie tyle ja, ile łaska Boga, która jest ze mną.
Czy to więc ja, czy oni, tak głosimy i tak uwierzyliście.
Skoro się więc głosi, że Chrystus został wskrzeszony z martwych, dlaczego niektórzy pośród was mówią, że nie ma zmartwychwstania?
Jeśli zaś nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie został wskrzeszony.
A jeśli Chrystus nie został wskrzeszony, daremne jest nasze głoszenie, daremna też jest wasza wiara.
My natomiast okazujemy się fałszywymi świadkami Boga, gdyż przeciw Bogu zaświadczyliśmy, że wskrzesił Chrystusa, którego nie wskrzesił, jeżeli rzeczywiście umarli nie są wskrzeszani.
Jeśli bowiem umarli nie są wskrzeszani, to i Chrystus nie został wskrzeszony.
A jeśli Chrystus nie został wskrzeszony, daremna jest wasza wiara, trwacie jeszcze w swoich grzechach.
Także i ci, którzy zasnęli w Chrystusie, są zgubieni.
Jeżeli tylko w tym życiu pokładamy nadzieję w Chrystusie, jesteśmy bardziej niż wszyscy ludzie godni pożałowania.
Tymczasem jednak Chrystus został wskrzeszony z martwych jako pierwszy z tych, którzy umarli.
Skoro bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez Człowieka też przyszło zmartwychwstanie.
Jak właśnie w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.
Każdy zaś we właściwej sobie kolejności: jako pierwszy Chrystus, następnie ci, którzy należą do Chrystusa w czasie Jego przyjścia.
Potem nastanie koniec, gdy przekaże królestwo Bogu i Ojcu, gdy pokona wszelką zwierzchność, władzę i moc.
Trzeba bowiem, aby On królował, dopóki nie położy wszystkich wrogów pod swoje stopy.
Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć.
Wszystko bowiem położył pod Jego stopy. Kiedy zaś się mówi, że wszystko zostało poddane, jest jasne, że oprócz Tego, który Mu wszystko poddał.
A gdy wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn będzie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.
W przeciwnym razie, co uczynią ci, którzy przyjmują chrzest za zmarłych? Jeśli umarli nie są w ogóle wskrzeszani, to dlaczego za nich przyjmują chrzest?
Po co cały czas także my się narażamy?
Codziennie umieram dla waszej chluby, bracia, którą jesteście dla mnie w Chrystusie Jezusie, naszym Panu.
Jaki byłby pożytek dla mnie, jeśli z czysto ludzkich pobudek walczyłbym z dzikimi zwierzętami w Efezie? Skoro umarli nie są wskrzeszani, to jedzmy i pijmy, bo jutro pomrzemy.
Nie dawajcie się oszukiwać! Złe rozmowy psują dobre obyczaje.
Zacznijcie właściwie myśleć i nie grzeszcie! Niektórzy nie mają bowiem żadnej wiedzy o Bogu. Mówię po to, aby was zawstydzić.
Lecz powie ktoś: W jaki sposób umarli są wskrzeszani? W jakim ciele przychodzą?
O, niemądry! To, co siejesz, nie ożywa, jeśli nie obumrze.
To, co siejesz, to nie ciało, które ma się stać, lecz nagie ziarno, na przykład pszeniczne lub jakieś inne.
Bóg zaś daje mu ciało, jak zechce, i to każdemu z ziaren właściwe dla niego.
Nie wszystkie ciała są takie same, ale inne są ludzi, inne zwierząt, inne wreszcie ptaków i ryb.
Są także ciała niebieskie i ciała ziemskie, lecz inny jest blask ciał niebieskich, a inny ziemskich.
Inny jest blask słońca, a inny księżyca i gwiazd. Blaskiem bowiem różni się jedna gwiazda od drugiej.
Podobnie jest i ze zmartwychwstaniem. Sieje się zniszczalne, wskrzeszane jest niezniszczalne;
sieje się pozbawione chwały, wskrzeszane jest otoczone chwałą; sieje się słabe, wskrzeszane jest mocne;
sieje się ciało zmysłowe, wskrzeszane jest ciało duchowe. Jeśli jest ciało zmysłowe, jest także ciało duchowe.
Tak też jest napisane: Stał się pierwszy człowiek, Adam, duszą żyjącą, ostatni Adam duchem ożywiającym.
Ale nie jest pierwsze to, co duchowe, lecz to, co zmysłowe, następnie dopiero to, co duchowe.
Pierwszy człowiek z ziemi jest ziemski, drugi Człowiek jest z nieba.
Jaki jest ten ziemski, tacy są i ci ziemscy, jaki Ten niebiański, tacy i ci niebiańscy.
A jak nosiliśmy obraz tego ziemskiego, tak też będziemy nosić obraz Tego niebiańskiego.
To zaś mówię, bracia, że ciało i krew nie mogą stać się dziedzicami Królestwa Boga, ani to, co zniszczalne, nie stanie się dziedzicem tego, co niezniszczalne.
Oto ogłaszam wam tajemnicę: Nie wszyscy umrzemy, wszyscy zaś będziemy przemienieni,
w jednej chwili, w mgnieniu oka, na dźwięk ostatniej trąby. Zabrzmi bowiem trąba i umarli będą wskrzeszeni jako istoty niezniszczalne, i my zostaniemy przemienieni.
Trzeba bowiem, aby to, co zniszczalne, przyoblekło się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, przyoblekło się w nieśmiertelność.
A kiedy już to, co zniszczalne, przyoblecze się w niezniszczalność, a śmiertelne w nieśmiertelność, wtedy wypełni się słowo, które zostało napisane: Śmierć została pochłonięta przez zwycięstwo.
Gdzie jest, o śmierci, twoje zwycięstwo? Gdzie jest, o śmierci, twoje żądło?.
Żądłem zaś śmierci jest grzech, a siłą grzechu Prawo.
Bogu natomiast niech będą dzięki za to, że daje nam zwycięstwo przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Tak więc, moi ukochani bracia, bądźcie wytrwali i niezachwiani, zawsze ofiarnie oddani dziełu Pana, wiedząc, że w Panu wasz trud nie jest daremny.
Jeśli chodzi o zbiórkę na rzecz świętych, to i wy zróbcie tak, jak zarządziłem w Kościołach Galacji.
Każdego pierwszego dnia tygodnia niech każdy z was u siebie odłoży i przechowuje to, co może zaoszczędzić, aby nie urządzać zbiórek dopiero wtedy, gdy przyjdę.
A gdy przybędę, tych, których uznacie za godnych, poślę z listami, aby zanieśli wasz dar do Jeruzalem.
A jeśli będzie właściwe, abym i ja się udał, pójdą ze mną.
Przyjdę zaś do was, gdy przemierzę Macedonię. Przez Macedonię bowiem tylko przejdę.
U was natomiast być może się zatrzymam, bądź nawet przezimuję, abyście to właśnie wy zaopatrzyli mnie na drogę, dokądkolwiek wyruszę.
Nie chcę tym razem tylko przelotnie się z wami zobaczyć. Mam bowiem nadzieję, że, jeśli Pan pozwoli, zostanę u was przez jakiś czas.
W Efezie zaś pozostanę aż do Pięćdziesiątnicy,
ponieważ otworzyły się przede mną wielkie możliwości działania, a przeciwnicy są liczni.
Jeśli zaś przyjdzie Tymoteusz, uważajcie, żeby przebywał wśród was nie obawiając się niczego, ponieważ tak, jak ja, wykonuje dzieło Pana.
Niech więc go nikt nie lekceważy. Wyprawcie go też w pokoju, aby przyszedł do mnie, gdyż czekam na niego z braćmi.
A co do brata Apollosa, to bardzo go prosiłem, żeby do was przybył z braćmi. Ale w ogóle nie chciał teraz przyjść. Przyjdzie jednak w stosownym czasie.
Czuwajcie, trwajcie w wierze, bądźcie dzielni, bądźcie mocni.
Wszystko, co czynicie, niech się dokonuje w miłości.
Wiecie, że domownicy Stefanasa to pierwszy owoc Achai i że oddali się na służbę świętym. Zachęcam więc was, bracia,
abyście także i wy oddali się im na służbę i każdemu, kto współdziała i pracuje.
Cieszę się też z przybycia Stefanasa, Fortunata i Achaika, gdyż zastąpili mi waszą obecność.
Pokrzepili bowiem zarówno mojego, jak i waszego ducha. Szanujcie więc takich ludzi.
Pozdrawiają was Kościoły Azji. Serdecznie pozdrawiają was w Panu Akwila i Pryscylla wraz z Kościołem, który zbiera się w ich domu.
Pozdrawiają was wszyscy bracia. Pozdrówcie jedni drugich świętym pocałunkiem.
Ja, Paweł, dopisuję to pozdrowienie własną ręką.
Jeśli ktoś nie kocha Pana, niech będzie przeklęty. Marana tha!
Łaska Pana Jezusa niech będzie z wami.
Miłość moja z wami wszystkimi w Chrystusie Jezusie.
Paweł, z woli Boga apostoł Chrystusa Jezusa, i Tymoteusz, brat, do Kościoła Bożego, który jest w Koryncie, wraz ze wszystkimi świętymi, którzy są w całej Achai.
Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa.
Błogosławiony Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiego pokrzepienia,
Ten, który nas pokrzepia w każdym naszym ucisku, abyśmy sami mogli pokrzepiać tych, którzy są w jakimkolwiek ucisku, pokrzepieniem, którym sami jesteśmy pokrzepiani przez Boga.
Jak bowiem wzrastają w nas cierpienia Chrystusa, tak też przez Chrystusa wzrasta nasze pokrzepienie.
Jeśli więc doznajemy ucisku - to dla waszego pokrzepienia i zbawienia, i jeśli otrzymujemy pokrzepienie - to dla waszego pokrzepienia, które sprawia, że znosicie z cierpliwością te same cierpienia, których i my doznajemy.
A nasza nadzieja co do was jest mocna, bo wiemy, że tak jak jesteście współuczestnikami cierpień, tak i pokrzepienia.
Nie chcielibyśmy bowiem, bracia, abyście nie wiedzieli o ucisku, którego doznaliśmy w Azji, że bez miary i ponad siły zostaliśmy przygnieceni, tak iż straciliśmy nawet nadzieję na uratowanie życia.
Więcej, pogodziliśmy się wewnętrznie z wyrokiem śmierci, tak że przestaliśmy ufać sami sobie, a zaufaliśmy Bogu, Temu, który wskrzesza umarłych.
On od grozy śmierci już nas wybawił i wybawi. W Nim też pokładamy nadzieję, że nadal będzie wybawiał,
przy waszym współudziale poprzez modlitwę za nas, aby łaska, którą otrzymaliśmy dzięki wielu, stała się dla wielu powodem dziękczynienia za nas.
To jest bowiem naszą chlubą: świadectwo naszego sumienia, że w prostocie i szczerości Bożej, nie według cielesnej mądrości, lecz według łaski Boga, postępowaliśmy w świecie, a w szczególności względem was.
Nie piszemy wam przecież niczego innego, jak tylko to, co czytacie i co rozumiecie. Mam natomiast nadzieję, że zrozumiecie wszystko,
tak jak już nas zrozumieliście po części, że my jesteśmy waszą chlubą, tak jak i wy naszą, w dniu naszego Pana Jezusa.
Z tym przekonaniem postanowiłem najpierw przybyć do was, abyście dostąpili powtórnej łaski,
a od was udać się do Macedonii. I z Macedonii znowu przybyć do was, abyście mnie wyprawili do Judei.
Czy więc planując to wszystko, postąpiłem lekkomyślnie? Albo czy to, co planowałem, planowałem według ciała tak, że w moim wypadku "tak, tak" okazuje się "nie, nie"?
Na wierność Boga! W tym, co mówimy do was, nie ma "tak" i "nie".
Syn Boga, Jezus Chrystus, Ten, którego wśród was głosiliśmy - ja i Sylwan, i Tymoteusz - nie był bowiem "tak" i "nie", lecz dokonało się w Nim "tak".
Przecież ile tylko jest obietnic Bożych, wszystkie są w Nim "tak". Dlatego też przez Niego wypowiadamy nasze "Amen" Bogu na chwałę.
Tym zaś, który utwierdza nas wespół z wami w Chrystusie, i który nas namaścił, jest Bóg.
On też wycisnął na nas pieczęć i jako zadatek zostawił Ducha w naszych sercach.
Ja zaś wzywam Boga na świadka mojej duszy, że, aby was oszczędzić, nie przybyłem jeszcze do Koryntu.
Nie mamy władzy nad waszą wiarą, lecz jesteśmy współtwórcami waszej radości, bo trwacie w wierze.
Dlatego sam to sobie postanowiłem, by nie przychodzić do was ponownie w smutku.
Jeśli bowiem ja was zasmucam, kto sprawi mi radość, jeśli nie ten, którego ja zasmucam?
Napisałem więc w taki sposób, aby, gdy przybędę, nie doznać smutku od tych, od których powinienem doznawać radości, przeświadczony co do każdego z was, że moja radość jest radością was wszystkich.
Pisałem bowiem do was, będąc w wielkiej udręce i ucisku serca, wśród wielu łez, nie po to, aby was zasmucić, lecz abyście poznali ogromną miłość, jaką żywię do was.
Jeżeli zaś ktoś spowodował smutek, to nie mnie zasmucił, lecz po części, by nie przesadzać, was wszystkich.
Takiemu wystarczy kara wymierzona przez większość.
Teraz więc lepiej przebaczyć mu i podtrzymać go na duchu, aby ten ktoś nie popadł w nadmierny smutek.
Dlatego zachęcam was, abyście jego sprawę rozstrzygnęli z miłością.
W tym właśnie celu pisałem, aby was wypróbować, czy we wszystkim jesteście posłuszni.
Komu zaś cokolwiek wybaczycie, ja także, ponieważ ja również wybaczyłem - o ile w ogóle coś należało wybaczyć - ze względu na was wobec Chrystusa,
żeby nie uwiódł nas szatan. Nie jesteśmy bowiem nieświadomi jego knowań.
Kiedy natomiast przybyłem do Troady, aby głosić Ewangelię Chrystusa, pomimo bramy otwartej mi na oścież w Panu,
mój duch nie zaznał spokoju, bo nie spotkałem Tytusa, mojego brata. Pożegnałem się więc i wyruszyłem do Macedonii.
Bogu niech będą dzięki, Temu, który w Chrystusie zawsze nas wiedzie w pochodzie triumfalnym i przez nas roznosi po wszystkich miejscach woń Jego poznania.
Jesteśmy bowiem wonnością Chrystusa dla Boga wśród tych, którzy dostępują zbawienia, jak i wśród tych, którzy idą na zatracenie.
Dla jednych jest to zapach śmierci ku śmierci, dla drugich zapach życia ku życiu. I kto jest w stanie temu sprostać?
Nie jesteśmy przecież jak wielu innych handlarzami Słowem Boga, lecz przemawiamy w Chrystusie, jak ludzie odznaczający się szczerością, jak ludzie posłani od Boga i stojący przed Bogiem.
Czy raz jeszcze zaczynamy samych siebie polecać? Albo czy potrzebujemy, jak niektórzy, listów polecających do was lub od was?
Naszym listem wy jesteście, napisanym w naszych sercach, a znanym i czytanym przez wszystkich ludzi.
Przecież powszechnie wiadomo, że przez nasze posługiwanie jesteście listem Chrystusowym, napisanym nie atramentem, lecz Duchem Boga żyjącego, nie na kamiennych tablicach, lecz na żywych tablicach serc.
Takie jest mianowicie nasze przeświadczenie dzięki Chrystusowi przed Bogiem.
Nie żebyśmy sami z siebie byli tak zdolni, by cokolwiek można było uznać za pochodzące od nas samych, ale nasza zdolność pochodzi przecież od Boga.
On uczynił nas także sługami Nowego Przymierza, przymierza nie litery, lecz Ducha. Litera bowiem zabija, Duch zaś ożywia.
Jeśli natomiast służba śmierci, utrwalona literami w kamieniu, dokonywała się w takiej chwale, że synowie Izraela nie mogli patrzeć na oblicze Mojżesza z powodu chwały jego oblicza, tej przemijającej,
to o ile bardziej chwalebna będzie służba Ducha?
Jeżeli bowiem była chwała w służbie potępienia, to o ile bardziej będzie obfitować w chwałę służba sprawiedliwości.
Z powodu tej przewyższającej chwały nie jest bowiem obdarzone chwałą to, co miało chwałę tylko częściową.
Jeżeli zaś to, co przemijające, miało swój moment chwały, to o wiele bardziej to, co trwa w chwale,
Mając więc taką nadzieję, postępujemy z całą otwartością,
a nie jak Mojżesz, który kładł sobie na twarz zasłonę, żeby synowie Izraela nie patrzyli na koniec tego, co przemijające.
A jednak stępiały ich umysły. Aż do dnia dzisiejszego bowiem na ich odczytywaniu Starego Przymierza pozostaje ta sama zasłona, nie zdjęta, ponieważ jest usuwana tylko w Chrystusie.
I aż po dzień dzisiejszy, ilekroć czytają Mojżesza, zasłona leży na ich sercach.
Ile razy zaś ktoś zwraca się do Pana, zasłona opada.
Pan natomiast oznacza Ducha, a gdzie jest Duch Pana, tam wolność.
My wszyscy zaś, którzy odsłoniętą twarzą odzwierciedlamy chwałę Pana, za sprawą Pana, którym jest Duch, przekształcamy się od chwały ku chwale w ten sam obraz.
Tego rodzaju służbę mamy z miłosierdzia, dlatego też nie upadamy na duchu,
lecz unikamy ukrywania tego, co wstydliwe. Nie stosujemy żadnych wybiegów ani nie fałszujemy Słowa Boga, ale, jawnie głosząc prawdę, poddajemy siebie samych w obliczu Boga osądowi sumienia wszystkich ludzi.
A jeśli nawet nasza Ewangelia jest ukryta, to jest ukryta dla tych, którzy idą na zatracenie,
dla niewierzących, których umysły zaślepił bóg tego świata, tak że nie dostrzegają blasku Ewangelii chwały Chrystusa, który jest obrazem Boga.
Nie siebie samych bowiem głosimy, lecz Jezusa Chrystusa jako Pana, siebie natomiast jako wasze sługi z powodu Jezusa.
Bóg bowiem, który powiedział: Z ciemności zabłyśnie światło, jest Tym, który zabłysnął w naszych sercach, aby zajaśniało poznanie chwały Bożej na obliczu Chrystusa.
Ten skarb jednak przechowujemy w glinianych naczyniach, aby ta przeogromna moc była z Boga, a nie z nas.
Zewsząd jesteśmy uciskani, lecz nie ulegamy zwątpieniu, żyjemy w niedostatku, lecz nie poddajemy się rozpaczy,
jesteśmy prześladowani, lecz nie opuszczeni, obalają nas na ziemię, lecz uchodzimy z życiem.
Nieustannie nosimy w ciele umieranie Jezusa, aby i życie Jezusa objawiło się w naszym ciele.
Dopóki bowiem żyjemy, ciągle jesteśmy wydawani na śmierć z powodu Jezusa, aby i życie Jezusa objawiło się w naszym śmiertelnym ciele.
Tak więc w nas działa śmierć, podczas gdy w was - życie.
Mając zaś tego samego ducha wiary, według którego napisano: Uwierzyłem, dlatego przemówiłem, my również wierzymy i dlatego przemawiamy,
wiedząc, że Ten, który wskrzesił Pana Jezusa, wskrzesi z Jezusem także nas i postawi przed sobą razem z wami.
Wszystko to bowiem ze względu na was, aby łaska, obfitująca coraz bardziej przez wzrost liczby wiernych, pomnożyła dziękczynienie na chwałę Boga.
Dlatego nie upadamy na duchu, ale jeśli nawet nasz człowiek zewnętrzny ulega zniszczeniu, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień.
Niewielkie zaś cierpienia, które chwilowo znosimy, przygotowują nam bezmiar wiecznej chwały,
nam, którzy nie wpatrujemy się w to, co widzialne, lecz w to, co niewidzialne. To bowiem, co widzialne, trwa do czasu, natomiast to, co niewidzialne, wiecznie.
Wiemy przecież, że nawet jeśli nasz ziemski namiot, w którym przebywamy, zostanie zniszczony, to mamy mieszkanie od Boga, dom nie ręką uczyniony, wieczny w niebiosach.
Dlatego też w tym namiocie wzdychamy, pragnąc wdziać na siebie nasze mieszkanie z nieba -
jeśli tylko zostaniemy znalezieni odziani, a nie nadzy.
Z tego też względu przebywając w namiocie wzdychamy obciążeni, ponieważ nie chcemy zdjąć z siebie, ale wdziać na siebie, aby to, co śmiertelne, zostało wchłonięte przez życie.
Tym jednak, który nas do tego przygotował, jest Bóg, Ten, który dał nam Ducha jako zadatek.
Zawsze więc mamy ufność i wiemy, że jak długo pozostajemy w ciele, tak długo jesteśmy z daleka od Pana.
Dzięki wierze bowiem kroczymy, a nie dzięki widzeniu.
Mamy ufność i chcemy raczej opuścić nasze ciało i zamieszkać z Panem.
Dlatego też zabiegamy gorliwie, żeby się Jemu podobać, czy to mieszkając z Nim, czy też z daleka od Niego.
Wszyscy bowiem musimy stawić się przed trybunałem Chrystusa, aby każdy odebrał to, co będąc w ciele zdziałał - dobro lub zło.
Wiedząc zatem, co to jest bojaźń Pana, przekonujemy ludzi. Dla Boga zaś wszystko w nas jest jawne. Mam zresztą nadzieję, że i dla waszych sumień wszystko w nas jest jawne.
Nie polecamy wam ponownie siebie samych, lecz dajemy wam sposobność do chlubienia się nami, abyście mieli co odpowiedzieć chlubiącym się tym, co zewnętrzne, a nie tym, co w sercu.
Jeśli zaś odchodzimy od zmysłów - to dla Boga, jeżeli przytomni jesteśmy - to dla was.
Miłość Chrystusa bowiem przynagla nas, którzy dokładnie zdajemy sobie sprawę z tego, że skoro Jeden umarł za wszystkich, to wszyscy umarli.
A właśnie za wszystkich umarł, aby ci, co żyją, nie żyli już dłużej dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał.
Tak więc odtąd nie znamy już nikogo według ciała. Jeśli zaś nawet według ciała poznaliśmy Chrystusa, to odtąd już tak nie poznajemy.
Dlatego jeśli ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, przeminęło, a nastało nowe.
Wszystko to zaś od Boga, który przez Chrystusa pojednał nas z sobą i zlecił nam służbę pojednania.
W Chrystusie bowiem Bóg pojednał świat z sobą, nie poczytując ludziom ich grzechów, a nam powierzył głoszenie pojednania.
Jesteśmy więc posłani w imię Chrystusa. Sam Bóg niejako zachęca przez nas. W imię Chrystusa prosimy: Dajcie się pojednać z Bogiem!
On to dla nas Tego, który nie znał grzechu, uczynił grzechem, abyśmy w Nim stali się sprawiedliwością Bożą.
Jako współpracownicy Boga prosimy więc was, abyście nie przyjmowali na próżno łaski Bożej .
Mówi bowiem Pismo: W czasie pomyślnym wysłuchałem ciebie i w dniu zbawienia przyszedłem ci z pomocą. Oto teraz czas bardzo pomyślny, oto teraz dzień zbawienia.
Nie dajemy nikomu żadnego powodu do zgorszenia, aby służba nie została zhańbiona,
ale we wszystkim okazujemy się sługami Boga: we wszelkiej cierpliwości, w uciskach, w przeciwnościach, w utrapieniach,
w chłostach, w więzieniach, podczas rozruchów, w trudach, w nocnych czuwaniach, w głodzie,
w czystości, w wiedzy, w wielkoduszności i w dobroci, w Duchu Świętym, w szczerej miłości,
w głoszeniu prawdy i w mocy Bożej ; przez oręż sprawiedliwości, ten z prawej i lewej strony,
przez chwałę i pohańbienie, przez złą i dobrą sławę; jakby oszuści, a przecież prawdomówni,
jakby nieznani, a przecież dobrze znani, jakby umierający, a oto żyjemy, jakby karceni, lecz nie uśmiercani,
jakby smutni, lecz zawsze radośni, jakby ubodzy, a jednak ubogacający wielu, jakby ci, którzy nic nie mają, a posiadają wszystko.
Usta nasze otworzyły się dla was, Koryntianie, rozszerzyło się nasze serce.
Nie brak wam miejsca w nas, lecz w waszych sercach jest ciasno.
Odpłacając się jednak tą samą monetą, jak do dzieci mówię, otwórzcie się i wy.
Nie wprzęgajcie się w jedno jarzmo z niewierzącymi. Co bowiem łączy sprawiedliwość i bezprawie? Lub jaka wspólnota między światłem a ciemnością?
Jaka też harmonia między Chrystusem a Beliarem lub, co ma wspólnego wierzący z niewierzącym?
Jakie wreszcie może być porozumienie między świątynią Boga a bożkami? My bowiem jesteśmy świątynią Boga żyjącego, zgodnie z tym, co Bóg powiedział: Zamieszkam w nich i wśród nich będę się przechadzał, i będę ich Bogiem, a oni będą Moim ludem.
Dlatego wyjdźcie spośród nich i odłączcie się, mówi Pan, i nie dotykajcie tego, co nieczyste, a Ja was przyjmę
i będę dla was Ojcem, a wy będziecie Moimi synami i córkami - mówi Pan Wszechmogący.
Jeśli więc mamy, najmilsi, takie obietnice, oczyśćmy się z wszelkiej nieczystości ciała i ducha, dopełniając uświęcenia w bojaźni Bożej.
Zróbcie nam miejsce w swoich sercach! Nikogo nie skrzywdziliśmy, nikogo nie doprowadziliśmy do ruiny, nikogo nie oszukaliśmy.
Nie mówię tego, aby potępiać. Powiedziałem przecież, że jesteście z nami w naszych sercach na śmierć i życie.
Darzę was wielkim zaufaniem i bardzo się wami chlubię. Zostałem w pełni pokrzepiony, obfituję w radość w każdym naszym ucisku.
Kiedy bowiem przybyliśmy do Macedonii, nasze ciało nie doznało żadnej ulgi, lecz zewsząd byliśmy dręczeni: na zewnątrz walki, wewnątrz obawy.
Lecz Ten, który pokrzepia uciśnionych, Bóg, podniósł nas na duchu przez przybycie Tytusa.
Nie tylko zresztą przez jego przybycie, ale i przez pokrzepienie, jakim został on wśród was pokrzepiony. Opowiadał nam o waszej tęsknocie, o waszym żalu, o waszej gorliwości względem mnie, tak że ucieszyłem się jeszcze bardziej.
Chociaż więc zasmuciłem was listem, nie żałuję. A nawet gdybym żałował - widzę bowiem, że tamten list być może na jakiś czas was zasmucił -
to teraz się cieszę. Nie dlatego, że zostaliście zasmuceni, ale dlatego, że zostaliście zasmuceni ku nawróceniu. Zostaliście przecież zasmuceni zgodnie z wolą Boga, tak że nie doznaliście od nas żadnej krzywdy.
Ten bowiem zgodny z wolą Boga smutek owocuje nawróceniem ku zbawieniu, i tego się nie żałuje. Smutek zaś tego świata powoduje śmierć.
To zgodne przecież z wolą Boga zasmucenie jakąż spowodowało wśród was gorliwość, jaką obronę, jakie oburzenie, jaką bojaźń, jaką tęsknotę, jaki zapał i jaką potrzebę wymierzenia kary! Pod każdym względem okazaliście się w tej sprawie nienaganni.
Jeśli więc napisałem do was, to nie z powodu tego, który uczynił niesprawiedliwość, ani nie z powodu tego, który doznał niesprawiedliwości, lecz aby uwidoczniło się wasze zatroskanie o nas przed wami i przed Bogiem.
I właśnie dlatego zostaliśmy pokrzepieni. A oprócz naszego pokrzepienia o wiele bardziej ucieszyliśmy się z powodu radości Tytusa, którego wszyscy podnieśliście na duchu.
Jeśli więc chlubiłem się wami przed nim, nie doznałem zawstydzenia, ale tak, jak powiedzieliśmy wam wszystko zgodnie z prawdą, tak też okazało się prawdziwe nasze chlubienie się przed Tytusem.
Jego serce zaś jeszcze bardziej skłania się do was, gdy wspomina posłuszeństwo was wszystkich, jak to przyjęliście go z bojaźnią i drżeniem.
Cieszę się, że we wszystkim mogę wam ufać.
Ukazujemy wam także, bracia, łaskę Boga, którą otrzymały Kościoły Macedonii.
W ciężkiej próbie ucisku ich ogromna radość i skrajne ubóstwo zaobfitowały bogactwem ich hojności,
według możliwości - zaświadczam - a nawet ponad możliwości, dobrowolnie,
z wielkim naciskiem, prosząc nas o łaskę współuczestniczenia w służbie na rzecz świętych.
I nie tylko tak, jak mogliśmy się spodziewać, lecz z woli Boga same siebie ofiarowały najpierw Panu, a następnie nam.
Dlatego poprosiliśmy Tytusa, żeby tak jak rozpoczął, tak i doprowadził do końca to dzieło łaski wśród was.
A jak obfitujecie we wszystko: w wiarę, w mowę, w wiedzę, we wszelką gorliwość i w naszą miłość do was, tak też i w tę łaskę obfitujcie.
Nie mówię tego w formie rozkazu, lecz aby poprzez gorliwość innych wypróbować waszą miłość.
Znacie przecież łaskę naszego Pana Jezusa Chrystusa: dla was stał się ubogim, będąc bogaty, abyście się ubogacili Jego ubóstwem.
Udzielam jedynie rady w tej sprawie, gdyż jest to pożyteczne dla was, którzy od roku zaczęliście nie tylko to robić, ale i chcieć.
Teraz więc doprowadźcie to dzieło do końca, aby jaki był zapał w chęciach, takie też było wypełnienie, stosownie do waszych możliwości.
Jeśli bowiem istnieje zapał, jest dobrze przyjmowany, gdy odpowiada temu, co się ma, a nie temu, czego się nie ma.
Nie o to bowiem chodzi, żeby innym ulżyć, a was przytłoczyć, lecz o równość.
Niech więc wasze bogactwo przyjdzie teraz, w tym czasie z pomocą ich niedostatkom, żeby także ich bogactwo było pomocą w waszych niedostatkach, aby nastała taka równość,
jak napisano: Nie miał za wiele ten, kto miał dużo. Nie miał za mało ten, kto miał niewiele.
Bogu zaś niech będą dzięki za to, że wszczepił tę troskę o was w serce Tytusa,
tak że przyjął tę zachętę, a będąc jeszcze bardziej gorliwy, dobrowolnie wybrał się do was.
Posłaliśmy z nim brata, którego sława w głoszeniu Ewangelii jest znana we wszystkich Kościołach.
Co więcej, przez Kościoły został on mianowany naszym towarzyszem podróży w tym dziele łaski, którym się zajmujemy ku chwale samego Pana i z naszego własnego pragnienia,
unikając tego, by ktoś mógł nam czynić zarzuty z powodu obfitych darów, które zostały przez nas zebrane.
Troszczymy się bowiem o to, co dobre nie tylko w oczach Pana, lecz także w oczach ludzi.
Posłaliśmy więc z nim naszego brata, którego gorliwość wypróbowaliśmy wielokrotnie i w różnych okolicznościach, a który teraz okazuje się jeszcze bardziej gorliwy z powodu wielkiego zaufania, jakie ma do was.
Jeśli chodzi o Tytusa, to jest on moim towarzyszem i współpracownikiem wśród was, a jeśli chodzi o naszych braci, to są wysłannikami Kościołów i chwałą Chrystusa.
Potwierdźcie więc im wobec Kościołów waszą miłość i to, że słusznie się wami chlubimy.
Nie ma właściwie potrzeby, abym wam pisał o służbie na rzecz świętych.
Znam bowiem waszą gotowość i z jej powodu chlubię się wami wobec Macedończyków, gdyż Achaja jest już przygotowana od roku i wasz zapał stał się pobudką dla wielu.
Posłałem natomiast braci, aby nasza chluba z was nie okazała się pod tym względem próżna, abyście, jak mówiłem, byli przygotowani
i abyśmy, jeśli przyszliby razem ze mną Macedończycy i stwierdzili, że nie jesteście przygotowani, przypadkiem nie zostali zawstydzeni, nie mówiąc już o was, z powodu takiego stanu rzeczy.
Uważałem więc za konieczne poprosić braci, aby wcześniej do was przybyli i przygotowali hojny dar, jaki nam już przedtem obiecaliście, aby to, co przygotowane, okazało się hojnością, a nie skąpstwem.
Tak zaś, kto skąpo sieje, skąpo też będzie zbierał, a kto hojnie sieje, hojnie też będzie zbierał.
Każdy niech tak postąpi, jak w sercu zdecydował, bez żalu i nie pod przymusem, radosnego dawcę bowiem miłuje Bóg.
Bóg natomiast ma moc dać wam obficie wszelką łaskę, abyście, mając zawsze wszystkiego pod dostatkiem, obfitowali we wszelkie dobre dzieła,
jak jest napisane: Rozrzucił, dał ubogim, Jego sprawiedliwość trwa na wieki.
Ten zaś, który dostarcza nasienie siewcy, dostarczy i chleba na pokarm, i wasze ziarno rozmnoży, i zwiększy plon waszej sprawiedliwości.
We wszystkim ubogacani, bądźcie pełni wszelkiej hojności, która sprawia, że z naszego powodu dziękuje się Bogu.
Istotnie służba w tej świętej sprawie nie tylko zaradza niedostatkom świętych, lecz obfituje także przez liczne dziękczynienia składane Bogu.
Dzięki próbie, jaką stanowi ta służba, wielbią Boga z powodu waszego posłuszeństwa w wyznawaniu Ewangelii Chrystusa oraz hojności daru względem nich i względem wszystkich.
A w swych modlitwach za was dają wyraz przywiązaniu do was z powodu przeogromnej łaski Bożej, którą otrzymaliście.
Bogu niech będą dzięki za Jego nieoceniony dar.
Ja sam zaś, Paweł, zaklinam was przez łagodność i życzliwość Chrystusa, ja, który wówczas, gdy jestem obecny między wami, jestem uznawany za pokornego, gdy natomiast jestem nieobecny, za zbyt zuchwałego w stosunku do was.
Proszę więc, żebym nie musiał, gdy przybędę, okazać się zbyt zuchwały przez tę pewność siebie, na którą, jak sądzę, odważyłem się względem tych, którzy uważają, że postępujemy według ciała.
Żyjemy wprawdzie w ciele, jednak nie walczymy według ciała,
bo oręż naszej walki nie jest z ciała, lecz z mocy Boga, dla burzenia warownych twierdz. Obalamy rozumowania
i każdą wyniosłość, która powstaje przeciwko poznaniu Boga, i wszelki umysł zniewalamy do posłuszeństwa Chrystusowi.
Jesteśmy też gotowi, aby ukarać każde nieposłuszeństwo, dopóki wasze posłuszeństwo nie okaże się całkowite.
Zauważcie to, co oczywiste. Jeśli ktoś jest przekonany, że sam należy do Chrystusa, to niech sobie też pomyśli, że podobnie jak on, tak i my należymy do Chrystusa.
Gdybym bowiem jeszcze bardziej się chlubił z naszej władzy, którą Pan dał ku waszemu zbudowaniu, a nie ku zagładzie, nie doznam wstydu,
aby się nie wydawało, że tylko straszę was listami.
Mówi się przecież: Listy są surowe i mocne, lecz gdy się zjawia osobiście, jest słaby, a jego słowo jest lekceważone.
Kto tak sądzi, niech sobie weźmie pod uwagę, że jakimi, będąc nieobecni, jesteśmy w słowach naszych listów, takimi też będziemy w czynie, gdy przybędziemy.
Nie odważamy się bowiem zaliczać siebie czy też porównywać do tych, którzy zachwalają samych siebie. Faktycznie postępują bezmyślnie, mierząc i porównując samych siebie własną miarą.
My natomiast nie będziemy się chlubić ponad miarę, lecz tylko według miary tej granicy, którą Bóg wymierzył nam taką miarą, żeby sięgała aż do was.
Nie przekraczamy bowiem nadmiernie samych siebie, jakbyśmy do was jeszcze nie dotarli, gdyż przybyliśmy aż do was z Ewangelią Chrystusa.
Nie przechwalamy się ponad miarę trudami innych, lecz mamy nadzieję, że wraz ze wzrostem waszej wiary my również obficie wśród was wzrośniemy w wyznaczonych nam granicach,
żeby głosić Ewangelię poza waszymi granicami, aby na cudzym obszarze nie chlubić się tym, co gotowe.
Kto zaś się chlubi, niech się chlubi w Panu .
Nie ten bowiem, kto poleca sam siebie, jest wypróbowany, lecz ten, kogo Pan poleca.
O, gdybyście mogli znieść trochę mojego szaleństwa! Ależ tak, wy już mnie znosicie.
Jestem bowiem zazdrosny o was Bożą zazdrością. Obiecałem przecież poślubić was jednemu mężowi, aby jako czystą dziewicę postawić przed Chrystusem.
Lękam się jednak, żeby, tak jak w swojej przebiegłości wąż zwiódł Ewę, tak i wasze umysły nie zostały przypadkiem odwiedzione od prostoty i czystości wobec Chrystusa.
Jeśli bowiem jakiś przybysz głosi wam innego Jezusa, którego nie głosiliśmy, czy też gdy przyjmujecie innego ducha, którego nie otrzymaliście, albo Ewangelię inną od tej, którą przyjęliście, spokojnie to znosicie.
Jestem zaś przekonany, że niczego mi nie brakuje w porównaniu z wielkimi apostołami.
Jeśli nawet nie jestem wprawny w słowie, to jednak nie brak mi wiedzy, jak to zresztą okazaliśmy wam we wszystkim i pod każdym względem.
Czy popełniłem grzech, uniżając samego siebie, abyście wy zostali wywyższeni, bo za darmo głosiłem wam Ewangelię Boga?
Inne Kościoły ogołociłem, pobierając zapłatę, aby wśród was pełnić służbę.
A gdy byłem u was i znalazłem się w potrzebie, nikomu nie byłem ciężarem. To bowiem, czego mi brakowało, uzupełnili bracia, którzy przybyli z Macedonii. Na wszelkie sposoby wystrzegałem się i nadal będę się wystrzegał, żeby nie być dla was ciężarem.
Na prawdę Chrystusa, która jest we mnie - nikt nie pozbawi mnie tej chwały na terenach Achai!
Dlaczego? Czy dlatego, że was nie kocham? Bóg to wie.
Co zaś czynię, nadal będę czynił, żeby pozbawić okazji tych, którzy jej szukają, aby w tym, czym się chlubią, zostali uznani za takich, jak i my.
Tacy ludzie bowiem to fałszywi apostołowie, podstępni działacze, przebrani za apostołów Chrystusa.
I nie powinno to dziwić, ponieważ sam szatan przybiera postać anioła światłości.
Nic więc wielkiego, jeśli i jego słudzy przybierają postać sług sprawiedliwości. Koniec ich jednak będzie odpowiedni do ich czynów.
Powtarzam: Niech nikt nie uważa mnie za szaleńca. Gdyby jednak miało być inaczej, to przyjmijcie mnie nawet jako szaleńca, abym i ja mógł się trochę pochlubić.
Co mówię, nie według Pana mówię, lecz jakby w szaleństwie, w tym przekonaniu, że jest się czym chlubić.
Skoro wielu chlubi się według ciała, ja także będę się chlubił.
Chętnie przecież znosicie szaleńców, będąc mądrymi.
Znosicie bowiem, gdy ktoś was bierze w niewolę, gdy ktoś was objada, gdy wykorzystuje, gdy was traktuje z góry, gdy was bije po twarzy.
Ze wstydem przyznaję, iż wygląda na to, że okazaliśmy się słabi. W czym natomiast ktoś zdobywa się na odwagę - mówię jak szalony - ja także się odważam.
Są Hebrajczykami? Ja także. Są Izraelitami? Ja także. Są potomstwem Abrahama? Ja także.
Są sługami Chrystusa? Mówię jak szalony: Ja jeszcze bardziej! Daleko bardziej przez trudy, daleko bardziej przez więzienia, ponad jakąkolwiek miarę przez chłosty, przez wielokrotne niebezpieczeństwo śmierci.
Od Żydów pięciokrotnie otrzymałem czterdzieści razów bez jednego.
Trzy razy sieczono mnie rózgami, raz kamienowano, trzykrotnie byłem rozbitkiem, całą dobę spędziłem na głębokim morzu.
Byłem w licznych podróżach, w niebezpieczeństwach na rzekach, w niebezpieczeństwach od zbójców, w niebezpieczeństwach od własnego narodu, w niebezpieczeństwach od pogan, w niebezpieczeństwach w mieście, w niebezpieczeństwach na pustyni, w niebezpieczeństwach na morzu, w niebezpieczeństwach od fałszywych braci;
w pracy i trudzie, w częstych czuwaniach, w głodzie i pragnieniu, w licznych postach, w zimnie i nagości,
a oprócz tego wszystkiego w mojej codziennej udręce z powodu troski o wszystkie Kościoły.
Ktoś jest słaby, a ja się nie czuję słaby? Ktoś doznaje zgorszenia, a ja nie płonę?
Skoro trzeba się chlubić, będę się chlubił z moich słabości.
Bóg i Ojciec Pana Jezusa, Ten, który jest błogosławiony na wieki, wie, że nie kłamię.
W Damaszku namiestnik króla Aretasa pilnował miasta Damasceńczyków, żeby mnie pojmać,
ale w koszu spuszczono mnie przez okno poza mur i wymknąłem się z jego rąk.
Trzeba się chlubić, chociaż niczemu to nie służy. Przejdę więc do widzeń i objawień Pańskich.
Znam człowieka w Chrystusie, który przed czternastu laty, czy w ciele - nie wiem, czy poza ciałem - nie wiem, Bóg to wie, został porwany aż do trzeciego nieba.
I znam takiego człowieka, czy w ciele, czy poza ciałem - nie wiem, Bóg to wie,
który został porwany do raju i usłyszał niewyrażalne słowa, jakich nie godzi się człowiekowi wypowiadać.
Takim będę się chlubił, a samym sobą nie będę się chlubił, chyba że moimi słabościami.
Gdybym zresztą chciał się chlubić, nie byłbym szaleńcem, gdyż powiedziałbym prawdę. Powstrzymuję się jednak, aby nikt nie przypisywał mi nic ponad to, co we mnie widzi lub co ode mnie słyszy,
szczególnie z powodu nadzwyczajnych objawień. Po to, abym nie wynosił się zbytnio, został mi dany cierń dla ciała, wysłannik szatana, żeby mnie policzkował, abym się zbytnio nie wynosił.
Trzykrotnie prosiłem Pana, aby go oddalił ode mnie,
lecz powiedział mi: Wystarczy ci Mojej łaski. Moc bowiem osiąga swój cel w słabości. Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusa.
Dlatego upodobałem sobie słabości, obelgi, niedostatki, prześladowania i uciski z powodu Chrystusa, bo gdy niedomagam, wtedy jestem mocny.
Stałem się szaleńcem! Wy mnie do tego zmusiliście, a przecież przez was powinienem być polecany. Niczego bowiem mi nie brakuje w porównaniu z wielkimi apostołami, jeśli nawet jestem niczym.
To, co rzeczywiście charakteryzuje apostoła, dokonało się wśród was z wielką wytrwałością zarówno przez znaki, jak też cuda i przejawy mocy.
Pod jakim więc względem, z wyjątkiem tego, że ja sam nie byłem wam ciężarem, zostaliście potraktowani gorzej niż pozostałe Kościoły? Wybaczcie mi tego rodzaju krzywdę.
Oto jestem gotów po raz trzeci do was przybyć i nie będę wam ciężarem. Nie szukam bowiem tego, co wasze, ale was samych, ponieważ nie dzieci rodzicom powinny gromadzić skarby, lecz rodzice dzieciom.
Jeśli zaś o mnie chodzi, to bardzo chętnie poniosę wydatki i nawet siebie samego całkowicie wydam za wasze dusze. Czy więc tak bardzo was miłując, miałbym być mniej miłowany?
Zresztą niech będzie i tak: ja nie byłem dla was ciężarem, lecz będąc przebiegły, podszedłem was podstępem.
Czy oszukałem was przez kogoś spośród tych, których do was posłałem?
Prosiłem Tytusa i wysłałem z nim brata. Czy Tytus was oszukał? Czy nie postępowaliśmy w tym samym duchu? Czy nie chodziliśmy tymi samymi śladami?
Od dawna uważacie, że się przed wami usprawiedliwiamy. Przemawiamy wobec Boga w Chrystusie, a wszystko, umiłowani, ku waszemu zbudowaniu.
Lękam się bowiem, abym przypadkiem, gdy przyjdę, nie znalazł was takimi, jakimi nie chciałbym was znaleźć i abyście wy nie znaleźli mnie takim, jakiego nie chcielibyście; żeby przypadkiem nie było kłótni, zazdrości, rozdrażnień, intryg, obmów, szemrań, wynoszenia się, niepokojów;
aby mój Bóg, gdy znowu przyjdę, nie upokorzył mnie wobec was, tak że musiałbym opłakiwać wielu spośród tych, którzy popełniali grzechy, a nie nawrócili się z nieczystości, rozpusty i rozwiązłości, których się dopuścili.
Oto teraz wyruszam do was po raz trzeci. Na zeznaniu dwóch lub trzech świadków oprze się cała sprawa.
Jako obecny za drugim razem, a nieobecny teraz, ostrzegałem i ostrzegam tych, którzy wcześniej grzeszyli i wszystkich innych, że jeśli znowu przyjdę, nie będę oszczędzał nikogo,
Wystawiacie przecież na próbę Chrystusa, który przeze mnie przemawia, a który nie jest słaby względem was, lecz pełen mocy wśród was.
Chociaż został ukrzyżowany na skutek słabości, żyje jednak dzięki mocy Boga. Podobnie i my jesteśmy słabi w Nim, ale dla was będziemy żyć z Nim dzięki mocy Boga.
Sami siebie poddawajcie próbie, czy trwacie w wierze. Samych siebie doświadczajcie. Czy nie wiecie o sobie, że Jezus Chrystus jest w was? Chyba, że nie wytrzymaliście próby.
Mam zaś nadzieję, iż uznajecie, że my wytrzymaliśmy próbę.
Prosimy Boga, abyście nie czynili nic złego nie po to, abyśmy sami okazali się wypróbowani, lecz żebyście wy czynili to, co dobre, nawet jeśli my sami mielibyśmy wyglądać jak ci, którzy nie wytrzymali próby.
Nie przeciwko prawdzie bowiem możemy coś czynić, ale dla prawdy.
Cieszymy się więc, gdy my jesteśmy słabi, wy zaś mocni. O to też się modlimy, o wasze udoskonalenie.
Dlatego, będąc nieobecny, piszę o tych sprawach, abym, będąc obecny, nie musiał uciekać się do surowości, według władzy, którą Pan dał mi dla budowania, a nie dla niszczenia.
Kończąc proszę, bracia, radujcie się, dążcie do doskonałości, pokrzepiajcie się na duchu, bądźcie jednej myśli, zachowujcie pokój, a Bóg miłości i pokoju będzie z wami.
Pozdrówcie się nawzajem świętym pocałunkiem. Pozdrawiają was wszyscy święci .
Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i wspólnota Ducha Świętego niech będą z wami wszystkimi.
- - -
Paweł, apostoł, ustanowiony nie przez ludzi ani za pośrednictwem człowieka, lecz przez Jezusa Chrystusa i Boga Ojca, który wskrzesił Go z martwych,
oraz wszyscy bracia, którzy są ze mną, do Kościołów Galacji:
Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca i Pana Jezusa Chrystusa,
który wydał samego siebie za nasze grzechy, aby wyzwolić nas od obecnego złego świata, zgodnie z wolą naszego Boga i Ojca.
Jemu chwała na wieki wieków. Amen.
Dziwię się, że tak szybko przechodzicie od Tego, który was powołał łaską Chrystusa, do innej ewangelii.
Nie ma jednak innej. Są tylko tacy, którzy sieją zamęt wśród was i chcą sfałszować Ewangelię Chrystusa.
Ale jeślibyśmy nawet my, lub anioł z nieba głosił wam dobrą nowinę inną od tej, którą wam głosiliśmy, niech będzie przeklęty.
Jak już powiedzieliśmy, tak i teraz znowu mówię: Gdyby ktoś głosił wam dobrą nowinę inną od tej, którą przyjęliście, niech będzie przeklęty.
Czy teraz bowiem chcę pozyskać ludzi, czy Boga? Czy staram się przypodobać ludziom? Jeśli jeszcze chciałbym się przypodobać ludziom, nie byłbym sługą Chrystusa.
Oświadczam wam, bracia, że Ewangelia, którą głosiłem, nie jest dziełem człowieka.
Nie otrzymałem jej też od człowieka ani się jej nie nauczyłem, lecz została mi przekazana przez objawienie Jezusa Chrystusa.
Słyszeliście przecież o moim postępowaniu, gdy jeszcze wyznawałem judaizm, że z zaciekłością prześladowałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć.
Wybijałem się w judaizmie ponad wielu rówieśników z mojego narodu i w większym stopniu byłem zagorzałym wyznawcą ojczystych tradycji.
A kiedy Bóg, który przeznaczył mnie od urodzenia i powołał swoją łaską, zechciał
objawić mi swojego Syna, abym wśród pogan głosił Dobrą Nowinę o Nim, wtedy nie radziłem się ludzi,
ani nie wstąpiłem do Jerozolimy, do wcześniej niż ja powołanych apostołów, lecz udałem się do Arabii i ponownie wróciłem do Damaszku.
Następnie po trzech latach wstąpiłem do Jerozolimy, aby zapoznać się z Kefasem. Zatrzymałem się u niego piętnaście dni.
Żadnego innego z apostołów nie widziałem, poza Jakubem, bratem Pana.
Bóg mi świadkiem, że w tym, co wam piszę, nie kłamię.
Potem przybyłem w okolice Syrii i Cylicji.
Kościołom Judei, które są w Chrystusie, nie byłem osobiście znany.
Słyszały one tylko, jak mówiono: Dawny nasz prześladowca głosi teraz jako Dobrą Nowinę wiarę, którą wcześniej niszczył.
I wielbili Boga z mojego powodu.
Następnie po czternastu latach ponownie wstąpiłem z Barnabą do Jerozolimy. Zabrałem z sobą także Tytusa.
Przybyłem tu zgodnie z objawieniem i przedstawiłem wszystkim Ewangelię, którą głoszę wśród pogan - na osobności zaś tym, którzy cieszą się uznaniem - aby nie okazało się przypadkiem, że biegnę lub biegłem na próżno.
Lecz nawet Tytusa, mojego współtowarzysza, który jest Grekiem, nie zmuszono do obrzezania,
pomimo potajemnie wprowadzonych fałszywych braci, którzy wkradli się, by szpiegować naszą wolność, jaką mamy w Chrystusie Jezusie, żeby nas zniewolić.
Lecz ani przez chwilę nie daliśmy się im podporządkować, aby pozostała u was prawda Ewangelii.
Ci zaś, którzy cieszą się uznaniem - nie interesuje mnie, jacy byli wcześniej. Bóg nie patrzy na osobę - ci przecież, którzy cieszą się uznaniem, nic dodatkowego mi nie zlecili.
Wręcz przeciwnie, gdy dostrzegli, że powierzono mi Ewangelię dla nieobrzezanych, podobnie jak Piotrowi dla obrzezanych -
Ten bowiem, który działał w Piotrze, aby był apostołem obrzezanych, działał także we mnie, żebym był apostołem pogan -
i gdy dowiedzieli się o łasce, jaka została mi dana, Jakub, Kefas i Jan, uznawani za filary, podali rękę mnie i Barnabie na znak wspólnoty, abyśmy my poszli do pogan, oni zaś do obrzezanych.
Tylko o ubogich mieliśmy pamiętać, co też gorliwie starałem się czynić.
Kiedy jednak Kefas przybył do Antiochii, otwarcie mu się przeciwstawiłem, gdyż był winny.
Zanim bowiem pojawili się niektórzy z otoczenia Jakuba, spożywał posiłki razem z poganami. Gdy zaś przybyli, wycofał się i zaczął się izolować, obawiając się obrzezanych.
Również pozostali Żydzi zaczęli tak obłudnie postępować. Z tego powodu i Barnaba dał się zwieść ich obłudą.
Kiedy więc spostrzegłem, że nie postępują według prawdy Ewangelii, wobec wszystkich powiedziałem Kefasowi: Jeżeli ty, będąc Żydem, żyjesz zgodnie z obyczajami pogan, a nie Żydów, dlaczego zmuszasz pogan, aby żyli zgodnie z judaizmem?
My jesteśmy Żydami z urodzenia, a nie grzesznymi poganami.
Wiemy jednak, że człowiek nie dostępuje usprawiedliwienia z uczynków Prawa, lecz przez wiarę w Jezusa Chrystusa. My uwierzyliśmy w Chrystusa Jezusa, aby osiągnąć usprawiedliwienie z wiary w Chrystusa, a nie z uczynków Prawa, ponieważ żaden człowiek nie osiągnie usprawiedliwienia z uczynków Prawa.
Jeżeli zaś szukaliśmy usprawiedliwienia w Chrystusie, a tak jak innych poczytuje się nas za grzeszników, to czy Chrystus miałby być sługą grzechu? To niemożliwe!
Jeśli bowiem na nowo buduję to, co zburzyłem, okazuję się przestępcą.
Ja przecież dzięki Prawu umarłem dla Prawa, abym żył dla Boga. Z Chrystusem zostałem przybity do krzyża.
I już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. To zaś, co teraz przeżywam w ciele, przeżywam w wierze w Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał za mnie samego siebie.
Nie odrzucam łaski Boga. Jeśli bowiem usprawiedliwienie jest dzięki Prawu, to Chrystus umarł na próżno.
O nierozumni Galaci, kto was omamił, was, wobec których został ukazany Jezus Chrystus ukrzyżowany?
Jednego tylko chcę się od was dowiedzieć: Czy otrzymaliście Ducha z uczynków Prawa, czy też z posłuszeństwa wierze?
Tak nierozumni jesteście? Rozpoczęliście Duchem, a teraz chcecie kończyć ciałem?
Tak wiele doświadczyliście na próżno? Jeśli rzeczywiście na próżno.
Czy więc Ten, który udziela wam Ducha i dokonuje cudów pośród was, czyni to ze względu na uczynki Prawa, czy ze względu na posłuszeństwo w wierze?
Tak też Abraham uwierzył Bogu i zostało mu to policzone jako sprawiedliwość.
Zrozumcie więc, że synami Abrahama są ci, którzy polegają na wierze.
Pismo zaś przewidując, że Bóg usprawiedliwi pogan z wiary, dało Abrahamowi tę radosną nowinę: W tobie będą błogosławione wszystkie narody.
Tak też ci, którzy polegają na wierze, są błogosławieni z wierzącym Abrahamem.
Wszyscy natomiast, którzy polegają na uczynkach Prawa, są przeklęci. Jest bowiem napisane: Przeklęty każdy, kto nie zachowuje wszystkich przepisów, jak nakazuje Księga Prawa.
To, że nikt w Prawie nie doznaje usprawiedliwienia u Boga jest oczywiste, gdyż sprawiedliwy z wiary będzie żył.
Prawo zaś nie pochodzi z wiary, lecz ten, kto wypełnił jego przepisy, przez nie będzie żył.
Chrystus wykupił nas od przekleństwa Prawa, gdyż stał się za nas przekleństwem, jak napisano: Przeklęty każdy, kto wisi na drzewie0,
aby błogosławieństwo Abrahama stało się w Chrystusie Jezusie udziałem pogan, abyśmy przez wiarę otrzymali obietnicę - Ducha.
Bracia, posłużę się przykładem. Nikt przecież nie odrzuca ani nie zmienia testamentu sporządzonego przez człowieka zgodnie z prawem.
Abrahamowi natomiast zostały dane obietnice, i jego potomkowi. Pismo nie mówi: Potomkom, jakby chodziło o wielu, lecz - jakby chodziło o jednego - I twemu potomkowi, a jest nim Chrystus.
To zaś mówię: Prawo, które powstało po czterystu trzydziestu latach, nie obala testamentu wcześniej ustanowionego przez Boga, aby unieważnić obietnicę.
Jeśli bowiem dziedzictwo jest z Prawa, to już nie z obietnicy. Tymczasem Bóg przez obietnicę okazał się łaskawy dla Abrahama.
Po co więc Prawo? Zostało ono dane ze względu na wykroczenia, aż do czasu przyjścia Potomka, którego dotyczy obietnica. Zostało ono dane przez aniołów, w rękę pośrednika.
Pośrednika zaś nie ma tam, gdzie chodzi o kogoś jednego, a Bóg jest jeden.
Czy więc Prawo jest przeciwko obietnicom Boga? To niemożliwe! Gdyby bowiem zostało dane Prawo, które może zapewnić życie, istotnie usprawiedliwienie byłoby z Prawa.
Ale Pismo wszystko poddało władzy grzechu, aby obietnica z wiary w Jezusa Chrystusa została dana wierzącym.
Przed przyjściem wiary byliśmy trzymani w więzach Prawa i zamknięci aż do mającej objawić się wiary.
Tak więc Prawo stało się naszym wychowawcą ku Chrystusowi, abyśmy z wiary zostali usprawiedliwieni.
Odkąd jednak wiara nadeszła, już nie jesteśmy poddani wychowawcy.
Wszyscy bowiem dzięki wierze w Chrystusa Jezusa jesteście synami Boga.
Wy przecież, którzy zostaliście zanurzeni w Chrystusa, przyoblekliście się w Chrystusa.
Nie ma już Żyda ani Greka, nie ma niewolnika ani wolnego, nie ma mężczyzny ani kobiety. Wszyscy bowiem stanowicie jedność w Chrystusie Jezusie.
Jeżeli zaś należycie do Chrystusa, to jesteście też potomstwem Abrahama i zgodnie z obietnicą - dziedzicami.
Powiem jeszcze, że jak długo dziedzic jest małoletni, niczym się nie różni od niewolnika, choć jest panem wszystkiego,
lecz jest poddany opiekunom i zarządcom, aż do czasu ustalonego przez ojca.
Tak też my, gdy byliśmy małoletni, byliśmy poddani w niewolę żywiołów tego świata.
Kiedy jednak nadeszła pełnia czasu, Bóg posłał swego Syna, który narodził się z niewiasty, narodził się pod Prawem,
żeby wykupić tych, którzy podlegali Prawu, abyśmy otrzymali przybrane synostwo.
A ponieważ jesteście synami, Bóg wysłał Ducha swego Syna do naszych serc, który woła: Abba, Ojcze!
Tak więc nie jesteś już niewolnikiem, lecz synem, a jeśli synem, to i dziedzicem z woli Boga.
Wtedy, kiedy nie znaliście Boga, służyliście tym, którzy z natury nie są bogami.
Teraz jednak, gdy poznaliście Boga, a raczej zostaliście poznani przez Niego, jak możecie ponownie wracać do bezsilnych i nędznych żywiołów, którym na nowo chcecie służyć?
Świętujecie dni; miesiące, pewne okresy i lata.
Lękam się o was, czy nie na próżno się dla was trudziłem.
Bracia, proszę was, bądźcie tacy jak ja, bo i ja stałem się taki jak wy. W niczym mnie nie skrzywdziliście.
Wiecie przecież, że zatrzymany przez chorobę głosiłem wam pierwszy raz Dobrą Nowinę,
i nie zlekceważyliście ani nie odrzuciliście waszego doświadczenia spowodowanego moją chorobą, ale przyjęliście mnie jak anioła Boga, jak Chrystusa Jezusa.
Gdzie więc podziało się wasze szczęście? Mogę wam zaświadczyć, że jeśli byłoby możliwe, to wyłupilibyście sobie oczy i dali je mnie.
Czyżbym się stał waszym wrogiem, mówiąc wam prawdę?
Nieszlachetnie zabiegają o was, bo chcą was odłączyć, abyście o nich zabiegali.
Dobrze jest natomiast szczerze doznawać życzliwości zawsze, a nie jedynie wtedy, gdy jestem pośród was obecny.
Moje dzieci, które znowu rodzę w bólach, aż Chrystus zostanie w was ukształtowany,
chciałbym być teraz u was i zmienić ton mojego głosu, gdyż martwię się o was.
Powiedzcie mi, wy, którzy chcecie być pod panowaniem Prawa, czy nie słyszycie, co mówi Prawo?
Napisano przecież, że Abraham miał dwóch synów: jednego z niewolnicą, a drugiego z wolną.
Ale syn niewolnicy przyszedł na świat według ludzkiej natury, syn zaś wolnej na podstawie obietnicy.
Ma to znaczenie przenośne. Te kobiety bowiem, to dwa przymierza. Jedno z góry Synaj, rodzące do niewoli - jest nim Hagar.
Hagar to góra Synaj w Arabii. Obecnie zaś odpowiada Jeruzalem, bo jest ono w niewoli ze swoimi dziećmi.
Natomiast górne Jeruzalem jest wolne i ono jest naszą matką.
Napisano bowiem: Raduj się, niepłodna, która nie rodziłaś, krzycz i wołaj, która nie rodziłaś w bólach, gdyż więcej dzieci ma kobieta samotna, niż ta, która jest zamężna .
Wy zaś, bracia, jak Izaak jesteście dziećmi obietnicy.
Ale właśnie jak kiedyś ten, który urodził się według ciała, prześladował tego zrodzonego według Ducha, tak jest i teraz.
Co jednak mówi Pismo? Wypędź niewolnicę i jej syna, gdyż syn niewolnicy nie będzie dziedziczył razem z synem wolnej.
Dlatego bracia, nie jesteśmy dziećmi niewolnicy, lecz wolnej.
Chrystus wyzwolił nas ku wolności. Trwajcie więc w niej i nie pozwólcie znowu nałożyć sobie jarzma niewoli.
Oto ja, Paweł, mówię wam, że jeśli się poddacie obrzezaniu, Chrystus do niczego wam się nie przyda.
Ponownie oświadczam każdemu człowiekowi, który się poddaje obrzezaniu, że jest on zobowiązany zachować całe Prawo.
Wy, którzy w Prawie szukacie usprawiedliwienia, zostaliście oddzieleni od Chrystusa, straciliście łaskę.
My natomiast, dzięki Duchowi, oczekujemy nadziei usprawiedliwienia z wiary.
W Chrystusie Jezusie bowiem nie ma znaczenia ani obrzezanie, ani jego brak, ale wiara, która działa przez miłość.
Biegliście pięknie! Kto wam przeszkodził w słuchaniu prawdy?
To przekonywanie nie pochodzi od Tego, który was powołuje.
Mała ilość zaczynu zakwasza całe ciasto.
Mam zaufanie do was w Panu, że nie będziecie innego zdania. Ten, kto sieje zamęt wśród was, poniesie karę, kimkolwiek by był.
Ja natomiast, bracia, jeśli nadal głoszę obrzezanie, to dlaczego jeszcze jestem prześladowany? Przecież jest zniweczone zgorszenie krzyża.
Oby uczynili siebie eunuchami ci, którzy was podburzają!
Wy natomiast, bracia, zostaliście powołani do wolności. Tylko nie traktujcie tej wolności jako sposobu do ulegania ciału, ale przez miłość służcie sobie nawzajem.
Całe bowiem Prawo wypełnia się w tym jednym nakazie: Będziesz miłował swego bliźniego, jak siebie samego.
A jeśli wy wzajemnie się gryziecie i pożeracie, uważajcie, abyście jeden drugiego nie zniszczyli.
Polecam więc: Postępujcie według ducha, a nie spełnicie pożądania ciała.
Ciało bowiem pożąda na przekór duchowi, duch natomiast przeciwko ciału. A tak są sobie przeciwne, że czynicie to, czego nie chcecie.
Jeśli jednak pozwalacie prowadzić się duchowa, nie jesteście pod panowaniem Prawa.
Znane są uczynki, jakie rodzą się z ciała. Są nimi: cudzołóstwo, nieczystość, wyuzdanie,
bałwochwalstwo, magia, nienawiść, spór, zawiść, gniew, intrygi, niezgoda, rozłamy,
zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne. O nich wam mówię, tak jak już wcześniej powiedziałem, że ci, którzy takie czyny popełniają, nie odziedziczą Królestwa Boga.
Owocem zaś Ducha jest miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność,
łagodność, opanowanie. Prawo nie jest przeciwko temu.
Ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali ciało wraz z namiętnościami i pożądliwościami.
Jeśli żyjemy według Ducha, według Ducha też postępujmy.
Nie bądźmy żądni pustej chwały, drażniąc się i zazdroszcząc sobie nawzajem.
Bracia, jeśliby kogoś przyłapano na jakimś przewinieniu, to wy, którzy otrzymaliście Ducha, w duchu łagodności doprowadźcie takiego do poprawy. Niech jednak każdy uważa, aby sam nie uległ pokusie.
Jedni drugich ciężary noście, i tak wypełnicie prawo Chrystusa.
Jeśli bowiem ktoś sądzi, że jest kimś, podczas gdy jest niczym, to okłamuje samego siebie.
Niech każdy bada własne postępowanie, a wtedy tylko w sobie samym będzie miał powód do chluby, a nie w kimś innym.
Każdy bowiem poniesie własny ciężar.
Ten, kto pobiera naukę, niech się dzieli wszystkimi dobrami z tym, który go naucza.
Nie dajcie się zwodzić, Bóg nie pozwala szydzić z siebie. Co bowiem człowiek posieje, to będzie zbierał.
Kto sieje w swoim ciele, jako plon z ciała zbierze zagładę. Kto zaś sieje w Duchu, z Ducha zbierze życie wieczne.
Nie ustawajmy w czynieniu dobra, zbierzemy bowiem plon we właściwym czasie, jeśli nie osłabniemy.
Dopóki więc mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim, a zwłaszcza najbliższym w wierze.
Zobaczcie, jak wielkimi literami napisałem do was moją ręką.
Wszyscy, którzy chcą się podobać przez ciało, zmuszają was do obrzezania, aby tylko nie być prześladowanymi z powodu krzyża Chrystusa.
Ci jednak, którzy poddają się obrzezaniu, sami nie zachowują Prawa, ale chcą was poddać obrzezaniu, aby się chwalić waszym ciałem.
Jeśli zaś chodzi o mnie, to obym się nie chlubił z innego powodu jak tylko z krzyża naszego Pana Jezusa Chrystusa, dzięki któremu świat został ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata.
Ani bowiem obrzezanie nic nie znaczy, ani nieobrzezanie, lecz tylko nowe stworzenie.
Na tych wszystkich, którzy będą postępować zgodnie z tą zasadą, i na Izraela Bożego, niech zstąpi pokój i miłosierdzie.
Odtąd niech już nikt nie sprawia mi przykrości! Ja bowiem na moim ciele noszę znamiona Jezusa.
Łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa niech będzie z waszym duchem, bracia. Amen.
Paweł, z woli Boga apostoł Chrystusa Jezusa, do świętych, którzy są w Efezie, do wiernych w Chrystusie Jezusie.
Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca i Pana Jezusa Chrystusa.
Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, który na wyżynach niebiańskich udzielił nam w Chrystusie pełni duchowych błogosławieństw.
W Nim przecież wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy stanęli przed Nim w miłości, święci i nieskazitelni.
Według postanowienia swojej woli przeznaczył nas, abyśmy przez Jezusa Chrystusa stali się Jego synami,
dla uwielbienia chwały Jego łaski, którą obdarzył nas w Umiłowanym.
W Nim mamy odkupienie przez Jego krew, uwolnienie od grzechów dzięki bogactwu Jego łaski.
Obficie ją na nas wylał w postaci wszelkiej mądrości i roztropności,
dając nam poznać tajemnicę swojej woli, według swego postanowienia, które w Nim zamierzał wypełnić,
dla osiągnięcia pełni czasów, aby Chrystus stał się na nowo Głową wszystkiego: tego, co jest w niebiosach, i tego, co jest w Nim na ziemi.
W Nim też zostaliśmy wybrani, przeznaczeni według postanowienia Tego, który wszystkim kieruje według swojej woli,
abyśmy istnieli dla uwielbienia Jego chwały, my, którzy od początku położyliśmy nadzieję w Chrystusie.
W Nim i wy, którzy usłyszeliście Słowo prawdy, Dobrą Nowinę waszego zbawienia, w Nim również, gdy uwierzyliście, zostaliście opieczętowani obiecanym Duchem Świętym.
On jest zadatkiem naszego dziedzictwa dla pozyskania odkupienia i uwielbienia Jego chwały.
Dlatego i ja, gdy usłyszałem o waszej wierze w Pana Jezusa i o miłości do wszystkich świętych,
nie przestaję dziękować za was i pamiętać o was w swoich modlitwach.
Niech Bóg naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, da wam Ducha mądrości i objawienia w poznawaniu Go,
pełne światła oczy serca, abyście wiedzieli, czym jest nadzieja, do jakiej was wezwał, czym jest bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych
i jak wspaniały jest ogrom Jego mocy względem nas, wierzących, według działania siły Jego potęgi.
Tą właśnie mocą działał w Chrystusie, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy w niebiosach,
ponad wszelką zwierzchnością, władzą, mocą i panowaniem, ponad wszelkim imieniem, wzywanym nie tylko w obecnym świecie, ale i w przyszłym.
Wszystko też poddał pod Jego stopy, a Jego ustanowił nade wszystko Głową Kościoła,
który jest Jego ciałem, pełnią Tego, który wszystko doskonale wypełnia.
Byliście umarli wskutek waszych występków i grzechów,
w których niegdyś żyliście, postępując według zasad tego świata, posłuszni władcy sił, które unoszą się w powietrzu, duchowi, który teraz działa w synach buntu.
Wśród nich i my wszyscy kiedyś ulegaliśmy pożądaniom naszego ciała, spełniając wolę ciała i umysłu, i z natury byliśmy dziećmi gniewu, podobnie jak wszyscy inni.
Bóg jednak, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swoją miłość, którą nas ukochał,
i to nas, którzy byliśmy umarli wskutek występków, z Chrystusem przywrócił także do życia. Łaską przecież jesteście zbawieni!
Razem z Nim też wskrzesił nas i posadził na wyżynach niebiańskich w Chrystusie Jezusie,
aby okazało się w czasach, które nadejdą, ogromne bogactwo Jego łaski przez Jego dobroć dla nas w Chrystusie Jezusie.
Łaską przecież jesteście zbawieni przez wiarę. Nie od was więc to pochodzi, lecz jest darem Boga.
Nie z powodu uczynków, aby się nikt nie chlubił.
Przez Niego bowiem zostaliśmy stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, które Bóg wcześniej przygotował, abyśmy w nich postępowali.
Dlatego pamiętajcie, że niegdyś wy, poganie według ciała - nazywani nieobrzezanymi przez tych, którzy nazywają siebie obrzezanymi, bo są na ciele obrzezani ręką ludzką -
byliście w tamtym czasie bez Chrystusa, wyobcowani ze społeczności Izraela i obcy względem obietnicy przymierzyć, nie mający ani nadziei, ani Boga na tym świecie.
Teraz zaś w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, znaleźliście się blisko przez krew Chrystusa.
On bowiem jest naszym pokojem. On, który w jedno połączył jednych i drugich, i zburzył w swoim ciele dzielący ich mur wrogości -
Prawo przykazań w postanowieniach, które uznał za bezużyteczne, aby z obu stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój,
i ponownie jednych i drugich pojednać z Bogiem w jednym ciele przez krzyż, w sobie samym zadając śmierć wrogości.
Swoim przyjściem ogłosił Dobrą Nowinę, pokój wam, którzy byliście daleko i tym, którzy byli blisko.
Przez Niego bowiem zarówno jedni, jak i drudzy możemy przybliżyć się do Ojca w jednym Duchu.
Już więc nie jesteście obcymi i przybyszami, lecz współobywatelami świętych i domownikami Boga.
Zostaliście wzniesieni na fundamencie apostołów i proroków, a kamieniem węgielnym jest Chrystus Jezus.
Wszelka budowla w Nim zespolona wznosi się jako świątynia święta w Panu.
W Nim i wy zostaliście włączeni we wspólne budowanie, by w Duchu stać się mieszkaniem Boga.
Dlatego ja, Paweł, więzień Chrystusa Jezusa, proszę za was, pogan.
Słyszeliście przecież o działaniu łaski Boga, udzielonej mi ze względu na was,
gdy w objawieniu zostało mi dane poznać tę tajemnicę, o której pokrótce wam napisałem.
Czytając, możecie się przekonać o tym, w jakim stopniu pojąłem tajemnicę Chrystusa.
Nie była ona tak znana synom ludzkim w poprzednich pokoleniach, jak teraz została objawiona świętym Jego apostołom i prorokom w Duchu.
Poganie mianowicie są współdziedzicami, członkami jednego Ciała i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię.
Jej też sługą stałem się według daru łaski Boga udzielonej mi zgodnie z działaniem Jego mocy.
Mnie, najmniejszemu ze wszystkich świętych, została dana ta łaska, abym poganom ogłosił Ewangelię o niezgłębionym bogactwie Chrystusa
i ukazał, na czym polega działanie tajemnicy ukrytej od wieków w Bogu, który stworzył wszystko,
aby różnorodna mądrość Boga stała się teraz jawna dzięki Kościołowi wobec zwierzchności i władz na wyżynach niebiańskich,
zgodnie z zamiarem podjętym przed wiekami w Chrystusie Jezusie, naszym Panu.
W Nim, dzięki Jego wierze, możemy bezpiecznie i ufnie przybliżyć się do Boga.
Dlatego proszę, abyście nie upadali na duchu z powodu utrapień, których doświadczam dla was, dla waszej chwały.
Dlatego padam na kolana przed Ojcem -
od którego każda ojczyzna w niebiosach i na ziemi bierze swoją nazwę -
żeby obdarzył was według bogactwa swojej chwały, aby przez Jego Ducha został umocniony wewnętrzny człowiek
i przez wiarę Chrystus zamieszkał w waszych sercach, abyście zostali zakorzenieni w miłości i zbudowani na jej fundamencie,
abyście byli w stanie pojąć wraz ze wszystkimi świętymi szerokość, długość, wysokość i głębokość,
i poznali tę przewyższającą wszelkie poznanie miłość Chrystusa, abyście zostali napełnieni całkowitą pełnią Boga.
Temu zaś, który mocą działającą w nas może uczynić więcej niż to, o co prosimy lub co zdołamy sobie wyobrazić,
Jemu chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie przez wszystkie pokolenia na wieki wieków. Amen.
Proszę więc was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, które otrzymaliście,
z całą pokorą i łagodnością, z cierpliwością, znosząc jedni drugich w miłości,
starając się zachować jedność ducha we wzajemnej więzi, jaką daje pokój.
Jedno jest Ciało i jeden Duch, jak też jedna jest nadzieja, do której zostaliście powołani.
Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest.
Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, działa przez wszystkich i we wszystkich.
Każdemu też z nas została dana łaska według miary daru Chrystusa.
Dlatego mówi Pismo: Gdy wstąpił na wysokości, pojmał jeńców, rozdał dary ludziom .
Czy zaś to, że wstąpił, nie znaczy, że również zstąpił w najniższe obszary ziemi?
Ten, który zstąpił, jest tym samym, który wstąpił ponad wszystkie niebiosa, aby wszystko napełnić.
To On uczynił jednych apostołami, innych prorokami, innych głosicielami Dobrej Nowiny, jeszcze innych pasterzami i nauczycielami,
aby uzdolnić świętych do wykonywania dzieła służby, do budowania Ciała Chrystusa,
aż wszyscy dojdziemy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary dojrzałości wynikającej z pełni Chrystusa,
abyśmy już nie byli małymi dziećmi, niesionymi falami i powiewem wiatru jakiejkolwiek nauki, którą chytrze posługują się ludzie, zwodząc na manowce.
Trwając zaś w prawdziwej miłości, wzrastajmy pod każdym względem ku Temu, który jest Głową, Chrystusem.
Przez Niego całe ciało - które jest harmonijnie złożone i połączone dzięki każdej umacniającej więzi, według miary właściwej każdemu członkowi - przyczynia się do wzrostu ciała, aby budować samo siebie w miłości.
To więc mówię, i w Panu składam świadectwo, abyście już nie postępowali tak, jak poganie w ich próżnym myśleniu.
Ciemności ogarnęły ich rozum, a życie Boże stało się dla nich czymś odległym z powodu panującej w nich niewiedzy, na skutek zatwardziałości ich serca.
Ponieważ stali się nieczuli, oddali się rozpuście, aby bez żadnych oporów postępować bezwstydnie.
Wy zaś nie tak nauczyliście się Chrystusa.
Jeśli oczywiście o Nim usłyszeliście i w Nim zostaliście pouczeni, zgodnie z prawdą, która jest w Jezusie,
to, gdy chodzi o dawny sposób postępowania, odrzućcie starego człowieka, który niszczy samego siebie złudnymi żądzami.
Pozwólcie natomiast, aby się odnowił duch waszego myślenia
i obleczcie się w nowego człowieka, który został stworzony na obraz Boga, w sprawiedliwości i prawdziwej świętości.
Dlatego odrzućcie kłamstwo i mówcie sobie nawzajem prawdę, bo jesteście członkami jednego ciała.
Gniewajcie się, ale nie grzeszcie, niech słońce nie zachodzi nad waszym gniewem.
Nie dawajcie miejsca diabłu.
Kto kradł, niech już nie kradnie, ale niech raczej pracuje, niech własnymi rękami czyni to, co dobre, aby miał się czym dzielić z tym, który jest w potrzebie.
Żadna zła mowa niech nie wychodzi z waszych ust, lecz tylko dobra, która służyłaby zbudowaniu i przyniosła korzyść słuchającym.
I nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, którym zostaliście opieczętowani na dzień odkupienia.
Wszelka gorycz, gwałtowność, gniew, wrzask i bluźnierstwo niech zostaną spośród was usunięte wraz ze wszelką złością.
Bądźcie jedni dla drugich łaskawi i miłosierni, przebaczając sobie nawzajem, tak jak i Bóg przebaczył wam w Chrystusie.
Bądźcie więc naśladowcami Boga, tak jak umiłowane dzieci,
i postępujcie w miłości, jak Chrystus nas umiłował i wydał samego siebie za nas, jako dar i ofiarę na wonność miłą Bogu.
O nierządzie zaś, czy jakimkolwiek postępowaniu bezwstydnym lub chciwym, nawet nie wspominajcie, jak przystoi świętym.
Niestosowne są także nieprzyzwoite i głupie rozmowy lub sprośne żarty. Bądźcie raczej pełni wdzięczności.
To bowiem powinniście wiedzieć i rozumieć, że ani człowiek rozwiązły, ani bezwstydny, ani chciwy - to jest bałwochwalca - nie otrzyma dziedzictwa w Królestwie Chrystusa i Boga.
Niech nikt was nie zwodzi próżnymi słowami, gdyż właśnie z ich powodu gniew Boży przychodzi na synów buntu.
Dlatego nie miejcie z nimi nic wspólnego.
Byliście bowiem niegdyś ciemnością, teraz jednak jesteście światłością w Panu. Postępujcie więc jak dzieci światłości,
bo owoc światłości jest we wszelkiej dobroci, sprawiedliwości i prawdzie.
Badajcie, co jest miłe Panu.
Nie miejcie też udziału w bezowocnych czynach ciemności, lecz upominajcie tych, którzy je popełniają.
O tym bowiem, co się dzieje u nich po kryjomu, wstyd nawet mówić.
Wszystko zaś na skutek upominania dzięki światłości staje się jawne.
To wszystko bowiem, co staje się jawne, jest światłością. Dlatego mówi Pismo: Wstań, który śpisz, i powstań z martwych, a oświeci cię Chrystus.
Uważajcie więc pilnie, jak postępujecie, nie jak niemądrzy, ale jak mądrzy.
Wykorzystujcie czas, bo dni są złe.
Dlatego nie bądźcie nieroztropni, ale starajcie się zrozumieć, jaka jest wola Pana.
Nie upijajcie się winem, w którym jest rozwiązłość, ale pozwólcie się napełniać Duchem.
Mówcie do siebie psalmami, hymnami i pieśniami natchnionymi. Śpiewajcie i grajcie waszym sercem Panu.
Zawsze dziękujcie za wszystko Bogu i Ojcu w imię naszego Tana Jezusa Chrystusa.
Bądźcie poddani jedni drugim, trwając w bojaźni Chrystusa.
Żony niech będą poddane swoim mężom jak Panu,
bo mąż jest głową żony, tak jak Głową Kościoła jest Chrystus, On - Zbawiciel Ciała.
Jak więc Kościół jest poddany Chrystusowi, tak też żony niech będą poddane mężom we wszystkim.
Mężowie, miłujcie żony, tak jak i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie,
żeby go uświęcić przez oczyszczenie obmyciem wodą, któremu towarzyszy Słowo,
żeby postawić przy sobie Kościół chwalebny, bez skazy czy zmarszczki, czy czegoś podobnego, aby był święty i nieskalany.
Tak też mężowie powinni miłować swoje żony, jak swoje ciało. Kto miłuje swoją żonę, siebie samego miłuje.
Nikt przecież nigdy nie miał w nienawiści swojego ciała, ale je karmi i pielęgnuje, tak jak Chrystus Kościół.
Jesteśmy przecież członkami Jego Ciała.
Dlatego mężczyzna opuści ojca i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem.
Wielka jest to tajemnica, a ja odnoszę ją do Chrystusa i Kościoła.
Niech więc każdy z was miłuje swoją żonę jak siebie samego, a żona niech okazuje szacunek mężowi.
Dzieci, bądźcie posłuszne w Panu waszym rodzicom, bo jest to sprawiedliwe.
Czcij swego ojca i matkę - to jest pierwsze przykazanie z obietnicą:
aby ci się dobrze powodziło i abyś długo żył na ziemi.
A wy, ojcowie, nie doprowadzajcie do gniewu waszych dzieci, lecz wychowujcie je w karności i nauce Pana.
Niewolnicy, bądźcie posłuszni ziemskim panom z bojaźnią i drżeniem, w prostocie waszego serca, tak jak Chrystusowi.
Nie służcie na pokaz, aby przypodobać się ludziom, ale służcie jako niewolnicy Chrystusa. Z serca czyńcie wolę Boga,
służcie z życzliwością, tak jak Panu, a nie ludziom,
i wiedzcie, że każdy, czy to niewolnik, czy wolny, jeśli uczyni coś dobrego, to samo otrzyma od Pana.
A wy, panowie, tak samo postępujcie wobec nich. Przestańcie grozić, wiedząc, że zarówno ich, jak i wasz Pan jest w niebiosach, a On nie ma względu na osoby.
Ponadto umacniajcie się w Panu i w sile Jego potęgi.
Przywdziejcie pełną zbroję Bożą, abyście mogli stawić czoła zasadzkom diabła.
Nie walczymy bowiem przeciw ciału i krwi, ale przeciw zwierzchności i władzom, przeciw władcom tego świata ciemności, przeciw duchowemu złu na wyżynach niebiańskich.
Dlatego weźcie pełną zbroję Bożą, abyście w zły dzień mogli stawić czoła i we wszystkim wytrwać.
Stańcie więc z prawdą jako pasem wokół waszych bioder, sprawiedliwością jako pancerzem
i z nogami obutymi w gotowość niesienia Ewangelii pokoju.
W każdej sytuacji weźcie tarczę wiary, którą moglibyście gasić ogniste strzały złego,
i przyjmijcie przyłbicę zbawienia i miecz Ducha, którym jest Słowo Boga.
Wszelką modlitwą i błaganiem módlcie się w każdym czasie w Duchu i w Nim czuwajcie wytrwale, błagając za wszystkich świętych
i za mnie, aby zostało mi dane słowo, abym, gdy zacznę mówić, otwarcie oznajmił tajemnicę Ewangelii,
dla której sprawuję poselstwo w łańcuchach, abym głosił ją otwarcie tak, jak należy o niej mówić.
Abyście i wy wiedzieli, co się ze mną dzieje i co czynię, wszystko oznajmi wam Tychik, najmilszy brat i wierny sługa w Panu,
którego posłałem do was po to, abyście się dowiedzieli, co u nas słychać i aby pocieszył wasze serca.
Pokój braciom i miłość wraz z wiarą od Boga Ojca i Pana Jezusa Chrystusa.
Łaska ze wszystkimi, którzy szczerze miłują naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Paweł i Tymoteusz, słudzy Chrystusa Jezusa, do wszystkich świętych w Chrystusie Jezusie, którzy są w Filippi razem z biskupami i diakonami.
Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa.
Dziękuję mojemu Bogu za każdym razem, gdy was wspominam.
Zawsze, w każdej mojej modlitwie, proszę z radością za was wszystkich,
z powodu waszego udziału w głoszeniu Ewangelii od pierwszego dnia aż do tej chwili.
Jestem też pewny, że Ten, kto rozpoczął w was dobre dzieło, doprowadzi je do końca, aż do dnia Chrystusa Jezusa.
Słuszne jest, abym tak myślał o was wszystkich, ponieważ noszę was w sercu. Gdy jestem więziony i gdy bronię i umacniam Ewangelię, jesteście razem ze mną uczestnikami łaski.
Bóg mi przecież świadkiem, że tęsknię do was wszystkich miłością Chrystusa Jezusa.
I o to się modlę, aby wasza miłość była coraz pełniejsza w poznawaniu i we wszelkim rozumieniu,
w rozróżnianiu tego, co istotne, abyście byli czyści i nienaganni na dzień Chrystusa,
napełnieni przez Jezusa Chrystusa owocem sprawiedliwości ku chwale i czci Boga.
Bracia, chcę, abyście wiedzieli, że to, co mnie spotkało, przysłużyło się do rozpowszechnienia Ewangelii.
Moje więzy stały się bowiem znane z powodu Chrystusa w całym pretorium, jak i we wszystkich innych miejscach.
Dlatego większość braci w Panu, przekonana moimi więzami, ma odwagę jeszcze gorliwiej i bez lęku głosić Słowo.
Niektórzy głoszą Chrystusa przez zazdrość i przekorę, niektórzy jednak w dobrej wierze.
Jedni z miłości, wiedząc, że dla obrony Ewangelii jestem uwięziony,
drudzy natomiast zwiastują Chrystusa powodowani samolubną rywalizacją, sądząc, że wzmogą ucisk moich więzów.
Ale cóż z tego? Ważne, że Chrystus jest zwiastowany każdym sposobem, czy to obłudnie, czy szczerze. Z tego się cieszę i będę się cieszył.
Wiem bowiem, że to posłuży mojemu zbawieniu przez waszą modlitwę i troskliwą pomoc Ducha Jezusa Chrystusa,
zgodnie z gorliwym oczekiwaniem i moją nadzieją, że w niczym nie zostanę zawstydzony, lecz z całą jawnością i odwagą - jak zawsze, tak i teraz - będzie w moim ciele wywyższony Chrystus, czy to przez życie, czy przez śmierć.
Dla mnie bowiem życie to Chrystus, a śmierć to zysk.
Jeśli jednak żyć w ciele oznacza dla mnie owocnie pracować - to nie wiem, co wybrać.
Obydwie możliwości są przede mną: chciałbym umrzeć i być z Chrystusem, bo to znacznie lepsze,
pozostać zaś w ciele jest bardziej potrzebne ze względu na was.
Wiem jednak na pewno, że pozostanę przy życiu i będę wam wszystkim służył dla waszego rozwoju i radości płynącej z wiary,
aby przeze mnie, kiedy znowu będę obecny wśród was, wzrastała wasza chluba w Chrystusie Jezusie.
Żyjcie między ludźmi w sposób godny Ewangelii Chrystusa, abym, kiedy przyjdę i zobaczę was, czy też będę nieobecny, mógł usłyszeć o was, że trwacie w jednym duchu, jednomyślnie walcząc o wiarę opartą na Ewangelii.
Nie dajcie się w niczym zastraszyć przeciwnikom, bo dla nich jest to dowodem zguby, a dla was zbawienia, i to od Boga.
Wam bowiem zostało darowane ze względu na Chrystusa nie tylko w Niego wierzyć, ale też dla Niego cierpieć.
Toczycie przecież tę samą walkę, w której mnie widzieliście, a teraz o niej słyszycie.
Jeśli więc jest jakaś zachęta w Chrystusie, jakaś pociecha miłości, jakaś wspólnota Ducha, jakieś współczucie i miłosierdzie,
dopełnijcie mojej radości i to samo myślcie, mając tę samą miłość, zjednoczeni i jednomyślni.
Nie kierujcie się kłótliwością i próżną chwałą, ale z pokorą jedni drugich uznawajcie za ważniejszych od siebie.
Niech każdy zwraca uwagę nie tylko na swoje sprawy, lecz także na innych.
Niech wasze myślenie będzie myśleniem Chrystusa Jezusa.
On, będąc w postaci Bożej, nie wykorzystał swojej równości z Bogiem,
ale umniejszył samego siebie, gdyż przyjął postać sługi i stał się podobny do ludzi. A w tym, co zewnętrzne dał się poznać jako człowiek
i uniżył samego siebie, gdyż był posłuszny aż do śmierci, i to do śmierci na krzyżu.
Dlatego też Bóg nad wszystko Go wywyższył i obdarzył imieniem, które jest ponad wszelkie imię,
aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano w niebiosach, na ziemi i pod ziemią
i aby każdy język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca.
Dlatego, moi umiłowani, tak jak zawsze byliście posłuszni - nie tylko podczas mojej obecności, ale jeszcze o wiele bardziej teraz, podczas mojej nieobecności - tak z bojaźnią i drżeniem zabiegajcie o swoje zbawienie.
Bóg bowiem jest tym, który sprawia, że pragniecie i działacie według Jego upodobania.
Wszystko czyńcie bez szemrania i powątpiewania,
abyście się stali nienagannymi i niewinnymi, dziećmi Bożymi bez skazy pośród pokolenia wypaczonego i przewrotnego". Pośród niego starajcie się świecić jak światła na świecie,
zachowując Słowo życia, abym mógł się chlubić w dniu Chrystusa, że nie na próżno biegłem i nie na próżno się trudziłem.
Lecz jeśli nawet moja krew jest wylewana na ofiarę i w służbie waszej wiary, cieszę się i raduję z wami wszystkimi.
Tak samo i wy cieszcie się i radujcie ze mną.
Mam nadzieję w Panu Jezusie, że wkrótce poślę do was Tymoteusza, abym i ja mógł być dobrej myśli, gdy się dowiem, co się u was dzieje.
Nikogo przecież nie mam tak jak on myślącego, kto szczerze troszczyłby się o wasze sprawy.
Wszyscy bowiem troszczą się o swoje, a nie o to, co Jezusa Chrystusa.
Znacie zaś jego charakter: jak dziecko ojcu, tak on razem ze mną służył Ewangelii.
Spodziewam się więc go posłać natychmiast, jak tylko zobaczę, co będzie ze mną.
Mam także nadzieję w Panu, że również sam wkrótce przybędę.
Uznałem też za konieczne posłać do was Epafrodyta, mojego brata, współpracownika i towarzysza w walce, którego wysłaliście, aby mi służył w potrzebie,
ponieważ tęsknił do was wszystkich i bardzo się smucił, gdyż usłyszeliście, że zachorował.
Zachorował bowiem tak bardzo, że był bliski śmierci. Bóg jednak zlitował się nad nim, nie tylko zaś nad nim, ale i nade mną, abym nie miał nadmiaru zmartwień.
Tym szybciej więc go posłałem, abyście na jego widok znowu się ucieszyli, a ja żebym mniej się martwił.
Przyjmijcie go w Panu z największą radością i takich ludzi jak on poważajcie,
ponieważ wykonując służbę dla Chrystusa, był bliski śmierci. Naraził bowiem swoje życie, aby wypełnić brak waszej służby względem mnie.
Poza tym, moi bracia, radujcie się w Panu. Nie jest dla mnie uciążliwe pisać do was o tym samym, dla was zaś jest to pożyteczne.
Strzeżcie się psów, strzeżcie się złych pracowników, strzeżcie się fałszywego obrzezania.
My bowiem jesteśmy obrzezaniem, my którzy służymy Duchowi Boga i chlubimy się w Chrystusie Jezusie, a nie pokładamy ufności w ciele,
chociaż ja mógłbym pokładać ufność również w ciele. Jeśli ktoś uważa, że może pokładać ufność w ciele, to tym bardziej ja:
obrzezany ósmego dnia, z rodu Izraela, z pokolenia Beniamina, Hebrajczyk z Hebrajczyków, według Prawa - faryzeusz,
co do gorliwości - prześladowca Kościoła, co do sprawiedliwości wynikającej z Prawa - człowiek nienaganny.
To jednak, co było dla mnie zyskiem, uważam za stratę ze względu na Chrystusa.
Nawet wszystko uznaję za stratę ze względu na przewyższające wszystko poznanie Chrystusa Jezusa, mojego Pana. Z Jego powodu wszystko poczytuję za nic i uważam za śmieci, aby zyskać Chrystusa
i zjednoczyć się z Nim - nie dzięki mojej sprawiedliwości wynikającej z Prawa, lecz dzięki sprawiedliwości osiągniętej przez wiarę w Chrystusa, sprawiedliwości z Boga na podstawie wiary;
aby Go poznać - zarówno moc Jego zmartwychwstania, jak i udział w Jego cierpieniach, upodabniając się do Niego w Jego śmierci;
abym w ten sposób dostąpił zmartwychwstania.
Nie dlatego, że już to osiągnąłem albo że już jestem doskonały, ale dążę, aby to pochwycić, ponieważ sam zostałem pochwycony przez Chrystusa Jezusa.
Bracia, ja nie myślę o sobie, że już to zdobyłem, ale jedno czynię: zapominam o tym, co za mną, a zmierzam do tego, co przede mną.
Dążę do celu, do nagrody, wynikającej z niebiańskiego powołania mnie przez Boga w Chrystusie Jezusie.
Na ile więc jesteśmy doskonali, tak myślmy. A jeśli inaczej myślicie, Bóg wam to objawi.
Poza tym trwajmy w tym, co już osiągnęliśmy.
Bracia, bądźcie moimi naśladowcami i podążajcie za przykładem tych, którzy postępują zgodnie ze wzorem, jaki w nas macie.
Wielu bowiem z tych, o których wam często mówiłem, a teraz z płaczem mówię, postępuje jak wrogowie krzyża Chrystusa.
Ich końcem jest zagłada, ich bogiem brzuch, ich chwała w tym, czego powinni się wstydzić. Oni myślą o tym, co ziemskie.
Nasza zaś ojczyzna jest w niebiosach, skąd też oczekujemy Zbawiciela, Pana Jezusa Chrystusa.
On przemieni nasze poniżone ciało na podobne do swego chwalebnego ciała, mocą, którą może podporządkować sobie wszystko.
Dlatego, moi umiłowani bracia, za którymi tęsknię, którzy jesteście moją radością i chwałą, tak trwajcie w Panu, umiłowani.
Wzywam Ewodię i wzywam Syntychę, aby były jednomyślne w Panu.
Proszę też i ciebie, mój wierny Sydzygu, pomóż im, bo dla Ewangelii walczyły razem ze mną, razem z Klemensem i pozostałymi moimi współpracownikami, których imiona są w księdze życia.
Radujcie się w Panu zawsze, powtarzam: Radujcie się!
Wasza życzliwość niech będzie znana wszystkim ludziom. Pan jest blisko.
O nic się nie troszczcie, ale w każdej modlitwie i błaganiu powierzajcie z dziękczynieniem wasze pragnienia Bogu.
A pokój Boży, który przewyższa wszelkie zrozumienie, będzie strzegł serc i myśli waszych w Chrystusie Jezusie.
Wreszcie, bracia, myślcie o tym, co prawdziwe, szlachetne, sprawiedliwe, nieskalane, przyjazne, chwalebne, co jest cnotą i co jest godne pochwały.
Postępujcie zgodnie z tym, czego się nauczyliście, co przyjęliście, co usłyszeliście ode mnie i co widzieliście u mnie, a Bóg pokoju będzie z wami.
Uradowałem się bardzo w Panu, bo wreszcie zaowocowała wasza troska o mnie. Wcześniej też myśleliście o mnie, ale czas temu nie sprzyjał.
Nie mówię tego z powodu niedostatku, ponieważ nauczyłem się poprzestawać na tym, co mam.
Umiem żyć w biedzie i umiem żyć w dostatku. Do wszystkiego jestem należycie przygotowany: mogę być syty i głodny, żyć w dostatku i w biedzie.
Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia.
Pięknie jednak postąpiliście, uczestnicząc w moich troskach.
Wy, Filipianie, wiecie przecież, że na początku głoszenia Ewangelii, gdy wyszedłem z Macedonii, żaden Kościół nie uczestniczył w dawaniu i przyjmowaniu darów, tylko wy jedynie.
I w Tesalonikach bowiem raz i drugi zatroszczyliście się o moje potrzeby.
Nie abym poszukiwał daru, ale poszukuję owocu, powiększającego wasze konto.
Stwierdzam, że mam wszystko i to w obfitości. Jestem w pełni zaopatrzony, gdyż otrzymałem od was przez Epafrodyta przyjemną wonność, ofiarę godną przyjęcia, podobającą się Bogu.
Mój Bóg natomiast zaspokoi wszelkie wasze potrzeby według swojego bogactwa w chwale, w Chrystusie Jezusie.
Naszemu zaś Bogu i Ojcu niech będzie chwała na wieki wieków. Amen.
Pozdrówcie każdego świętego w Chrystusie Jezusie.
Pozdrawiają was bracia, którzy są ze mną. Pozdrawiają was wszyscy święci, szczególnie zaś ci z domu cesarskiego.
Łaska Pana Jezusa Chrystusa niech będzie z waszym duchem.
Paweł, z woli Boga apostoł Chrystusa Jezusa, i Tymoteusz, brat,
do świętych i wiernych braci w Chrystusie, którzy są w Kolosach. Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca.
Zawsze, gdy się modlimy, dziękujemy za was Bogu, Ojcu naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Usłyszeliśmy bowiem o waszej wierze w Chrystusa Jezusa i o miłości, jaką okazujecie wszystkim świętym
z powodu nadziei otrzymania tego, co przygotowano dla was w niebiosach. O niej wcześniej usłyszeliście w słowie prawdy Dobrej Nowiny,
która dotarła do was. Tak jak w całym świecie przynosi ona owoce i wzrasta, tak i w was, od dnia, w którym usłyszeliście o łasce Boga i poznaliście ją w prawdzie,
zgodnie z tym, jak nauczyliście się od Epafrasa, naszego umiłowanego współsługi, który jest dla nas wiernym sługą Chrystusa.
On też ukazał nam waszą miłość w Duchu.
Dlatego i my od dnia, w którym to usłyszeliśmy, nie przestajemy się modlić za was i prosić Boga, abyście zostali napełnieni poznaniem Jego woli we wszelkiej mądrości i duchowym zrozumieniu,
tak, abyście postępowali w sposób godny Pana, żeby się Jemu podobać: w każdym dobrym czynie przynosząc owoc i wzrastając w poznaniu Boga;
w każdym dziele mocy umacniając się siłą Jego chwały, żeby osiągnąć pełnię wytrwałości i cierpliwości; z radością
dziękując Ojcu, który was uzdolnił do udziału w dziedzictwie świętych w światłości.
On nas wybawił z mocy ciemności i przeniósł do Królestwa swego umiłowanego Syna,
w którym mamy odkupienie, uwolnienie od grzechów.
On jest obrazem Boga niewidzialnego, pierworodnym wszelkiego stworzenia.
W Nim bowiem zostało stworzone wszystko w niebiosach i na ziemi: rzeczy widzialne i niewidzialne, czy to trony, czy panowania, czy zwierzchności, czy władze - wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone.
On też jest przed wszystkim i wszystko istnieje dzięki Niemu,
On jest Głową Ciała - Kościoła, On jest początkiem, pierworodnym spośród umarłych, aby we wszystkim mieć pierwszeństwo.
Bóg bowiem postanowił, aby w Nim zamieszkała cała pełnia
i aby przez Niego pojednać wszystko z sobą, czy to na ziemi, czy w niebiosach, czyniąc pokój przez krew Jego krzyża.
A was, którzy kiedyś byliście obcymi i nieprzyjaciółmi z powodu myślenia przejawiającego się w złych czynach,
teraz pojednał w Jego doczesnym ciele przez śmierć, aby postawić was przed sobą jako świętych, nieskazitelnych i nienagannych,
jeśli tylko wytrwacie w wierze, ugruntowani, stali i nie dający się odwieść od nadziei, jaką daje Dobra Nowina, którą usłyszeliście ogłoszoną wszelkiemu stworzeniu pod niebem. Jej sługą zostałem ja, Paweł.
Teraz raduję się w cierpieniach za was i we własnym ciele dopełniam braki udręk Chrystusa za Jego Ciało, którym jest Kościół.
Jego też sługą ja zostałem zgodnie z postanowieniem Boga, danym mi ze względu na was, abym wypełnił Słowo Boga,
tajemnicę zakrytą od wieków i od pokoleń, teraz zaś objawioną Jego świętym.
Im to Bóg zechciał dać poznać, czym jest bogactwo chwały tej tajemnicy wśród pogan. Jest nią Chrystus w was, nadzieja chwały,
którego zwiastujemy, napominając i nauczając każdego człowieka z wszelką mądrością, aby każdego człowieka ukazać doskonałym w Chrystusie.
Dlatego też się trudzę, walcząc Jego mocą, która potężnie we mnie działa.
Chcę bowiem, abyście wiedzieli, jak wielką walkę prowadzę za was, za tych w Laodycei i za wszystkich, którzy jeszcze nie widzieli mnie osobiście,
aby ich serca doznały pokrzepienia, a oni zjednoczeni w miłości, zostali obdarzeni całym bogactwem pełnego zrozumienia w celu poznania tajemnicy Boga, Chrystusa,
w którym są ukryte wszystkie skarby mądrości i poznania.
Mówię to, aby was nikt nie oszukiwał pozornie słusznymi słowami.
Wprawdzie ciałem jestem nieobecny, ale duchem jestem z wami i raduję się, gdy widzę wasz porządek i stałość waszej wiary w Chrystusa.
Skoro więc przyjęliście Chrystusa Jezusa jako Pana, to trwajcie w Nim,
zakorzenieni i ugruntowani w Nim, i umocnieni wiarą, jak was nauczono, pełni wdzięczności.
Uważajcie, żeby was ktoś nie zniewolił filozofią i próżnym zwodzeniem, opartym na przekazie ludzkim, na żywiołach świata, a nie na Chrystusie.
W Nim bowiem mieszka cieleśnie cała pełnia boskości
i w Nim macie pełnię. On jest głową wszelkiej zwierzchności i władzy,
w Nim też zostaliście obrzezani obrzezaniem nie ręką ludzką uczynionym, lecz obrzezaniem Chrystusa, przez wyrzeczenie się grzesznego ciała,
gdy zostaliście pogrzebani razem z Nim w chrzcie, w którym również razem zostaliście wskrzeszeni dzięki wierze w działanie Boga, który wskrzesił Go z martwych.
I was, którzy umarliście w grzechach i nieobrzezaniu waszego ciała, Bóg ożywił razem z Nim, darując nam wszystkie grzechy,
przekreślając zapis dłużny, który świadczył przeciwko nam, i usunął go, przybijając do krzyża.
Rozbrajając zwierzchności i władze, wystawił je na pokaz, gdy przez Niego odniósł triumf nad nimi.
Niech więc nikt was nie osądza z powodu jedzenia i picia, czy też świąt, nowiu lub szabatów.
To wszystko jest cieniem rzeczy, które mają nastąpić, rzeczywistością zaś jest Chrystus.
Niech was nie odciąga od nagrody ten, kto ma upodobanie w poniżaniu samego siebie i kulcie aniołów, kto powołuje się na swoje widzenia i pyszni się bezpodstawnie przyziemnym sposobem myślenia,
a nie trzyma się mocno Głowy, dzięki której całe ciało, wspierane i zespalane przez stawy i ścięgna, rośnie wzrostem Bożym.
Jeśli razem z Chrystusem umarliście dla żywiołów tego świata, to dlaczego, tak jakbyście żyli w świecie, poddajecie się przyjętym zakazom:
Nie bierz, nie próbuj, nie dotykaj -
tego wszystkiego, co jest przecież przeznaczone do zniszczenia przez używanie - postępując zgodnie z przykazaniami i nauczaniem ludzi?
One stwarzają pozory mądrości w wymyślonej przez ludzi pobożności, pokorze i umartwianiu ciała, a nie w jakimś uznaniu potrzeb ciała.
Jeśli więc razem z Chrystusem zostaliście wskrzeszeni, szukajcie tego, co w górze, gdzie Chrystus zasiada po prawicy Boga.
Myślcie też o tym, co w górze, a nie o tym, co ziemskie.
Umarliście bowiem i wasze życie jest razem z Chrystusem ukryte w Bogu.
A kiedy ukaże się Chrystus, który jest waszym życiem, wtedy i wy razem z Nim ukażecie się w chwale.
Uśmierćcie więc w sobie ziemskie skłonności: rozwiązłość, nieczystość, namiętność, złe pożądanie i chciwość, która jest bałwochwalstwem.
Z ich powodu gniew Boga przychodzi na synów buntu.
Poprzednio wy także żyliście podobnie, gdy im ulegaliście.
Teraz jednak i wy odrzućcie je wszystkie: gniew, gwałtowność, złość, bluźnierstwo i nieprzyzwoite słowa z waszych ust .
Nie okłamujcie się wzajemnie, skoro pozbyliście się starego człowieka wraz z jego uczynkami,
a przyoblekliście nowego, który jest odnawiany na obraz swojego Stwórcy, aby Go poznać.
Nie ma tu już Greka ani Żyda, obrzezania ani nieobrzezania, cudzoziemca, Scyty, niewolnika, wolnego, ale wszystkim we wszystkich jest Chrystus.
Jako wybrańcy Boga, święci i umiłowani, obleczcie się więc w serdeczne współczucie, dobroć, pokorę, uprzejmość, cierpliwość,
znosząc jedni drugich i przebaczając sobie nawzajem, jeśli ktoś miałby zarzut przeciw drugiemu. Tak jak Pan darował wam, tak i wy czyńcie.
Nade wszystko zaś obleczcie się w miłość, która jest więzią doskonałości.
A pokój Chrystusa niech panuje w waszych sercach, bo do niego zostaliście powołani w jednym Ciele. I bądźcie wdzięczni.
Słowo Chrystusa niech mieszka w was obficie. Z wszelką mądrością nauczajcie i napominajcie jedni drugich psalmami, hymnami i pieśniami natchnionymi, z wdzięcznością śpiewając w waszych sercach Bogu.
I wszystko, czego dokonalibyście słowem lub czynem, wszystko czyńcie w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu Ojcu przez Niego.
Żony, bądźcie poddane mężom, jak przystoi w Panu.
Mężowie, miłujcie żony i nie sprawiajcie im przykrości.
Dzieci, bądźcie zawsze posłuszne rodzicom, to bowiem jest miłe w Panu.
Ojcowie, nie rozdrażniajcie swoich dzieci, aby nie traciły ducha.
Niewolnicy, bądźcie posłuszni we wszystkim ziemskim panom. Nie służcie na pokaz, aby przypodobać się ludziom, ale w prostocie serca, bojąc się Pana.
Cokolwiek czynicie, z serca róbcie, jak dla Pana, a nie dla ludzi,
świadomi, że od Pana odbierzecie w zamian dziedzictwo. Bądźcie niewolnikami Pana, Chrystusa.
Ten bowiem, kto postępuje niesprawiedliwie, otrzyma z powrotem niesprawiedliwość, którą uczynił, i to bez względu na osobę.
Wy zaś, panowie, traktujcie niewolników sprawiedliwie i uczciwie, świadomi, że i wy macie Pana w niebie.
Módlcie się wytrwale, czuwając z dziękczynieniem,
modląc się równocześnie i za nas, aby Bóg otworzył nam drzwi Słowa dla głoszenia tajemnicy Chrystusa, z powodu której jestem więziony,
abym wyjawił ją tak, jak trzeba ją ogłosić.
Postępujcie mądrze wobec tych, którzy do nas nie należą, wykorzystując sposobny czas.
Wasza mowa niech będzie zawsze życzliwa, przyprawiona solą, abyście wiedzieli, jak każdemu odpowiedzieć.
Wszystko o mnie oznajmi wam Tychik, umiłowany brat, wierny sługa i wraz ze mną niewolnik w Panu.
Posłałem go do was po to, abyście się dowiedzieli, co się z nami dzieje i aby pokrzepił wasze serca,
wraz z Onezymem, wiernym i umiłowanym bratem, który spośród was pochodzi. Oni oznajmią wam wszystko, co się tutaj dzieje.
Pozdrawia was Arystarch, mój współwięzień, i Marek, kuzyn Barnaby, co do którego otrzymaliście polecenie, aby go przyjąć, jeśli do was przyjdzie,
i Jezus, nazywany Justusem. Oni pochodzą z obrzezanych i są jedynymi współpracownikami dla Królestwa Boga, którzy stali się dla mnie pociechą.
Pozdrawia was wasz rodak Epafras, sługa Chrystusa Jezusa, który nieustannie walczy o was w modlitwach, abyście się stali doskonali i zostali w pełni przeniknięci we wszystkim wolą Boga.
Wystawiam mu też świadectwo, że ponosi wielki trud za was i za tych, którzy są w Laodycei i w Hierapolis.
Pozdrawiają was Łukasz, umiłowany lekarz, i Demas.
Pozdrówcie braci w Laodycei, Nimfę i Kościół w jej domu.
A kiedy ten list zostanie przeczytany u was, postarajcie się, aby przeczytano go także w Kościele Laodycejczyków i abyście wy odczytali list z Laodycei.
Powiedzcie też Archipowi: Zważaj, abyś wypełniał służbę, którą przyjąłeś w Panu.
Pozdrowienie moją ręką, Pawła. Pamiętajcie o moich więzach. Łaska niech będzie z wami.
Paweł, Sylwan i Tymoteusz do Kościoła Tesaloniczan, który jest w Bogu Ojcu i Panu Jezusie Chrystusie: Łaska wam i pokój.
Zawsze dziękujemy Bogu za was wszystkich, gdy nieustannie wspominamy o was w naszych modlitwach.
Przed naszym Bogiem i Ojcem pamiętamy o waszym dziele wiary, niestrudzonej miłości i wytrwałej nadziei w naszym Panu Jezusie Chrystusie.
Wiemy, bracia umiłowani przez Boga, o wybraniu was,
gdyż nasze głoszenie Ewangelii dokonało się wśród was nie tylko przez samo Słowo, ale także w mocy i w Duchu Świętym, i w wielkiej pełni. Przecież wiecie, jacy staliśmy się wśród was dla was.
Wy też staliście się naśladowcami naszymi i Pana, gdy przyjęliście Słowo wśród wielkiego ucisku, z radością w Duchu Świętym.
Dlatego też staliście się wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai.
Dzięki wam bowiem Słowo Pana rozbrzmiewało nie tylko w Macedonii i Achai, ale w każdym miejscu stała się jawna wasza wiara w Boga, tak że nie mamy potrzeby mówienia czegokolwiek.
Oni sami przecież oznajmiają o tym, w jaki sposób przyjęliście nas i jak odwróciliście się od bożków do Boga, aby służyć Bogu żyjącemu i prawdziwemu
i aby oczekiwać z niebios Jego Syna, którego wskrzesił z martwych, Jezusa, który chroni nas przed nadchodzącym gniewem.
Sami przecież wiecie, bracia, że nasze przybycie do was nie było daremne,
lecz chociaż, jak wam wiadomo, doznaliśmy cierpień i zniewag w Filippi, to jednak Bóg dodał nam odwagi, żeby wśród wielu zmagań głosić wam Jego Ewangelię.
Nasze zachęcanie bowiem nie wynika z błędu ani z nieczystych pobudek, ani z podstępu,
ale tak, jak przez Boga zostaliśmy wypróbowani i uznani za godnych powierzenia nam Ewangelii, tak ją głosimy, aby podobać się nie ludziom, lecz Bogu, który bada nasze serca.
Nigdy przecież, jak wiecie, nie posługiwaliśmy się pochlebstwem w mowie ani też nie kierowaliśmy się ukrytą chciwością, Bóg świadkiem,
ani nie szukaliśmy uznania u ludzi - ani u was, ani u innych.
Jako apostołowie Chrystusa mogliśmy być dla was ciężarem. Przebywaliśmy jednak pośród was pełni łagodności, jak matka troszcząca się o swoje dzieci.
Powodowani życzliwością dla was, byliśmy gotowi nie tylko dać wam Ewangelię Boga, lecz także nasze dusze, bo was pokochaliśmy.
Pamiętacie przecież, bracia, nasz trud i wysiłek. Dniem i nocą pracowaliśmy, aby nie obciążyć nikogo z was, i głosiliśmy wam Dobrą Nowinę Boga.
Wy i Bóg jesteście świadkami, że wśród was wierzących zachowywaliśmy się pobożnie, sprawiedliwie i nienagannie.
Wiecie bowiem, że każdego z was, jak ojciec swoje dzieci,
zachęcaliśmy i pocieszaliśmy, i każdemu dawaliśmy świadectwo, abyście postępowali w sposób godny Boga, który wzywa was do swojego Królestwa i chwały.
Dlatego nieustannie dziękujemy Bogu za to, że, gdy przyjęliście od nas Słowo nauczania o Bogu, uznaliście je nie za słowo ludzkie, ale, jak jest naprawdę, za Słowo Boga, które działa w was wierzących.
Wy bowiem, bracia, staliście się naśladowcami Kościołów Boga, które trwają w Judei w Chrystusie Jezusie, bo od swoich rodaków znosiliście te same cierpienia, co oni od Żydów,
którzy zabili i Pana Jezusa, i proroków, i nas prześladowali. Nie podobają się Bogu i wszystkim ludziom są przeciwni.
Przeszkadzają nam przemawiać do pogan, aby oni nie mogli dostąpić zbawienia. W ten sposób dopełniają miary swoich grzechów. Nadchodzi jednak na nich ostateczny gniew.
My zaś, bracia, rozłączeni z wami na krótki czas niemożliwością widzenia się, ale nie sercem, gorąco pragnęliśmy zobaczyć was osobiście.
Dlatego chcieliśmy przybyć do was - ja, Paweł, dwukrotnie. Szatan jednak nam przeszkodził.
Kto bowiem może być naszą nadzieją, radością albo wieńcem chwały - czy nie wy przed naszym Panem Jezusem podczas Jego przyjścia?
Wy przecież jesteście naszą chwałą i radością.
Dlatego nie zwlekając dłużej, postanowiliśmy sami pozostać w Atenach.
Wysłaliśmy też Tymoteusza, naszego brata i współpracownika Bożego w głoszeniu Ewangelii Chrystusa, aby was utwierdził i umocnił w waszej wierze,
żeby się nikt nie zachwiał wśród tych ucisków. Wiecie bowiem, że do tego zostaliśmy przeznaczeni.
Gdy byliśmy u was, zapowiadaliśmy wam przecież, że będziemy prześladowani, i jak wiecie, tak się stało.
Dlatego ja, nie zwlekając już dłużej, posłałem go, aby rozeznał się w waszej wierze, czy przypadkiem nie zwiódł was kusiciel i czy nasz trud nie był daremny.
Teraz zaś Tymoteusz wrócił od was z dobrą nowiną o waszej wierze i miłości, i o tym, że cały czas zachowujecie o nas dobrą pamięć i bardzo pragniecie nas zobaczyć, podobnie jak my was.
Dlatego, bracia, zostaliśmy pocieszeni dzięki wam przez waszą wiarę we wszelkich naszych potrzebach i uciskach.
Teraz bowiem ożyliśmy, skoro wy trwacie w Panu.
Jak więc możemy podziękować Bogu za was z powodu wielkiej radości, jaką mamy dzięki wam przed naszym Bogiem,
gdy dniem i nocą modlimy się żarliwie, aby móc was zobaczyć i uzupełnić braki waszej wiary?
Niech sam Bóg, nasz Ojciec i nasz Pan Jezus, utoruje naszą drogę do was.
Was natomiast niech Pan uzdolni do coraz większej i bardziej obfitej miłości wzajemnej i do wszystkich, takiej, jaką my mamy do was,
żeby wasze serca zostały umocnione jako nienaganne w świętości przed naszym Bogiem i Ojcem, na przyjście naszego Pana Jezusa wraz ze wszystkimi Jego świętymi.
Ponadto, bracia, prosimy was i zachęcamy w Panu Jezusie, abyście stawali się coraz bardziej doskonali, stosownie do otrzymanego od nas pouczenia, jak należy postępować, żeby podobać się Bogu, co też czynicie.
Wiecie przecież, jakie polecenie daliśmy wam w imię Pana Jezusa.
Wolą Boga jest bowiem wasze uświęcenie. Powstrzymujcie się więc od rozwiązłego życia.
Niech każdy z was utrzymuje swoje ciało w świętości i w poszanowaniu,
a nie w namiętności pożądania, jak poganie, którzy nie znają Boga.
Niech nikt w swoim działaniu nie narusza praw swojego brata i nie oszukuje go, ponieważ Pan pomści to wszystko, jak wam to zapowiedzieliśmy i poświadczyliśmy.
Nie powołał nas przecież Bóg do nieczystości, ale do świętości.
Ten więc, kto to odrzuca, nie człowieka odrzuca, lecz Boga, który daje wam swojego Ducha Świętego.
Nie ma zaś potrzeby pisać wam o bratniej miłości, bo sami zostaliście pouczeni przez Boga, aby się nawzajem miłować.
Tak właśnie postępujecie względem wszystkich braci w całej Macedonii. Zachęcamy was natomiast, bracia, abyście jeszcze bardziej wzrastali,
starali się prowadzić spokojne życie, spełniali swoje obowiązki i pracowali własnymi rękami, tak jak wam nakazaliśmy.
Zachowujcie się z godnością wobec tych, którzy nie są z wami, a nie będziecie zdani na niczyją pomoc.
Nie chcemy też, bracia, abyście pozostawali w niewiedzy co do tych, którzy umierają i się smucili, jak ci, którzy nie mają nadziei.
Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus umarł i zmartwychwstał, to i tych, którzy umarli w Jezusie, Bóg poprowadzi razem z Nim.
To wam ogłaszamy jako Słowo Pana, że my, którzy żyjemy i jesteśmy pozostawieni do przyjścia Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy umarli,
gdyż na wezwanie Boga, na głos archanioła i dźwięk trąby, sam Pan zstąpi z nieba i najpierw powstaną ci, którzy umarli w Chrystusie.
Potem my, którzy pozostaniemy jeszcze przy życiu, razem z nimi zostaniemy porwani na obłokach, w powietrze, na spotkanie z Panem i odtąd już na zawsze będziemy z Panem.
Pocieszajcie się więc nawzajem tymi słowami.
Nie ma potrzeby, bracia, pisać wam o dniach i godzinach.
Sami bowiem dokładnie wiecie, że dzień Pana nadejdzie jak złodziej w nocy.
Gdy będą mówić: Pokój i bezpieczeństwo, wtedy niespodziewanie, jak bóle porodowe na kobietę ciężarną, przyjdzie na nich zagłada i nie uciekną.
Wy, bracia, jednak nie przebywacie w ciemności, aby ten dzień zaskoczył was jak złodziej.
Wy wszyscy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia, a nie nocy ani ciemności.
Nie śpijmy więc jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi.
Ci przecież, którzy śpią, w nocy śpią, a ci, którzy się upijają, w nocy się upijają.
My zaś, którzy należymy do dnia, bądźmy trzeźwi. Przywdziejmy pancerz wiary i miłości oraz hełm, którym jest nadzieja zbawienia.
Nie przeznaczył nas bowiem Bóg na gniew, lecz abyśmy osiągnęli zbawienie przez naszego Pana Jezusa Chrystusa,
który za nas umarł po to, abyśmy czy czuwamy, czy śpimy, razem z Nim żyli.
Dlatego zachęcajcie jedni drugich i budujcie się nawzajem, jak to zresztą czynicie.
Prosimy was, bracia, abyście darzyli uznaniem tych, którzy wśród was pracują, którzy są waszymi przełożonymi w Panu i was napominają.
Otaczajcie ich szczególną miłością ze względu na ich pracę, zachowujcie pokój między sobą.
Prosimy was, bracia, abyście napominali niesfornych, pocieszali bojaźliwych, umacniali słabych, wszystkim okazywali cierpliwość.
Uważajcie, aby nikt nie odpłacał złem za zło, ale sobie nawzajem i wszystkim zawsze starajcie się wyświadczać dobro.
Zawsze się radujcie,
nieustannie się módlcie,
za wszystko dziękujcie. Taka jest bowiem wola Boga w Jezusie Chrystusie wobec was.
Ducha nie gaście,
proroctw nie lekceważcie,
wszystko badajcie, zachowujcie to, co dobre,
od wszelkiego zła się powstrzymujcie.
Sam Bóg pokoju niech was w pełni uświęci, aby cały wasz duch, dusza i ciało zostały zachowane bez zarzutu na ponowne przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Wierny jest Ten, który was powołuje, On tego dokona.
Bracia, módlcie się również za nas.
Pozdrówcie wszystkich braci świętym pocałunkiem.
Zobowiązuję was w imię Pana, aby ten list został odczytany wszystkim braciom.
Łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa niech będzie z wami.
Paweł, Sylwan i Tymoteusz do Kościoła Tesaloniczan, który jest w Bogu Ojcu naszym i Panu Jezusie Chrystusie:
Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego i Pana Jezusa Chrystusa.
Powinniśmy dziękować Bogu zawsze za was, bracia. Jest to słuszne, bo wzrasta wasza wiara i pomnaża się pośród was wzajemna miłość,
tak że my sami w Kościołach Boga chlubimy się waszą wytrwałością i wiarą we wszystkich waszych prześladowaniach i uciskach, które znosicie.
Są one zapowiedzią sprawiedliwego sądu Boga, zmierzającego do uznania was za godnych Królestwa Boga, dla którego też cierpicie.
Jest bowiem sprawiedliwe u Boga odpłacać uciskiem tym, którzy was uciskają,
a wam uciskanym, i nam, dać ulgę, gdy Pan Jezus objawi się z nieba z aniołami Jego mocy
w płomieniach ognia i ukarze tych, którzy nie uznają Boga i nie są posłuszni Ewangelii naszego Pana Jezusa.
Karą dla nich będzie wieczna zagłada z dala od oblicza Pana i od chwały Jego mocy,
gdy przyjdzie w owym dniu, aby być uwielbiony w swoich świętych i podziwiany przez wszystkich, którzy uwierzyli. Uwierzyliście bowiem naszemu świadectwu.
Dlatego zawsze modlimy się za was, aby nasz Bóg uznał was za godnych swego powołania i z mocą wypełnił każde dobre pragnienie i dzieło wiary.
W ten sposób zostanie uwielbione imię naszego Pana Jezusa w was i wy w Nim, według łaski Boga naszego i Pana Jezusa Chrystusa.
Gdy zaś chodzi o przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa i nasze zgromadzenie się przy Nim, prosimy was, bracia,
abyście się nie dali zbyt łatwo zachwiać w waszym przekonaniu i zastraszyć ani przez ducha, ani przez słowa, ani przez list rzekomo przez nas napisany, że już nadszedł dzień Pana.
Niech nikt w żaden sposób was nie zwodzi. Nie nastanie to bowiem dopóki nie przyjdzie odstępstwo i nie pojawi się człowiek nieprawości, syn zatracenia.
On jest przeciwnikiem i wynosi się ponad wszystko, co dotyczy Boga lub Jego czci. Zasiądzie nawet w świątyni Boga, przedstawiając siebie samego jako Boga.
Czy nie pamiętacie, że mówiłem wam o tym, gdy jeszcze byłem u was?
Wy wiecie, co go teraz powstrzymuje w tym, żeby się pojawił w swoim czasie.
Tajemnica nieprawości bowiem już działa. Jedynie ten, który właśnie ją powstrzymuje, musi ustąpić miejsca.
Wówczas pojawi się Nieprawy, którego Pan Jezus zgładzi tchnieniem swoich ust i unicestwi objawieniem swojego przyjścia.
Przyjście zaś Nieprawego jest działaniem szatana - z całą mocą wśród znaków i fałszywych cudów,
wśród całego zwodzenia nieprawości - wobec tych, którzy dają się wygubić, ponieważ nie przyjęli prawdy miłości, by zostali zbawieni.
Dlatego Bóg zsyła im złudne działanie, żeby uwierzyli kłamstwu,
aby zostali osądzeni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie, lecz upodobali sobie niesprawiedliwość.
My zaś nieustannie powinniśmy dziękować Bogu za was, bracia umiłowani przez Pana, gdyż wybrał was Bóg jako pierwszy owoc dla zbawienia przez uświęcające działanie Ducha i wiarę w prawdę.
On wezwał was do tego przez głoszoną przez nas Ewangelię, abyście uczestniczyli w chwale naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Dlatego więc, bracia, trwajcie i trzymajcie się mocno tradycji, którą przekazaliśmy wam ustnie czy też za pośrednictwem naszego listu.
Sam zaś nasz Pan Jezus Chrystus i Bóg, nasz Ojciec, który nas umiłował i przez łaskę obdarzył wiecznym pocieszeniem i dobrą nadzieją,
niech pocieszy wasze serca i umocni we wszelkim dobrym czynie i słowie.
Poza tym módlcie się, bracia, za nas, aby Słowo Pana rozpowszechniało się i było rozsławiane, podobnie jak u was,
i abyśmy zostali wybawieni od ludzi niegodziwych i złych. Nie wszyscy bowiem wierzą.
Wierny jest jednak Pan, który was umocni i zachowa od złego.
Jeśli zaś o was chodzi, jesteśmy przekonani w Panu, że to, co wam polecamy, czynicie i będziecie czynić.
A Pan niech zwróci wasze serca ku miłości Boga i cierpliwości Chrystusa.
Nakazujemy wam, bracia, w imię naszego Pana Jezusa Chrystusa, abyście stronili od każdego brata, który postępuje wbrew porządkowi, a nie według nauki, którą od nas otrzymaliście.
Sami przecież wiecie, jak należy nas naśladować, ponieważ nie postępowaliśmy wśród was wbrew porządkowi
ani u nikogo nie spożywaliśmy chleba za darmo, ale w trudzie i mozole pracowaliśmy dniem i nocą, aby nikogo z was nie obciążać.
Nie dlatego, że nie mamy do tego prawa, ale po to, abyśmy mogli samych siebie dać wam jako przykład do naśladowania.
Gdy bowiem byliśmy u was, to nakazywaliśmy wam: Jeśli ktoś nie chce pracować, niech też nie je.
Słyszymy bowiem, że niektórzy wśród was postępują wbrew porządkowi, nie pracują, a zajmują się zbędnymi rzeczami.
Takim więc nakazujemy i prosimy ich w Panu Jezusie Chrystusie, aby spokojnie pracowali i jedli swój chleb.
Wy zaś, bracia, nie zniechęcajcie się w czynieniu dobra.
A jeśli ktoś nie posłucha słów naszego listu, to zwróćcie na niego uwagę i odsuńcie się od niego, aby się zawstydził.
Nie uważajcie go jednak za wroga, ale upominajcie jak brata.
Sam zaś Pan pokoju niech was obdarza pokojem zawsze i na wszelki sposób. Pan niech będzie z wami wszystkimi.
Pozdrowienie moją ręką, Pawła. Jest ono znakiem w każdym liście, tak piszę.
Łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa niech będzie z wami wszystkimi.
Paweł, apostoł Chrystusa Jezusa z nakazu Boga, naszego Zbawiciela, i Chrystusa Jezusa, naszej nadziei,
do Tymoteusza, prawowitego dziecka w wierze. Łaska, miłosierdzie i pokój od Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, naszego Pana.
Tak jak zachęciłem ciebie, gdy szedłem do Macedonii, do pozostania w Efezie, tak też zachęcam, żebyś niektórym nakazał nie nauczać błędnie
ani się nie zajmować niekończącymi się mitami i rodowodami, które bardziej ukazują bezsensowne rozważania niż działanie Boga przez wiarę.
Celem tego nakazu jest miłość płynąca z czystego serca, prawego sumienia i szczerej wiary.
Niektórzy zaś to zagubili i oddali się pustej gadaninie.
Chociaż chcą być nauczycielami Prawa, to jednak nie rozumieją ani tego, co mówią, ani tego, co stanowczo twierdzą.
My natomiast wiemy, że Prawo jest dobre, jeśli ktoś je prawidłowo stosuje,
wiedząc, że zostało ono ustanowione nie dla sprawiedliwego, ale dla nieprawych i nieposłusznych, bezbożnych i grzeszników, niecnych i podłych, ojcobójców i matkobójców, morderców,
rozpustników, mężczyzn współżyjących z sobą, handlarzy niewolników, kłamców, krzywoprzysięzców i dla każdego, kto się sprzeciwia zdrowej nauce,
opartej na Ewangelii chwały błogosławionego Boga, którą mi powierzono.
Jestem wdzięczny Temu, który mnie umocnił, Chrystusowi Jezusowi, naszemu Panu, że okazał mi zaufanie, powołując mnie do służby,
mnie, który wcześniej byłem bluźniercą, prześladowcą i człowiekiem zuchwałym, lecz dostąpiłem miłosierdzia, gdyż postępowałem nieświadomie, jak niewierzący.
Bardziej jednak zaobfitowała łaska naszego Pana z wiarą i miłością, odnoszącą się do Chrystusa Jezusa.
Nauka ta jest godna wiary i całkowitego przyjęcia, gdyż Chrystus Jezus przyszedł na świat, żeby zbawić grzeszników, z których ja jestem pierwszy.
Dlatego też dostąpiłem miłosierdzia, żeby we mnie pierwszym Chrystus Jezus okazał całą wielkoduszność, jako przykład dla tych, którzy w przyszłości z Jego powodu uwierzą w życie wieczne.
Królowi wieków zaś, nieśmiertelnemu, niewidzialnemu, jedynemu Bogu, cześć i chwała na wieki wieków. Amen.
To ci nakazuję, Tymoteuszu, moje dziecko, w myśl odnoszących się do ciebie dawnych proroctw, abyś zgodnie z nimi toczył dobrą walkę,
mając wiarę i prawe sumienie, co niektórzy odrzucili i stali się rozbitkami w wierze.
Należą do nich Hymenaios i Aleksander, których przekazałem szatanowi, aby oduczyli się bluźnić.
Proszę więc przede wszystkim, aby prośby, modlitwy, błagania i dziękczynienia były zanoszone za wszystkich ludzi,
za królów i wszystkich rządzących, abyśmy mogli wieść życie spokojne i bezpieczne, z całą pobożnością i godnością.
Jest to bowiem rzecz piękna i miła przed naszym Zbawcą, Bogiem,
który pragnie, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy.
Jeden jest bowiem Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus,
który wydał samego siebie na okup za wszystkich, jako świadectwo we właściwym czasie.
Ze względu na nie zostałem ustanowiony głosicielem i apostołem - mówię prawdę, nie kłamię - nauczycielem pogan w wierze i prawdzie.
Pragnę więc, aby mężczyźni modlili się w każdym miejscu, podnosząc do góry ręce czyste, bez gniewu i kłótni.
Podobnie też kobiety, kierując się skromnością w ubiorze, niech z godnością i rozsądkiem się przystrajają, nie wyszukaną fryzurą i złotem czy perłami lub drogim ubiorem,
ale dobrymi czynami, jak wypada kobietom, które chcą uchodzić za bogobojne.
Kobieta niech się uczy w cichości, w pełnej uległości.
Nie pozwalam też kobiecie nauczać ani górować nad mężczyzną, lecz ma trwać w cichości.
Pierwszy bowiem został stworzony Adam, potem Ewa.
I nie Adam został zwiedziony, lecz zwiedziona kobieta pogrążyła się w grzechu.
Zostanie zaś zbawiona przez rodzenie dzieci, jeśli wytrwają w wierze i miłości, prowadząc życie święte i skromne.
Nauka ta jest godna wiary. Jeśli ktoś zabiega o urząd biskupa, pragnie tego, co dobre.
Trzeba więc, aby biskup był bez zarzutu, mężem jednej żony, trzeźwy, rozsądny, uprzejmy, gościnny i dobry jako nauczyciel i wychowawca.
Nie powinien nadużywać wina, być porywczy, ale łagodny, nastawiony pokojowo i nie przywiązujący wagi do pieniędzy.
Powinien dobrze kierować swoim domem, mieć dzieci posłuszne i pełne szacunku.
Jeśli bowiem ktoś nie umie kierować własnym domem, jak będzie dbał o Kościół Boga?
Nie powinien to być ktoś nowo nawrócony, aby nie opanowała go pycha i przez to nie wpadł w potępienie, jak diabeł.
Powinien też mieć dobrą opinię wśród niewierzących, aby nie doznał zniewag i nie wpadł w sidła diabła.
Podobnie diakoni powinni być uczciwi, nieobłudni, wstrzemięźliwi w piciu wina i niechciwi na pieniądze,
zachowujący prawdy wiary z czystym sumieniem.
Niech oni również zostaną najpierw sprawdzeni, a potem niech służą, będąc bez zarzutu.
Podobnie kobiety powinny być uczciwe, nieskłonne do oszczerstw, trzeźwe, we wszystkim wierne.
Diakon też powinien mieć tylko jedną żonę, dobrze kierować dziećmi i swoim domem.
Ci bowiem, którzy dobrze pełnią swoją służbę, zdobywają poważanie i wielką pewność w wierze, która jest w Chrystusie Jezusie.
Piszę ci o tym, mając nadzieję, że przybędę do ciebie niebawem.
Gdybym jednak zwlekał, powinieneś wiedzieć, jak należy postępować w domu Bożym, który jest Kościołem Boga żyjącego, kolumną i fundamentem prawdy.
A bez wątpienia jest to wielka tajemnica pobożności: Ten, który objawił się w ciele, został usprawiedliwiony w Duchu, ukazał się aniołom, ogłoszono Go wśród pogan, uwierzono Mu w świecie, został wyniesiony do chwały.
Duch zaś wyraźnie mówi, że w ostatecznych czasach niektórzy odejdą od wiary, dając posłuch zwodniczym duchom i naukom demonów,
zwodzeni przez kłamców, którzy pozwolili wypalić własne sumienie.
Zabraniają oni wstępowania w związki małżeńskie i spożywania pokarmów, które Bóg stworzył dla wiernych i uznających prawdę, aby były przyjmowane z wdzięcznością.
Wszystko bowiem, co Bóg stworzył, jest dobre i nie należy odrzucać niczego, lecz przyjmować z wdzięcznością,
bo jest uświęcone przez Słowo Boga i modlitwę.
Jeżeli tak będziesz nauczał braci, okażesz się dobrym sługą Chrystusa Jezusa, karmionym słowami wiary i dobrej nauki, za którą poszedłeś.
Pospolitego zaś i babskiego gadania unikaj. Ćwicz się natomiast w pobożności.
Cielesne ćwiczenie bowiem na niewiele się przyda, prawdziwa zaś pobożność jest zawsze pożyteczna, gdyż zawiera obietnicę zarówno życia doczesnego, jak i przyszłego.
Nauka ta jest godna wiary i w pełni do przyjęcia.
Dlatego się trudzimy i walczymy, że zawierzyliśmy Bogu żyjącemu, który jest Zbawicielem wszystkich ludzi, a zwłaszcza wierzących.
To nakazuj i tego nauczaj.
Niech nikt cię nie lekceważy z powodu młodego wieku, lecz wzorem bądź dla wierzących w mowie, postępowaniu, miłości, wierze, czystości.
Dopóki nie przybędę, zajmuj się czytaniem, zachęcaj, nauczaj.
Nie zaniedbuj swojego charyzmatu, który otrzymałeś na podstawie proroctwa wraz z nałożeniem rąk starszych.
O to wszystko zabiegaj, w tym trwaj, aby twój postęp był widoczny dla wszystkich.
Dbaj o siebie i o naukę, bądź wytrwały. Tak postępując, i siebie samego zbawisz, i tych, którzy ciebie słuchają.
Starszego nie upominaj surowo, ale zachęcaj jak ojca, młodszych - jak braci,
starsze kobiety - jak matki, młodsze - jak siostry, przyzwoicie.
Okazuj szacunek wdowom, które naprawdę są wdowami.
Jeśli jakaś wdowa ma dzieci albo wnuki, to niech najpierw uczą się szanować własny dom i okazywać wdzięczność rodzicom. To bowiem jest miłe w oczach Boga.
Prawdziwa zaś i samotna wdowa złożyła nadzieję w Bogu i trwa w błaganiach i modlitwach nocą i dniem.
Ta natomiast, która szuka rozkoszy, chociaż żyje - umarła.
To również nakazuj, aby były nienaganne.
Jeśli zaś ktoś nie troszczy się o swoich krewnych i najbliższych, to wyparł się wiary i jest gorszy od niewierzącego.
Na liście wdów możesz umieścić tę kobietę, która ma nie mniej niż sześćdziesiąt lat i miała jednego męża,
a na jej korzyść świadczą dobre uczynki: czy to dobrze wychowała dzieci, czy była gościnna, czy świętym obmyła nogi, czy pomogła strapionym, czy też poświęciła się jakiejś dobrej pracy.
Młodszych zaś wdów nie włączaj, bo gdy namiętność odwróci je od Chrystusa, będą chciały wyjść za mąż.
A wówczas obciąży je wyrok potępienia, gdyż odrzucą pierwsze zobowiązanie.
Jednocześnie też, gdy obchodzą domy, uczą się bezczynności, i nie tylko bezczynności, ale i plotkarstwa, wścibstwa, mówiąc to, co niepotrzebne.
Chcę więc, aby młode wdowy wychodziły za mąż, rodziły dzieci, zajmowały się domem, żeby wrogom nie dawać żadnej okazji do pomówień.
Niektóre jednak już zbłądziły i poszły za szatanem.
Jeśli jakaś wierząca ma w swoim otoczeniu wdowy, niech służy im pomocą, aby Kościół nie był obciążony i mógł wesprzeć prawdziwe wdowy.
Prezbiterzy, którzy dobrze sprawują swój urząd, powinni doznawać podwójnego szacunku, najbardziej zaś ci, którzy się trudzą głoszeniem Słowa i nauczaniem.
Pismo bowiem mówi: Nie zawiążesz pyska młócącemu wołowi, oraz: Zasługuje robotnik na swoją zapłatę.
Nie przyjmuj skargi na prezbitera, chyba że na podstawie zeznania dwóch albo trzech świadków.
Tych, którzy grzeszą, publicznie upominaj, aby i pozostałych ogarnął lęk.
Zaklinam cię przed Bogiem i Chrystusem Jezusem, i wybranymi aniołami, abyś tego wszystkiego przestrzegał bez uprzedzeń, nie postępując stronniczo.
Rąk na nikogo nie nakładaj pochopnie i nie miej udziału w cudzych grzechach. Sam bądź bez zarzutu.
Nie pij już tylko wody, ale używaj też trochę wina ze względu na żołądek i twoje częste niedomagania.
Grzechy niektórych ludzi są tak jawne, że są osądzane z góry, za innymi zaś podążają.
Podobnie jest z uczynkami dobrymi, dokonanymi jawnie. A nawet te, które dokonują się inaczej, nie mogą pozostać w ukryciu.
Ci, którzy dźwigają jarzmo niewolnictwa, niech uważają swoich panów za godnych szacunku, aby nie bluźniono imieniu Boga i naszej nauce.
Ci zaś, którzy mają wierzących panów, niech ich nie lekceważą dlatego, że są braćmi, ale jeszcze gorliwiej niech im służą, bo ci, którzy przysparzają dobrodziejstw, są wierzący i umiłowani . Tego nauczaj i do tego zachęcaj.
Jeśli ktoś naucza inaczej i nie trzyma się zdrowych słów naszego Pana Jezusa Chrystusa oraz nauki zgodnej z pobożnością,
ten jest zaślepiony przez pychę. Niczego nie rozumie, ale ma chorobliwą skłonność do dociekań i słownych utarczek, które rodzą zawiść, spory, bluźnierstwa, złośliwe podejrzenia,
nieustanne spory ludzi o wypaczonym umyśle, pozbawionych prawdy, przekonanych, że na pobożności można zarobić.
Wielkim zaś zyskiem jest pobożność, jeśli łączy się z poprzestaniem na tym, co konieczne.
Niczego bowiem nie przynieśliśmy na ten świat, ani też niczego nie możemy z niego zabrać.
A jeśli mamy jedzenie i ubranie, to będziemy zadowoleni.
Ci, którzy dążą do bogactwa, wpadają w pokusy i zasadzki oraz liczne nierozumne i szkodliwe pożądania, które prowadzą ludzi do zguby i zatracenia.
Korzeniem bowiem wszelkiego zła jest chciwość na pieniądze. W pogoni za nimi, niektórzy odłączyli się od wiary i zgotowali sobie liczne cierpienia.
Ty zaś, o człowieku Boży, tego unikaj. Zabiegaj natomiast o sprawiedliwość, pobożność, wiarę, miłość, wytrwałość, łagodność.
Walcz zgodnie z wiarą, osiągnij życie wieczne, do którego zostałeś powołany i o którym złożyłeś dobre świadectwo wobec licznych świadków.
Nakazuję ci przed Bogiem, który daje życie wszystkiemu, i Chrystusem Jezusem, który przed Poncjuszem Piłatem złożył dobre świadectwo,
abyś zachował to przykazanie niesplamione i nienaganne aż do objawienia się naszego Pana Jezusa Chrystusa.
W swoim czasie ukaże je błogosławiony i jedyny Władca, Król królujących i Pan panujących,
jedyny, który jest nieśmiertelny, który mieszka w niedostępnej światłości, którego żaden z ludzi nie widział, ani nie może zobaczyć. Jemu cześć i wieczne panowanie. Amen.
Bogatym tego świata nakazuj, aby się nie wynosili i nie pokładali nadziei w niepewności bogactwa, ale w Bogu, który udziela nam wszystkiego obficie, żebyśmy z tego korzystali,
abyśmy dobrze czynili, bogacili się w dobre uczynki, byli wspaniałomyślni, chętni do dzielenia się z innymi,
odkładając sobie do skarbca dobre zabezpieczenie na przyszłość, żeby osiągnąć prawdziwe życie.
Tymoteuszu, strzeż tego, co ci powierzono, unikaj pospolitej, pustej mowy i sprzecznych twierdzeń fałszywej wiedzy.
Niektórzy bowiem rozpowszechniając ją, pobłądzili w wierze. Łaska niech będzie z wami.
Paweł, z woli Boga apostoł Chrystusa Jezusa, zgodnie z obietnicą życia, które jest w Chrystusie Jezusie,
do Tymoteusza, umiłowanego dziecka. Łaska, miłosierdzie i pokój od Boga Ojca i od Chrystusa Jezusa, naszego Pana.
Jestem wdzięczny Bogu - któremu, jak moi przodkowie, służę z czystym sumieniem - ile razy dniem i nocą wspominam ciebie w moich modlitwach.
I pragnę cię zobaczyć, wspominając twoje łzy, abym w pełni doznał radości.
Pamiętam twoją nieobłudną wiarę, która najpierw stała się udziałem twojej babki Lois i twojej matki Eunikę. Jestem też przekonany, że i twoim.
Dlatego przypominam ci, abyś rozpalił na nowo charyzmat Boży, który jest w tobie przez nałożenie moich rąk.
Nie dał nam bowiem Bóg ducha bojaźni, ale mocy i miłości, i rozsądku.
Nie wstydź się więc świadectwa naszego Pana ani mnie, Jego więźnia, lecz znoś trudy dla Ewangelii, wspierany mocą Boga.
On nas wybawili powołał świętym powołaniem, nie na podstawie naszych uczynków, ale zgodnie ze swoim postanowieniem i łaską, daną nam odwiecznie w Chrystusie Jezusie,
ukazaną zaś teraz, przez objawienie się naszego Zbawiciela, Chrystusa Jezusa, który zniszczył śmierć, a życie i nieśmiertelność rozświetlił przez Ewangelię,
której to głosicielem, apostołem i nauczycielem ja zostałem ustanowiony.
Z tego też powodu cierpię, ale się nie wstydzę. Wiem bowiem komu zawierzyłem i jestem przekonany, że jest On w stanie ustrzec to, co mi powierzono, aż do owego dnia.
Zdrowa nauka, którą usłyszałeś ode mnie, niech będzie dla ciebie wzorem w wierze i miłości w Chrystusa Jezusa.
Tego pięknego depozytu strzeż z pomocą Ducha Świętego, który w nas mieszka.
Wiesz, że odwrócili się ode mnie wszyscy, którzy są w Azji, w tym Fygelos i Hermogenes.
Niech Pan okaże miłosierdzie domowi Onezyfora, bo wiele razy mnie pocieszył i nie wstydził się moich kajdan,
ale, gdy się znalazł w Rzymie, gorliwie mnie poszukiwał, i znalazł.
Niech Pan sprawi, aby w owym dniu znalazł u Pana miłosierdzie. A jak w Efezie pełnił on służbę - ty wiesz lepiej.
Ty więc, moje dziecko, utwierdzaj się w łasce, która jest w Chrystusie Jezusie.
A co usłyszałeś ode mnie za pośrednictwem wielu świadków, to przekazuj ludziom wierzącym, którzy będą w stanie nauczać także innych.
Cierp razem ze mną jak dobry żołnierz Chrystusa Jezusa.
Ten, kto służy w wojsku, nie wikła się w sprawy związane z utrzymaniem, aby się spodobać temu, kto go zwerbował.
Natomiast ten, kto walczy jako atleta, nie otrzyma wieńca zwycięstwa, jeśli nie walczy zgodnie z zasadami.
Rolnik, który pracuje w pocie czoła, powinien pierwszy skorzystać z owoców.
Rozważ, co mówię. Pan bowiem sprawi, że zrozumiesz wszystko.
Pamiętaj o Jezusie Chrystusie, potomku Dawida, który został wskrzeszony z martwych zgodnie z moją Ewangelią.
Z jej powodu cierpię aż do więzów jak złoczyńca, ale Słowo Boga nie uległo skrępowaniu.
To wszystko znoszę ze względu na wybranych, aby i oni osiągnęli zbawienie, które jest w Chrystusie Jezusie, wraz z chwałą wieczną.
Nauka ta jest godna wiary. Jeśli bowiem razem z Nim umarliśmy, to i razem będziemy żyć;
jeśli wytrwamy, to i razem będziemy królować; jeśli się Go wyprzemy, to i On nas się wyprze.
Jeśli jesteśmy niewierni, On pozostaje wierny, bo nie może się wyprzeć samego siebie.
To wszystko przypominaj, dając świadectwo przed Bogiem, aby się nie spierać o słowa, bo nie służy to niczemu, jedynie zgubie tych, którzy słuchają.
Staraj się usilnie, abyś sam stanął przed Bogiem jako wypróbowany i nienaganny pracownik, który wiernie przekazuje Słowo prawdy.
Unikaj pospolitej, pustej mowy, bo tych, którzy się nią posługują, prowadzi ona do coraz większej bezbożności.
A ich nauka rozprzestrzenia się jak gangrena. Do nich należą Hymenaios i Filetos,
którzy zeszli z drogi prawdy, twierdząc, że zmartwychwstanie już nastąpiło, i podważają wiarę niektórych.
Pomimo to trwa mocny fundament Boży, którego pieczęcią są słowa: Pan poznał tych, którzy należą do Niego oraz: Niech się odwróci od nieprawości każdy, kto wzywa imienia Pana.
W dużym domu znajdują się nie tylko naczynia złote i srebrne, ale także drewniane i gliniane. Jedne służą do użytku zaszczytnego, inne do pospolitego.
Jeśli więc ktoś się oczyścił z tego wszystkiego, będzie naczyniem zaszczytnym, uświęconym, bardzo dogodnym dla Pana, przygotowanym do każdego dobrego dzieła.
Unikaj młodzieńczych pożądań, a zabiegaj o sprawiedliwość, wiarę, miłość, pokój, razem z tymi, którzy wzywają Pana czystym sercem.
Trzymaj się z daleka od głupich i niedorzecznych dyskusji, świadomy, że prowadzą do kłótni.
Sługa Pana zaś nie powinien wdawać się w spory, ale być uprzejmy wobec każdego, zdolny do nauczania, cierpliwy,
delikatnie pouczający wrogo usposobionych. A może kiedyś da im Bóg łaskę nawrócenia, aby poznali prawdę
i oprzytomnieli, i wyzwolili się z sideł diabła, przez którego zostali pochwyceni i podporządkowani jego woli.
To zaś wiedz, że w dniach ostatecznych nadejdą czasy trudne.
Ludzie bowiem będą samolubni, chciwi na pieniądze, aroganccy, pyszni, bluźnierczy, nieposłuszni rodzicom, niewdzięczni, bezbożni,
nieczuli, bezlitośni, rzucający oszczerstwa, nieopanowani, gwałtowni, nie miłujący dobra,
zdrajcy, lekkomyślni, nadęci, kochający bardziej przyjemności niż Boga,
udający pobożność, ale odrzucający jej moc. Od takich ludzi trzymaj się z daleka.
Spośród nich bowiem są ci, którzy wkradają się do domów i zwodzą kobiety obciążone grzechami, wiedzione różnymi pożądaniami,
nieustannie się uczące, a nigdy nie osiągające poznania prawdy.
Tak, jak Jannes i Jambres przeciwstawili się Mojżeszowa, tak i oni przeciwstawiają się prawdzie, ludzie o wypaczonych umysłach, nie wypróbowani co do wiary.
Ale daleko nie zajdą, bo ich głupota będzie znana wszystkim, podobnie jak to się stało z tamtymi.
Ty natomiast poszedłeś śladami mojej nauki, postępowania, pragnienia, wiary, cierpliwości, miłości, wytrwałości,
prześladowań, cierpień, jakie mnie spotkały w Antiochia, Ikonium i Listrze. Jakież to prześladowania znosiłem, ale ze wszystkich ocalił mnie Pan.
I wszyscy też, którzy zechcą żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, będą prześladowani.
Źli ludzie zaś i oszuści będą się dalej posuwać ku temu, co złe, błądząc i innych w błąd wprowadzając.
Ty jednak trwaj w tym, czego się nauczyłeś i w czym pozostajesz wierny, pamiętając od kogo się nauczyłeś.
Od dzieciństwa znasz przecież Pisma święte, które mogą cię nauczyć mądrości wiodącej ku zbawieniu dzięki wierze w Chrystusa Jezusa.
Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauczania, przekonywania, upominania, do wychowywania w sprawiedliwości,
aby człowiek Boży był doskonały, przygotowany do czynienia wszelkiego dobra.
Zaklinam cię wobec Boga i Chrystusa Jezusa, który będzie sądzić żywych i umarłych, na Jego objawienie i na Jego Królestwo:
głoś Słowo, nalegaj w porę i nie w porę, upominaj, pouczaj, zachęcaj, z całą cierpliwością, ile razy nauczasz.
Nadejdzie bowiem czas, gdy zdrowej nauki nie będą znosić, ale według własnych pożądań będą sami sobie dobierać nauczycieli, którzy wyjdą naprzeciw ich oczekiwaniom.
I odwrócą się od słuchania prawdy, a zwrócą się do baśni.
Ty jednak czuwaj nad wszystkim, znoś cierpienia, wypełnij dzieło głosiciela Ewangelii, spełnij swoją służbę.
Ja bowiem już jestem składany w ofierze i czas mojego odejścia nadszedł.
Dobrą walkę stoczyłem, bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem.
Na koniec odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który owego dnia wręczy mi Pan, sprawiedliwy Sędzia, zresztą nie tylko mnie, ale też tym wszystkim, którzy z miłością oczekują Jego objawienia.
Postaraj się przybyć do mnie jak najszybciej.
Demas bowiem mnie opuścił, gdyż umiłował ten świat i udał się do Tesalonik, Krenscens do Galacji, Tytus do Dalmacji.
Jedynie Łukasz jest ze mną. Weź Marka i przyprowadź z sobą. Jest mi bowiem bardzo potrzebny do służby.
Tychika zaś wysłałem do Efezu.
Idąc do mnie, przynieś płaszcz, który pozostawiłem w Troadzie u Karposa, i księgi, szczególnie pergaminy.
Aleksander, ludwisarz, wyrządził mi wiele krzywd. Odda mu Pan według jego uczynków.
Ty też się go strzeż, bo występował przeciwko naszym słowom.
Podczas mojej pierwszej obrony nikt nie stanął po mojej stronie, ale wszyscy mnie opuścili. Niech im to nie będzie policzone.
Pan jednak stanął przy mnie i dodał mi sił, aby przeze mnie dopełniło się głoszenie Ewangelii i wszystkie narody ją usłyszały. Zostałem też wyrwany z paszczy lwa.
Wyrwie mnie Pan z każdej złej sytuacji i wybawi dla swojego Królestwa niebiańskiego. Jemu chwała na wieki wieków. Amen.
Pozdrów Pryscyllę i Akwilę oraz rodzinę Onezyfora.
Erast został w Koryncie, natomiast Trofima pozostawiłem chorego w Milecie.
Postaraj się przybyć przed zimą. Pozdrawiają cię Eubulos, Pudens, Linus, Klaudia i wszyscy bracia.
Pan niech będzie z twoim duchem. Łaska z wami.
Paweł - sługa Boga i apostoł Jezusa Chrystusa ze względu na wiarę wybranych Boga i na poznanie prawdy, prowadzącej do pobożności;
z powodu nadziei życia wiecznego, które przed wiekami obiecał prawdomówny Bóg
i we właściwym czasie objawił swoje Słowo przez głoszenie, powierzone mi zgodnie z poleceniem naszego Zbawiciela, Boga.
Tytusowi, mojemu prawdziwemu dziecku ze względu na wspólną wiarę: Łaska i pokój od Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, naszego Zbawiciela.
Zostawiłem cię na Krecie, abyś uporządkował to, co zostało do zrobienia i ustanowił w każdym mieście starszych, zgodnie z tym, co ci poleciłem.
Może to być ktoś, kto jest nienaganny, jest mężem jednej żony i ma dzieci wierzące, nie oskarżane o rozpustę lub niekarność.
Trzeba bowiem, aby biskup, jako szafarz Boga, był nienaganny, niezarozumiały, nieskory do gniewu, do nadużywania wina, awantur, aby nie szukał nieczystych korzyści,
ale był gościnny, kochający dobro, rozsądny, sprawiedliwy, pobożny, powściągliwy,
trzymający się wiernej wykładni nauki, aby był zdolny także podnosić na duchu przez zdrowe nauczanie i zawstydzać tych, którzy się przeciwstawiają.
Jest bowiem wielu, zwłaszcza wśród obrzezanych, nieposłusznych, oddających się pustej gadaninie, zwodzicieli.
Im trzeba zamknąć usta, gdyż całe domy skłócają, nauczając tego, czego nie należy, dla niegodziwego zysku.
Powiedział ktoś z nich, ich własny prorok: Kreteńczycy zawsze kłamcy, złe bestie, brzuchy leniwe.
Świadectwo to jest prawdziwe. Dlatego karć ich surowo, aby trwali w zdrowej wierze
i nie zajmowali się żydowskimi baśniami i przykazaniami ludzi, którzy odwracają się od prawdy.
Dla czystych wszystko jest czyste! Dla nieczystych zaś i niewierzących nie ma nic czystego, bo ich umysł i sumienie są nieczyste.
Twierdzą, że znają Boga, ale czynami Go odrzucają, gdyż budzą wstręt, są nieposłuszni i niezdolni do niczego dobrego.
Ty jednak mów to, co jest zgodne ze zdrową nauką.
Starszym mężczyznom, aby byli trzeźwi, stateczni, rozsądni, aby odznaczali się zdrową wiarą, miłością i cierpliwością.
Podobnie starszym kobietom, żeby zachowywały się pobożnie, nie obmawiały, nie uzależniały się od wina, żeby uczyły tego, co dobre.
Niech uczą młodsze kobiety, jak mają kochać mężów i dzieci,
jak mają być rozsądne, czyste, gospodarne, dobre, posłuszne swoim mężom - żeby nie bluźniono przeciwko Słowu Boga.
Podobnie zachęcaj młodzieńców, aby byli rozumni.
Siebie samego dawaj we wszystkim za wzór dobrego postępowania. W nauczaniu dbaj o prawość, powagę,
słowa zdrowe i wolne od zarzutów, aby przeciwnik poczuł się zawstydzony, nie znajdując powodu, by mówić o nas coś złego.
Niewolników ucz, aby we wszystkim byli poddani swoim panom, zyskiwali ich względy, nie sprzeciwiali się,
nie kradli, ale okazywali doskonałą wierność, żeby we wszystkim stali się ozdobą nauki naszego Zbawiciela, Boga.
Objawiła się bowiem wszystkim ludziom zbawcza łaska Boga,
która wychowuje nas, abyśmy odrzucili bezbożność i światowe pożądania, a żyli na tym świecie roztropnie, sprawiedliwe i pobożnie,
oczekując spełnienia się błogosławionej nadziei i objawienia się chwały naszego wielkiego Boga i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.
On wydał za nas samego siebie, aby nas wykupić z wszelkiej nieprawości i oczyścić dla siebie na własność lud, gorliwy w pełnieniu dobrych uczynkowa
Tak mów, zachęcaj i karć z całą powagą. Niech nikt cię nie lekceważy.
Przypominaj im, aby Zwierzchnościom, władzom byli poddani, posłuszni, gotowi do każdego dobrego czynu,
aby nikomu nie ubliżali, byli nastawieni pokojowo, życzliwie i okazywali wszelką delikatność wobec każdego człowieka.
I my bowiem byliśmy kiedyś bezmyślni, nieposłuszni, błądziliśmy, poddani rozmaitym pożądaniom i rozkoszom, wiodąc życie w złości i zawiści, znienawidzeni i nienawidzący jedni drugich.
Kiedy jednak objawiła się dobroć i miłość naszego Zbawiciela, Boga,
nie dzięki sprawiedliwym uczynkom, które wykonaliśmy, lecz zgodnie z Jego miłosierdziem, zbawił On nas przez kąpiel odradzającą i odnawiającą w Duchu Świętym.
Wylał Go na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela,
abyśmy usprawiedliwieni dzięki Jego łasce, zgodnie z nadzieją stali się dziedzicami życia wiecznego.
Nauka ta zasługuje na wiarę. Chcę, abyś stanowczo ją głosił, żeby ci, którzy wierzą w Boga, starali się wyróżniać dobrymi czynami. Jest to dobre i pożyteczne dla ludzi.
Unikaj zaś głupich dociekań, genealogii, sporów, kłótni o Prawo. Są bowiem bezużyteczne i bezwartościowe.
Od odstępcy trzymaj się z daleka po jednym lub drugim upomnieniu,
wiedząc, że taki człowiek jest przewrotny i grzeszy, i sam na siebie wydaje wyrok.
Kiedy przyślę do ciebie Artemasa lub Tychika, postaraj się przybyć do mnie do Nikopolis, gdyż tam postanowiłem spędzić zimę.
Zenasa, znawcę Prawa, i Apollosa wyposaż odpowiednio na drogę, aby niczego im nie brakowało.
Niech nasi bracia uczą się też wyróżniać dobrymi czynami, które zaspokajają konieczne potrzeby, aby nie byli bezowocni.
Pozdrawiają cię wszyscy, którzy są ze mną. Pozdrów tych, którzy nas kochają w wierze. Łaska niech będzie z wami wszystkimi.
Paweł, więzień Chrystusa Jezusa, i Tymoteusz, brat, do naszego umiłowanego współpracownika Filemona,
do Apfii, siostry, do walczącego razem z nami Archipa i do Kościoła, który jest w twoim domu:
Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa.
Dziękuję mojemu Bogu zawsze, gdy wspominam ciebie w moich modlitwach,
ponieważ słyszę o twojej miłości i wierze, którą masz względem Pana Jezusa i wobec wszystkich świętych.
Oby twój udział w wierze doskonalił się przez poznawanie każdego dobra, które jest w nas i prowadzi do Chrystusa.
Doznaję bowiem wielkiej radości i zachęty z powodu twojej miłości, gdyż przez ciebie, bracie, zostały pokrzepione serca świętych.
Chociaż więc w Chrystusie mam prawo nakazywać ci, co należy czynić,
to w imię miłości raczej proszę, ja, stary Paweł, teraz też i więzień Chrystusa Jezusa,
za moim dzieckiem, które zrodziłem w więzach, za Onezymem.
On, kiedyś dla ciebie nieużyteczny, teraz zaś dla ciebie i dla mnie jest bardzo pożyteczny.
Jego też, to jest moje serce, posyłam do ciebie z powrotem.
Zamierzałem go zatrzymać przy sobie, żeby zamiast ciebie służył mi w więzach nałożonych z powodu Ewangelii.
Bez twojej decyzji jednak nie chciałem tego uczynić, abyś wyświadczył mi dobro nie pod przymusem, lecz z własnej woli.
Może też z tego powodu został oddalony od ciebie na pewien czas, abyś go odzyskał na zawsze,
już nie jako niewolnika, ale więcej niż niewolnika - umiłowanego brata, szczególnie dla mnie, a jeszcze bardziej dla ciebie, i w ciele, i w Panu.
Jeśli się więc poczuwasz do wspólnoty ze mną, przyjmij go tak, jak mnie.
Jeżeli zaś wyrządził ci jakąś niesprawiedliwość albo jest ci coś winien, zalicz to na mój rachunek.
Ja, Paweł, napisałem to moją ręką: ja zapłacę, gdyż nie chcę ci mówić, że poza tym jesteś mi winien samego siebie.
Tak, bracie, obym dzięki tobie doświadczył radości w Panu. Pokrzep moje serce w Chrystusie!
Piszę do ciebie, gdyż jestem przekonany o twoim posłuszeństwie i wiem, że uczynisz więcej niż to, co mówię.
Przygotuj też jednocześnie miejsce dla mnie. Mam bowiem nadzieję, że dzięki waszym modlitwom będę mógł do was powrócić.
Pozdrawiają cię Epafras - mój współwięzień w Chrystusie Jezusie,
Marek, Arystarch, Demas, Łukasz - moi współpracownicy.
Łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa niech będzie z duchem waszym.
Bóg, który dawniej wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał do ojców przez proroków,
w tych ostatnich dniach przemówił do nas przez Syna. Jego ustanowił dziedzicem wszystkiego, przez Niego też stworzył wszechświat.
Ten Syn, który jest odblaskiem Jego chwały i odbiciem Jego istoty, który podtrzymuje wszystko mocą swojego słowa, gdy dokonał oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawicy Majestatu na wysokościach.
I o tyle wyższy stał się od aniołów, o ile wspanialsze od nich odziedziczył imię.
Któremu bowiem z aniołów Bóg powiedział kiedykolwiek: Ty jesteś Moim Synem, dzisiaj Ja Ciebie zrodziłem? albo: Ja będę Mu Ojcem, a On będzie Mi Synem?
Kiedy zaś znowu wprowadzi Pierworodnego na świat, powie: Niech Mu się pokłonią wszyscy aniołowie Boga.
A do aniołów powie: On czyni swoich aniołów wichrami, a swoje sługi płomieniami ognia.
Do Syna natomiast: Twój Tron, o Boże, na wieczne czasy, berło prawości berłem Twojego Królestwa.
Umiłowałeś sprawiedliwość, a znienawidziłeś nieprawość, dlatego Twój Bóg, o Boże, namaścił Ciebie olejkiem radości bardziej niż Twoich towarzyszy;
oraz: Panie, Ty na początku osadziłeś ziemię na fundamencie i dziełem Twoich rąk są niebiosa.
One przeminą, ale Ty pozostaniesz. I wszystkie rzeczy jak szata się zestarzeją,
i jak płaszcz je zwiniesz, jak szatę, i odmienią się, Ty zaś jesteś Ten sam, a lata Twoje nie ustaną.
Do którego natomiast z aniołów powiedział kiedykolwiek: Siądź po Mojej prawicy, aż położę Twoich nieprzyjaciół jako podnóżek pod Twoje stopy?
Czy nie są oni wszyscy duchami służebnymi, posłanymi, by służyć tym, którzy mają otrzymać zbawienie?
Dlatego trzeba, abyśmy szczególnie trzymali się tego, co usłyszeliśmy, żeby nie minąć się z celem.
Skoro bowiem słowo ogłoszone przez aniołów okazało się niezawodne, a wszelkie wykroczenie i nieposłuszeństwo otrzymało słuszną odpłatę,
to jak my jej unikniemy, jeśli zlekceważymy tak wielkie zbawienie, które Pan zaczął głosić, a Jego słuchacze nam potwierdzili?
Bóg zaś poświadczył je przez znaki, cuda, różne dzieła mocy i przez udzielanie Ducha Świętego według swojej woli.
Nie poddał On przecież aniołom przyszłego świata, o którym mówimy.
Ktoś już to gdzieś potwierdził, gdy powiedział: Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, albo syn człowieczy, że troszczysz się o niego?
Uczyniłeś go niewiele mniejszym od aniołów, ukoronowałeś go chwałą i czcią.
Wszystko poddałeś pod jego stopy. Skoro poddał mu wszystko, to nie zostawił niczego, co nie byłoby mu poddane. Na razie jednak jeszcze nie widzimy, by wszystko było mu poddane.
W tym natomiast, który został uczyniony niewiele mniejszym od aniołów, dostrzegamy Jezusa, ukoronowanego chwałą i czcią przez śmiertelne cierpienia, gdyż z łaski Boga doznał On śmierci za wszystkich.
Wypadało bowiem Temu, dla którego i przez którego istnieje wszystko, który wielu synów doprowadził do chwały, aby przez cierpienia uczynił doskonałym Twórcę ich zbawienia.
Zarówno bowiem Uświęcający, jak i uświęcani, wszyscy pochodzą od Jednego. Dlatego nie wstydzi się nazywać ich swoimi braćmi
i mówi: Twoje imię oznajmię Moim braciom, w środku zgromadzenia będę Cię wysławiał;
a także: Będę pokładał w Nim ufność; oraz: Oto Ja i dzieci, które dał Mi Bógb.
Skoro więc dzieci stały się uczestnikami krwi i ciała, to i On także w nich uczestniczył, aby przez śmierć mógł pokonać tego, który ma władzę nad śmiercią, to jest diabła,
i aby uwolnić tych, którzy z lęku przed śmiercią całe życie podlegali niewoli.
Nie przychodzi On przecież z pomocą aniołom, lecz potomkom Abrahama.
Dlatego musiał we wszystkim upodobnić się do braci, aby wobec Boga stać się miłosiernym i wiernym arcykapłanem, by zgładzić grzechy ludu.
W tym bowiem, w czym sam doznał cierpienia, może przyjść z pomocą tym, którzy są doświadczani.
Dlatego też, bracia święci, uczestnicy niebiańskiego powołania, zwróćcie uwagę na apostoła i arcykapłana naszego wyznania - Jezusa.
Jest On wierny wobec Tego, który Go ustanowił, tak jak był Mojżesz w całym Jego domu.
Jest On nawet godny większej chwały niż Mojżesz, podobnie jak większy szacunek niż dom ma ten, który go zbudował.
Każdy dom bowiem jest przez kogoś zbudowany, budowniczym zaś wszystkiego jest Bóg.
I Mojżesz był wierny w całym Jego domu jako sługa, żeby dać świadectwo o tym, co miało być powiedziane.
Chrystus natomiast jako Syn jest nad Jego domem. Jego domem my jesteśmy, jeśli tylko zachowamy ufność i chlubę nadziei.
Dlatego, jak mówi Duch Święty: Dzisiaj, jeśli usłyszycie Jego głos,
nie zatwardzajcie waszych serc, jak podczas buntu, w dniu doświadczenia na pustyni,
gdzie wasi ojcowie kusili Mnie, poddając próbie, choć Moje dzieła oglądali
przez czterdzieści lat. Dlatego się rozgniewałem na to pokolenie i powiedziałem: Zawsze błądzą sercem. Oni jednak nie poznali Moich dróg.
Wówczas przysiągłem w Moim gniewie: Nie wejdą do miejsca Mojego odpoczynku.
Uważajcie, bracia, żeby w nikim z was nie było niegodziwego serca niewiary, które prowadzi do odstąpienia od Boga żyjącego,
ale zachęcajcie się wzajemnie każdego dnia, dopóki trwa owo dzisiaj, aby nikt z was nie stał się zatwardziały przez oszustwo grzechu.
Zyskaliśmy bowiem udział w losie Chrystusa, jeśli zdecydowanie zachowamy aż do końca nasze pierwotne przekonanie.
Dlatego jest powiedziane: Dzisiaj, jeśli usłyszycie Jego głos, nie zatwardzajcie waszych serc, jak podczas buntu.
Kim bowiem są ci, którzy, gdy to usłyszeli, zbuntowali się? Czy to nie ci wszyscy, którzy dzięki Mojżeszowi wyszli z Egiptu?
Na kogo też był rozgniewany przez czterdzieści lat? Czy nie na tych, którzy zgrzeszyli, a których zwłoki pozostały na pustyni?
Komu zaś przysiągł, że nie wejdzie do miejsca Jego odpoczynku, jeśli nie tym, którzy okazali się nieposłuszni?
Widzimy więc, że nie mogli wejść z powodu niewiary.
Strzeżmy się więc, chociaż trwa obietnica wejścia do miejsca Jego odpoczynku, żeby się kiedyś nie okazało, że ktoś z was został jej pozbawiony.
I my bowiem otrzymaliśmy Dobrą Nowinę, podobnie jak tamci. Tamtym jednak usłyszane Słowo nie przyniosło żadnej korzyści, ponieważ nie złączyli się przez wiarę z tymi, którzy je usłyszeli.
My zaś, którzy uwierzyliśmy, wchodzimy do miejsca odpoczynku. Powiedział przecież: Wówczas przysiągłem w Moim gniewie: Nie wejdą do miejsca Mojego odpoczynku, chociaż Jego dzieła zostały dokonane od założenia świata.
Powiedział gdzieś bowiem o siódmym dniu tak: I odpoczął Bóg w siódmym dniu od wszystkich swoich dzieł.
Tutaj natomiast: Nie wejdą do miejsca Mojego odpoczynku.
Ponieważ więc zostało ustalone, że niektórzy wejdą do niego, a ci, którzy wcześniej otrzymali Dobrą Nowinę, nie weszli z powodu nieposłuszeństwa,
to Bóg ponownie ustala jakiś dzień - dzisiaj - mówiąc przez Dawida po tak długim czasie, jak wcześniej zostało powiedziane: Dzisiaj, jeśli usłyszycie Jego głos, nie zatwardzajcie waszych serc.
Jeśli bowiem Jozue zapewniłby im odpoczynek, Bóg nie mówiłby po tych dniach o jakimś innym.
Pozostaje więc odpoczynek szabatowy dla ludu Bożego.
Ten bowiem, kto wszedł do miejsca Jego odpoczynku, odpoczął od swoich dzieł, podobnie jak Bóg od swoich.
Postarajmy się więc wejść do miejsca owego odpoczynku, aby przykład nieposłuszeństwa już nikogo nie skłonił do upadku.
Żywe jest bowiem Słowo Boga i skuteczne, ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić myśli i zamiary serca.
Żadne stworzenie nie ukryje się przed Nim, bo wszystko jest odkryte i jawne przed oczami Tego, któremu musimy zdać sprawę.
Jeśli więc mamy tak wielkiego arcykapłana, który przeszedł przez niebiosa, Jezusa, Syna Boga, trzymajmy się mocno wyznania wiary.
Nie mamy bowiem arcykapłana, który nie mógłby współczuć w naszych słabościach, lecz podobnie jak my doświadczonego we wszystkim, oprócz grzechu.
Śmiało więc zbliżajmy się do tronu łaski, abyśmy we właściwym czasie otrzymali miłosierdzie i znaleźli łaskę pomocy.
Każdy bowiem arcykapłan z ludzi jest brany i dla ludzi jest ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy.
Jest on w stanie współczuć tym, co nieświadomie błądzą, gdyż sam podlega słabości.
I z tego powodu musi zarówno za lud, jak i za siebie składać ofiary za grzechy.
Nie sam dla siebie bierze też ktoś tę godność, lecz jest powoływany przez Boga, tak jak Aaron.
Tak i Chrystus sam siebie nie okrył chwałą, gdy stał się arcykapłanem, ale uczynił to Ten, który powiedział do Niego: Ty jesteś Moim Synem, dzisiaj Ja Ciebie zrodziłem .
Podobnie mówi w innym miejscu: Ty jesteś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka .
On podczas swojego ziemskiego życia głośno wołając, ze łzami zanosił błagania i prośby do Tego, który mógł Go ocalić od śmierci, i został wysłuchany z powodu swojej uległości.
Chociaż był Synem, przez to, co wycierpiał nauczył się posłuszeństwa.
Tak uczyniony doskonałym stał się przyczyną wiecznego zbawienia dla wszystkich, którzy są Mu posłuszni.
A Bóg ogłosił Go arcykapłanem na wzór Melchizedeka.
Wiele mamy o tym do powiedzenia, lecz trudno wam to przekazać, gdyż nie potraficie słuchać.
Chociaż przez ten czas powinniście być już nauczycielami, to jednak sami znowu potrzebujecie, żeby ktoś was pouczał o podstawowych zasadach nauki Bożej. Potrzebujecie mleka, a nie stałego pokarmu.
Każdy bowiem, kto jest karmiony mlekiem, nie pojmuje nauki sprawiedliwości, bo jest niemowlęciem.
Dorośli zaś przyjmują pokarm stały, gdyż przez używanie mają wyćwiczone zmysły do rozróżniania dobra i zła.
Dlatego zostawmy podstawy nauki o Chrystusie i przejdźmy do tego, co doskonałe. Nie kładźmy ponownie fundamentu odwracania się od martwych uczynków i fundamentu wiary w Boga,
nauki o chrztach, o nakładaniu rąk, o powstaniu z martwych i o sądzie wiecznym.
I to uczynimy, jeśli Bóg pozwoli.
Niemożliwe jest przecież, aby ci, którzy raz otrzymali światło, którzy zakosztowali daru niebiańskiego i stali się uczestnikami Ducha Świętego,
którzy zakosztowali wspaniałego Słowa Boga i mocy przyszłego wieku,
a mimo to odpadli, znowu odnowili się dla nawrócenia, gdyż sami od nowa krzyżują Syna Boga i wystawiają na szyderstwo.
Gdy bowiem ziemia wypije spadający na nią obficie deszcz i rodzi rośliny pożyteczne dla tych, dla których jest użyźniana, otrzymuje błogosławieństwo od Boga.
Jeżeli natomiast wydaje ciernie i osty, jest bez wartości i bliska przekleństwa. I w końcu zostanie spalona.
Jeśli zaś chodzi o was, umiłowani, to choć tak mówimy, jesteśmy przekonani, że jesteście lepsi i macie udział w zbawieniu.
Bóg przecież nie jest niesprawiedliwy, dlatego nie zapomni o waszym dziele i miłości, jaką okazaliście wobec Jego imienia, gdy usługiwaliście świętym i nadal służycie.
Pragniemy jednak, aby każdy z was wykazywał tę samą gorliwość w celu spełnienia nadziei aż do końca.
Nie bądźcie ociężali, lecz naśladujcie tych, którzy przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice.
Kiedy bowiem Bóg dał obietnicę Abrahamowi, a nikogo większego nie miał, na kogo mógłby przysiąc, to przysiągł na samego siebie.
Powiedział: Zapewniam, że napełnię cię błogosławieństwem i hojnie rozmnożę.
A ponieważ Abraham okazał się cierpliwy, osiągnął to, co zostało obiecane.
Ludzie bowiem przysięgają na kogoś większego, a potwierdzeniem zakończenia każdego sporu jest dla nich przysięga.
W ten sposób Bóg, chcąc dobitnie pokazać dziedzicom obietnicy niezmienność swojej decyzji, zagwarantował ją przysięgą,
abyśmy przez te dwie niezmienne sprawy, w których jest niemożliwe, żeby Bóg skłamał, mieli silną zachętę, my, którzy uciekliśmy, by pochwycić daną nam nadzieję.
Jest ona jakby kotwicą dla duszy, niezawodną, mocną, przenikającą poza wewnętrzną zasłonę,
gdzie jako poprzednik wszedł dla nas Jezus, stając się arcykapłanem na wieki na wzór Melchizedeka.
Ten bowiem Melchizedek, król Salemu, kapłan Boga Najwyższego, wyszedł na spotkanie z Abrahamem, który wracał po pobiciu królów, i pobłogosławił go.
Jemu też Abraham wydzielił dziesięcinę ze wszystkiego. Jego imię natomiast oznacza najpierw króla sprawiedliwości, a następnie króla Salemu, to jest króla pokoju.
Bez ojca, bez matki, bez rodowodu, nie ma początku ani też końca życia, ale upodobniony do Syna Bożego pozostaje kapłanem na wieki.
Rozważcie, jak wielki musiał być ten, któremu patriarcha Abraham dał dziesięcinę z najlepszych łupów.
Również synowie Lewiego, otrzymując kapłaństwo, mają zgodnie z Prawem przywilej pobierania dziesięciny od ludu, to jest od swoich braci - chociaż i oni wywodzą się od Abrahama.
Ten zaś, nie pochodząc z ich rodu, pobrał dziesięcinę od Abrahama i pobłogosławił tego, który miał obietnice.
A nie da się zaprzeczyć, że to, co mniejsze, otrzymuje błogosławieństwo od tego, co znaczniejsze.
Tutaj przyjmują dziesięciny ludzie śmiertelni, tam zaś ten, o kim zaświadczono, że żyje.
I, jeśli można tak powiedzieć, w osobie Abrahama także od Lewiego, który bierze dziesięciny, została pobrana dziesięcina.
Był on bowiem jeszcze w lędźwiach swojego ojca, gdy Melchizedek wyszedł mu na spotkanie.
Gdyby więc doskonałość można było osiągnąć dzięki kapłaństwu lewickiemu - lud przecież z jego powodu otrzymał Prawo - to jaka byłaby jeszcze potrzeba ustanawiać innego kapłana na wzór Melchizedeka, zamiast nazywać go kapłanem na wzór Aarona?
Otóż zmiana kapłana z konieczności powoduje też zmianę Prawa.
Ten bowiem, z czyjego powodu jest to mówione, należał do innego pokolenia, z którego nikt nie pełnił służby przy ołtarzu.
Wiadomo przecież, że nasz Pan pochodził z pokolenia Judy, a Mojżesz nie wspomina o kapłanach z tego pokolenia.
Jest to jeszcze bardziej oczywiste, jeśli na podobieństwo Melchizedeka ustanawia się innego kapłana,
który stał się nim nie według ziemskiego przykazania Prawa, lecz na mocy niezniszczalnego życia.
Dane jest Mu bowiem takie świadectwo: Ty jesteś kapłanem na wieki Na wzór Melchizedeka .
Zostało więc zniesione dawne przykazanie z powodu jego słabości i nieużyteczności.
Prawo bowiem nie uczyniło niczego doskonałym, ale wprowadziło lepszą nadzieję, przez którą zbliżamy się do Boga.
A dokonało się to nie bez przysięgi. Tamci bowiem zostali kapłanami bez przysięgania,
Ten zaś dzięki przysiędze Tego, który do Niego powiedział: Pan przysiągł i nie będzie żałował: Ty jesteś kapłanem na wieki.
Tak więc Jezus jest gwarantem lepszego Przymierza.
Tamci kapłani są także liczniejsi, bo śmierć nie pozwala im trwać.
Ten zaś, przez to, że trwa na wieki, ma kapłaństwo nieprzemijające.
Dlatego też może na zawsze zbawiać tych, którzy przez Niego zbliżają się do Boga, bo w każdej chwili żyje po to, aby wstawiać się za nimi.
Takiego bowiem arcykapłana było nam potrzeba: świętego, niewinnego, nieskalanego, oddzielonego od grzeszników i sięgającego ponad niebiosa.
Nie musi On codziennie, jak inni arcykapłani, składać najpierw ofiary za własne grzechy, a potem za grzechy ludu. Uczynił to przecież raz na zawsze, składając w ofierze samego siebie.
Prawo bowiem ustanawia arcykapłanami ludzi słabych, słowo zaś przysięgi, która nastąpiła po Prawie, ustanawia Syna doskonałego na wieki.
Najważniejszą zaś rzeczą w tym, co mówimy, jest to, że mamy takiego arcykapłana, który zasiadł po prawej stronie tronu Majestatu w niebiosach.
Jest On sługą świątyni i prawdziwego przybytku zbudowanego przez Pana, a nie przez człowieka.
Każdy arcykapłan bowiem jest ustanawiany dla składania darów i ofiar. Dlatego było konieczne, aby i Ten miał co złożyć w ofierze.
Gdyby więc był na ziemi, nie byłby kapłanem, bo byliby nimi ci, którzy składają dary zgodnie z Prawem.
Służą oni obrazowi i cieniowi rzeczywistości niebiańskich, zgodnie z tym, co Bóg polecił Mojżeszowi, gdy zamierzał on dokończyć budowy przybytku: Uważaj więc, powiedział, abyś uczynił wszystko według wzoru, jaki widziałeś na górze0.
Teraz zaś o tyle wznioślejszą otrzymał służbę, o ile jest pośrednikiem lepszego Przymierza, które jest oparte na lepszych obietnicach.
Gdyby bowiem to pierwsze było nienaganne, to nie szukano by miejsca na drugie.
Tymczasem ganiąc ich, Bóg mówi: Oto nadchodzą dni, mówi Pan, że zawrę z domem Izraela i z domem Judy Nowe Przymierze.
Nie takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami w dniu, gdy ująłem ich za rękę, aby ich wyprowadzić z ziemi egipskiej. Ponieważ oni nie wytrwali w Moim Przymierzu, Ja także ich zaniedbałem, mówi Pan.
Takie zaś jest Przymierze, które zawrę z domem Izraela po tych dniach, mówi Pan. Złożę Moje prawa w ich umysłach i napiszę je na ich sercach. I będę dla nich Bogiem, a oni będą dla Mnie ludem.
I nie będzie nikt już pouczał swojego rodaka ani swojego brata: Poznaj Pana, bo wszyscy będą Mnie znali, od najmniejszego aż do największego wśród nich.
Przebaczę wtedy ich niesprawiedliwości i nie będę już pamiętał ich grzechów.
Ponieważ mówi o nowym, pierwsze uznał za przedawnione. To zaś, co się przedawnia i starzeje, wkrótce zniknie.
Pierwsze Przymierze miało więc przepisy dotyczące kultu oraz ziemską świątynię.
Został bowiem zbudowany namiot, w którego pierwszej części zwanej Miejscem Świętym, był świecznik, stół i chleby pokładne.
Za drugą zaś zasłoną była druga część namiotu, nazywana Święte Świętych.
Był w niej złoty ołtarz kadzenia i arka przymierza cała pokryta złotem, a w niej złote naczynie z manną, laska Aarona, która rozkwitła, i tablice przymierza.
Nad arką były cherubiny chwały, które ocieniały przebłagalnię. Nie ma teraz potrzeby mówić o nich w szczegółach.
Całość zaś tak została zbudowana, że do pierwszej części namiotu w każdej chwili mogą wejść kapłani pełniący służbę,
do drugiej natomiast raz w roku tylko sam arcykapłan, i to nie bez krwi, którą składa w ofierze za popełnione nieświadomie grzechy własne i ludu.
Duch Święty chciał w ten sposób pokazać, że jeszcze nie została objawiona droga do świątyni, dopóki istnieje pierwszy namiot.
Jest to symbolem czasu obecnego. Według niego są składane dary i ofiary, nie mogące udoskonalić w sumieniu tego, który pełni służbę.
Jedynie bowiem dla pokarmów, napojów i różnych obmyć zostały wprowadzone przepisy zewnętrzne aż do czasu naprawy.
Chrystus zaś, gdy się zjawił jako arcykapłan dóbr, które już zaistniały, to przez namiot większy i doskonalszy, nie ręką uczyniony, czyli nie należący do tego stworzenia,
ani nie przez krew kozłów i cieląt, lecz przez własną krew, wszedł raz na zawsze do świątyni i uzyskał wieczne odkupienie.
Jeśli bowiem krew kozłów, wołów i popiół z jałówek, którymi skrapia się nieczystych, tak uświęcają, że oczyszczają ciało,
to o ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego siebie samego jako niewinnego ofiarował Bogu, oczyści nasze sumienie z martwych uczynków, abyśmy służyli Bogu żyjącemu.
Dlatego jest On pośrednikiem Nowego Przymierza - Testamentu, żeby ci, którzy zostali powołani do wiecznego dziedzictwa - gdy nastąpiła śmierć dla odkupienia przestępstw popełnionych w pierwszym Przymierzu - otrzymali obietnicę.
Dla ważności testamentu bowiem musi być stwierdzona śmierć tego, który go sporządził.
Testament przecież nabiera mocy po śmierci, gdyż nie jest ważny za życia tego, kto go sporządził.
Dlatego też pierwsze Przymierze nie zostało zapoczątkowane bez krwi.
Gdy zostało bowiem całemu ludowi ogłoszone przez Mojżesza każde przykazanie zgodnie z Prawem, wziął krew cieląt i kozłów z wodą, wełną szkarłatną i hizopem, i skropił samą księgę oraz cały lud.
I powiedział: To jest krew Przymierza, które Bóg dla was ustanowił.
Podobnie skropił krwią namiot i wszystkie sprzęty liturgiczne.
I prawie wszystko jest oczyszczane przez krew zgodnie z Prawem, a bez przelania krwi nie ma odpuszczenia.
Było więc konieczne, aby obrazy tego, co jest w niebiosach, w ten sposób były oczyszczane, rzeczywistości niebiańskie zaś przez ofiary lepsze od tych.
Chrystus bowiem nie wszedł do świątyni uczynionej ręką ludzką, będącej odbiciem tej prawdziwej, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga.
Nie składa też wielokrotnie samego siebie w ofierze, jak arcykapłan, który wchodzi co roku do świątyni z krwią cudzą,
ponieważ musiałby wielokrotnie cierpieć od początku świata. On zaś teraz, u kresu czasów, jeden raz się pojawił, aby zgładzić grzech przez własną ofiarę.
I tak jak zostało postanowione w stosunku do ludzi, że raz umrą, a potem będzie sąd,
tak też Chrystus raz ofiarowany, by wziąć na siebie grzechy wielu, po raz drugi już nie z powodu grzechu da się zobaczyć tym, którzy Go oczekują dla zbawienia.
Prawo bowiem, które ma cień przyszłych dóbr, a nie sam obraz rzeczy, nie może tymi samymi ofiarami, które co roku są nieustannie składane, udoskonalić tych, którzy z nimi przychodzą.
Czy bowiem nie zaprzestano by ich składać, gdyby ci, którzy je składają, nie mieli już świadomości grzechów, dlatego że raz zostali oczyszczeni?
A jednak przez te ofiary corocznie wspomina się grzechy.
Niemożliwe bowiem, aby grzechy gładziła krew wołów i kozłów.
Dlatego przychodząc na świat Chrystus mówi: Nie chciałeś ofiary i daru, ale przygotowałeś Mi ciało.
Całopalenia i ofiary za grzechy nie podobały się Tobie.
Wtedy powiedziałem: Oto przychodzę. W zwoju księgi napisano o Mnie, abym spełnił Twoją wolę, Boże.
Najpierw mówi: Ofiar, darów, całopaleń i ofiar za grzechy nie chciałeś, ani nie podobały się Tobie- choć składa się je zgodnie z Prawem.
Następnie powiedział: Oto przychodzę, abym spełnił Twoją wolę. Znosi to, co pierwsze, aby ustanowić drugie.
Mocą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.
Każdy kapłan staje codziennie do służby i wielokrotnie składa te same ofiary, które nigdy nie mogą zgładzić grzechów.
Ten zaś, gdy złożył jedną ofiarę za grzechy, na zawsze zasiadł po prawicy Boga,
czekając odtąd, aż Jego nieprzyjaciele zostaną położeni jako podnóżek pod Jego stopy.
Przez tę jedną ofiarę przecież uczynił na zawsze doskonałymi tych, którzy dostępują uświęcenia.
A poświadcza nam to także Duch Święty. Następnie bowiem powiedział:
Takie jest Przymierze, które zawrę z nimi po tych dniach, mówi Pan. Złożę Moje prawa w ich sercach, i napiszę je na ich umysłach,
i ich grzechów ani nieprawości nie będę już pamiętał.
Gdzie zaś jest odpuszczenie grzechów, tam nie potrzeba już składać za nie ofiary.
Mamy więc, bracia, dzięki krwi Jezusa otwarte wejście do świątyni,
które On otworzył dla nas jako drogę nową i żywą przez zasłonę, to jest przez swoje ciało.
Mamy też kapłana wielkiego nad domem Bożym.
Podejdźmy więc ze szczerym sercem, z pełną wiarą, oczyszczeni ze złych skłonności serc i obmyci na ciele czystą wodą.
Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, gdyż wierny jest Ten, który złożył obietnicę.
Zwracajmy uwagę jedni na drugich, dążąc do gorliwej miłości i dobrych uczynków.
Nie zaniedbujmy również wspólnych zgromadzeń, jak to się stało zwyczajem niektórych, ale zachęcajmy się wzajemnie tym bardziej, im bardziej widzimy, że zbliża się dzień.
Gdybyśmy bowiem świadomie grzeszyli po tym, jak otrzymaliśmy poznanie prawdy, to nie ma już dla nas ofiary za grzechy,
ale pozostaje nam jedynie czekać na straszliwy sąd i na żar ognia, który pochłonie buntowników.
Ten, kto złamał Prawo Mojżeszowe, zostaje bez litości zabity na podstawie zeznania dwóch lub trzech świadków.
Rozważcie więc, na ile większą karę zostanie skazany ten, kto podepcze Syna Bożego i zlekceważy krew Przymierza, która go uświęciła, i znieważy Ducha łaski.
Znamy przecież Tego, który powiedział: Do Mnie należy wymierzanie kary, Ja odpłacę; oraz: Pan osądzi swój lud.
Straszna to rzecz wpaść w ręce Boga żyjącego.
Przypomnijcie sobie dawne dni, podczas których po oświeceniu przetrwaliście wielką nawałę cierpień,
czy to publicznie wystawieni na pośmiewisko i narażeni na prześladowania, czy też uczestnicząc w cierpieniach tych, którzy ich doznawali.
Cierpieliście przecież razem z uwięzionymi, przyjęliście z radością grabież waszego mienia, wiedząc, że sami posiadacie lepsze i trwałe dobra.
Nie odrzucajcie więc waszej pewności, bo wielka jest za nią nagroda.
Musicie bowiem być wytrwali, abyście wypełniając wolę Boga, otrzymali to, co zostało wam obiecane.
Jeszcze bowiem maleńka chwila , a przyjdzie Ten, który ma nadejść, i nie będzie zwlekał.
A Mój sprawiedliwy z wiary będzie żył, lecz jeśli odstąpi, nie znajdę w nim upodobania.
A przecież my nie należymy do odstępców, którzy idą na zatracenie, lecz do wiernych, żeby ocalić życie.
Wiara jest gwarancją tego, czego się spodziewamy, dowodem istnienia rzeczy, których nie widzimy.
Przez nią zostało dane świadectwo przodkom.
Dzięki wierze rozumiemy, że wszechświat został stworzony Słowem Boga, bo nie z tego, co widzialne, powstało to, co widzimy.
Dzięki wierze Abel złożył Bogu ofiarę lepszą niż Kain. Przez nią otrzymał świadectwo, że jest sprawiedliwy, bo Bóg zaświadczył o tym nad jego darami. Przez nią też, chociaż umarł, nadal mówi.
Dzięki wierze Henoch został zabrany, aby nie oglądał śmierci, i nie odnaleziono go, bo zabrał go Bóg. Już bowiem przed zabraniem otrzymał świadectwo, że spodobał się Bogu.
Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu, bo trzeba, aby ten, kto zbliża się do Boga uwierzył, że On jest, i że nagradza tych, którzy Go szukają.
Dzięki wierze Noe otrzymał wyrocznię o tym, czego jeszcze nie można było zobaczyć. Przyjął ją z bojaźnią i zbudował arkę, aby ocalić swoją rodzinę. Przez wiarę potępił świat i stał się dziedzicem sprawiedliwości, którą otrzymuje się przez wiarę.
Dzięki wierze Abraham okazał posłuszeństwo wezwaniu, aby wyruszyć na miejsce, które miał wziąć w dziedzictwo. Wyruszył, nie wiedząc, dokąd zmierza.
Dzięki wierze przebywał w Ziemi Obiecanej jako obcej, mieszkając pod namiotami z Izaakiem i Jakubem, współdziedzicami tej samej obietnicy.
Oczekiwał bowiem miasta zbudowanego na trwałych fundamentach, którego budowniczym i twórcą jest Bóg.
Dzięki wierze też bezpłodna Sara, choć była w podeszłym wieku, otrzymała moc wydania potomstwa, gdyż za godnego wiary uznała Tego, który złożył obietnicę.
Dlatego z jednego człowieka, i to prawie obumarłego, zrodziło się potomstwo tak liczne, jak gwiazdy na niebie i jak piasek na brzegu morza, którego nie można zliczyć.
W wierze umarli oni wszyscy. Nie doczekali się spełnienia obietnic, ale z daleka je ujrzeli, powitali i przyznali, że na ziemi są obcymi i pielgrzymami.
Ci bowiem, którzy tak mówią, okazują, że poszukują ojczyzny.
Gdyby bowiem myśleli o tej, z której wyszli, to mieliby czas zawrócić.
Teraz jednak dążą do lepszej, to jest do niebiańskiej. Dlatego Bóg nie wstydzi się, że jest nazywany przez nich ich Bogiem bo przygotował im miasto.
Dzięki wierze Abraham, wystawiony na próbę, ofiarował Izaaka. Jedynego syna składał w ofierze, on, który otrzymał obietnice.
Zostało mu bowiem powiedziane: Z Izaaka będziesz miał powołane potomstwo.
Uważał jednak, że Bóg jest zdolny nawet wskrzesić z martwych, dlatego otrzymał go z powrotem jako symbol.
Dzięki wierze w to, co ma nastąpić, Izaak pobłogosławił Jakuba i Ezawa.
Dzięki wierze Jakub umierając pobłogosławił każdego z synów Józefa, a sam pokłonił się przed wierzchołkiem jego laski0.
Dzięki wierze Józef, zanim umarł, wspomniał o wyjściu synów Izraela i wydał polecenie co do swoich kości.
Dzięki wierze Mojżesz po urodzeniu był przez trzy miesiące ukrywany przez swoich rodziców, gdyż widzieli, że to dziecko jest piękne, i nie ulękli się dekretu króla.
Dzięki wierze Mojżesz, gdy stał się dorosły, nie chciał uchodzić za syna córki faraona.
Wolał raczej cierpieć krzywdy razem z ludem Bożym, niż korzystać z chwilowej rozkoszy grzechu.
Uważał zniewagi znoszone dla Chrystusa za bogactwo większe od skarbów Egiptu, ponieważ liczył na zapłatę.
Dzięki wierze opuścił Egipt nie lękając się gniewu króla, bo jakby widząc to, co niewidzialne, stał się wytrwały.
Dzięki wierze przygotował Paschę i dokonał skropienia krwią, aby nie dotknął ich ten, który niszczy to, co pierworodne.
Dzięki wierze przeszli przez Morze Czerwone jak przez suchą ziemię, gdy zaś Egipcjanie próbowali to uczynić, potonęli.
Dzięki wierze runęły mury Jerycha, gdy obchodzili je wokoło przez siedem dni.
Dzięki wierze nierządnica Rachab nie zginęła razem z niewierzącymi, gdyż gościnnie przyjęła zwiadowców.
I co jeszcze mam powiedzieć? Zabrakłoby mi czasu, gdybym chciał opowiadać o Gedeonie, Baraku, Samsonie, Jeftem, Dawidzie, Samuelu i o prorokach.
Przez wiarę pokonali oni królestwa, dokonali dzieł sprawiedliwych, doczekali spełnienia obietnic, zamknęli paszcze lwom,
stłumili żar ognia, uniknęli ostrza miecza, zostali podźwignięci z niemocy, stali się waleczni na wojnie, odparli cudzoziemskie wojska.
Kobiety odzyskały swoich zmarłych przez zmartwychwstanie. Inni zaś byli torturowani, gdyż nie przyjęli uwolnienia, aby otrzymać lepsze zmartwychwstanie.
Jeszcze inni doświadczyli publicznych szyderstw i biczowania, ponadto kajdan i więzienia.
Byli kamienowani, przerzynani piłą, ścinani mieczem, tułali się w skórach owczych i kozich, cierpieli niedostatek, ucisk i poniewierkę -
świat nie był ich godny. Błądzili po pustyniach, po górach, jaskiniach i rozpadlinach ziemi.
Ci wszyscy jednak, choć wykazali się wiarą, nie doczekali się spełnienia obietnicy.
Bóg bowiem ze względu na nas przewidział coś lepszego, żeby bez nas nie osiągnęli doskonałości.
Skoro więc mamy wokół siebie tak wielką liczbę świadków, odrzućmy wszystko, co nam przeszkadza, oraz grzech, który nas otacza, i wytrwale biegnijmy w wyznaczonych nam zawodach.
Wpatrujmy się w Jezusa, który jest twórcą naszej wiary i ją doskonali. On to zamiast zapewnionej Mu radości wziął krzyż, nie myśląc o jego hańbie, i zasiadł po prawej stronie tronu Boga.
Pomyślcie więc o Tym, który tak wielką wrogość wycierpiał od grzeszników, abyście się nie zniechęcili, złamani na duchu.
Jeszcze bowiem nie stawiliście oporu grzechowi, walcząc aż do krwi,
a już zapomnieliście o napomnieniu, które jest kierowane do was, jak do synów: Synu mój, nie lekceważ karcenia Pana, ani nie załamuj się, gdy On napomina.
Pan bowiem karci tego, kogo kocha, Chłoszcze zaś każdego, którego przyjmuje za synab.
Trwajcie, gdy jesteście karceni. Bóg traktuje was jak synów. Jaki to bowiem syn, którego ojciec nie karci?
Jeśli zaś nie jesteście karceni tak, jak wszyscy, jesteście bękartami, a nie synami.
Poza tym, karcili nas ziemscy ojcowie, a ich szanowaliśmy. Czy więc o wiele bardziej nie podporządkujemy się Ojcu duchów, abyśmy żyli?
Tamci bowiem tylko przez krótki czas nas karcili tak, jak chcieli, Ten zaś dla naszego dobra, abyśmy mieli udział w Jego świętości.
Żadne też karcenie w danej chwili nie wydaje się przyjemne, ale bolesne. Później jednak przynosi pokojowy owoc sprawiedliwości tym, którzy zostali przez nie doświadczeni.
Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i omdlałe kolana.
Kroczcie prostymi ścieżkami, aby to, co kuleje, nie zeszło z drogi, ale nade wszystko zostało uleczone.
Szukajcie ze wszystkimi pokoju i uświęcenia, bez którego nikt nie będzie oglądał Pana.
Uważajcie, aby nikt nie pozbawił się łaski Boga, aby jakiś gorzki korzeń wyrastając nie rozplenił się i nie zatruł wielu,
aby nie zjawił się jakiś rozpustnik czy bezbożnik, jak Ezaw, który za jedną potrawę sprzedał swoje pierworodztwo.
Wiecie bowiem, że i później, gdy chciał odziedziczyć błogosławieństwo, został odrzucony. Nie było już dla niego możliwości nawrócenia, chociaż jej szukał ze łzami.
Nie przystąpiliście przecież do dotykalnego i płonącego ognia, do nieprzeniknionych ciemności, mroku, nawałnicy,
dźwięku trąby i głosu słów. Ci, którzy usłyszeli ten głos, błagali, aby już więcej do nich nie mówił.
Nie mogli bowiem znieść tego, co zostało postanowione: Choćby nawet zwierzę dotknęło góry, zostanie ukamienowane.
A to zjawisko było tak straszliwe, że Mojżesz powiedział: Jestem przerażony i drżący.
Wy natomiast przystąpiliście do góry Syjon, do miasta Boga żyjącego, Jeruzalem niebiańskiego, do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zgromadzenie,
do Kościoła pierworodnych, zapisanych w niebiosach, do Boga, sędziego wszystkich, do duchów sprawiedliwych, uczynionych doskonałymi,
do Jezusa, pośrednika Nowego Przymierza, do pokropienia krwią, która przemawia mocniej niż krew Abla.
Uważajcie, abyście nie zrezygnowali ze słuchania Tego, który mówi. Jeśli bowiem tamci nie uniknęli kary, gdy zrezygnowali ze słuchania Tego, który pouczał na ziemi, to o wiele bardziej nie unikniemy jej my, którzy odwracamy się od Tego, który poucza z niebios.
Jego głos wstrząsnął wówczas ziemią, a teraz oznajmia: Jeszcze raz poruszę nie tylko ziemią, ale i niebem.
Słowa jeszcze raz ukazują przemianę stworzeń, które podlegają zmienności, aby trwało to, co niezmienne.
A ponieważ otrzymujemy Królestwo niezmienne, trwajmy w łasce, dzięki której będziemy służyć tak, jak się Bogu podoba, z pobożnością i bojaźnią.
Nasz Bóg jest bowiem ogniem pożerającym.
Niech trwa braterska miłość.
Nie zapominajcie też o gościnności, gdyż przez nią niektórzy nieświadomie gościli aniołów.
Pamiętajcie o więźniach, jakbyście byli razem z nimi więzieni, o krzywdzonych, bo i wy żyjecie w ciele.
Do małżeństwa niech wszyscy odnoszą się z szacunkiem, a pożycie małżeńskie niech będzie nieskalane, gdyż Bóg osądzi rozpustników i cudzołożników.
Nie bądźcie chciwi na pieniądze, bądźcie zadowoleni z tego, co posiadacie. Sam Bóg bowiem powiedział: Nie porzucę cię ani nie opuszczę.
Dlatego śmiało możemy powiedzieć: Pan jest Tym, który mnie wspomaga, nie będę się lękał. Co może uczynić mi człowiek?
Pamiętajcie o swoich przełożonych, którzy głosili wam Słowo Boga, rozważając koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę.
Jezus Chrystus wczoraj i dziś, Ten sam i na wieki.
Nie dajcie się zwieść rozmaitym i obcym naukom. Lepiej jest bowiem umacniać serce łaską niż pokarmami, które nie przynoszą korzyści tym, co o nie zabiegają.
My mamy ołtarz, z którego nie mogą spożywać ci, którzy pełnią służbę w namiocie.
Ciała bowiem tych zwierząt, których krew wnosi arcykapłan do świątyni jako ofiarę za grzechy, są spalane poza obozem.
Dlatego też Jezus, aby uświęcić lud własną krwią, cierpiał poza bramą miasta.
Wyjdźmy więc Mu na spotkanie poza obóz, biorąc na siebie Jego pohańbienie.
Nie mamy tu przecież trwałego miasta, ale poszukujemy przyszłego.
Przez Niego więc składajmy nieustannie Bogu ofiarę uwielbienia, to jest owoc warg wyznających Jego imię.
Nie zapominajcie też o czynieniu dobra i dzieleniu się z innymi, gdyż Bóg cieszy się takimi ofiarami.
Swoim przełożonym bądźcie posłuszni i ulegli, gdyż oni czuwają nad wami, ponieważ z tego mają zdać sprawę. Niech to czynią z radością, a nie z narzekaniem, bo to obróciłoby się na waszą niekorzyść.
Módlcie się za nas. Ufamy bowiem, że nasze sumienie jest czyste i we wszystkim pragniemy dobrze postępować.
Szczególnie was proszę, żebyście to czynili, abym wkrótce mógł do was powrócić.
A Bóg pokoju, który przez krew wiecznego Przymierza wyprowadził spośród zmarłych Wielkiego Pasterza owiec, naszego Pana, Jezusa,
niech wam udzieli wszelkiego dobra, abyście pełnili Jego wolę. Z nami zaś niech czyni to, co się Jemu podoba, przez Jezusa Chrystusa, któremu chwała na wieki wieków. Amen.
Proszę was, bracia, przyjmijcie to słowo zachęty, które w skrócie wam przekazałem.
Wiedzcie, że nasz brat Tymoteusz został uwolniony i wraz z nim chcę was odwiedzić, jeśli wkrótce przybędzie.
Pozdrówcie wszystkich waszych przełożonych i wszystkich świętych. Pozdrawiają was bracia z Italii. Łaska niech będzie z wami wszystkimi.
Niech trwa braterska miłość.
Jakub, sługa Boga i Pana Jezusa Chrystusa, przesyła pozdrowienie dwunastu pokoleniom, rozproszonym w świecie.
Radujcie się w pełni, moi bracia, gdy spadną na was różne doświadczenia.
Wiecie przecież, że z wypróbowania waszej wiary rodzi się wytrwałość.
Wytrwałość zaś niech się przejawia w doskonałym dziele, abyście byli doskonali, nienaganni, bez żadnych braków.
Jeśli natomiast komuś z was brakuje mądrości, niech prosi Boga, który daje wszystkim chętnie i bez wypominania, a będzie mu dana.
Niech też prosi z wiarą i bez wahania, bo ten, kto się waha, jest podobny do fali morskiej, poruszanej i miotanej przez wiatr.
Niech taki człowiek nie myśli, że otrzyma coś od Pana,
skoro jest niezdecydowany i niestały w całym swoim postępowaniu.
Brat, który jest biedny, niech się chlubi swoim wywyższeniem,
bogaty zaś swoim uniżeniem, bo przeminie jak kwiat trawy.
Palące słońce bowiem wschodzi i wysusza trawę, i kwiat opada, i traci swoje piękno. Podobnie też bogaty przeminie wraz ze swymi dążeniami.
Błogosławiony człowiek, który znosi doświadczanie, bo gdy przetrwa próbę, otrzyma wieniec życia, obiecany przez Boga tym, którzy Go miłują.
Niech ten, kto jest doświadczany, nie mówi: Jestem doświadczany przez Boga. Bóg bowiem nie jest podatny na doświadczanie zła, sam też nie doświadcza nikogo.
Każdy zaś jest doświadczany przez własną pożądliwość, która go pociąga i nęci.
Następnie pożądliwość, gdy zaowocuje,* rodzi grzech. Grzech zaś, gdy dojrzeje, rodzi śmierć.
Nie błądźcie, moi kochani bracia!
Każdy dobry dar i każde doskonałe dobro pochodzi z góry. Zstępuje od Ojca świateł, w którym nie ma zmiany ani cienia zmienności.
Ze swojej woli zrodził nas Słowem prawdy, abyśmy byli jakby pierwszymi z Jego stworzeń.
Zrozumcie to, moi kochani bracia. Niech każdy człowiek będzie chętny do słuchania, nieskory do mówienia, nieskory do gniewu.
Pod wpływem gniewu bowiem człowiek nie wykonuje sprawiedliwości Bożej.
Dlatego odrzućcie wszelką nieczystość i bezmiar zła, i z łagodnością przyjmijcie zaszczepione w was Słowo, które ma moc zbawić wasze dusze.
Bądźcie więc wykonawcami Słowa, a nie tylko słuchaczami, oszukującymi samych siebie.
Jeśli bowiem ktoś jest słuchaczem Słowa, a nie wykonawcą, to jest podobny do mężczyzny, który ogląda w lustrze swoje naturalne odbicie.
Zobaczył siebie i odszedł, i natychmiast zapomniał, jak wyglądał.
Ten zaś, kto wpatruje się w doskonałe prawo wolności i jest mu wierny - nie jak słuchacz skłonny do zapominania, ale jak wykonawca dzieła - ten będzie błogosławiony w tym, co robi.
Jeśli ktoś uważa, że jest religijny, a nie kontroluje swojego języka, lecz oszukuje samego siebie, tego religijność jest bezwartościowa.
Religijność czysta i bez skazy przed Bogiem i Ojcem polega na tym, aby się troszczyć o sieroty i wdowy w ich niedoli i zachować samego siebie nieskażonym przez ten świat.
Bracia moi, nie kierujcie się pozorami zewnętrznymi, wierząc w naszego Pana chwały, Jezusa Chrystusa.
Jeśli bowiem na wasze zgromadzenie przyjdzie człowiek, noszący złoty pierścień i lśniącą szatę, i przyjdzie też ktoś biedny, w nędznej szacie,
a wy spojrzycie na tego, który ma lśniącą szatę, i powiecie: Usiądź tutaj, wygodnie, do biednego zaś powiecie: Ty stań tam, lub: Usiądź przy moich nogach,
to czy nie czynicie różnic między sobą i nie stajecie się przewrotnymi sędziami?
Posłuchajcie, moi kochani bracia! Czy Bóg nie wybrał biednych w oczach tego świata na bogatych w wierze i na dziedziców Królestwa obiecanego tym, którzy Go miłują?
Wy natomiast zlekceważyliście biednego. Czy to nie bogaci gnębią was i pozywają do sądów?
Czy nie oni bluźnią zaszczytnemu Imieniu, które nad wami zostało przywołane?
Jeśli jednak zgodnie z Pismem wypełniacie królewskie Prawo: Będziesz miłował swojego bliźniego jak siebie samego, dobrze postępujecie.
Jeżeli natomiast kierujecie się pozorami zewnętrznymi, to popełniacie grzech i w świetle Prawa jesteście winni.
Kto bowiem wypełniałby całe Prawo, a przekroczyłby choćby jedno przykazanie, ten nie wypełnia Prawa.
Ten przecież, który powiedział: Nie cudzołóż, powiedział także: Nie zabijaj. Jeżeli więc nie cudzołożysz, a zabijasz, jesteś winny wobec Prawa.
Tak mówcie i tak czyńcie, jak mielibyście być sądzeni przez prawo wolności.
Sąd bowiem bez miłosierdzia będzie nad tym, który postępuje bez miłosierdzia. Miłosierdzie odnosi triumf nad sądem.
Jaki z tego pożytek, moi bracia, jeśli ktoś mówiłby, że wierzy, a nie spełniałby uczynków? Czy sama wiara może go zbawić?
Jeśli jakiś brat lub siostra nie mieliby się w co ubrać i brakowałoby im codziennego pożywienia,
a ktoś z was powiedziałby: Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie, a nie dalibyście im tego, co potrzebne dla ciała, jaka z tego korzyść?
Tak i wiara, jeśli nie jest potwierdzona uczynkami, jest martwa sama w sobie.
Lecz powie ktoś: Ty wierzysz, a ja spełniam uczynki. Pokaż mi swoją wiarę bez uczynków, a ja ci pokażę wiarę z moich uczynków.
Ty wierzysz, że jest jeden Bóg? Dobrze czynisz, ale i demony wierzą, i drżą.
Chcesz zaś się przekonać, próżny człowieku, że wiara bez uczynków jest bezużyteczna?
Czy Abraham, nasz ojciec, nie został usprawiedliwiony z powodu swoich uczynków, gdy złożył Izaaka, swojego syna, na ołtarzu?
Widzisz, że wiara współdziałała z jego uczynkami i dzięki uczynkom stała się doskonała.
W ten sposób wypełniło się Pismo, które mówi: Abraham uwierzył Bogu i zostało mu to policzone jako sprawiedliwość, i został nazwany przyjacielem Boga.
Widzicie, że człowiek zostaje usprawiedliwiony dzięki uczynkom, a nie wyłącznie dzięki wierze.
Podobnie i nierządnica Rachab, czy nie dzięki uczynkom została usprawiedliwiona, gdy przyjęła wysłanników i odesłała ich inną drogą?
Jak bowiem ciało bez ducha jest martwe, tak też wiara bez uczynków jest martwa.
Niech niewielu z was zostaje nauczycielami, moi bracia, gdyż wiecie, że będziemy surowiej sądzeni.
Wszyscy przecież często błądzimy. Jeżeli ktoś nie grzeszy słowem, ten jest doskonałym człowiekiem, zdolnym do kontrolowania także całego ciała.
Jeśli wkładamy wędzidła koniom do pyska, żeby były nam uległe, to kierujemy całym ich ciałem.
Również statki, tak ogromne i poruszane silnymi wiatrami, za pomocą niewielkiego steru są kierowane tam, dokąd chce sternik.
Tak też język, chociaż jest małym organem, to jednak się chlubi wielkimi sprawami. Spójrz, jak mały ogień, a jak wielki las podpala.
Język jest ogniem, sferą nieprawości. Język jest tym naszym organem, który plami całe ciało, ogarnia pożarem ludzkie życie i jest podsycany ogniem piekielnym.
Wszelkiego rodzaju zwierzęta lądowe i ptaki, płazy i stworzenia morskie, są ujarzmiane i zostały ujarzmione przez człowieka.
Języka zaś nikt z ludzi nie może ujarzmić. Jest on nieobliczalny w czynieniu zła, pełny zabójczego jadu.
Przy jego pomocy błogosławimy Pana i Ojca, i przy jego pomocy przeklinamy ludzi, stworzonych na podobieństwo Boga.
Z tych samych ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Tak, moi bracia, być nie powinno.
Czy źródło z tej samej szczeliny tryska wodą słodką i gorzką?
Czy może, moi bracia, drzewo figowe rodzić oliwki albo krzew winny figi? Podobnie ze źródła słonej wody nie może wypływać słodka.
Kto jest wśród was mądry i rozumny? Niech w nienagannym postępowaniu wykaże się swoimi uczynkami, zachowując mądrą łagodność.
Jeżeli zaś jest w waszym sercu gorzka zazdrość i zawiść, to nie bądźcie pyszni i nie kłamcie wbrew prawdzie.
Taka mądrość nie zstępuje z wysoka, ale jest ziemska, zmysłowa, demoniczna.
Gdzie bowiem jest zazdrość i zawiść, tam jest także niepokój i wszelki zły czyn.
Mądrość z wysoka natomiast jest przede wszystkim czysta, następnie usposobiona pokojowo, życzliwa, uległa, pełna miłosierdzia i dobrych owoców, bez uprzedzeń, nieobłudną.
Owoc zaś sprawiedliwości jest siany w pokoju dla tych, którzy krzewią pokój.
Skąd się biorą wojny i skąd walki wśród was? Czy nie z tych waszych namiętności, które rozbijają was wewnętrznie?
Pożądacie, a nie macie, zabijacie i zazdrościcie, a nie możecie osiągnąć, kłócicie się i walczycie. Nie macie, ponieważ nie prosicie.
Prosicie, a nie otrzymujecie, ponieważ źle prosicie, gdyż staracie się jedynie o zaspokojenie waszych namiętności.
O, cudzołożnicy! Czy nie wiecie, że przyjaźń ze światem jest nieprzyjaźnią z Bogiem? Ten więc, kto chciałby być przyjacielem świata, staje się nieprzyjacielem Boga.
Czy uważacie, że na próżno mówi Pismo: Bóg aż do zazdrości pragnie ducha, którego nam dał,
większą też daje łaskę? Dlatego mówi: Bóg sprzeciwia się pysznym, pokornym zaś daje łaskę.
Bądźcie więc posłuszni Bogu, przeciwstawiajcie się zaś diabłu, a on ucieknie od was.
Zbliżcie się do Boga, a On zbliży się do was. Oczyśćcie ręce, grzesznicy, i uświęćcie serca, hipokryci.
Ubolewajcie, smućcie się i płaczcie. Wasz śmiech niech się w płacz zamieni, a radość w smutek.
Uniżcie się przed Panem, a On was wywyższy.
Nie mówcie o sobie wzajemnie źle, bracia. Kto mówi źle o bracie albo osądza swojego brata, to tak, jakby mówił źle o Prawie i osądzał Prawo. Jeśli zaś osądzasz Prawo, to nie jesteś wykonawcą Prawa, ale sędzią.
Jeden jest Prawodawca i Sędzia, Ten, który może zbawić i potępić. Ty natomiast kim jesteś, że osądzasz bliźniego?
Posłuchajcie teraz wy, którzy mówicie: Dziś albo jutro udamy się do tego oto miasta, spędzimy tam rok, będziemy handlować i osiągniemy zyski,
a nie macie pojęcia, co przyniesie w waszym życiu dzień jutrzejszy. Jesteście bowiem jak para, która pojawia się na krótko i następnie zanika.
Zamiast tego mówcie: Jeżeli Pan zechce i będziemy żyli, to uczynimy to czy tamto.
Teraz zaś przechwalacie się w swojej pysze. Wszelkie takie przechwalanie się jest złe.
Kto więc wie, jak postępować dobrze, a tak nie postępuje, popełnia grzech.
Posłuchajcie teraz wy, bogaci! Żałośnie zapłaczcie z powodu nieszczęść, które na was przychodzą.
Wasze bogactwo zbutwiało, a wasze szaty zostały zjedzone przez mole.
Wasze złoto i srebro jest przeżarte rdzą, a ich rdza będzie świadczyła przeciwko wam i pochłonie wasze ciała, jak ogień. Wzbogaciliście się w dniach ostatecznych!
Woła zagarnięta przez was zapłata pracowników, którzy skosili wasze pola, a krzyk tych, którzy zżęli, doszedł do uszu Pana Zastępów.
Żyliście w luksusie na ziemi i otoczyliście się zbytkiem, karmiliście wasze serca w dniu rzezi.
Skazaliście, zabiliście sprawiedliwego - nie stawia wam oporu.
Bądźcie więc cierpliwi, bracia, aż do przyjścia Pana. Rolnik cierpliwie czeka na cenny owoc ziemi, dopóki nie spadnie deszcz jesienny i deszcz wiosenny.
I wy bądźcie cierpliwi! Umocnijcie wasze serca, bo przyjście Pana jest bliskie.
Nie narzekajcie jedni na drugich, bracia, abyście nie zostali osądzeni. Oto Sędzia stoi przed drzwiami.
Weźcie przykład, bracia, z wytrwałości i cierpliwości proroków, którzy przemawiali w imieniu Pana.
Uważamy za szczęśliwych tych, którzy byli wytrwali. Słyszeliście o wytrwałości Hioba i zobaczyliście, jaki koniec przygotował mu Pan, bo Pan jest pełen współczucia i miłosierny.
Przede wszystkim zaś, moi bracia, nie przysięgajcie ani na niebo, ani na ziemię, ani w żaden inny sposób. Wasze: Tak, niech będzie: tak, a wasze: Nie, niech będzie: nie, abyście nie byli sądzeni.
Cierpi ktoś z was? Niech się modli. Jest ktoś w dobrym nastroju? Niech śpiewa psalmy.
Ktoś z was choruje? Niech zaprosi prezbiterów Kościoła i niech się modlą nad nim, namaszczając go olejem w imię Pana.
Modlitwa odmawiana z wiarą zbawi chorego i Pan go podźwignie. A jeśli popełniłby jakieś grzechy, zostaną mu odpuszczone.
Wyznawajcie więc sobie wzajemnie grzechy i módlcie się jedni za drugich, abyście zostali uzdrowieni. Bardzo skuteczna jest wytrwała modlitwa sprawiedliwego.
Eliasz był człowiekiem podobnym do nas. Usilnie się modlił, aby nie padał deszcz, i deszcz nie spadł na ziemię przez trzy lata i sześć miesięcy.
I znowu się modlił, i z nieba spadł deszcz, a ziemia wydała swój plon.
Bracia moi, jeśli ktokolwiek z was zejdzie z drogi prawdy, a ktoś go nawróci,
niech wie, że ten, który nawrócił grzesznika z jego błędnej drogi, zbawi jego duszę od śmierci i zakryje liczne grzechy.
Piotr, apostoł Jezusa Chrystusa, do wybranych, przebywających w rozproszeniu w Poncie, Galacji, Kapadocji, Azji i Bitynii,
według planu podjętego przez Boga Ojca, w celu uświęcenia w Duchu, dla posłuszeństwa i pokropienia krwią Jezusa Chrystusa: Łaska i pokój niech będą wśród was w obfitości.
Błogosławiony Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, który przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa w swoim wielkim miłosierdziu zrodził nas na nowo do żywej nadziei,
do dziedzictwa niezniszczalnego, nietkniętego i trwałego, zachowanego dla was w niebiosach,
dla was, którzy jesteście chronieni mocą Boga przez wiarę w zbawienie, gotowe objawić się w czasie ostatecznym.
Dlatego cieszcie się, chociaż teraz trzeba, abyście z powodu różnych doświadczeń trochę byli zasmuceni,
aby wystawiona na próbę wasza wiara okazała się cenniejsza od zniszczalnego złota, próbowanego w ogniu, na sławę, chwałę i cześć przy objawieniu się Jezusa Chrystusa.
Jego miłujecie, chociaż Go nie widzieliście. Chociaż Go teraz też nie widzicie, wierzycie i cieszycie się niewysłowioną i pełną chwały radością,
osiągając cel waszej wiary - zbawienie dusz.
Tego zbawienia pilnie poszukiwali i starannie je badali prorocy, którzy przepowiadali przeznaczoną dla was łaskę.
Badali oni, na jaki i jakiego rodzaju czas wskazywał działający w nich Duch Chrystusa, który zapowiadał cierpienia, mające przyjść na Chrystusa, i następującą po nich chwałę.
Im zostało objawione, że nie im samym, lecz wam służyło to, co teraz oznajmili wam ci, którzy głosili Dobrą Nowinę mocą zesłanego z nieba Ducha Świętego. W te sprawy pragną mieć wgląd aniołowie.
Dlatego pobudźcie wasze umysły i bądźcie trzeźwi, miejcie doskonałą nadzieję na łaskę, która zostanie wam dana przy objawieniu się Jezusa Chrystusa.
Jako posłuszne dzieci nie ulegajcie pożądliwościom, które kierowały wami wcześniej, gdy żyliście w nieświadomości,
ale za przykładem Świętego, Tego, który was powołał, sami też bądźcie święci w swoim postępowaniu.
Zostało przecież napisane: Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty.
Jeżeli Ojcem nazywacie Tego, który bez względu na osobę sądzi każdego według jego uczynków, postępujcie w bojaźni przez czas waszego życia na ziemi.
Wiecie przecież, że nie tym, co przemijające - srebrem lub złotem zostaliście wykupieni z waszego bezużytecznego postępowania przekazanego przez ojców,
ale drogocenną krwią Chrystusa, jako Baranka niewinnego i bez skazy,
przewidzianego przed stworzeniem świata, objawionego zaś w ostatnich czasach ze względu na was.
Wy przez Niego uwierzyliście w Boga, który wskrzesił Go z martwych i dał Mu chwałę, tak że wasza wiara i nadzieja są w Bogu.
Skoro oczyściliście swoje dusze przez posłuszeństwo prawdzie, aby nieobłudnie kochać braci, to nieustannie miłujcie jedni drugich czystym sercem,
jako odrodzeni nie ze zniszczalnego nasienia, ale z niezniszczalnego, dzięki Słowu Boga, które żyje i trwa.
Ponieważ wszelkie ciało jest jak trawa, a wszelka jego chwała jest jak kwiat trawy. Trawa więdnie i kwiat opada,
a Słowo Pana trwa na wieki. Tym Słowem zaś jest Słowo, które zostało wam ogłoszone.
Odrzućcie więc wszelkie zło, wszelki podstęp, obłudę, zazdrość i wszelkie oszczerstwa.
Jak nowo narodzone niemowlęta pragnijcie duchowego, czystego mleka, abyście dzięki niemu wzrastali ku zbawieniu -
jeśli tylko doświadczyliście, że Pan jest dobry.
Do Niego przychodząc, do Kamienia żywego, odrzuconego wprawdzie przez ludzi, dla Boga zaś wybranego, drogocennego,
sami też, jak żywe kamienie, jesteście budowani jako dom duchowy dla świętego kapłaństwa, aby przez Jezusa Chrystusa składać duchowe ofiary przyjemne Bogu.
Dlatego Pismo mówi: Oto kładę na Syjonie Kamień węgielny, wybrany, drogocenny, a ten, kto wierzy, nie zawiedzie się na Nim .
Dla was więc, którzy wierzycie, stał się powodem czci, dla niewierzących natomiast Kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym
oraz kamieniem potknięcia i skałą zgorszenia . Ci, którzy nie wierzą Słowu, potykają się, na co zresztą są przeznaczeni.
Wy jednak jesteście potomstwem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem wykupionym, abyście opowiadali o cnotach Tego, który was wezwał z ciemności do swojej niezwykłej światłości.
Wy, którzy niegdyś nie byliście ludem, teraz zaś jesteście ludem Boga, wy, którzy nie dostąpiliście miłosierdzia, teraz zaś miłosierdzia doznaliście.
Umiłowani, zachęcam was, abyście jako obcy i przybysze powstrzymywali się od cielesnych żądz, które walczą przeciwko duszy.
Postępujcie wśród pogan nienagannie, aby ci, którzy oczerniają was jak złoczyńców, przyglądając się waszym dobrym uczynkom, oddali chwałę Bogu w dniu nawiedzenia.
Ze względu na Pana bądźcie poddani wszelkiej ludzkiej władzy: czy to królowi, jako wyżej postawionemu,
czy namiestnikom, jako przez niego posyłanym dla karania złoczyńców, a chwalenia tych, którzy dobrze czynią.
Taka jest bowiem wola Boga, abyście dobrze czyniąc, zmuszali do milczenia niewiedzę ludzi głupich.
Postępujcie jak ludzie wolni, nie jak ci, którzy wolnością usprawiedliwiaj ą zło , lecz jak słudzy Boga.
Szanujcie wszystkich, miłujcie braci, bójcie się Boga, czcijcie króla!
Słudzy, z należną bojaźnią bądźcie poddani panom, nie tylko tym dobrym i łagodnym, ale i przykrym.
Łaską przecież jest to, jeśli ktoś ze względu na świadomość Boga wytrzymuje udręki, cierpiąc niesprawiedliwie.
Co to bowiem za chwała, jeśli jako grzesznicy znosicie chłostę? Lecz jeśli cierpicie dlatego, że czynicie dobro, to zyskujecie łaskę u Boga.
To przecież jest waszym powołaniem, bo i Chrystus cierpiał za was, i pozostawił wam wzór, abyście poszli w Jego ślady.
On nie popełnił grzechu ani w Jego słowach nie znaleziono podstępu .
On, gdy Mu złorzeczono, nie złorzeczył, gdy cierpiał, nie groził, lecz się powierzał Temu, który sądzi sprawiedliwie.
On sam w swoim ciele poniósł nasze grzechy na drzewo, abyśmy martwi dla grzechu, żyli dla sprawiedliwości. Jego ranami zostaliście uleczeni.
Byliście bowiem jak owce, które się błąkają, ale teraz zwróciliście się do Pasterza i Stróża waszych dusz.
Podobnie żony, bądźcie posłuszne swoim mężom, aby nawet wtedy, gdy niektórzy nie podporządkowują się Słowu, dzięki postępowaniu żon bez słowa zostali pozyskani,
gdy zobaczą wasze pełne bojaźni, czyste postępowanie.
Niech waszą ozdobą będzie nie to, co zewnętrzne: wyszukane zaplatanie włosów, noszenie złotej biżuterii lub ubieranie się w strojne suknie,
ale ukryty człowiek wewnętrzny, w nieskazitelności łagodnego i spokojnego ducha, który jest cenny przed Bogiem.
Tak bowiem niegdyś święte kobiety, które miały nadzieję w Bogu, stroiły się, będąc posłuszne swoim mężom.
Tak też Sara okazała posłuszeństwo Abrahamowi, gdy nazywała go panem. Wy zaś stałyście się jej dziećmi, gdyż czynicie dobro i nie dajecie się niczym zastraszyć.
Podobnie wy, mężowie, żyjąc wspólnie z żonami, traktujcie je z wyrozumiałością, ponieważ jako kobiety są słabsze. Okazujcie im szacunek jako tym, które współdziedziczą łaskę życia, aby nic nie powstrzymało waszych modlitw.
W końcu też, bądźcie wszyscy jednomyślni, współczujący, miłujący braci, miłosierni i pokorni.
Nie oddawajcie złem za zło ani obelgą za obelgę. Przeciwnie, błogosławcie, gdyż do tego zostaliście powołani, abyście odziedziczyli błogosławieństwo.
Ten bowiem, kto chce miłować życie i zobaczyć dni dobre, niech powstrzyma język od zła i wargi, by nie wypowiadały słów podstępnych.
Niech odwróci się od zła i czyni dobro, niech zabiega o pokój i dąży do niego,
bo oczy Pana są zwrócone na sprawiedliwych, a Jego uszy ku ich błaganiu, oblicze Pana zaś przeciwko tym, którzy czynią zło.
Kto was skrzywdzi, jeśli gorliwie będziecie zabiegać o dobro?
A jeśli nawet cierpielibyście z powodu sprawiedliwości, będziecie szczęśliwi. Nie bójcie się ich gróźb i nie dajcie się zastraszyć.
Pana zaś, Chrystusa, uświęćcie w waszych sercach, gotowi zawsze do obrony wobec każdego, kto od was żąda słowa o tej nadziei, która jest w was.
Czyńcie to jednak łagodnie i z bojaźnią, mając czyste sumienie, aby przez to, czym jesteście szkalowani, zostali zawstydzeni ci, którzy znieważają wasze dobre postępowanie w Chrystusie.
Lepiej bowiem, jeśli taka jest wola Boga, cierpieć czyniąc dobro, niż czyniąc zło.
Przecież i Chrystus raz cierpiał za grzechy, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby przyprowadzić was do Boga. Zabity wprawdzie w ciele, przez Ducha jednak został ożywiony.
W Nim też poszedł i ogłosił ocalenie duchom zamkniętym w więzieniu,
nieposłusznym wówczas, gdy Bóg wyczekiwał cierpliwie za dni Noego, kiedy była budowana arka. W niej tylko niewielu, to jest osiem dusz, zostało uratowanych przez wodę.
Ona i was zgodnie z tym wzorem zbawia teraz w chrzcie, nie przez usunięcie brudu, ale jako odpowiedź dobrego sumienia skierowana do Boga, dzięki zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa,
który jest po prawicy Boga, odkąd poszedł do nieba i zostali Mu podporządkowani aniołowie i władze, i moce.
Skoro więc Chrystus cierpiał w ciele, wy także uzbrójcie się tą samą myślą, że ten, kto doznał cierpienia cielesnego, zerwał z grzechem,
aby przez resztę życia w ciele żyć już nie dla ludzkich namiętności, ale zgodnie z wolą Boga.
Wystarczy bowiem, że w minionym czasie spełnialiście zachcianki pogan i pogrążaliście się w rozpuście, pożądliwościach, pijackim bełkocie, hulankach, pijatykach i niegodziwym bałwochwalstwie.
Z tego powodu są też zdziwieni, że wy nie nurzacie się wraz z nimi w tym samym zalewie rozpusty, i was oczerniają.
Rozliczą się oni przed Tym, który jest gotowy osądzić żywych i umarłych.
Po to przecież także umarłym została ogłoszona Dobra Nowina, aby, jeśli nawet zostali osądzeni po ludzku w ciele, żyli jednak w duchu po Bożemu.
Zbliża się zaś koniec wszystkiego. Bądźcie więc roztropni i trzeźwi, abyście mogli się modlić.
Przede wszystkim jedni dla drugich miejcie żarliwą miłość, bo miłość zakrywa wiele grzechów.
Okazujcie sobie wzajemnie gościnność bez narzekania.
Służcie jedni drugim takim darem łaski, jaki każdy otrzymał, jako dobrzy szafarze różnorodnej łaski Boga.
Jeśli ktoś przemawia, niech to będą jakby Słowa Boga, jeśli ktoś służy, niech to czyni mocą, której udziela Bóg, aby we wszystkim był uwielbiony Bóg przez Jezusa Chrystusa. Jemu chwała i moc na wieki wieków. Amen.
Kochani, nie bądźcie zaskoczeni tym żarem w was, który istnieje dla waszego doświadczenia, jakby coś niezwykłego się wam przytrafiło,
ale ponieważ jesteście współuczestnikami cierpień Chrystusa, cieszcie się, abyście, gdy objawi się ego chwała, cieszyli się i radowali.
Błogosławieni jesteście, gdy was znieważają z powodu Chrystusa, bo Duch chwały, Duch Boga, spoczywa na was.
Nikt z was jednak niech nie cierpi jako morderca lub złodziej, lub złoczyńca, lub nieuczciwy zarządca cudzego mienia.
Jeżeli zaś ktoś cierpi jako chrześcijanin, niech się nie wstydzi, ale niech oddaje chwałę Bogu w tym Imieniu.
Czas bowiem, aby się rozpoczął sąd od domu Boga. A jeśli zaczyna się od nas, to jaki będzie koniec tych, którzy nie są posłuszni Dobrej Nowinie Boga?
A jeśli sprawiedliwy z trudem będzie zbawiony, to co się stanie z bezbożnym i grzesznym?
Tak więc i ci, którzy cierpią zgodnie z wolą Boga, niech wiernemu Stwórcy powierzą swoje dusze przez czynienie dobra.
Starszych więc, którzy są wśród was, ja również starszy, a także świadek cierpień Chrystusa i uczestnik chwały, która ma się objawić, zachęcam:
Paście trzodę Boga, która jest wśród was, troszcząc się o nią nie pod przymusem, ale z ochotą, zgodnie z wolą Boga, nie dla marnego zysku, lecz z oddaniem,
nie jak ci, którzy mają władzę nad powierzonymi sobie, ale jak ci, którzy stają się wzorem dla trzody.
A gdy się objawi Arcypasterz, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały.
Podobnie młodsi, podporządkujcie się starszym. Wszyscy zaś w stosunku do siebie przywdziejcie pokorę, ponieważ Bóg pysznym się sprzeciwia, pokornym zaś daje łaskę.
Uniżcie się więc pod silną ręką Boga, aby was wywyższył we właściwym czasie.
Każdą swoją troskę zrzućcie na Niego, ponieważ On troszczy się o was.
Bądźcie trzeźwi, czuwajcie! Wasz przeciwnik, diabeł, jak lew ryczący krąży i szuka, kogo pożreć.
Przeciwstawcie się jemu, silni wiarą, wiedząc, że te same cierpienia znoszą wasi bracia na świecie.
A Bóg wszelkiej łaski, Ten, który w Chrystusie powołał was do swojej wiecznej chwały, po waszych krótkotrwałych cierpieniach, sam was udoskonali, utwierdzi, umocni i postawi na twardym gruncie.
Jego jest moc na wieki. Amen.
Przez Sylwana, wiernego wam brata, jak sądzę, napisałem krótko zachęcając i świadcząc, że jest to prawdziwa łaska Boga. W niej trwajcie!
Pozdrawia was wspólnota w Babilonie, razem z wami wybrana, i Marek, mój syn.
Pozdrówcie się wzajemnie pocałunkiem miłości. Pokój wam wszystkim, którzy jesteście w Chrystusie.
Szymon Piotr, sługa i apostoł Jezusa Chrystusa, do tych, którzy dzięki sprawiedliwości Boga naszego i Zbawiciela Jezusa Chrystusa otrzymali wiarę tak samo godną, jak i nasza:
Łaska i pokój niech zostaną w was pomnożone przez poznanie Boga i Jezusa, naszego Pana.
Wszystko przecież, co konieczne do życia i pobożności, Jego Boska moc dała nam w darze przez poznanie Tego, który powołał nas dzięki własnej chwale i doskonałości.
Przez to zostały nam dane cenne i najważniejsze obietnice, abyście dzięki nim stali się uczestnikami natury Boga, gdy wyrwiecie się z zepsucia, jakie na tym świecie wynika z pożądliwości.
Tym samym też dokładając wszelkich starań, uzupełniajcie waszą wiarę moralną doskonałością, a doskonałość poznaniem,
poznanie zaś wstrzemięźliwością, a wstrzemięźliwość wytrwałością, wytrwałość natomiast pobożnością,
pobożność zaś braterską przyjaźnią, a przyjaźń miłością.
Gdy bowiem są one w was i obfitują, nie czynią was bezczynnymi ani bezowocnymi w poznawaniu naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Kto natomiast ich nie ma, ten jest ślepy, krótkowzroczny i zapomniał, że został oczyszczony ze swoich dawnych grzechów.
Dlatego, bracia, wykażcie jeszcze większą gorliwość, aby utwierdzić swoje powołanie i wybranie. Tak bowiem czyniąc, nigdy się nie potkniecie.
W ten sposób też zostanie wam szeroko otwarte wejście do wiecznego Królestwa naszego Pana i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.
Dlatego zamierzam ciągle wam przypominać o tych sprawach, chociaż je znacie i jesteście umocnieni w prawdzie, która wśród was jest obecna.
Uważam zaś za słuszne, dopóki jestem w tym ciele, zachęcać was przez przypominanie,
gdyż wiem, że niebawem będę się musiał rozstać z życiem, jak też ukazał mi to nasz Pan Jezus Chrystus.
Postaram się jednak, abyście także po moim odejściu zawsze pamiętali o tych sprawach.
Daliśmy wam poznać moc i przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa nie dlatego, że ulegliśmy sprytnie wymyślonym mitom, lecz dlatego, że staliśmy się naocznymi świadkami Jego wielkości.
Otrzymał On bowiem od Boga Ojca cześć i chwałę, gdy rozległ się głos chwały Majestatu: Ten jest Moim Synem umiłowanym, w którym mam upodobanie.
I ten głos, który rozległ się z nieba, usłyszeliśmy my, którzy byliśmy z Nim na świętej górze.
Mamy więc silnie potwierdzone prorockie słowo, a wy dobrze robicie, gdy trwacie przy nim jak przy lampie, która świeci w ciemnym miejscu, dopóki dzień nie zaświta i nie wzejdzie jutrzenka w waszych sercach,
to przede wszystkim wiedząc, że wszelkie proroctwo Pisma nie może być dowolnie wykładane.
Nie z woli człowieka bowiem zostało niegdyś dane proroctwo, ale przepowiadali je natchnieni przez Ducha Świętego, posłani przez Boga ludzie.
Znaleźli się jednak też wśród ludu fałszywi prorocy, jak i wśród was będą fałszywi nauczyciele, którzy wprowadzą zgubne nauki, wyrzekając się Tego, który ich odkupił, i sprowadzą na siebie szybką zgubę.
A wielu będzie naśladować ich bezwstyd. Z ich powodu droga prawdy zostanie zbezczeszczona.
W zachłanności wymyślnymi słowami was pozyskają. Na nich wyrok od dawna już zapadł, a zagłada ich nie śpi.
Jeśli bowiem Bóg nie oszczędził aniołów, którzy zgrzeszyli, lecz strącił ich do Tartaru i wydał więzom mroku, aby byli strzeżeni na sąd;
jeśli dawnego świata nie oszczędził, ale jako ósmego ocalił Noego, głosiciela sprawiedliwości, gdy zesłał potop na świat bezbożnych;
jeśli miasta Sodomę i Gomorę obrócił w popiół i skazał na zagładę, dając przykład tego, co może spotkać bezbożnych;
jeśli zachował sprawiedliwego Lota, udręczonego rozwiązłym postępowaniem występnych
ten sprawiedliwy bowiem, który mieszkał wśród nich, patrząc i słuchając dręczył dzień po dniu swoją sprawiedliwą duszę ich nieprawymi czynami -
to wie Pan, jak ocalić pobożnych od doświadczenia, a niesprawiedliwych zachować na dzień sądu, aby ich ukarać,
przede wszystkim zaś tych, którzy ulegają bezwstydnym pożądliwościom ciała i okazują pogardę panowaniu. Zuchwalcy i zarozumialcy nie boją się, gdy bluźnią przeciwko chwałom.
Chociaż aniołowie mają większą siłę i moc, nie wnoszą przeciwko nim przed Panem bluźnierczego oskarżenia.
Oni natomiast jak bezrozumne zwierzęta, zrodzone zgodnie z naturą po to, by je łapano i zabijano, bluźnią przeciwko temu, czego nie znają. Podobnie jak one zostaną zgładzeni
i otrzymają karę jako zapłatę za niesprawiedliwość. Uznają za przyjemność w dzień folgować sobie. Zakały i plugawcy pławią się w swoich zdradliwych rozkoszach, gdy ucztują z wami.
Oczy ich wypatrują cudzołożnych kobiet i nie są syte grzechu. Zwodzą dusze słabe, mają serce wyćwiczone w chciwości - synowie przekleństwa.
Zeszli z prostej drogi, zbłądzili, podążając drogą Balaama, syna Bosora, który umiłował zapłatę za niesprawiedliwość,
za swoje przestępstwo jednak został skarcony: juczne, nieme zwierzę, gdy przemówiło ludzkim głosem, powstrzymało proroka przed popełnieniem szaleństwa.
Oni są źródłami bez wody i mgłą pędzoną przez nawałnicę. Dla nich został zachowany najciemniejszy mrok.
Wypowiadając bowiem słowa wyniosłe i puste, przez pożądanie cielesne wabią rozwiązłością tych, którzy dopiero co odłączają się od żyjących w błędzie.
Obiecują im wolność, a sami są niewolnikami zepsucia, bo przez co jest ktoś pokonany, przez to jest zniewolony.
Jeśli bowiem wyzwalają się od brudów świata przez poznanie naszego Pana i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, a ponownie uwikłani, zostają przez nie pokonani, to staje się dla nich to ostatnie gorsze niż to pierwsze.
Lepiej byłoby dla nich, aby nie poznali drogi sprawiedliwości niż po jej poznaniu odwrócili się od przekazanego im świętego przykazania.
Przydarzyło im się to, o czym słusznie mówi przysłowie: Pies powrócił do swoich wymiocin, a umyta świnia do tarzania w błocie.
To jest, umiłowani, już drugi list, który do was piszę. Przez przypominanie pobudzam w nich wasze nieskażone myślenie,
abyście pamiętali o słowach powiedzianych wcześniej przez świętych proroków i o przykazaniu Pana i Zbawiciela, przekazanym przez waszych apostołów.
Przede wszystkim to wiedzcie, że w dniach ostatecznych przyjdą szydzący szydercy, którzy będą postępować według własnych żądz
i mówić: Gdzie jest obietnica Jego przyjścia? Odkąd bowiem zasnęli ojcowie, wszystko tak trwa, jak od początku stworzenia.
Tym, którzy tak uważają, umyka, że od dawna były niebiosa i ziemia, która z wody i wśród wody powstała dzięki Słowu Boga.
Przez te wody też ówczesny świat zginął zalany wodą.
Obecne zaś niebiosa i ziemia dzięki temu samemu Słowu są zachowane dla ognia, strzeżone na dzień sądu i zagłady bezbożnych ludzi.
Niech to jedno, umiłowani, nie uchodzi waszej uwagi, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat, jak jeden dzień.
Pan nie zwleka z wypełnieniem obietnicy - chociaż niektórzy uważają, że zwleka - ale jest cierpliwy względem was, gdyż nie chce, aby ktokolwiek zginął, lecz aby wszyscy się nawrócili.
A dzień Pana przyjdzie jak złodziej. Wówczas niebiosa z hukiem przeminą, żywioły zaś zostaną zniszczone w ogniu, i ziemia, i te dzieła, które na niej zostaną znalezione.
Skoro to wszystko zostanie zniszczone, to jacy wy powinniście być w świętym postępowaniu i pobożności,
oczekując przyjścia dnia Boga i starając się je przyspieszyć. Z powodu tego dnia niebiosa płonąc, zostaną zniszczone, a żywioły rozpłyną się w ogniu.
Ale my, zgodnie z Jego obietnicą, oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość.
Dlatego, umiłowani, oczekując tego, postarajcie się, abyście zostali przez Niego znalezieni bez skazy i nienaganni, w pokoju.
A cierpliwość naszego Pana uznajcie za ratunek, tak jak to również umiłowany nasz brat Paweł napisał wam zgodnie z daną mu mądrością -
jak też we wszystkich listach, w których mówi o tym. W nich są pewne sprawy trudne do zrozumienia, które ludzie niewykształceni i niezbyt umocnieni przekręcają - podobnie jak i pozostałe Pisma - na własną zgubę.
Wy więc, umiłowani, wiedząc o tym wcześniej, miejcie się na baczności, abyście, zwiedzeni przez błędy ludzi nieprawych, własnej stałości nie doprowadzili do upadku.
Wzrastajcie też w łasce i poznaniu naszego Pana i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. Jemu niech będzie chwała i teraz, i do dnia wieczności. Amen.
To, co było od początku, co usłyszeliśmy, co widzieliśmy na własne oczy, na co patrzyliśmy i czego dotykały nasze ręce, a co dotyczy Słowa życia -
bo Życie zostało objawione i widzieliśmy Je, i świadczymy o Nim, i głosimy wam Życie wieczne, które było zwrócone ku Ojcu, a nam zostało objawione -
to, co widzieliśmy i usłyszeliśmy, głosimy również wam, abyście i wy trwali we wspólnocie z nami. My zaś trwamy we wspólnocie z Ojcem i Jego Synem, Jezusem Chrystusem.
A piszemy to, aby nasza radość była pełna.
Nowina zaś, którą od Niego usłyszeliśmy i wam głosimy, jest taka: Bóg jest światłością i nie ma w Nim żadnej ciemności.
Jeśli mówimy, że trwamy we wspólnocie z Nim, a chodzimy w ciemności, to kłamiemy i nie postępujemy w prawdzie.
Jeśli natomiast chodzimy w światłości, podobnie jak On jest w światłości, to trwamy we wspólnocie z sobą, a krew Jezusa, Jego Syna, oczyszcza nas z wszelkiego grzechu.
Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to sami siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy.
Jeśli wyznajemy nasze grzechy, to Bóg, który jest wierny i sprawiedliwy, odpuści nam grzechy i oczyści nas z wszelkiej nieprawości.
Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy, czynimy Go kłamcą i nie ma w nas Jego Słowa.
Dzieci moje, piszę wam to, abyście nie grzeszyli. Gdyby jednak ktoś zgrzeszył, mamy Orędownika przed Ojcem - Jezusa Chrystusa sprawiedliwego.
On jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, a nie tylko za nasze, lecz także za grzechy całego świata.
Po tym poznajemy, że Go znamy, jeżeli zachowujemy Jego przykazania.
Ten, kto mówi: Znam Go, a nie zachowuje Jego przykazań, jest kłamcą i nie ma w nim prawdy.
W tym jednak, kto zachowuje Jego Słowo, miłość Boga naprawdę jest doskonała. Po tym poznajemy, że w Nim jesteśmy.
Ten, kto mówi, że trwa w Nim, powinien postępować tak, jak On postępował.
Umiłowani, nie piszę wam nowego przykazania, ale przykazanie dawne, które mieliście od początku. Tym dawnym przykazaniem jest Słowo, które usłyszeliście.
A jednak piszę wam nowe przykazanie, które jest prawdziwe w Nim i w nas, bo ciemność przemija i ukazuje się już prawdziwa światłość.
Ten, kto mówi, że jest w światłości, a nienawidzi swojego brata, nadal jest w ciemności.
Ten, kto miłuje swojego brata, pozostaje w światłości i nie ma w nim zgorszenia.
Ten zaś, kto nienawidzi swojego brata, jest w ciemności i w niej postępuje, i nie wie, dokąd idzie, gdyż ciemność zaślepiła jego oczy.
Piszę do was, dzieci, bo z powodu Jego imienia zostały wam odpuszczone grzechy.
Piszę do was, ojcowie, bo poznaliście Tego, który jest od początku. Piszę do was, młodzi, bo pokonaliście Złego.
Napisałem do was, dzieci, bo poznaliście Ojca. Napisałem do was, ojcowie, bo poznaliście Tego, który jest od początku. Napisałem do was, młodzi, bo jesteście mocni i Słowo Boga pozostaje w was, i pokonaliście Złego.
Nie miłujcie świata ani tego, co jest w świecie. Jeżeli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca.
To wszystko bowiem, co jest w świecie: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu, pycha tego życia, nie pochodzi od Ojca, lecz jest ze świata.
A świat przemija i jego pożądliwość, ten zaś, kto czyni wolę Boga, trwa na wieki.
Dzieci, jest już ostatnia godzina i tak, jak słyszeliście, antychryst nadchodzi, a nawet wielu antychrystów już się pojawiło. Po tym właśnie poznajemy, że jest ostatnia godzina.
Wyszli oni od nas, lecz nie byli spośród nas. Gdyby bowiem byli spośród nas, pozostaliby z nami. Stało się jednak tak, aby się okazało, że nie wszyscy są spośród nas.
Wy natomiast macie namaszczenie od Świętego i wszyscy o tym wiecie.
Nie napisałem wam, że nie znacie prawdy, ale że ją znacie i że żadne kłamstwo z prawdy się nie wywodzi.
Kto jest kłamcą, jeśli nie ten, kto zaprzecza, że Jezus jest Mesjaszem? Ten jest antychrystem, kto nie uznaje Ojca i Syna.
Każdy, kto nie uznaje Syna, nie ma też Ojca. Ten, kto uznaje Syna, ma również Ojca.
W was niech pozostanie to, co słyszeliście od początku. Jeśli pozostanie w was to, co słyszeliście od początku, to i wy pozostaniecie w Synu i w Ojcu.
A obietnicą, którą On nam dał, jest życie wieczne.
To wszystko napisałem wam o tych, którzy was zwodzą.
W was zaś pozostaje namaszczenie, które wzięliście od Niego i nie potrzebujecie, aby ktoś was pouczał. Jego namaszczenie bowiem poucza was o wszystkim. Ono jest prawdziwe i nie jest kłamstwem. Tak jak was nauczył, tak w Nim pozostańcie.
Teraz właśnie, dzieci, pozostańcie w Nim, abyśmy mieli odwagę i nie zostali zawstydzeni przez Niego, gdy się objawi w swoim przyjściu.
Jeżeli wiecie, że jest sprawiedliwy, wiedzcie też, że każdy, kto czyni to, co sprawiedliwe, pochodzi od Niego.
Zobaczcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i nimi jesteśmy. Dlatego też świat nas nie poznaje, gdyż Jego nie poznał.
Umiłowani, teraz jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, kim będziemy. Wiemy, że kiedy On się objawi, będziemy do Niego podobni, ponieważ ujrzymy Go takim, jakim jest.
Każdy, kto pokłada w Nim tę nadzieję, uświęca się, podobnie jak On jest święty.
Każdy, kto grzeszy, dopuszcza się bezprawia, ponieważ grzech jest bezprawiem.
Wiecie, że On się objawił, aby zgładzić grzechy, lecz w Nim nie ma grzechu.
Każdy, kto w Nim pozostaje, nie grzeszy. Każdy, kto grzeszy, nie widział Go, ani Go nie poznał.
Dzieci, niech nikt was nie zwodzi. Ten, kto czyni sprawiedliwość, jest sprawiedliwy, podobnie jak On jest sprawiedliwy.
Ten, kto grzeszy, pochodzi od diabła, bo diabeł grzeszy od początku. Po to objawił się Syn Boga, aby zniszczyć dzieła diabła.
Każdy, kto się narodził z Boga, nie grzeszy, gdyż pozostaje w nim nasienie Boga i nie może grzeszyć, bo narodził się z Boga.
Po tym można poznać dzieci Boże i dzieci diabła: każdy, kto nie postępuje sprawiedliwie, nie jest z Boga, jak też ten, kto nie miłuje swojego brata.
Nowina bowiem, którą od początku słyszeliście, wzywa nas, abyśmy się wzajemnie miłowali.
Nie tak, jak Kain, który pochodził od Złego i zabił swojego brata. A z jakiego powodu zabił? Ponieważ jego czyny były złe, a jego brata sprawiedliwe.
Nie dziwcie się, bracia, jeśli świat was nienawidzi.
My wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do życia, bo miłujemy braci. Ten natomiast, kto nie miłuje, pozostaje w śmierci.
Każdy, kto nienawidzi swojego brata, jest zabójcą, a wiecie, że żaden zabójca nie ma w sobie życia wiecznego.
Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał za nas swoje życie. My również powinniśmy oddać życie za braci.
Jeśli ktoś ma dobra tego świata i widzi swojego brata w potrzebie, a zamknąłby przed nim swoje serce, to jak może przebywać w nim miłość Boga?
Dzieci, nie miłujmy słowem ani językiem, ale czynem i prawdą.
Dzięki temu poznamy, że jesteśmy z prawdy i uspokoimy przed Nim swoje serce.
A jeśli nawet serce nas potępia, to Bóg jest większy od naszego serca i wie wszystko.
Umiłowani, jeżeli serce nas nie potępia, mamy ufność wobec Boga
i o cokolwiek będziemy prosić, otrzymamy od Niego, ponieważ zachowujemy Jego przykazania i czynimy to, co Jemu się podoba.
A Jego przykazanie wzywa nas, abyśmy wierzyli w imię Jego Syna, Jezusa Chrystusa i miłowali się wzajemnie zgodnie z Jego przykazaniem.
Ten, kto przestrzega Jego przykazań, pozostaje w Bogu, a Bóg w nim. To zaś, że pozostaje On w nas, poznajemy po Duchu, którego nam dał.
Umiłowani, nie wierzcie każdemu duchowi, ale badajcie duchy, czy są z Boga, ponieważ wielu fałszywych proroków pojawiło się na świecie,
Po tym rozpoznacie Ducha Boga: każdy duch, który wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, jest z Boga.
Każdy zaś duch, który nie wyznaje Jezusa, nie jest z Boga i jest duchem antychrysta, o którym słyszeliście, że nadchodzi, a nawet już jest na świecie.
Wy jesteście z Boga, dzieci, i ich zwyciężyliście, gdyż Ten, który jest w was, jest większy niż ten, który jest w świecie.
Oni są ze świata, dlatego mówią jak świat, i świat ich słucha.
My jesteśmy z Boga i ten, kto zna Boga, słucha nas, a ten, kto nie jest z Boga, nas nie słucha. W ten sposób poznajemy ducha prawdy i ducha zakłamania.
Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, ponieważ miłość jest z Boga. Każdy kto miłuje, z Boga się narodził i zna Boga.
Ten, kto nie miłuje, nie zna Boga, gdyż Bóg jest miłością.
Przez to objawiła się miłość Boga wśród nas, że posłał On na świat swojego Jednorodzonego Syna, abyśmy żyli dzięki Niemu.
W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On nas umiłował i posłał swojego Syna, jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy.
Umiłowani, jeśli Bóg nas tak umiłował, to i my powinniśmy miłować się wzajemnie.
Boga nikt nigdy nie widział. Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg pozostaje w nas i Jego miłość jest w nas doskonała.
Dzięki temu poznajemy, że pozostajemy w Nim, a On w nas, że dał nam ze swojego Ducha.
My także widzieliśmy i dajemy świadectwo, że Ojciec posłał Syna, Zbawiciela świata.
W tym, kto wyzna, że Jezus jest Synem Boga, Bóg pozostaje, a on w Bogu.
My poznaliśmy miłość, którą Bóg ma do nas i jej zawierzyliśmy. Bóg jest miłością: kto pozostaje w miłości, pozostaje w Bogu, a Bóg w nim.
W ten sposób miłość osiąga w nas doskonałość, tak że mamy ufność na dzień sądu, bo w świecie jesteśmy podobni do Niego.
W miłości nie ma lęku, ponieważ doskonała miłość usuwa lęk, gdyż lęk zakłada karę. Ten zaś, kto się lęka, nie jest doskonały w miłości.
My miłujemy, bo On pierwszy nas umiłował.
Jeżeli ktoś mówi, że miłuje Boga, a swojego brata nienawidzi, jest kłamcą. Ten przecież, kto nie miłuje swojego brata, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi.
I to bowiem przykazanie mamy od Niego, aby ten, kto miłuje Boga, miłował też swojego brata.
Każdy, kto wierzy, że Jezus jest Mesjaszem, narodził się z Boga i każdy, kto miłuje Tego, który dał życie, miłuje też tego, który życie od Niego otrzymał.
Po tym poznajemy, że miłujemy dzieci Boże, gdy miłujemy Boga i wypełniamy Jego przykazania.
Miłość względem Boga polega bowiem na przestrzeganiu Jego przykazań - a przykazania Jego nie są ciężkie.
To wszystko, co zostało z Boga zrodzone, zwycięża świat. A tym zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara.
Kto zwycięża świat, jeżeli nie ten, kto wierzy, że Jezus jest Synem Boga?
Jezus Chrystus jest tym, który przyszedł przez wodę i krew, nie tylko w wodzie, ale w wodzie i we krwi. I Duch daje świadectwo, bo Duch jest prawdą.
Troje daje świadectwo:
Duch, woda i krew, i tych troje stanowi jedno.
Jeżeli przyjmujemy świadectwo ludzi, to tym bardziej powinniśmy przyjąć świadectwo Boga, które jest ważniejsze, bo jest świadectwem Boga, który zaświadczył o swoim Synu.
Ten, kto wierzy w Syna Bożego, ma w sobie świadectwo Boga, ten zaś, kto nie wierzy Bogu, czyni Go kłamcą, bo nie uwierzył świadectwu, jakie Bóg dał o swoim Synu.
A świadectwo to jest następujące: Bóg dał nam życie wieczne, a życie to jest w Jego Synu.
Ten, kto ma Syna, ma życie, a kto nie ma Syna Bożego, nie ma życia.
To wam, którzy wierzycie w imię Syna Bożego napisałem, abyście wiedzieli, że macie życie wieczne.
Ufność zaś, którą w Nim pokładamy, polega na przeświadczeniu, że wysłuchuje nas, jeśli o coś prosimy zgodnie z Jego wolą.
A jeśli wiemy, że wysłuchuje wszystkich naszych próśb, to jesteśmy też pewni, że mamy już to, o co Go prosiliśmy.
Jeżeli ktoś zobaczy, że jego brat popełnia grzech, który nie prowadzi do śmierci, niech się modli, a Bóg da mu życie - tym, których grzech nie prowadzi do śmierci. Jest jednak taki grzech, który prowadzi do śmierci. W takim wypadku nie polecam, aby się modlono.
Wszelka nieprawość jest grzechem, lecz jest też grzech, który nie prowadzi do śmierci.
Wiemy, że każdy, kto się narodził z Boga, nie grzeszy, ale strzeże go Narodzony z Boga, a Zły nie może go tknąć.
Wiemy, że jesteśmy od Boga, a cały świat jest w mocy Złego.
Wiemy też, że Syn Boga przyszedł i dał nam rozum, abyśmy poznali Tego, który jest prawdziwy. Jesteśmy w Tym, który jest prawdziwy, w Jego Synu, Jezusie Chrystusie. On jest prawdziwym Bogiem i życiem wiecznym.
Dzieci, strzeżcie się fałszywych bogów.
Ja, prezbiter, do Wybranej Pani i do jej dzieci, które miłuję w prawdzie - a nie tylko ja, ale i wszyscy, którzy poznali prawdę -
ze względu na prawdę, która pozostaje w nas i będzie z nami na wieki.
Niech będzie z nami łaska, miłosierdzie i pokój od Boga Ojca, i od Jezusa Chrystusa, Syna Ojca, w prawdzie i miłości.
Bardzo się uradowałem, że wśród twoich dzieci znalazłem takie, które postępują w prawdzie, według przykazania, które otrzymaliśmy od Ojca.
Teraz zaś proszę cię, o Pani - nie jakbym pisał tobie nowe przykazanie, ale to, które mamy od początku - abyśmy się wzajemnie miłowali.
A na tym polega miłość, żebyśmy postępowali według Jego przykazań. To jest przykazanie, o którym od początku słyszeliście po to, abyście zgodnie z nim postępowali.
Na świat bowiem wyszło wielu zwodzicieli, którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele. Każdy z nich jest zwodzicielem i antychrystem.
Uważajcie, abyście nie utracili tego, co wypracowaliście, ale żebyście otrzymali pełną zapłatę.
Każdy, kto się zanadto wyróżnia i nie pozostaje w nauce Chrystusa, nie ma Boga. Ten, kto pozostaje w nauce Chrystusa, ten ma i Ojca, i Syna.
Jeśli ktoś przychodzi do was i tej nauki nie przynosi, to nie przyjmujcie go do domu i go nie pozdrawiajcie.
Ten bowiem, kto go pozdrawia, uczestniczy w jego złych czynach.
Wiele mógłbym wam jeszcze napisać, ale nie chcę posługiwać się kartą i atramentem. Mam jednak nadzieję, że będę u was i porozmawiam z wami osobiście, aby nasza radość stała się pełna.
Pozdrawiają cię dzieci twojej Wybranej Siostry.
Ja, prezbiter, do umiłowanego Gajusa, którego miłuję w prawdzie.
Umiłowany, modlę się, aby we wszystkim dobrze ci się wiodło i abyś był tak zdrowy, jak dobrze wiedzie się twojej duszy.
Uradowałem się bowiem bardzo, gdy przyszli bracia i dali świadectwo o twojej wierności prawdzie - jak ty zgodnie z prawdą postępujesz.
Nie mam większej radości od tej, gdy słyszę, że moje dzieci postępują zgodnie z prawdą.
Umiłowany, wiernie postępujesz, gdy pomagasz braciom, nawet obcym.
Oni to dali świadectwo o twojej miłości wobec Kościoła. Dobrze zrobisz, jeśli wyprawisz ich zgodnie z wolą Boga.
Dla Jego imienia bowiem wyszli, niczego nie biorąc od pogan.
Takich więc powinniśmy przyjmować, abyśmy się stali współpracownikami prawdy.
Napisałem do Kościoła, lecz Diotrefes, który pragnie być wśród nich pierwszy, nie uznaje nas.
Dlatego, jeśli przybędę, przypomnę mu jego działania, które podejmuje, gdy nas złośliwie obmawia. Nie poprzestając też na tym, sam nie przyjmuje braci, a tym, którzy chcą ich przyjąć, zabrania to czynić i wyrzuca ich z Kościoła.
Umiłowany, nie naśladuj zła, lecz dobro. Ten, kto czyni dobro, jest z Boga. Ten, kto czyni zło, Boga nie widział.
Demetriuszowi dali świadectwo wszyscy, a nawet sama prawda. My także dajemy świadectwo, a wiesz, że nasze świadectwo jest prawdziwe.
Wiele mógłbym ci jeszcze napisać, ale nie chcę posługiwać się atramentem i piórem.
Mam jednak nadzieję, że wkrótce cię zobaczę i porozmawiamy osobiście.
Juda, sługa Jezusa Chrystusa, a brat Jakuba, do powołanych, którzy są umiłowani w Bogu Ojcu i zachowani dla Jezusa Chrystusa:
Miłosierdzie, pokój i miłość niech zostaną w was pomnożone.
Umiłowani, ponieważ odczuwam wielką potrzebę pisania wam o wspólnym zbawieniu, uznałem za konieczne napisać do was, zachęcając do walki o wiarę, która raz została przekazana świętym.
Wkradli się bowiem między was jacyś ludzie, od dawna skazani na potępienie, bezbożni, którzy łaskę naszego Boga zamieniają na rozpustę i wypierają się naszego jedynego Władcy i Pana, Jezusa Chrystusa.
Pragnę wam przypomnieć, wam, którzy wszystko wiecie, że Pan najpierw wybawił lud z Egiptu, następnie wytracił tych, którzy nie uwierzyli.
Aniołów, którzy nie zachowali swojego pierwotnego stanu, lecz opuścili własne mieszkanie, trzyma w ciemnościach do wielkiego dnia sądu, związanych nierozerwalnymi pętami.
Tak samo Sodoma i Gomora oraz otaczające je miasta, które oddawały się nierządowi i podążały za nienaturalną żądzą, służą jako przykład, ponosząc karę wiecznego ognia.
Podobnie też ci, którzy tłumaczą sny, bezczeszczą ciało, odrzucają panowanie i bluźnią przeciwko chwałom.
Archanioł Michał zaś, gdy dyskutował o ciele Mojżesza, spierając się z diabłem, nie odważył się wypowiedzieć bluźnierczego osądu, lecz powiedział: Niech cię Pan skarci!
Oni natomiast bluźnią przeciwko tym, których nie znają, a przez tych, których jak bezrozumne zwierzęta znają, są niszczeni.
Biada im, bo poszli drogą Kaina, dla zapłaty pogrążyli się w oszustwie Balaama i zginęli w buncie Korego.
Oni są zakałami waszych agap, bez skrępowania ucztując, samych siebie pasąc; są bezwodnymi chmurami, unoszonymi przez wiatry; jesiennymi drzewami bez owoców, dwukrotnie obumarłymi, wykorzenionymi;
wzburzonymi falami morskimi, które wyrzucają swoje haniebne czyny; błądzącymi gwiazdami, dla których na wieki są zachowane nieprzeniknione ciemności.
O nich też prorokował Henoch, siódmy po Adamie, mówiąc: Oto przyszedł Pan wśród tysięcy swoich świętych,
aby dokonać sądu nad wszystkimi i ukarać każdego bezbożnika za wszystkie bezbożne czyny i za wszystkie ostre słowa, które bezbożni grzesznicy wypowiedzieli przeciw Niemu.
Oni narzekają, skarżą się na swój los, kierują się swoimi żądzami. Ich usta wypowiadają zuchwałe słowa i schlebiają ludziom dla korzyści.
Wy zaś, umiłowani, przypomnijcie sobie słowa, które wcześniej zostały powiedziane przez apostołów naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Oni wam mówili: W czasach ostatecznych pojawią się szydercy, którzy będą postępować według swoich bezbożnych żądz.
Są nimi ci, którzy powodują podziały, ludzie zmysłowi, nie mający Ducha.
Wy jednak, umiłowani, budując samych siebie na waszej najświętszej wierze, modląc się w Duchu Świętym,
zachowajcie samych siebie w miłości Boga, czekając na miłosierdzie naszego Pana Jezusa Chrystusa, wiodące ku życiu wiecznemu.
Miejcie miłosierdzie dla tych, którzy mają wątpliwości,
innych zaś ratujcie, wyrywając z ognia, dla jeszcze innych miejcie miłosierdzie w bojaźni - nienawidząc nawet ubrania splamionego przez ciało.
Temu zaś, który może was ustrzec od upadku i wobec swojej chwały postawić jako nienagannych i radosnych,
jedynemu Bogu, naszemu Zbawicielowi, przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana, niech będzie chwała, majestat, moc i panowanie przed wszystkimi wiekami, i teraz, i po wszystkie wieki. Amen.
Objawienie Jezusa Chrystusa, które dał Mu Bóg, aby pokazał swoim sługom to, co musi się stać wkrótce. Ukazał je, przez wysłanego swojego anioła, swemu słudze Janowi;
On potwierdził, że to, co widział, jest Słowem Boga i świadectwem Jezusa Chrystusa.
Błogosławiony ten, który odczytuje, i ci, którzy słuchają słów proroctwa, i zachowują to, co jest w nim napisane, bo czas jest bliski.
Jan, do siedmiu Kościołów, które są w Azji: Łaska wam i pokój od Tego, który jest i który był, i który przychodzi, i od siedmiu Duchów, które są przed Jego tronem,
i od Jezusa Chrystusa, wiernego świadka, pierworodnego spośród umarłych i władcy królów ziemi. Temu, który nas miłuje i swoją krwią uwolnił nas od naszych grzechów,
i uczynił królestwem, kapłanami dla swojego Boga i Ojca, Jemu chwała i moc na wieki wieków. Amen.
Oto przychodzi z obłokami, i ujrzy Go wszelkie oko, i ci, którzy Go przebili. I opłakiwać Go będą wszystkie plemiona ziemi. Tak, amen.
Ja jestem Alfa i Omega, mówi Pan, Bóg, Ten, który jest i który był, i który przychodzi, Wszechmogący.
Ja, Jan, wasz brat i współuczestnik w ucisku i Królestwie, i wytrwałości w Jezusie, ze względu na Słowo Boga i świadectwo Jezusa byłem na wyspie zwanej Patmos.
W dniu Pańskim doznałem zachwycenia w duchu i usłyszałem za sobą potężny głos, jakby trąby,
który mówił: To, co widzisz, zapisz na zwoju i poślij do siedmiu Kościołów: do Efezu, Smyrny, Pergamonu, Tiatyry, Sardes, Filadelfii i Laodycei.
I odwróciłem się, aby zobaczyć, co to za głos mówił do mnie. A gdy się odwróciłem, zobaczyłem siedem złotych świeczników,
wśród świeczników natomiast kogoś podobnego do Syna Człowieczego, ubranego w szatę długą aż do stóp i przepasanego na piersi złotym pasem.
Jego głowa zaś i włosy były białe jak biała wełna, jak śnieg, a Jego oczy jak płomień ognia.
Jego stopy były podobne do lśniącego brązu, jakby w piecu rozżarzonego, a głos jak huk wielu wód.
W swojej prawej ręce miał siedem gwiazd, a z Jego ust wychodził obosieczny, ostry miecz. Wyglądał jak słońce, które jaśnieje w całej swojej mocy.
A gdy Go ujrzałem, upadłem do Jego stóp jak martwy. On zaś położył na mnie swoją prawą rękę i powiedział: Nie bój się! Ja jestem Pierwszy i Ostatni,
i Żyjący. Byłem martwy, a oto żyję na wieki wieków imam klucze śmierci i Hadesu.
Zapisz więc to, co zobaczyłeś i to, co jest, i to, co ma potem nastąpić.
A tajemnica siedmiu gwiazd, które widziałeś w Mojej prawej dłoni i siedmiu złotych świeczników jest następująca: siedem gwiazd to aniołowie siedmiu Kościołów, a siedem świeczników to siedem Kościołów.
Aniołowi Kościoła w Efezie napisz: To mówi Ten, który w swojej prawej ręce trzyma siedem gwiazd, który przechadza się wśród siedmiu złotych świeczników:
Znam twoje czyny, trud, wytrwałość i to, że nie możesz znieść złych. Poddałeś również próbie tych, którzy nazywają siebie apostołami, a nimi nie są, i odkryłeś, że są kłamcami.
Jesteś też wytrwały, bo zniosłeś cierpienia z powodu Mojego imienia i nie ustałeś.
Ale mam przeciwko tobie to, że porzuciłeś swoją pierwszą miłość.
Pamiętaj więc, skąd spadłeś i opamiętaj się, i podejmij pierwsze czyny. A jeśli nie, przyjdę do ciebie i ruszę twój świecznik z jego miejsca - jeśli się nie opamiętasz.
Tę jednak masz zaletę, że nienawidzisz uczynków nikolaitów, których i ja nienawidzę.
Ten, kto ma uszy, niech usłyszy, co Duch mówi do Kościołów: Zwycięzcy pozwolę spożyć z drzewa życia, które jest w raju Boga.
Aniołowi Kościoła w Smyrnie napisz: To mówi Pierwszy i Ostatni, Ten, który stał się martwy, a ożył.
Znam twój ucisk i ubóstwo, ale ty jesteś bogaty, i obelgę, jakiej doznajesz od tych, którzy mówią, że są Żydami, a nimi nie są, bo są synagogą szatana.
Nie bój się tego, co będziesz cierpiał. Diabeł bowiem wtrąci niektórych z was do więzienia, abyście zostali poddani próbie i znosili ucisk przez dziesięć dni. Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci wieniec życia.
Ten, kto ma uszy, niech usłyszy, co Duch mówi do Kościołów: Zwycięzcy śmierć druga nie wyrządzi szkody.
Aniołowi Kościoła w Pergamonie napisz: To mówi Ten, który ma miecz obosieczny, ostry.
Wiem, gdzie mieszkasz - tam, gdzie jest tron szatana, a trzymasz się Mojego imienia i nie wyparłeś się Mojej wiary nawet w dniach, gdy Antypas, Mój wierny świadek, został zabity u was, tam, gdzie mieszka szatan.
Ale mam nieco przeciw tobie, bo masz tam takich, którzy trzymają się nauki Balaama, który nauczał Balaka, jak zwieść synów Izraela, by zjedli pokarmy ofiarowane bożkom i uprawiali nierząd.
Masz także takich, którzy podobnie trzymają się nauki nikolaitów.
Opamiętaj się więc, bo jeśli nie, to przyjdę do ciebie wkrótce i będę z nimi walczył mieczem Moich ust.
Ten, kto ma uszy, niech usłyszy, co Duch mówi do Kościołów: Zwycięzcy dam mannę ukrytą i biały kamyk, a na kamyku napisane nowe imię, którego nikt nie zna poza tym, który je otrzymuje.
Aniołowi Kościoła w Tiatyrze napisz: To mówi Syn Boga, który ma oczy jak płomień ognia, a stopy podobne do lśniącego brązu.
Znam twoje czyny, miłość, wiarę, służbę i wytrwałość, i twoje ostatnie czyny, które są większe od pierwszych.
Ale mam przeciwko tobie to, że tolerujesz kobietę Jezabel, która nazywa siebie prorokinią i naucza, i zwodzi Moje sługi, by uprawiali nierząd i spożywali pokarmy ofiarowane bożkom.
Dałem jej czas, aby się nawróciła, ale nie chce się nawrócić od swojego nierządu.
Oto rzucam ją na łoże, a tych, którzy z nią cudzołożą w ucisk wielki, jeśli się nie nawrócą od swoich uczynków,
i dzieci jej zabiję. I wszystkie Kościoły poznają, że Ja jestem Tym, który bada nerki i serca. Oddam każdemu z was według jego uczynków.
Wam zaś, pozostałym w Tiatyrze - tym, którzy nie mają tej nauki, którzy nie poznali, jak mówią, głębin szatana - oświadczam: Nie nakładam na was innego ciężaru.
To jednak, co macie, zatrzymajcie, dopóki nie przyjdę.
Zwycięzcy i temu, kto zachowuje Moje uczynki aż do końca, dam władzę nad narodami,
i będzie pasł je rózgą żelazną, i jak naczynia gliniane będą kruszone.
Tak, jak i Ja otrzymałem od Mojego Ojca, tak też dam mu gwiazdę poranną.
Ten, kto ma uszy, niech usłyszy, co Duch mówi do Kościołów.
Aniołowi Kościoła w Sardes napisz: To mówi Ten, który ma siedem Duchów Boga i siedem gwiazd. Znam twoje czyny - masz imię, które mówi, że żyjesz, a jesteś umarły.
Bądź czujny i utwierdź resztę, która miała umrzeć. Nie okazały się bowiem twoje czyny doskonałe przed Moim Bogiem.
Przypomnij więc sobie, co wziąłeś i usłyszałeś, i strzeż tego, i nawróć się. Jeśli jednak nie będziesz czujny, przyjdę jak złodziej i nie będziesz wiedział, o której godzinie przyjdę do ciebie.
Ale w Sardes jest kilka osób, które nie splamiły swoich szat. Będą się one przechadzać ze Mną w białych szatach, gdyż są tego godne.
Zwycięzca ubierze się w białe szaty i nie wymażę jego imienia z księgi życia, i wyznam jego imię przed Moim Ojcem i Jego aniołami.
Ten, kto ma uszy, niech usłyszy, co Duch mówi do Kościołów.
Aniołowi Kościoła w Filadelfii napisz: To mówi Święty, Prawdziwy, Ten, który ma klucz Dawida, Ten, który otwiera - i nikt nie zamknie, Ten, który zamyka - i nikt nie może otworzyć.
Znam twoje czyny. Oto sprawiłem, że przed tobą są otwarte drzwi, których nikt nie może zamknąć, bo choć masz niewielką moc, to jednak zachowałeś Moje Słowo i nie wyparłeś się Mojego imienia.
Daję ci z synagogi szatana tych, którzy mówią, że są Żydami, a nie są nimi, stąd kłamią. Sprawię, że przyjdą i pokłonią się do twoich nóg, i poznają, że Ja ciebie umiłowałem.
Ponieważ zachowałeś Mój nakaz wytrwałości, to i Ja zachowam cię od godziny próby, która ma przyjść na cały świat, by doświadczyć mieszkańców ziemi.
Przyjdę wkrótce, trzymaj to, co masz, aby nikt nie wziął twojego wieńca.
Zwycięzcę uczynię filarem w świątyni Mojego Boga i na zewnątrz już nie wyjdzie. Napiszę też na nim imię Mojego Boga i nazwę miasta Mojego Boga, Nowego Jeruzalem, które zstępuje z nieba od mojego Boga, i Moje nowe imię.
Ten, kto ma uszy, niech usłyszy, co Duch mówi do Kościołów.
Aniołowi Kościoła w Laodycei napisz: To mówi Amen, świadek wierny i prawdziwy, początek stworzenia Bożego.
Znam twoje czyny: nie jesteś ani zimny, ani gorący. Obyś był zimny albo gorący.
A skoro jesteś letni, a nie gorący ani zimny, zamierzam cię wypluć z Moich ust.
Chociaż mówisz: Jestem bogaty; oraz: Wzbogaciłem się i niczego nie potrzebuję, to jednak nie wiesz, że jesteś nędzny, pożałowania godny, biedny, ślepy i nagi.
Radzę ci kupić u Mnie złoto w ogniu oczyszczone, abyś się wzbogacił, białe szaty, abyś się ubrał i aby nie ujawniła się hańba twojej nagości, oraz maść dla namaszczenia swoich oczu, abyś widział.
Ja, tych wszystkich, których miłuję, upominam i karcę. Bądź gorliwy i nawróć się.
Oto stoję u drzwi i pukam. Jeśli ktoś usłyszy Mój głos i otworzy drzwi, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną.
Zwycięzcy pozwolę usiąść ze Mną na Moim tronie, podobnie jak i Ja zwyciężyłem i usiadłem z Moim Ojcem na Jego tronie.
Ten, kto ma uszy, niech usłyszy, co Duch mówi do Kościołów.
Potem zobaczyłem, a oto drzwi były otwarte w niebie i głos - ten, który poprzednio usłyszałem, jakby trąby mówiącej do mnie - powiedział: Wstąp tutaj, a pokażę ci to, co ma się stać potem.
Zaraz doznałem zachwycenia w duchu: oto tron stał w niebie, a na tronie Ktoś siedział.
Ten, który siedział, z wyglądu podobny był do kamienia jaspisu i krwawnika, a dookoła tronu była tęcza podobna do szmaragdu.
Wokół tronu były dwadzieścia cztery trony. Na tronach siedziało dwudziestu czterech Starszych, którzy byli odziani w białe szaty, a na głowach mieli złote wieńce.
Od tronu wychodziły błyskawice, głosy i gromy, a przed tronem paliło się siedem lamp ognistych, które są siedmioma Duchami Boga.
Przed tronem też znajdowało się jakby szklane morze podobne do kryształu. Pośrodku tronu natomiast i wokół tronu były cztery Istoty żyjące, pełne oczu z przodu i z tyłu.
Pierwsza Istota żyjąca podobna była do lwa, druga podobna do wołu, trzecia miała twarz jak gdyby ludzką, a czwarta podobna była do orła w locie.
Każda zaś z czterech Istot żyjących miała po sześć skrzydeł, dookoła i wewnątrz były pełne oczu. I bez odpoczynku, dniem i nocą mówią: Święty, Święty, Święty. Pan, Bóg, Wszechmogący, Ten, który był i który jest, i który przychodzi.
A kiedy Istoty żyjące oddadzą chwałę, cześć i dziękczynienie Siedzącemu na tronie i Żyjącemu na wieki wieków,
wtedy dwudziestu czterech Starszych upada przed Siedzącym na tronie, oddaje pokłon Żyjącemu na wieki wieków i rzuca swoje wieńce przed tronem, mówiąc:
Jesteś godny, nasz Panie i Boże, wziąć chwałę i cześć, i moc, ponieważ Ty wszystko stworzyłeś i z Twojej woli to było, i zostało stworzone.
I zobaczyłem w prawej ręce Tego, który siedział na tronie, zwój zapisany z obu stron, opieczętowany siedmioma pieczęciami.
I zobaczyłem potężnego anioła, który obwieszczał donośnym głosem: Kto jest godny otworzyć ten zwój i złamać pieczęcie?
Ale nikt w niebie ani na ziemi, ani pod ziemią nie mógł otworzyć zwoju ani patrzeć na niego.
I bardzo płakałem, że nie został znaleziony nikt godny, żeby otworzyć zwój i patrzeć na niego.
Lecz jeden ze Starszych powiedział do mnie: Nie płacz, oto zwyciężył Lew, Ten z pokolenia Judy, korzeń Dawida, aby otworzyć zwój i złamać jego siedem pieczęci.
I zobaczyłem pomiędzy tronem a czterema Istotami żyjącymi i pomiędzy Starszymi stojącego Baranka, jakby zabitego. Miał on siedem rogów i siedmioro oczu, które są siedmioma Duchami Boga, posłanymi na całą ziemię.
Wtedy On podszedł i wziął zwój z prawej ręki Tego, który siedział na tronie.
A gdy wziął zwój, cztery Istoty żyjące i dwudziestu czterech Starszych upadło przed Barankiem. Każdy z nich miał harfę i złote czasze pełne kadzideł, które są modlitwami świętych.
I taką nową pieśń śpiewają: Jesteś godny wziąć zwój i otworzyć jego pieczęcie, ponieważ zostałeś zabity i swoją krwią nabyłeś dla Boga ludzi z każdego pokolenia, języka, ludu i narodu.
I uczyniłeś ich dla naszego Boga królestwem i kapłanami, i będą królować na ziemi.
Zobaczyłem też i usłyszałem głos licznych aniołów wokół tronu i Istot żyjących, i Starszych, a liczba ich wynosiła miriady miriad i tysiące tysięcy.
Mówili donośnym głosem: Baranek zabity jest godny otrzymać moc i bogactwo, i mądrość, i potęgę, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo.
A wszelkie stworzenie, które jest w niebie i na ziemi, i pod ziemią, i na morzu, i wszystko, co w nich przebywa, usłyszałem, jak mówiło: Temu, który siedzi na tronie, i Barankowi błogosławieństwo, i cześć, i chwała, i moc na wieki wieków.
Cztery Istoty żyjące zaś mówiły: Amen, a Starsi upadli i oddali pokłon.
I zobaczyłem, że Baranek otworzył pierwszą z siedmiu pieczęci, i usłyszałem jedną z czterech Istot żyjących, która mówiła jakby głosem gromu: Przyjdź!
I zobaczyłem białego konia, a Ten, który na nim siedział miał łuk. I dano mu wieniec, i wyruszył jako zwycięzca, żeby zwyciężyć.
A gdy otworzył drugą pieczęć, usłyszałem drugą Istotę żyjącą, jak mówiła: Przyjdź!
I wyszedł inny koń, ognisty, a temu, który na nim siedział pozwolono odebrać ziemi pokój, aby się wzajemnie ludzie zabijali. I dano mu wielki miecz.
A gdy otworzył trzecią pieczęć, usłyszałem trzecią Istotę żyjącą, jak mówiła: Przyjdź! I zobaczyłem czarnego konia, a ten, który na nim siedział miał w swojej ręce wagę.
I usłyszałem jakby głos pośród czterech Istot żyjących, który mówił: Kwarta pszenicy za denara i trzy kwarty jęczmienia za denara. I nie potraktuj niesprawiedliwie oliwy i wina.
A gdy otworzył czwartą pieczęć, usłyszałem głos czwartej Istoty żyjącej, która mówiła: Przyjdź!
I zobaczyłem trupio bladego konia. A ten, który na nim siedział miał na imię Śmierć, i Hades szedł za nim. I dano im władzę nad czwartą częścią ziemi, aby zabijali mieczem i głodem, i zarazą, i przez dzikie zwierzęta.
A gdy otworzył piątą pieczęć, ujrzałem pod ołtarzem dusze zabitych z powodu Słowa Boga i świadectwa, które dali.
I zawołali donośnym głosem: Jak długo jeszcze Władco, który jesteś święty i prawdziwy, nie będziesz sądził i nie pomścisz naszej krwi, wylanej przez tych, którzy mieszkają na ziemi?
A każdemu z nich została dana biała szata i powiedziano, aby jeszcze chwilę odpoczęli, aż dopełni się liczba ich współsług i braci, którzy mają zostać zabici podobnie jak oni.
I zobaczyłem, że otworzył szóstą pieczęć. I nastało wielkie trzęsienie ziemi, i słońce stało się czarne jak wór włosiany, a cały księżyc stał się jak krew.
I gwiazdy spadły na ziemię jak niedojrzałe figi, które drzewo figowe wstrząsane silnym wiatrem zrzuca na ziemię.
I niebo zostało usunięte jak zwój, który się zwija, i wszystkie góry, i wyspy zostały ruszone ze swoich miejsc.
A ziemscy królowie i wielmoże, i wodzowie, i bogacze, i mocarze, i każdy niewolnik, i wolny ukryli się w jaskiniach i w górskich skałach.
I mówili do gór i do skał: Padnijcie na nas i ukryjcie nas przed obliczem Tego, który siedzi na tronie, i przed gniewem Baranka,
bo nadszedł wielki dzień Ich gniewu. I któż może się ostać?
Następnie zobaczyłem czterech aniołów, jak stali na czterech krańcach ziemi i trzymali cztery wiatry ziemi, aby wiatr nie wiał na ziemię ani na morze, ani na żadne drzewo.
I zobaczyłem innego anioła, wstępującego od wschodu słońca, który miał pieczęć Boga żyjącego, i zawołał donośnym głosem do czterech aniołów, którym została dana moc wyrządzić szkodę ziemi i morzu:
Nie wyrządzajcie szkody ziemi ani morzu, ani drzewom, dopóki nie opieczętujemy sług naszego Boga na ich czołach.
I usłyszałem też liczbę opieczętowanych: sto czterdzieści cztery tysiące, z każdego pokolenia synów Izraela:
z pokolenia Judy dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Rubena dwanaście tysięcy, z pokolenia Gada dwanaście tysięcy,
z pokolenia Asera dwanaście tysięcy, z pokolenia Neftalego dwanaście tysięcy, z pokolenia Manassesa dwanaście tysięcy,
z pokolenia Symeona dwanaście tysięcy, z pokolenia Lewiego dwanaście tysięcy, z pokolenia Issachara dwanaście tysięcy,
z pokolenia Zabulona dwanaście tysięcy, z pokolenia Józefa dwanaście tysięcy, z pokolenia Beniamina dwanaście tysięcy opieczętowanych.
Następnie zobaczyłem wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, ludzi z każdego narodu i wszystkich pokoleń, i ludów, i języków, stojących przed tronem i przed Barankiem, ubranych w białe szaty, a palmy były w ich rękach.
I donośnym głosem wołają: Zbawienie pochodzi od naszego Boga, który siedzi na tronie, i od Baranka.
A wszyscy aniołowie stanęli wokół tronu i Starszych, i czterech Istot żyjących, i upadli przed tronem na twarze, i oddali pokłon Bogu,
mówiąc: Amen. Błogosławieństwo i chwała, i mądrość, i dziękczynienie, i cześć, i moc, i potęga naszemu Bogu na wieki wieków. Amen.
A jeden ze Starszych zapytał mnie: Kim są i skąd przybyli ci, którzy są ubrani w białe szaty?
Odpowiedziałem mu: Panie mój, ty wiesz. On zaś powiedział mi: To są ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swoje szaty i wybielili je we krwi Baranka.
Dlatego są przed tronem Boga i służą Mu dniem i nocą w Jego świątyni, a Ten, który siedzi na tronie, rozbije nad nimi swój namiot.
Nie będą już głodować ani pragnąć, nie porazi ich słońce ani upał,
ponieważ Baranek, który jest pośrodku tronu, będzie ich pasł i zaprowadzi do źródeł żywej wody, a Bóg otrze wszelką łzę z ich oczu.
A gdy otworzył siódmą pieczęć, nastała w niebie cisza na około pół godziny.
I zobaczyłem siedmiu aniołów, którzy stali przed Bogiem. I dano im siedem trąb.
I przyszedł inny anioł, i stanął przy ołtarzu, mając złote naczynie na żar. Dano mu też wiele kadzideł, aby je ofiarował z modlitwami wszystkich świętych na złotym ołtarzu przed tronem.
A dym kadzideł wzniósł się z modlitwami świętych - z ręki anioła przed Bogiem.
Następnie anioł wziął naczynie na żar i napełnił ogniem z ołtarza, i rzucił na ziemię. I nastąpiły gromy i głosy, i błyskawice, i trzęsienie ziemi.
A siedmiu aniołów, mających siedem trąb, przygotowało się, aby zatrąbić.
I zatrąbił ten pierwszy, i powstały grad i ogień zmieszane z krwią, i zrzucono je na ziemię. I została spalona trzecia część ziemi, i trzecia część drzew, i cała zielona trawa.
I drugi anioł zatrąbił, i jakby wielka góra płonąca ogniem została wrzucona w morze, i trzecia część morza zamieniła się w krew.
I zginęła w morzu trzecia część żywych stworzeń, i trzecia część statków uległa zniszczeniu.
I trzeci anioł zatrąbił, i spadła z nieba wielka gwiazda, paląca się jak lampa, i spadła na trzecią część rzek i na źródła wód.
A imię gwiazdy brzmi Piołun. I trzecia część wód stała się piołunem, i wielu ludzi umarło od tych wód, gdyż były gorzkie.
I czwarty anioł zatrąbił, i została ugodzona trzecia część słońca i trzecia część księżyca, i trzecia część gwiazd, aby została zaciemniona ich trzecia część. I dzień nie jaśniał w swojej trzeciej części, i podobnie noc.
I zobaczyłem, i usłyszałem jednego orła lecącego przez środek nieba, który mówił donośnym głosem: Biada, biada, biada tym, którzy mieszkają na ziemi z powodu pozostałych głosów trąb trzech aniołów, mających zatrąbić.
I piąty anioł zatrąbił, i zobaczyłem gwiazdę, która spadła z nieba na ziemię, i dano jej klucz do studni otchłani.
I otworzyła studnię otchłani, i wzbił się dym ze studni, jak dym wielkiego pieca, i od dymu studni zostało zaciemnione słońce i powietrze.
A z dymu wyszła na ziemię szarańcza i dano jej moc, jaką mają ziemskie skorpiony.
Lecz powiedziano jej, aby nie czyniła szkody trawie na ziemi ani żadnej zieleni, ani żadnemu drzewu, a tylko ludziom, którzy nie mają pieczęci Boga na czołach.
I polecono jej, aby ich nie zabijała, lecz aby byli męczeni przez pięć miesięcy. Męczarnie przez nią zadawane są jak męczarnie zadane przez skorpiona, gdy ugodzi człowieka.
W owych dniach ludzie będą szukać śmierci, lecz jej nie znajdą, i będą chcieli umrzeć, lecz śmierć ich omija.
A szarańcza z wyglądu była podobna do koni przygotowanych do boju. Na głowach miała jakby wieńce ze złota, a twarze jakby twarze ludzi,
włosy zaś jakby włosy kobiet, a zęby jakby zęby lwów.
I miała pancerze jakby z żelaza, a odgłos jej skrzydeł był jakby odgłos rydwanów, zaprzężonych w liczne konie pędzące do boju.
Ma też ogony podobne do skorpionów, i żądła, a w swoich ogonach moc do czynienia szkody ludziom przez pięć miesięcy.
Ma nad sobą króla, anioła otchłani, którego imię po hebrajsku brzmi Abaddon, a po grecku Apollyon.
Minęło pierwsze biada. Po nim jednak przychodzą jeszcze dwa biada.
I szósty anioł zatrąbił, i usłyszałem jeden głos od czterech rogów złotego ołtarza, znajdującego się przed Bogiem.
Mówił on do szóstego anioła, który miał trąbę: Uwolnij czterech aniołów związanych nad wielką rzeką Eufrat.
I zostali uwolnieni czterej aniołowie przygotowani na tę godzinę, dzień, miesiąc i rok, aby zabić trzecią część ludzi.
A liczba wojsk konnych wynosiła dwie miriady miriad. Ich liczbę usłyszałem.
I tak zobaczyłem w widzeniu konie i tych, którzy siedzieli na nich, mających pancerze barwy ognia, hiacyntu i siarki. A głowy koni były jakby głowy lwów, a z ich pysków wychodził ogień, dym i siarka.
Od tych trzech plag została zabita trzecia część ludzi - od ognia, dymu i siarki wychodzących z ich pysków.
Moc bowiem tych koni jest w ich pyskach i ogonach, gdyż ich ogony są podobne do węży, które mają głowy. I nimi czynią szkody.
Ale pozostali ludzie, którzy nie zostali zabici przez te plagi, nie odwrócili się od dzieł swoich rąk, tak by nie oddawać czci demonom i złotym, srebrnym, spiżowym, kamiennym i drewnianym bożkom, które nie mogą ani patrzeć, ani słyszeć, ani chodzić.
I nie odwrócili się od swoich morderstw, ani od swoich czarów, ani od swego nierządu, ani od swoich kradzieży.
I ujrzałem innego, potężnego anioła, zstępującego z nieba, ubranego w obłok, a nad jego głową była tęcza. Jego twarz była jak słońce, a nogi jak słupy ognia.
W swojej ręce miał otwarty mały zwój. A swoją prawą nogę postawił na morzu, lewą zaś na ziemi.
I krzyknął głosem potężnym jak ryk lwa, a gdy krzyknął, siedem gromów przemówiło swoimi głosami.
A gdy siedem gromów przemówiło, miałem pisać, lecz usłyszałem głos z nieba, który mówił: Zapieczętuj to, co powiedziało siedem gromów i nie pisz tego.
A anioł, którego zobaczyłem, jak stoi na morzu i na ziemi, podniósł swoją prawą rękę ku niebu
i przysiągł na Tego, który żyje na wieki wieków, który stworzył niebo i to, co jest w nim, i ziemię, i to, co jest na niej, i morze, i to, co jest w nim, że nie będzie już zwłoki,
ale w dniach, gdy zabrzmi głos siódmego anioła, gdy będzie miał trąbić, dokona się tajemnica Boga, tak jak ogłosił swoim sługom, prorokom.
A głos, który usłyszałem z nieba, ponownie przemówił do mnie. Powiedział: Idź, weź ten zwój, który jest otwarty w ręce anioła, stojącego na morzu i na ziemi.
Podszedłem więc do anioła i poprosiłem, żeby mi dał mały zwój. On zaś powiedział: Weź i zjedz go. Poczujesz gorycz w żołądku, ale w twoich ustach będzie on słodki jak miód.
I wziąłem ten mały zwój z ręki anioła, i zjadłem go, a był w moich ustach słodki jak miód. Kiedy jednak go zjadłem, stał się gorzki w moim żołądku.
I mówią mi: Musisz znowu prorokować o ludach, narodach, językach i wielu królach.
I została mi dana trzcina podobna do laski, i powiedziano: Wstań i zmierz świątynię Boga, ołtarz i modlących się w niej.
Pomiń zewnętrzny dziedziniec świątyni i nie mierz go, bo został dany poganom. I będą deptać Święte Miasto przez czterdzieści dwa miesiące.
I pozwolę moim dwóm świadkom, aby prorokowali przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni ubrani w wory.
Oni są dwoma drzewami oliwnymi i dwoma świecznikami, które stoją przed Panem ziemi.
A jeśli ktoś chce ich skrzywdzić, to ogień wydobywa się z ich ust i pożera wrogów. Jeśli więc ktoś chciałby ich skrzywdzić, tak musi zostać zabity.
Oni mają władzę zamknąć niebo, aby deszcz nie padał za dni ich prorokowania, i mają władzę nad wodami, żeby je przemieniać w krew i porazić ziemię wszelkimi plagami, ilekroć zechcą.
A gdy dopełnią swojego świadectwa, Bestia, która wychodzi z otchłani, stoczy z nimi walkę i zwycięży ich, i zabije.
A ich zwłoki będą leżeć na głównej ulicy wielkiego miasta, które jest w przenośni nazywane Sodoma i Egipt. Tam również ich Pan został ukrzyżowany.
I wielu spośród ludów, pokoleń, języków i narodów przez trzy i pół dnia ogląda ich zwłoki, i nie pozwala złożyć ich do grobu.
A mieszkańcy ziemi radują się nad nimi i weselą. I będą posyłać jedni drugim dary, bo ci dwaj prorocy udręczyli mieszkańców ziemi.
Ale po trzech i pół dnia duch życia od Boga wszedł w nich i stanęli na nogach, i wielki strach padł na tych, którzy na nich patrzyli.
I usłyszeli donośny głos z nieba, który powiedział do nich: Wejdźcie tutaj! I weszli do nieba w obłoku, a ich wrogowie zobaczyli ich.
W tej też godzinie nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi i dziesiąta część miasta zawaliła się, i zginęło w trzęsieniu ziemi siedem tysięcy ludzi, a pozostali przerazili się i oddali chwałę Bogu nieba.
Minęło drugie biada, po nim jednak przychodzi szybko trzecie biada.
I siódmy anioł zatrąbił, i rozległy się donośne głosy w niebie. Mówiły: Nastało nad światem królowanie naszego Pana i Jego Mesjasza. I będą królować na wieki wieków.
A dwudziestu czterech Starszych, którzy przed Bogiem siedzą na swoich tronach, upadło na twarze i oddało pokłon Bogu,
mówiąc: Dziękujemy Tobie, Panie, Boże Wszechmogący, który jesteś i który byłeś, że użyłeś swojej potężnej mocy i objąłeś królowanie.
Rozgniewały się narody, lecz przyszedł Twój gniew i pora, aby umarli zostali osądzeni i aby dać zapłatę Twoim sługom, prorokom, i świętym, i tym, którzy się boją Twojego imienia, małym i wielkim, i aby zniszczyć tych, którzy niszczą ziemię.
I otworzyła się świątynia Boga w niebie i ukazała się Arka Jego Przymierza w Jego świątyni, i nastąpiły błyskawice, głosy, gromy, trzęsienie ziemi i wielki grad.
I wielki znak ukazał się na niebie: Niewiasta ubrana w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z dwunastu gwiazd.
I oczekuje dziecka, i krzyczy, cierpiąc bóle i męki rodzenia.
I ukazał się inny znak na niebie: wielki ognisty Smok, mający siedem głów i dziesięć rogów, a na głowach siedem diademów.
A jego ogon strąca trzecią część gwiazd z nieba. I zrzucił je na ziemię. I Smok stanął przed Niewiastą, która miała urodzić, aby kiedy urodzi, mógł pożreć jej Dziecko.
I urodziła Syna - Mężczyznę, który będzie pasł wszystkie narody rózgą żelazną. Ale jej Dziecko zostało porwane do Boga i do Jego tronu,
a Niewiasta uciekła na pustkowie, gdzie ma miejsce przygotowane od Boga, aby tam ją żywiono przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni.
I nastąpiła walka w niebie. Michał i jego aniołowie walczyli ze Smokiem. I Smok walczył, i jego aniołowie,
ale nie zdołał ich pokonać, i już się miejsca w niebie dla nich nie znalazło.
I został strącony wielki Smok, Wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, ten, który zwodzi cały świat. Został strącony na ziemię i razem z nim zostali strąceni jego aniołowie.
I usłyszałem donośny głos w niebie, jak mówił: Teraz nastało zbawienie, i moc, i królowanie naszego Boga, i władza Jego Mesjasza, bo został strącony oskarżyciel naszych braci, który dniem i nocą oskarżał ich przed naszym Bogiem.
Ale oni zwyciężyli go dzięki krwi Baranka i dzięki słowu swojego świadectwa, i nie umiłowali swojego życia - aż do śmierci.
Dlatego cieszcie się niebiosa i ich mieszkańcy. Biada ziemi i morzu, bo zszedł do was diabeł, owładnięty wielkim gniewem, gdyż wie, że ma niewiele czasu.
A gdy Smok zobaczył, że został strącony na ziemię, zaczął prześladować Niewiastę, która urodziła Syna.
Lecz Niewieście zostały dane dwa skrzydła wielkiego orła, aby leciała na pustkowie, na swoje miejsce. Tam jest żywiona przez czas i czasy, i połowę czasu, z dala od Węża.
A Wąż ze swojej paszczy wyrzucił za Niewiastą wodę jak rzekę, żeby ją rzeka poniosła.
Lecz ziemia przyszła z pomocą Niewieście, i otworzyła swoje wnętrze, i pochłonęła rzekę, którą Smok wyrzucił ze swojej paszczy.
I rozgniewał się Smok na Niewiastę i odszedł, by walczyć z pozostałymi z jej potomstwa, którzy przestrzegają przykazań Boga i mają świadectwo Jezusa.
I zobaczyłem Bestię wychodzącą z morza, która miała dziesięć rogów i siedem głów, a na jej rogach było dziesięć diademów, a na jej głowach bluźniercze imiona.
Bestia, którą zobaczyłem, była podobna do pantery, a jej łapy były jakby łapy niedźwiedzia, a jej paszcza jakby paszcza lwa. I dał jej Smok swoją moc i swój tron, i wielką władzę.
A jedna z jej głów była jakby śmiertelnie zraniona, lecz jej śmiertelna rana została uleczona. I cała ziemia zdziwiła się i poszła za Bestią,
i oddała pokłon Smokowi, bo dał władzę Bestii, i oddała pokłon Bestii, mówiąc: Kto jest podobny do Bestii i kto może z nią walczyć?
I dano jej usta, które mówiły rzeczy wielkie i bluźnierstwa, i dano jej moc, aby działała przez czterdzieści dwa miesiące.
I otworzyła swoją paszczę, żeby bluźnić przeciwko Bogu, znieważać Jego imię i Jego namiot, i tych, którzy w niebie rozbijają namioty.
I pozwolono jej walczyć ze świętymi i ich zwyciężyć. I została jej dana władza nad każdym pokoleniem, ludem, językiem i narodem.
I oddadzą jej pokłon wszyscy mieszkańcy ziemi, każdy, którego imię nie jest zapisane od założenia świata w księdze życia zabitego Baranka.
Jeśli ktoś ma uszy, niech usłyszy!
Jeśli ktoś ma iść do niewoli, do niewoli idzie, jeśli ktoś ma zginąć od miecza, mieczem zostanie zabity. Tu sprawdza się wytrwałość i wiara świętych.
I zobaczyłem inną Bestię, która wyszła z ziemi, a miała dwa rogi podobne do Baranka i mówiła jak Smok.
I całą władzę pierwszej Bestii sprawuje przed nią, i sprawia, aby ziemia i jej mieszkańcy oddali pokłon pierwszej Bestii, której śmiertelna rana została wyleczona.
I czyni wielkie znaki, tak że za jej sprawą nawet ogień zstępuje z nieba na oczach ludzi.
I zwodzi mieszkańców ziemi przez znaki, które pozwolono jej uczynić przed Bestią, i mówi mieszkańcom ziemi, aby uczynili obraz Bestii, która ma ranę od miecza, ale ożyła.
I pozwolono jej ożywić obraz Bestii, tak że nawet przemówił obraz Bestii i sprawił, że ci, którzy nie pokłonili się obrazowi Bestii, zostali zabici.
I sprawia, aby wszyscy, mali i wielcy, bogaci i biedni, wolni i niewolnicy, otrzymali znamię na prawą rękę lub na czoło
i aby nikt nie mógł nic kupić lub sprzedać, z wyjątkiem tych, którzy mają znamię - imię Bestii lub liczbę jej imienia.
Tu potrzeba mądrości! Ten, kto ma rozum, niech obliczy liczbę Bestii, gdyż jest to liczba człowieka. A liczba jej: sześćset sześćdziesiąt sześć.
I zobaczyłem, a oto Baranek stojący na górze Syjon, a z Nim sto czterdzieści cztery tysiące tych, którzy mają Jego imię i imię Jego Ojca wypisane na czołach.
I usłyszałem głos z nieba, jakby głos licznych wód i jakby głos wielkiego gromu. A głos, który usłyszałem dźwięczał jakby harfiarze grali na swoich harfach.
I śpiewają pieśń nową przed tronem i przed czterema Istotami żyjącymi, i przed Starszymi. A nikt nie mógł nauczyć się tej pieśni oprócz stu czterdziestu czterech tysięcy wykupionych z ziemi.
To są ci, którzy nie splamili się współżyciem z kobietami, są bowiem dziewiczy; to ci, którzy idą za Barankiem, dokądkolwiek się udaje. Oni zostali wykupieni spośród ludzi jako pierwocina dla Boga i Baranka,
a w ich ustach nie znaleziono kłamstwa. Są bez skazy.
I zobaczyłem innego anioła, który leciał przez środek nieba i miał ogłosić odwieczną Dobrą Nowinę mieszkańcom ziemi, wszystkim narodom, pokoleniom, językom i ludom.
Mówił donośnym głosem: Ulęknijcie się Boga i oddajcie Mu chwałę, bo przyszła godzina Jego sądu, i oddajcie pokłon Temu, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i źródła wód.
A inny anioł, drugi, przyszedł za nim i mówił: Upadł, upadł wielki Babilon, który winem szaleństwa swego nierządu napoił wszystkie narody.
A inny anioł, trzeci, przyszedł po nich i donośnym głosem mówił: Jeżeli ktoś oddaje pokłon Bestii i jej obrazowi i przyjmuje znamię na czoło lub na rękę,
to sam też napije się wina zapalczywości Bożej, zmieszanego, nierozcieńczonego w kielichu Jego gniewu, i będzie dręczony w ogniu i siarce przed świętymi aniołami i przed Barankiem.
A dym ich męki wznosi się na wieki wieków i nie mają odpoczynku dniem i nocą ci, którzy oddają pokłon Bestii i jej obrazowi, ani ten, kto przyjmuje znamię jej imienia.
Tu się okazuje wytrwałość świętych, tych, którzy zachowują przykazania Boga i wiarę Jezusa.
I usłyszałem głos z nieba, jak mówił: Napisz: Szczęśliwi są ci, którzy odtąd umierają w Panu. Tak mówi Duch: Niech odpoczną od swoich trudów, ponieważ ich czyny idą wraz z nimi.
I zobaczyłem, a oto biały obłok, a na obłoku siedział Ktoś, podobny do Syna Człowieczego, i miał na głowie złoty wieniec, a w ręce ostry sierp.
I inny anioł wyszedł ze świątyni i wołał donośnym głosem do Tego, który siedział na obłoku: Poślij swój sierp i żnij, bo przyszła godzina żniwa, gdyż dojrzało już żniwo na ziemi.
I rzucił Ten, który siedział na obłoku, swój sierp na ziemię i ziemia została zżęta.
I inny anioł wyszedł ze świątyni, która jest w niebie. On także miał ostry sierp.
I inny anioł wyszedł od ołtarza, mający władzę nad ogniem, i zawołał donośnym głosem do Tego, który ma ostry sierp: Poślij swój ostry sierp i zetnij kiście winnego krzewu ziemi, bo dojrzały jego winne grona.
I rzucił anioł swój sierp na ziemię, i obciął krzew winny ziemi, i wrzucił do ogromnej tłoczni gniewu Bożego.
I została udeptana tłocznia poza miastem, i wypłynęła krew z tłoczni aż do wędzideł koni na tysiąc sześćset stadiów.
I zobaczyłem inny znak na niebie, wielki i zdumiewający: siedmiu aniołów, którzy mieli siedem ostatnich plag, bo w nich dopełni się gniew Boga.
I zobaczyłem jakby morze szklane zmieszane z ogniem oraz tych, którzy zwyciężają Bestię i jej obraz, i liczbę jej imienia, jak stali nad szklanym morzem i mieli harfy Boga.
I tak śpiewają pieśń Mojżesza, sługi Boga i pieśń Baranka: Wielkie i zdumiewające są Twoje dzieła, Panie, Boże Wszechmogący! Sprawiedliwe i prawdziwe są Twoje drogi, Królu narodów!
Któż by się nie bał, Panie, i nie uwielbił Twojego imienia? Bo Ty jeden jesteś święty, bo wszystkie narody przyjdą i oddadzą Tobie pokłon, bo ujawniły się Twoje sprawiedliwe czyny.
Potem zobaczyłem, a została otwarta świątynia namiotu świadectwa w niebie.
I wyszło ze świątyni siedmiu aniołów, mających siedem plag, którzy byli ubrani w czysty, lśniący len i przepasani wokół piersi złotymi pasami.
A jedna z czterech Istot żyjących dała siedmiu aniołom siedem złotych czasz, napełnionych gniewem Boga, żyjącego na wieki wieków.
I napełniła się świątynia dymem chwały Boga i Jego mocy, i nikt nie mógł wejść do świątyni, dopóki nie dopełni się siedem plag siedmiu aniołów.
I usłyszałem donośny głos ze świątyni, jak mówił do siedmiu aniołów: Idźcie i wylewajcie siedem czasz gniewu Bożego na ziemię.
I poszedł pierwszy, i wylał swoją czaszę na ziemię. I pojawiły się wrzody złośliwe i bolesne na ludziach, którzy mają znamię Bestii i oddają pokłony jej obrazowi.
A drugi wylał swoją czaszę na morze i stało się ono jakby krwią zmarłego, i wszystko, co żyje w morzu umarło.
A trzeci wylał swoją czaszę na rzeki i źródła wód, i stały się krwią.
I usłyszałem anioła wód, jak mówił: Jesteś sprawiedliwy Ty, który jesteś i który byłeś, o Święty, że tak osądziłeś.
Krew świętych i proroków wylali, dlatego krew dałeś im wypić - zasłużyli na to.
I usłyszałem, jak ołtarz mówił: Tak, Panie, Boże Wszechmogący, prawdziwe i sprawiedliwe są Twoje wyroki.
A czwarty wylał swoją czaszę na słońce, i pozwolono mu spalić ludzi ogniem.
I ludzie zostali dotknięci wielkim upałem, i bluźnili imieniu Boga, który ma władzę nad tymi plagami, a nie nawrócili się, by oddać Mu chwałę.
A piąty wylał swoją czaszę na tron Bestii, i w jej królestwie nastały ciemności, i ludzie gryźli z bólu swoje języki.
I bluźnili Bogu nieba z powodu swoich bólów i wrzodów, lecz nie odwrócili się od swoich czynów.
A szósty wylał swoją czaszę na wielką rzekę Eufrat. I wyschły jej wody, aby przygotowana została droga dla królów ze Wschodu.
I zobaczyłem, że z paszczy Smoka i z paszczy Bestii, i z ust Fałszywego Proroka wypełzły jak ropuchy trzy duchy nieczyste.
Są to duchy demonów, które czynią znaki i wychodzą do królów całego świata, by zgromadzić ich do boju na wielki dzień Boga, Wszechmogącego.
Oto przychodzę jak złodziej . Szczęśliwy ten, kto czuwa i strzeże swoich szat, aby nie chodził nagi i aby nie widziano jego nagości.
I zgromadził ich na miejscu, które po hebrajsku nazywa się Harmagedon.
A siódmy wylał swoją czaszę w powietrze. I ze świątyni, od tronu rozległ się donośny głos, który powiedział: Stało się!
I nastąpiły błyskawice i głosy, i gromy, i wielkie trzęsienie ziemi, jakiego nie było, odkąd człowiek istnieje na ziemi - tak potężne to było trzęsienie ziemi.
A wielkie miasto rozpadło się na trzy części, i miasta pogan runęły. I został przypomniany przed Bogiem wielki Babilon, aby dał mu kielich wina swojego zapalczywego gniewu.
I wszelka wyspa uciekła, i gór już nie odnaleziono.
I ogromny grad o wadze niemal talentu spadł z nieba na ludzi. I bluźnili ludzie Bogu z powodu plagi gradu, bo plaga ta była bardzo wielka.
I przyszedł jeden z siedmiu aniołów, mających siedem czasz, i powiedział do mnie: Chodź, pokażę ci sąd nad Wielką Nierządnicą, która siedzi nad wieloma wodami,
z którą dopuścili się nierządu królowie ziemi, a mieszkańcy ziemi upili się winem jej nierządu.
I przeniósł mnie w duchu na pustkowie, i zobaczyłem kobietę, siedzącą na szkarłatnej Bestii, pełnej bluźnierczych imion, mającej siedem głów i dziesięć rogów.
A kobieta była ubrana w purpurę i szkarłat i przyozdobiona złotem, drogimi kamieniami i perłami. Miała w swojej ręce złoty kielich, pełen obrzydliwości i nieczystości swojego nierządu.
A na jej czole było wypisane tajemnicze imię: Wielki Babilon, matka nierządnic i obrzydliwości ziemi.
I zobaczyłem kobietę pijaną od krwi świętych i krwi świadków Jezusa. A gdy ją zobaczyłem, zdziwiłem się bardzo.
Lecz anioł powiedział do mnie: Dlaczego się zdziwiłeś? Ja ci wyjaśnię tajemnicę tej kobiety i niosącej ją Bestii, która ma siedem głów i dziesięć rogów.
Bestia, którą ujrzałeś, była, a już nie jest, ma wyjść z otchłani, lecz idzie na zagładę. I zdziwią się mieszkańcy ziemi, których imię nie jest zapisane w księdze życia od założenia świata, oglądając Bestię, że była, a już nie jest, lecz będzie obecna.
Tu potrzeba mądrego umysłu. Siedem głów to siedem gór, na których siedzi kobieta, i królów jest siedmiu.
Pięciu upadło, jeden jest, inny jeszcze nie przyszedł, ale gdy przyjdzie, trochę pozostanie.
A Bestia, która była, a już nie jest, jest ósmym. I ona jest spośród siedmiu, i idzie ku zagładzie.
A dziesięć rogów, które zobaczyłeś, to dziesięciu królów, którzy władzy królewskiej jeszcze nie objęli, lecz wraz z Bestią obejmą ją jako królowie na jedną godzinę.
Oni to samo myślą, a swoją moc i władzę oddają Bestii,
oni będą walczyć z Barankiem, lecz Baranek ich zwycięży, bo jest Panem panów i Królem królów, a ci, którzy są z Nim, to powołani, wybrani i wierni.
I mówi mi: Wody, które zobaczyłeś, nad którymi siedzi Nierządnica, to ludy i tłumy, narody i języki.
A dziesięć rogów, które zobaczyłeś i Bestia - oni znienawidzą Nierządnicę i sprawią, że będzie spustoszona i naga, i będą jeść jej ciało, i spalą ją w ogniu.
Bóg bowiem natchnął ich serca, aby wykonali Jego zamysł, aby ten jeden zamysł wykonali i oddali swoje królowanie Bestii, aż się wypełnią słowa Boga.
A kobieta, którą zobaczyłeś, jest wielkim miastem, które ma władzę królewską nad królami ziemi.
Następnie zobaczyłem innego anioła, jak zstępował z nieba, który miał wielką władzę. A ziemia została oświetlona jego chwałą.
I krzyknął donośnym głosem: Upadł, upadł Babilon, wielka stolica i stała się mieszkaniem demonów, miejscem schronienia wszelkiego ducha nieczystego, miejscem schronienia wszelkiego ptactwa nieczystego, miejscem schronienia wszelkiego zwierzęcia nieczystego i znienawidzonego,
bo wino szaleństwa jej nierządu piły wszystkie narody, i królowie ziemi uprawiali z nią nierząd, i kupcy ziemi wzbogacili się dzięki potędze jej przepychu.
I usłyszałem inny głos z nieba, który mówił: Wyjdź z niej, mój ludu, abyś nie miał udziału w jej grzechach i aby cię nie dotknęły jej plagi,
bo jej grzechy narosły aż do nieba i wspomniał Bóg jej nieprawości.
Odpłaćcie jej jak i ona odpłacała i oddajcie w dwójnasób według jej uczynków. Kielich, który przyrządzała, przyrządźcie jej podwójnie.
Ile się wsławiła i żyła w przepychu, tyle dajcie jej męczarni i żałoby, bo mówi w swoim sercu: Siedzę jak królowa i nie jestem wdową, i nie doznam żałoby.
Dlatego w jednym dniu przyjdą na nią plagi, śmierć, żałoba i głód i będzie w ogniu spalona, bo potężny jest Pan, Bóg, który ją osądził.
I będą płakać i lamentować nad nią królowie ziemi, którzy uprawiali z nią nierząd i zażywali rozkoszy, gdy zobaczą dym jej pożaru.
Stojąc z daleka z powodu strachu przed jej męką, powiedzą: Biada, biada, wielka stolico, Babilonie, stolico potężna, bo w jednej godzinie przyszedł na ciebie wyrok.
I kupcy ziemi również płaczą i żalą się nad nią, bo już nikt nie kupuje ich towaru,
towaru ze złota, srebra, drogich kamieni i pereł; bisioru, purpury, jedwabiu i szkarłatu; wszelkiego rodzaju drewna wonnego, wszelkich wyrobów z kości słoniowej i wszelkich wyrobów z najkosztowniejszego drewna, brązu, żelaza i marmuru;
cynamonu i przypraw korzennych, wonności i pachnideł, kadzidła, wina i oliwy, najczystszej mąki i zboża; bydła, owiec, koni i powozów; ciał i dusz ludzkich.
I owoc pożądania twojej duszy oddalił się od ciebie, i to wszystko, co cenne i wspaniałe, przepadło dla ciebie i już tego nie znajdą.
Ci, którzy tym handlowali i wzbogacili się na niej, z daleka będą stać z powodu strachu przed jej męczarnią. Będą płakać i żalić się,
mówiąc: Biada, biada, wielka stolico, ubrana w bisior, purpurę i szkarłat i przyozdobiona w złoto, drogie kamienie i perły,
bo w jednej godzinie zostało zniszczone takie bogactwo! I każdy sternik, i każdy żeglarz przybrzeżny, i marynarze, i wszyscy, co na morzu pracują, stanęli z daleka
i wołali widząc dym jej pożaru: Które miasto jest podobne do tego wielkiego?
I sypali proch na swoje głowy, i wołali płacząc i żaląc się: Biada, biada, bo wielka stolica, w której dzięki jej dostatkowi wzbogacili się wszyscy, którzy mają statki na morzu, w jednej godzinie została spustoszona.
Raduj się nad nią niebo i święci, i apostołowie, i prorocy, bo Bóg pomścił was na niej.
A jeden potężny anioł podniósł kamień tak wielki, jak kamień młyński, i wrzucił go do morza, i powiedział: Z taką siłą Babilon, wielka stolica, zostanie rzucona i już jej nie znajdą.
I głosu harfiarzy, śpiewaków, flecistów i trębaczy nie będzie już słychać w tobie, i żadnego mistrza jakiegokolwiek rzemiosła nie odnajdą już w tobie, i odgłosu kamienia młyńskiego nie będzie już słychać w tobie.
I światło lampy nie zabłyśnie już w tobie, i głosu pana młodego i panny młodej nie usłyszy się już w tobie, bo twoi kupcy byli wielmożami ziemi, bo twoimi czarami zostały zwiedzione wszystkie narody.
I w tobie została znaleziona krew proroków i świętych, i wszystkich zabitych na ziemi.
Potem usłyszałem jakby donośny głos licznego tłumu w niebie, który mówił: Alleluja! Zbawienie i chwała, i moc naszemu Bogu,
bo Jego wyroki są prawdziwe i sprawiedliwe, gdyż osądził Wielką Nierządnicę, która swoim nierządem niszczyła ziemię, i pomścił krew swoich sług, którzy zginęli z jej ręki.
I powtórnie powiedzieli: Alleluja! Jej dym unosi się na wieki wieków.
I dwudziestu czterech Starszych i cztery Istoty żyjące upadły i oddały pokłon Bogu siedzącemu na tronie, mówiąc: Amen! Alleluja!
A od tronu rozległ się głos, który mówił: Chwalcie naszego Boga, wszyscy Jego słudzy, którzy się Go boicie, mali i wielcy.
I usłyszałem jakby głos licznego tłumu i jakby głos wielu wód, i jakby głos potężnych gromów, mówiący: Alleluja, bo objął królowanie Pan, nasz Bóg, Wszechmogący.
Radujmy się i weselmy, i oddajmy Mu chwałę, bo nastał czas wesela Baranka i Jego Małżonka się przygotowała.
I dano się jej ubrać w bisior lśniący i czysty, bo bisior oznacza sprawiedliwe czyny świętych.
I mówi mi: Napisz: Szczęśliwi ci, którzy zostali zaproszeni na ucztę weselną Baranka. I mówi mi: Te słowa są prawdziwymi słowami Boga.
I upadłem do jego nóg, żeby oddać mu pokłon, lecz powiedział mi: Nie czyń tego! Jestem współsługą twoim i twoich braci, którzy mają świadectwo Jezusa. Bogu oddaj pokłon! Świadectwem bowiem Jezusa jest duch proroctwa.
I zobaczyłem niebo otwarte i białego konia, i Tego, który na nim siedzi, zwanego Wiernym i Prawdziwym, który sprawiedliwie sądzi i walczy.
Jego zaś oczy są jak płomień ognia, a na Jego głowie liczne diademy. I ma wypisane Imię, którego nikt nie zna, poza Nim samym.
I ubrany jest w szatę zanurzoną we krwi, i nazwano Go imieniem: Słowo Boga.
A za nim podążały w niebie wojska na białych koniach, ubrane w bisior biały i czysty.
A z Jego ust wychodził ostry miecz, aby mógł razić nim narody. I sam będzie je pasł rózgą żelazną, i sam depcze tłocznię wina zapalczywego gniewu Boga Wszechmogącego.
A na Jego szacie i na biodrze jest wypisane imię: Król królów i Pan panów.
I zobaczyłem jednego anioła stojącego w słońcu. I zawołał donośnym głosem do wszystkich ptaków, latających w środku nieba: Chodźcie, zgromadźcie się na wielką ucztę Boga,
aby pożreć ciała królów, wodzów i mocarzy, ciała koni i tych, którzy siedzą na nich, ciała wszystkich wolnych i niewolników, małych i wielkich.
I zobaczyłem Bestię i królów ziemi, i ich wojska zgromadzone, aby stoczyć bitwę z Tym, który siedzi na koniu i z Jego wojskami.
I została schwytana Bestia, a z nią Fałszywy Prorok, czyniący przed nią znaki, którymi zwiódł tych, co przyjęli znamię Bestii i oddawali pokłon jej obrazowi. Oboje zostali żywcem wrzuceni do jeziora ognia, płonącego siarką.
Pozostali zaś zostali zabici mieczem wychodzącym z ust Tego, który siedzi na koniu. I wszystkie ptaki nasyciły się ich ciałami.
I zobaczyłem anioła zstępującego z nieba, który miał klucz do otchłani i wielki łańcuch w ręce.
I schwycił Smoka, Węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat.
I wrzucił go do otchłani, i zamknął ją, i opieczętował, aby już nie zwodził narodów, dopóki nie dopełni się tysiąc lat. Potem na krótki czas ma być wypuszczony.
I zobaczyłem trony, a tym, którzy na nich usiedli, dano władzę sądzenia. I zobaczyłem dusze tych, którzy zostali ścięci z powodu świadectwa Jezusa i z powodu Słowa Boga, i tych, którzy nie oddali pokłonu Bestii ani jej obrazowi i nie przyjęli znamienia na czoło ani na rękę. I ożyli, i królowali z Chrystusem tysiąc lat.
Pozostali z umarłych nie ożyją, dopóki nie dopełni się tysiąc lat. To jest pierwsze zmartwychwstanie.
Szczęśliwy i święty ten, który ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu. Nad takimi druga śmierć nie ma władzy, ale będą kapłanami Boga i Chrystusa i będą królować z Nim tysiąc lat.
A gdy się dopełni tysiąc lat, szatan zostanie uwolniony ze swojego więzienia.
I wyjdzie, aby zwieść narody z czterech krańców ziemi, Goga i Magoga, i aby zgromadzić je do boju. A liczba ich jak piasek morski.
I wyszli oni na powierzchnię ziemi, i otoczyli obóz świętych i miasto umiłowane, lecz zstąpił ogień z nieba i pochłonął ich.
A diabeł, ten, który ich zwodzi, został wrzucony do jeziora ognia i siarki, gdzie znajduje się i Bestia, i Fałszywy Prorok. I będą tam męczeni dniem i nocą na wieki wieków.
I zobaczyłem wielki biały tron i Siedzącego na nim, sprzed którego oblicza uciekły ziemia i niebo, i miejsca dla nich nie znaleziono.
I zobaczyłem umarłych, wielkich i małych, jak stali przed tronem, i zostały otwarte zwoje. I inny zwój został otwarty, którym jest księga życia. I umarli zostali osądzeni na podstawie tego, co zostało zapisane w zwojach, według ich uczynków.
I morze wydało umarłych, którzy w nim byli, i śmierć, i Hades wydały umarłych, którzy w nich byli. I zostali osądzeni, każdy według swoich uczynków.
A śmierć i Hades zostały wrzucone do jeziora ognia. To jest śmierć druga - jezioro ognia.
I jeśli ktoś nie został zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia.
I zobaczyłem nowe niebo i nową ziemię. Pierwsze niebo bowiem i pierwsza ziemia przeminęły, i nie ma już morza.
I zobaczyłem miasto święte, Nowe Jeruzalem, które zstępuje z nieba od Boga, przygotowane jak panna młoda, przystrojona dla swojego męża.
I usłyszałem donośny głos od tronu, jak mówił: Oto miejsce przebywania Boga z ludźmi, i będzie mieszkał z nimi. Oni będą Jego ludem, a On, ich Bóg, będzie BOGIEM Z NIMI.
I otrze wszelką łzę z ich oczu, i śmierci już nie będzie, ani żałoby, ani krzyku, ani bólu już nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły.
A Ten, który siedzi na tronie, powiedział: Oto wszystko czynię nowe. I mówi: Zapisz to, bo te słowa są wiarygodne i prawdziwe.
I powiedział do mnie: Stało się. Ja jestem Alfa i Omega, Początek i Koniec. Ja temu, który pragnie, dam pić darmo ze źródła wody życia.
Zwycięzca to odziedziczy i będę dla niego Bogiem, a on będzie Moim synem.
A losem tych, którzy są tchórzliwi i niewierni, i czynią to, co obrzydliwe, i morderców, i dopuszczających się nierządu, i uprawiających czary, i bałwochwalców, i wszelkiego rodzaju kłamców, będzie jezioro płonące ogniem i siarką. To jest śmierć druga.
I przyszedł jeden z siedmiu aniołów, mających siedem czasz, napełnionych siedmioma ostatnimi plagami. I powiedział do mnie: Chodź, pokażę ci Pannę Młodą - Małżonkę Baranka.
I przeniósł mnie w duchu na górę wielką i wysoką, i pokazał mi święte miasto Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga,
mające chwałę od Boga. Jego blask był podobny do blasku drogocennego kamienia, jakby jaspisu, przezroczystego jak kryształ,
Miało mur wielki i wysoki, miało dwanaście bram, a na bramach dwunastu aniołów, i wypisane imiona, które są imionami dwunastu pokoleń synów Izraela:
od wschodu trzy bramy, i od północy trzy bramy, i od południa trzy bramy, i od zachodu trzy bramy.
A mur miasta miał dwanaście warstw fundamentu, a na nich dwanaście imion dwunastu apostołów Baranka.
Ten, który mówił ze mną, miał miarę, trzcinę złotą, by zmierzyć miasto, jego bramy i mur.
A miasto ma kształt czworoboku, i jego długość jest taka sama, jak i szerokość. I zmierzył miasto trzciną. Jego długość, szerokość i wysokość są równe i mają po dwanaście tysięcy stadiów.
I zmierzył jego mur. Ma sto czterdzieści cztery łokcie, według miary człowieka, którą posłużył się anioł.
A jego mur jest zbudowany z jaspisu, a miasto z czystego złota, podobnego do przezroczystego szkła.
Warstwy fundamentu pod murem miasta są ozdobione wszelkimi drogocennymi kamieniami. Warstwa pierwsza to jaspis, druga - szafir, trzecia - chalcedon, czwarta - szmaragd,
piąta - sardoniks, szósta - krwawnik, siódma - chryzolit, ósma - beryl, dziewiąta - topaz, dziesiąta - chryzopraz, jedenasta - hiacynt, dwunasta - ametyst.
A dwanaście bram to dwanaście pereł. Każda z bram jest z jednej perły. A główna ulica miasta jest z czystego złota, przezroczystego jak szkło.
Ale świątyni w nim nie zobaczyłem, bo jego świątynią jest Pan, Bóg Wszechmogący i Baranek.
I miasto nie potrzebuje słońca ani księżyca, aby mu świeciły, bo oświetliła je chwała Boga, a jego lampą jest Baranek.
I narody będą chodzić w świetle miasta, i królowie ziemi wniosą do niego swoją chwałę.
I jego bramy nie będą zamykane w dzień, a nocy przecież tam nie będzie.
Narody wniosą do niego chwałę i dostojeństwo.
A nie wejdzie do niego nic skalanego ani ten, kto czyni obrzydliwości, i kłamca, a tylko ci, którzy są zapisani w księdze życia Baranka.
I pokazał mi rzekę wody życia, lśniącą jak kryształ, wypływającą spod tronu Boga i Baranka.
Pomiędzy główną ulicą miasta a rzeką, stąd i stamtąd, jest drzewo życia, które rodzi dwanaście owoców, wydając owoc w każdym miesiącu. A liście tego drzewa służą do leczenia narodów.
I nic już nie będzie obłożone klątwą. A w mieście będzie tron Boga i Baranka, i Jego słudzy będą Mu służyć.
I będą oglądali Jego oblicze, i Jego imię będą mieli na czołach.
I nocy już nie będzie, i nie będą już potrzebowali światła lampy i światła słońca, bo Pan, Bóg, będzie im świecił i będą królować na wieki wieków.
I powiedział do mnie: Te słowa są wiarygodne i prawdziwe, a Pan, Bóg duchów prorockich posłał swojego anioła, aby pokazać swoim sługom, co musi się stać wkrótce.
Oto przyjdę wkrótce. Szczęśliwy ten, kto zachowuje słowa proroctwa tej księgi.
Ja, Jan, słuchałem i patrzyłem na to, a gdy usłyszałem i zobaczyłem, upadłem do nóg anioła, który mi to pokazywał, żeby oddać mu pokłon,
lecz powiedział mi: Nie czyń tego! Jestem współsługą twoim i twoich braci proroków, i tych, którzy zachowują słowa tej księgi. Bogu oddaj pokłon!
I mówi mi: Nie pieczętuj słów proroctwa tej księgi, bo czas jest bliski.
Ten, kto popełnia nieprawość, niech jeszcze dopuści się nieprawości, kto jest podły, niech się jeszcze upodli, kto jest sprawiedliwy, niech jeszcze uczyni sprawiedliwość, a ten, kto jest święty, niech się jeszcze uświęci.
Oto przyjdę wkrótce i Moja zapłata wraz ze Mną, aby oddać każdemu według jego uczynków.
Ja jestem Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni, Początek i Koniec.
Szczęśliwi, którzy płuczą swoje szaty, aby należała do nich władza nad drzewem życia i aby weszli przez bramy do miasta.
Na zewnątrz są psy* i uprawiający czary, i dopuszczający się nierządu, i mordercy, i bałwochwalcy, i każdy, kto kocha kłamstwo i się go dopuszcza.
Ja, Jezus, posłałem Mojego anioła, aby zaświadczył wam o tym, co dotyczy Kościołów. Ja jestem korzeń i potomstwo Dawida, gwiazda świecąca, poranna.
A Duch i Panna Młoda mówią: Przyjdź! I ten, kto słyszy, niech powie: Przyjdź! A ten, kto pragnie, niech przychodzi, kto chce, niech darmo weźmie wodę życia.
Ja oświadczam każdemu, kto słucha słów proroctwa tej księgi: Jeśli ktoś doda coś do nich, to Bóg doda mu plag opisanych w tej księdze.
A jeśli ktoś ujmie coś ze słów księgi tego proroctwa, to Bóg ujmie mu z jego udziału w drzewie życia i w mieście świętym, opisanych w tej księdze.
Ten, który o tym zaświadcza, mówi: Tak, wkrótce przyjdę. Amen, przyjdź, Panie Jezu!
Łaska Pana Jezusa niech będzie ze wszystkimi.

short.title=PBE
description=Przeklad Ekumeniczny - Nowy Testament
about=\
\
\
\
\
 Generated by BeST 2.0 2.0.0.19 on 2009-05-30 15:43:51  \
\
\par Creada/Modificada con [Made/Modified with] \b\cf9 Biblos
